"Η Ψωροκώστενα"

Κάποτε την πατρίδα μας 

[πρωτού  να  γεμισει τζίπ και μερσεντές με δανεικά], 

τοόε που ΄'εφθασε νικηφόρα ως την Άγκυρα, 

την λέγαμε υποτιμητικά  και "Ψωροκώστενα". 

  Αλλά ποιά ήταν αυτή η ψωροκώστενα;

 Στα 1821 όταν καταστράφηκε η πόλη των Κυδωνιών  η ΠΑΝΩΡΑΙΑ ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑ, μια όμορφη αρχόντισσα με πολύ περιουσία,  σώθηκε  πάμφτωχη και ολομόναχη στα Ψαρά. Από κει πήγε στην πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους, το Ναύπλιο, όπου και για να ζήσει ξενόπλενε και πολλές φορές δεχόταν το έλεος και την συμπόνια των συνανθρώπων της. Η ίδια τόσο πολύ υπέφερε που παραμέλησε εντελώς την εμφάνιση της. Αυτή όμως η κουρελιασμένη γυναίκα έκρυβε μέσα της την αρχόντισσα και κυρίως την πατριώτισσα. 

Στα 1826 έγινε έρανος στο Ναύπλιο για να βοηθήσουν το μαχόμενο Μεσολόγγι. ΄Ετσι στήθηκε στη κεντρική πλατεία ένα τραπέζι και οι υπεύθυνοι του εράνου ζητούσαν από τους καταστραμένους, πεινασμένους και χαροκαμένους Έλληνες να βάλουν πάλι το χέρι στην τσέπη για να βοηθήσουν τους μαχητές και τους αποκλεισμένους του Μεσολογγίου, αλλά ποιος είχε και ποιος θα έδινε από αυτό το φτωχομάνι.

 Κανείς δεν πλησίαζε το τραπέζι, όλων τα σπίτια  τα έφερναν δύσκολα πέρα.

 Τότε η φτωχότερη όλων η χήρα Χατζηκώσταινα έβγαλε το ασημένιο δαχτυλίδι από το δάχτυλό της και ένα γρόσι που είχε στην τσέπη της και τα ακούμπησε στο τραπέζι της ερανικής επιτροπής.

 «ΤΟ ΔΙΛΕΠΤΟ ΤΗΣ ΧΗΡΑΣ» ξύπνησε την συνείδηση των πεινασμένων και κάποιος φώναξε «Δέστε η πλύστρα Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της». Αμέσως το φιλότιμο ηλέκτρισε τους φτωχούς και το τραπέζι γέμισε λίρες, γρόσια και χρυσαφικά. 

Η πλύστρα Πανωραία όμως δεν έδινε μόνο μαθήματα πατριωτισμού αλλά και ανθρωπιάς. ΄Οταν ο Καποδίστριας ίδρυσε ορφανοτροφείο προσφέρθηκε γριά πια και με σαλεμένο τον νου από τον πόνο και τις στερήσεις να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά αμοιβή.          

΄Ομως πως έγινε πανελλήνια γνωστό το παρατσούκλι της Πανωραίας;

Στην εποχή του Καποδίστρια σε μια συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος παρομοίασε το Ελληνικό Δημόσιο με την Ψωροκώσταινα, ο συσχετισμός άρεσε και κάθε φορά που αναφερόντουσαν στο θέμα του Δημοσίου το ονόμαζαν «Ψωροκόσταινα».

Αργότερα οι Βαυαροί, προκειμένου να χλευάσουν το Ελληνικό κράτος για την φτώχεια του και την οπισθοδρομικότητα του ονόμασαν υβριστικά την Ελλάδα, «Ψωροκώσταινα» .

Τέτοιοι ήταν οι Αϊβαλιώτες. Πάνω από οτιδήποτε η αγάπη για την πατρίδα.

ΠΗΓΗ: http://ioniotis.blogspot.gr/

Το Αιγαίο μας...

Η απόρρητη ιστορία του Αιγαίου

Τεράστιο κοίτασμα πετρελαίου βρίκσεται λίγο έξω από τα χωρικά ύδατα της Θάσου και αδιαμφισβήτητα εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, σύμφωνα με άκρως απόρρητα αμερικανικά έγγραφα, τα οποία ήρθαν στα χέρια της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) το διάστημα 1991-1993 και παρουσιάζονται αυτούσια και για πρώτη φορά στο βιβλίο «H απόρρητη ιστορία του Αιγαίου». Το τεράστιο αυτό κοίτασμα δεν αξιοποιείται από την Ελλάδα, καθώς η Τουρκία αμφισβητεί με απειλές πολέμου την κυριότητα του οικοπέδου ενώ οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν να προωθήσουν ένα σχέδιο συνεκμετάλλευσης θέτοντας, τελικά, ολόκληρη την περιοχή του Αιγαίου υπό τον έλεγχό τους. Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η ιστορία των σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας – ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες, σύμφωνα με τα εμπιστευτικά, απόρρητα και άκρως απόρρητα έγγραφα του State Department που παρουσιάζονται για πρώτη φορά. Το βασικό υλικό και ο σκελετός της ιστορίας που αναπτύσσεται στο βιβλίο του Δημήτρη Μηλάκα είναι το προϊόν μιας επιτυχημένης ελληνικής κατασκοπευτικής επιχείρησης εις βάρος των ΗΠΑ, την οποία μάλιστα ο κατάσκοπος Στίβεν Λάλας πλήρωσε με δεκαπέντε χρόνια εγκλεισμού σε αμερικανικές φυλακές. Ο Λάλας, τεχνικός επικοινωνιών του State Department, υπήρξε για περισσότερο από δέκα χρόνια ένας άκρως αποδοτικός πληροφοριοδότης των ελληνικών κυβερνήσεων για τις διαθέσεις και τις κινήσεις της Ουάσιγκτον. Τον Δεκέμβριο του 1990 ο Λάλας τοποθετήθηκε στη Μονάδα Επικοινωνίας Προγραμμάτων (ΜΕΠ) της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα και άρχισε να παραδίδει στην ΕΥΠ άκρως απόρρητα αμερικανικά έγγραφα. Όπως προέκυψε από την έρευνα των Αμερικανών, την τριετία 1991-1993 ο Λάλας έδωσε συνολικά 240 απόρρητα έγγραφα στην ελληνική πλευρά. Τα σημαντικότερα από αυτά, μεταφρασμένα από την ΕΥΠ, μαζί με κάποια ακόμη «άκρως απόρρητα» έγγραφα από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών «διατρέχουν» ως σκελετός τα κεφάλαια (και την ιστορία) αυτού του βιβλίου.
Ο αριθμημένος κατάλογος που ακολουθεί παρουσιάζει – με τη σειρά που εμφανίζονται στις σελίδες του βιβλίου – το πρωτογενές υλικό, το οποίο προέρχεται από:
1. Αριθ. 1931/7.5.91: Εκτεταμένη έκθεση της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα (Williams) «επί των ελληνοτουρκικών διαφορών στο Αιγαίο». Στην έκθεση προβάλλεται ως κίνητρο για μία ελληνοτουρκική συμφωνία για πετρελαϊκές έρευνες στο Αιγαίο η ύπαρξη ενός κοιτάσματος στη Θάσο της τάξης του ενός δισεκατομμυρίου βαρελιών. Παρουσιάζονται επίσης οι εκτιμήσεις της πρεσβείας για τις δυνατότητες / πιθανότητες να προχωρήσει ένα σχέδιο διευθέτησης.
2. Αριθ. 3163/21.2.92: Οδηγίες του State Department (Eagleburger) στην αμερικανική πρεσβεία στην Άγκυρα να διαβεβαιώσει την τουρκική κυβέρνηση ότι η Ουάσιγκτον δεν επιθυμεί την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων.
3. Αριθ. 1835/3.4.91: Τηλεγράφημα του State Department (Kimmitt R., Under Secretary of State for Political Affairs – 1989-1991) προς τις πρεσβείες Αθήνας και Άγκυρας με στόχο την πυροδότηση ελληνοτουρκικού διαλόγου. Στόχος, οι έρευνες και η εκμετάλλευση πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Αιγαίο.
4. Αριθ. 1839/3.4.91: Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα (Sotirhos), με το οποίο επιδοκιμάζεται η έναρξη της πρωτοβουλίας που αναφέρεται στο πιο πάνω (1835/3.4.91) τηλεγράφημα.
5. Αριθ. 1850/4.4.91: Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Άγκυρα (Abramowitz M.), στο οποίο η πρωτοβουλία του State Department (1835/3.4.91) χαρακτηρίζεται «λογικό έναυσμα για την πυροδότηση διμερών ελληνοτουρκικών διαπραγματεύσεων».
6. Αριθ. 1890/21.4.91: Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα (Sotirhos), στο οποίο περιγράφεται η συζήτηση με τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και το πώς αυτός αποδέχεται την αμερικανική πρωτοβουλία για τις γεωτρήσεις στο Αιγαίο.
7. Αριθ. 1904/28.4.91: Τηλεγράφημα του επιτετραμμένου της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα (Williams) για την αποτίμηση της συνάντησης Μητσοτάκη – Σωτήρχου και τα επόμενα βήματα της πρωτοβουλίας.
8. Αριθ. 1362/20.1.91: Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα για την προετοιμασία της επίσκεψης του Έλληνα ΥΠΕΞ Αντώνη Σαμαρά στην Ουάσιγκτον.
9. Αριθ. 2820/5.12.91: Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα για την προετοιμασία της επίσκεψης του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη τον Δεκέμβριο του 1991 στην Ουάσιγκτον.
10. Αριθ. 2741/19.11.91: Τηλεγράφημα – ανάλυση του State Department (Eagleburger) για τις δυνατότητες και τη θέση της Τουρκίας στον κόσμο μετά το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης. Το τηλεγράφημα αποτυπώνει συνομιλία των υφυπουργών ΗΠΑ – Τουρκίας στην Ουάσιγκτον.
11. Αριθ. 3154/20.2.92: Τηλεγράφημα του State Department , το οποίο περιγράφει τη συζήτηση του εκτελούντος χρέη ΥΠ ΕΞ των Η ΠΑ (Kanter) με τον Τούρκο ΥΠΕΞ (Cetin) για τον τουρκικό ρόλο στην περιοχή.
12. Αριθ. 3094/10.2.92: Τηλεγράφημα από την αμερικανική πρεσβεία στην Άγκυρα (Barkley), το οποίο καταγράφει τις τουρκικές φιλοδοξίες και κινήσεις για διεκδίκηση του ρόλου της τοπικής υπερδύναμης.
13. Αριθ. 3020/28.1.92: Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Άγκυρα (Barkley) για τα όρια της προσέγγισης της Τουρκίας στην Ε.Ε. και τις δυσκολίες στις γερμανοτουρκικές σχέσεις.
14. Αριθ. 1892/23.4.91:Ανάλυση για τις αδυναμίες του τουρκικού στρατού από την DIA (Defence Intelligent Agency).
15. Αριθ. 3015/28.1.92: Τηλεγράφημα – ακτινογραφία των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων από τον ΑΚΑΜ (Ακόλουθο Άμυνας) στην αμερικανική πρεσβεία της Άγκυρας.
16. Αριθ. 1705/9.2.91: Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας της Άγκυρας για τις συνομιλίες πρεσβευτή (Αμπράμοβιτς) με παράγοντες του τουρκικού ΥΠΕΞ και στρατού για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
17. Αριθ. 3029/30.1.92: Τηλεγράφημα από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα (Σωτήρχος) με εκτιμήσεις για την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη – Ντεμιρέλ στο Νταβός.
18. (Πρωτότυπο: Responding to streamer project in Aegean ): Τηλεγράφημα από το State Department (Baker) προς την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα με οδηγίες για τον τρόπο αντίδρασης στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα ερευνών στο Αιγαίο (streamer project in Aegean).
19. Αριθ. 3251/16.3.92: Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, το οποίο περιγράφει το πάγωμα της αμερικανικής πρωτοβουλίας για γεωτρήσεις στο Αιγαίο και του ελληνοτουρκικού διαλόγου.
20. Αριθ. 3244/13.3.92: Τηλεγράφημα από το State Department (Eagleburger) προς την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα για τον υπολογισμό των αντιδράσεων – συνεπειών στην περίπτωση που η Ουάσιγκτον αναγνωρίσει τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
21. Αριθ. 3237/12.3.92: Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στις Βρυξέλλες, το οποίο περιγράφει την ελληνική απομόνωση από τους Ευρω¬παίους εταίρους για το θέμα της ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.
22. Αριθ. 3111/12.2.92: Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα με ανεπίσημη ενημέρωση του πρεσβευτή Σωτήρχου από τον ευρισκόμενο (στις 11.2.92) στις ΗΠΑ επιτετραμμένο της πρεσβείας Williams για την πιθανή στάση της αμερικανικής κυβέρνησης στο θέμα αναγνώρι¬σης της «Μακεδονίας».
23. Αριθ. 1905/28.4.91: Τηλεγράφημα – διάβημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα προς την αμερικανική πρεσβεία στο Βελιγράδι για την προβολή θέματος ύπαρξης «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα.
24. Αριθ. 2619/17.10.91: Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα (Σωτήρχος), στο οποίο γίνεται ανάλυση των οικονομικών σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας και η πρόβλεψη για θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο τα επόμενα τρία με πέντε χρόνια!
25. Το «έγγραφο Ατές»: Έγγραφο -βιβλίο 150 σελίδων, το οποίο προετοιμάστηκε από την Τουρκική Ακαδημία του Πολεμικού Ναυτικού ακριβώς μετά την κρίση των Ιμίων με στόχο «οι εργασίες που θα γίνουν σχετικά με τα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου στο άμεσο μέλλον να θεμελιωθούν πάνω σε επιστημονικές βάσεις και αλήθειες». Το εν λόγω «βιβλίο – έγγραφο» μεταφράστηκε από το ελληνικό υπουργείο Άμυνας.
26. «Το θεμελιώδες πρόβλημα στο Αιγαίο – τα νησιά αμφισβητούμενης κυριαρχίας»: Βιβλίο που εκδόθηκε από το Ανώτατο Ίδρυμα Κουλτούρας και Ιστορίας «Κεμάλ Ατατούρκ» το 1998. Έχει μεταφραστεί από το ελληνικό υπουργείο Άμυνας για «εσωτερική χρήση» αποκλειστικά.
27. Α4 Διεύθυνση – Τμήμα Αεροναυτιλιακό: Άκρως Απόρρητο σημείωμα του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών για την κατάργηση του θαλάσσιου συνόρου από τους νέους (2002) αμερικανικούς χάρτες.
28. Α7 Διεύθυνση: Τηλεγράφημα του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών προς τις ελληνικές πρεσβείες σε Λευκωσία και Ουάσιγκτον για την αμερικανική φιλική «υπόδειξη» περί της κατάργησης των ελληνοκυπριακών ασκήσεων.
29. Α4 Δ/νση Τουρκίας: Ανάλυση του αρμόδιου για τα ελληνοτουρκικά τμήματος του ελληνικού ΥΠΕΞ για την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας και την ελληνική βοήθεια για να λάβει η Τουρκία ημερομηνία διαπραγματεύσεων ένταξης στην Ε.Ε.
30. Α4 Δ/νση. Σημείωμα: Σημείωμα της αρμόδιας Διεύθυνσης του ελληνικού ΥΠΕΞ, στο οποίο επισημαίνεται ότι, παρά το κλίμα προσέγγισης, η Τουρκία εμφανίζεται αμετακίνητη στις θέσεις της στο Αιγαίο.

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/11/blog-post_5091.html#ixzz2BWv18HUA

" Ο σημερινός άνθρωπος"

Η Ελληνική φύση και οι γυάλινοι άνθρωποι 

       Κατεβαίνω στὴ Βαβυλῶνα [=Ἀθήνα] ὅσο μπορῶ πιὸ σπάνια, κι᾿ ὅποτε κατέβω στοὺς μεγάλους δρόμους, κιντυνεύω νὰ χάσω τὸν ἑαυτό μου. Συλλογίζομαι τὴ φωλιά μου, τὸ κηπάκι μου, τὰ πουλάκια, τὶς πεταλοῦδες, τὰ μερμήγκια, τὰ μυγάκια, ὅλα αὐτὰ τὰ ξεχασμένα πλάσματα ποὺ εἶνε σὰν ἐμένα, τιποτένια καὶ βιάζουμαι νὰ γυρίσω πίσω. Στὴν πολιτεία σὰν νὰ εἶμαι ξένος καὶ ξενητεμένος, σὰν νὰ ἦρθα πρώτη φορὰ σὲ μεγαλούπολη. Οἱ φάτσες ποὺ ἔχουνε οἱ ἄνθρωποι εἶνε δίχως ἔκφραση. Μοῦ φαίνουνται τόσο ξένοι, ποὺ λὲς καὶ βρίσκουνται στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ κόσμου, κι᾿ ἀκόμα μακρύτερα. Μακρυά, πολὺ μακρυά! Ἄλλης φυλῆς ἄνθρωποι, ἄλλα φερσίματα. Ἄλλα μυαλά, ἄλλα αἰσθήματα, ἀπότομοι, ἀσυμπάθητοι, ἀδιάφοροι, πεθαμένοι!
Μαζεύουνται κοπάδια-κοπάδια στὰ σταυροδρόμια, καὶ περιμένουνε ν᾿ ἀνάψῃ τὸ πράσινο φανάρι γιὰ νὰ περάσουνε ἀντίκρυ. Στριμώχνουμαι κ᾿ ἐγὼ ἀνάμεσά τους, σὰν κανένα γίδι μέσα στὰ γίδια. Σὰν νὰ βρισκόμαστε στὴ δευτέρα Παρουσία!

Ἄλλα κοπάδια σπρώχνουνται μπροστὰ στὶς ἐκκλησιὲς τῆς νέας θρησκείας, στοὺς κινηματογράφους. Οἱ πόρτες, τὰ τζάμια κ᾿ οἱ τοῖχοι εἶνε γεμᾶτοι ἀπὸ γυμνὲς γυναῖκες ζωγραφισμένες. Ἕνα κορμὶ ἔδωσε ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο, καὶ μ᾿ αὐτὸ τρώγεται μέρα-νύχτα. Τὸ γυρίζει ἀπὸ δῶ, τὸ γυρίζει ἀπὸ κεῖ, τὸ μισογυμνώνει, τὸ ξεγυμνώνει ὁλότελα, ξανὰ τὸ μισοντύνει, κ᾿ ἔτσι βασανίζεται, δὲν ξέρει τί νὰ τὸ κάνῃ. Ἔ, κακορρίζικε ἄνθρωπε, τὸ ξεγύμνωσες, τὸ γύρισες ἀπὸ δῶ κι᾿ ἀπὸ κεῖ. Κ᾿ ἔπειτα, τί ἔκανες τάχα; Τὸ βρώμισες, τὸ μόλεψες, τὸ κουρέλιασες, τὸ ρεζίλεψες, κι᾿ ἀκόμα δὲν ἡσύχασες! Θεάματα, πυροτεχνήματα, ταινίες, σαρκολατρεία, ἐξαχρείωση, ζωὴ δίχως καμμιὰ οὐσία. Δὲν πᾶς ν᾿ ἀπογευτῆς λίγη ἀληθινὴ ζωή. Παρὰ κλείνεσαι μέσα στὰ σκοτεινὰ μπουντρούμια καὶ πασκίζεις νὰ ψευτοζήσῃς μὲ τοὺς ἴσκιους, μὲ τὶς φωτογραφίες! Τί καταδίκη ἔπαθες! Τί κατάντημα, καὶ δὲν τὸ κατάλαβες! «Ἄνθρωπος, ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν. Κατελογίσθη [τὸ ὀρθό: «παρεσυνεβλήθη»] τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς». «Ὁ ἄνθρωπος, ἐνῷ πλάστηκε τιμημένος δὲν τὸ κατάλαβε. Λογαριάσθηκε [ὀρθότερο: ἀνακατεύτηκε] μαζὶ μὲ τὰ ζῷα τὰ ἄλογα, κ᾿ ἔγινε ἕνα μ᾿ αὐτά».
Ἡ Ἀθήνα δὲν εἶνε πιὰ μιὰ πολιτεία ἑλληνική, κι᾿ ἂς λέμε ὅ,τι θέλουμε. Μήτε οἱ ἄνθρωποι, μήτε τὰ χτίρια. Ὁ ἥλιος ἔλειψε. Ὁ ἀγέρας βρώμισε. Ἀπορεῖς πῶς ἀλλάξανε ὅλα μέσα σὲ λίγα χρόνια, καὶ δὲν ἔμεινε τίποτα ποὺ νὰ θυμίζη πὼς βρίσκεσαι στὴν Ἑλλάδα. Μὰ δὲν μοιάζει μήτε μὲ ἀνατολίτικη πολιτεία, ὅπως ἤτανε τὸν καιρὸ ποὺ τὴν εἴχανε οἱ Τοῦρκοι. Εἶνε ἕνα μάζεμα ἀπὸ χτίρια ξενόφερτα, ποὺ καὶ στὸν τόπο τους εἶνε ὁλότελα ἄψυχα, παγωμένα, ἀνέκφραστα, ὅπως ἀνέκφραστοι γινήκανε κ᾿ οἱ ἄνθρωποι. Ἔτσι εἶνε οἱ «διεθνεῖς πόλεις καὶ οἱ διεθνεῖς ἄνθρωποι», ποὺ εἶνε τὸ καύχημα τῆς «διεθνοῦς κοσμογονίας», π᾿ ἀνάθεμά την, ποὺ ἔχει κάνει τὴ ζωὴ ἕνα πρᾶγμα ἄνοστο, ἀμύριστο, ἀνέκφραστο, κρύο κι᾿ ἀσυμπάθιστο. Εἶνε ἡ ζωὴ ἀποστειρωμένη ἀπὸ κάθε αἴσθημα, ἀπὸ κάθε πνευματικὸ σκίρτημα, ἀπὸ κάθε ζέστα τῆς καρδιᾶς.
Κυττάζω τὰ διάφορα χτίρια ποὺ στέκουνται σὰν τοὺς κρατῆρες τοῦ φεγγαριοῦ, ἀσυγκίνητα, ἄπονα στὸν ἄνθρωπο ποὺ τἄφτιαξε, ἀδιάφορα, χωρὶς νὰ τὰ γλυκαίνῃ ἡ ἀγάπη. Ἔχουνε ὅλες τὶς εὐκολίες καὶ τὶς ἀναπαύσεις, εἶνε γεμᾶτα κουμπιά, μὰ εἶνε σὰν ἀρχοντικοὶ τάφοι. Μέσα τους δὲν ὑπάρχει κανενὸς εἴδους ποίηση, νὰ ζεστάνῃ τὴν καρδιὰ τ᾿ ἀνθρώπου. Εἶνε κάτι ἀδιάφορες κι᾿ ἀνέκφραστες μηχανές, ἔρημες ἀπὸ ἀγάπη. Εἶνε οἱ κατοικίες τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ξεπλύθηκε καὶ ξεγυμνώθηκε ἀπὸ κάθε αἴσθημα. Εἶνε οἱ κατοικίες τοῦ γυάλινου ἀνθρώπου. Τέρατα κανωμένα μὲ σίδερα καὶ μὲ τζάμια. Ψυγεῖα γιὰ νὰ συντηροῦνται μέσα σ᾿ αὐτὰ τὰ ψυχικὰ καὶ πνευματικὰ πτώματα. Κι᾿ αὐτὴ τὴ δουλειὰ τὴν κάνουνε οἱ μεγάλοι ἀρχιτέκτονες, καὶ τὴ λένε ἀρχιτεκτονική: Σίδερα, τζάμια και πάγος! Ἀπὸ αὐτὰ τὰ βουβὰ κουτιὰ λείπει κάθε ἀνθρώπινη πνοή. Μηχανὲς νεκρὲς καὶ παγωμένες. Τί συγκέντρωση μπορεῖ νἄχῃ ἕνας ἄνθρωπος στὸν ἑαυτό του, ἀφοῦ κάθεται μέσα στὰ γυαλιά, καὶ βλέπουνε ἀπ᾿ ἔξω ἀκόμα καὶ τὴν τρίχα ποὺ θὰ πέσῃ ἀπὸ τὰ μαλλιά του; Γυάλινοι ἄνθρωποι, γυάλινα σπίτια. Μὲ τὸν καιρό, θὰ γίνουνε κι᾿ οἱ ἄνθρωποι διαφανεῖς σὰν τὰ τζάμια, καὶ θὰ βλέπῃ ὁ ἕνας τί γίνεται μέσα στὸν ἄλλον, τί συλλογίζεται, τί ἔφαγε, τί ἤπιε, πῶς δουλεύουνε τὰ πνευμόνια καὶ τὸ στομάχι του, πῶς χτυπᾶ ἡ καρδιά του… Ἀλλὰ ξέχασα, πὼς δὲν θἄχῃ πιὰ καρδιά, κι οὔτε αἷμα, μήτε αἰσθήματα. Αὐτὰ θὰ εἶνε πράγματα ποὺ τὰ εἶχε ἡ παλιὰ μάρκα τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ποὺ πάλιωσε πιὰ σήμερα.

(…)

Σήμερα, ὅπως φαίνεται, τελείωσε ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου, κ᾿ ἐμεῖς δὲν θέλουμε νὰ τὸν ἀποχωριστοῦμε αὐτὸν τὸν ἀγαπημένον ἄνθρωπο. Θέλουμε νὰ σώσουμε αὐτὸ τὸ εἶδος ποὺ πάγει νὰ χαθῇ, ὅπως σβήσανε τὰ μαμούθ, οἱ πλειστόσαυροι κ᾿ οἱ πτεροδάκτυλοι. Ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος, ποὺ εἶνε ἄνθρωπος λίγο-πολὺ μοναχὰ στὸ ἐξωτερικό του, ἂς δώσῃ στὸν ἑαυτό του ὅποιο ὄνομα θέλει, ἀφοῦ δὲν καταδέχεται νὰ λέγεται ἄνθρωπος. Γιατὶ ὅπως λέγει, τὸν ξεπέρασε τὸν ἄνθρωπο.

Φ. ΚΟΝΤΟΓΛΟ

[ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μοναχοῦ Θεοκλήτου Διονυσιάτου, Ὁ Φώτης Κόντογλου στὴν τρίτη διάστασή του, σελ. 134. Πρωτοδημοσιεύθηκε στὴν καθημερινὴ πολιτικοκοινωνικὴ ἐφημερίδα τῆς Ἀθήνας «Ἐλευθερία», τὴν Κυριακὴ 10 Μαΐου 1964, στὴ στήλη «Κυριακάτικα Θέματα»].

[ἐπιλογή· ἱ. μονὴ Ἁγ. Αὐγουστίνου Φλωρίνης]

Χριστιανική Σπίθα

ολόκληρο το κείμενο του Φ.Κόντογλου εδώ

Αναδημοσίευση από: Αντιπαρακμή

Φωτογραφία: esther

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://istologio.org/?p=3799

Αεροπορία Στρατού

skip to main | skip to sidebar

Αμφίβιοι Καταδρομείς

Ομάδα Αμφίβιων Καταδρομέων επί ελικοπτέρου UH-1H της Αεροπορίας Στρατού (φωτ. Αrmy Aviation) Σε πρώτο πλάνο, οι συσκευές κλειστού κυκλώματος που φέρουν οι καταδρομείς : oι συσκευές αυτού του τύπου χρησιμοποιούν οξυγόνο υπο πίεση σε μικρή φιάλη, με την διαφορά ότι ο εκπνεόμενος αέρας παραμένει εντός του κυκλώματος και μεταφέρεται σε φίλτρο που περιέχει νατράσβεστο. Κατόπιν καθαρίζει και επανεισπνέεται, αποφεύγοντας με αυτό τον τρόπο την εκπομπή φυσαλίδων και κατ'επέκταση την αποκάλυψη του δύτη.

ΠΗΓΗ: http://www.enkripto.com/2012/11/blog-post_8177.html

ΧΕΡΟΥΒΙΚΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ Γ΄ΗΧΟΣ

Βυζαντινή Μουσική - Ήχος Τρίτος

Εκκλησιαστικοί ΄Υμνοι

Ο Χριστός με σκουλαρίκι;

(Παναγία Αρακιώτισσα)

Στον νότιο τοίχο* υπάρχει η μεγάλη τοιχογραφία της Παναγίας της Αρακιώτισσας, όπου άγγελοι δεόμενοι στα δεξιά και στα αριστερά της με συγκλονισμό κρατούν τα σύμβολα του πάθους, τον Σταυρό, τον σπόγγο και τη λόγχη. Πρόκειται για πρώιμη απεικόνιση της Παναγίας του Πάθους.

Η Παναγία είναι θλιμμένη και στην κεφαλή φορά ένα βαθύ κόκκινο μαφόριο, το οποίο φτάνει μέχρι τα πόδια. Πίσω από τη Θεοτόκο υπάρχει ένας μεγαλοπρεπής θρόνος με πολλές επιγραφές και προσευχές γραμμένες στους τοίχους.

Τα χρώματα είναι σκούρα, ενώ τα αμυγδαλόσχημα μάτια της είναι τόσο γραμμικά και επιτηδευμένα που η ματιά της Θεοτόκου ενώνεται με τη ματιά του βρέφους Ιησού. Φαίνεται δηλαδή να μη βλέπει εμάς, αλλά να συνομιλεί, ως εκπρόσωπος του ανθρωπίνου γένους, με το βρέφος Ιησού.

Σε αυτή τη βαθυστόχαστη συνομιλία των χρωμάτων και των κινήσεων, υπάρχει και μια λεπτομέρεια που προσδίδει γραφικότητα. Αν προσέξουμε καλά τον Ιησού θα δούμε ότι στο αφτί Του φοράει ένα σκουλαρίκι. Το ίδιο κόσμημα βλέπουμε και στην τοιχογραφία που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Παναγία, όπου ο Ιησούς αγκαλιάζεται «χερσί πρεσβυτικαίς» από τον Συμεών. Το σκουλαρίκι στο Βυζάντιο ονομαζόταν σχολαρίκιον και το φορούσαν οι μαθητές της Στρατιωτικής Σχολής Κωνσταντινουπόλεως για να διακρίνονται, αφού προορίζονταν για μέλη της αυτοκρατορικής φρουράς. Επειδή ονομάζονταν σχολάριοι, τα ενώτια που έφεραν ως διακριτικό τους γνώρισμα ονομάστηκαν σχολαρίκια. Έτσι, από το σχολάριον φτάσαμε στο σημερινό σκουλαρίκι.

Τώρα, γιατί να φορεί σκουλαρίκι ο Χριστός; Διότι είναι ο μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού και το μοναχοπαίδι της Παναγίας. Κι αυτό παραπέμπει σ’ ένα πολύ παλιό έθιμο. Θυμάμαι τη γιαγιά μου τη Μυροφόρα που έζησε 97 χρόνια, που μου έλεγε ότι όταν ήταν νέα στο χωριό της, την Κάτω Ζώδεια, οι πλούσιες οικογένειες είχαν το έθος να βάζουν χρυσό σκουλαρίκι στο δεξί αφτί του μοναχογυιού τους. Όταν το παιδί μεγάλωνε και παντρευόταν του έβγαζαν το σκουλαρίκι και του έλεγαν: «Γυιε μου, τώρα εσύ θα πάρεις γυναίκα με σκουλαρίκι, δεν θα φοράς σκουλαρίκι.»

Όταν τη ρώτησα «γιατί έβαζαν σκουλαρίκι στον μοναχογυιό, γιαγιά;», μου έδωσε μια άκρως παιδαγωγική απάντηση: «Του έβαζαν σκουλαρίκι διότι δεν είχε άλλα αδέλφια για να ξεχωρίζει μέσα στο χωριό και έτσι να τον προσέχουμε, να τον φροντίζουμε, να μην τον πληγώνουμε και να τον αγαπούμε περισσότερο. Είχε ανάγκη από ειδική σημασία, αφού δεν είχε αδέλφια και αδελφές για να του τη δώσουν. Κι όταν έβρισκε σημασία και αγάπη από τη γυναίκα του όταν παντρευόταν, έβγαζε το σκουλαρίκι.»

Θυμάμαι, σε μια επίσκεψή μου στο Γυμνάσιο Κάτω Πύργου, μοίραζα στα παιδιά της Γ’ Λυκείου την εικόνα της Παναγίας της Αρακιώτισσας. Οπόταν, ένα παιδί μου λέει χαμηλόφωνα: «Πάτερ, είναι αμαρτία να φορείς σκουλαρίκι; Θυμώνει η καθηγήτρια και λέει ότι είναι αμαρτία.» Του λέω: «Γυιε μου, αφού και ο Χριστός, ο Θεός, που τώρα σου έδωσα, φορεί σκουλαρίκι.» «Μα πού πάτερ;» μου λέει το παιδί. «Κοίταξε την εικόνα καλά» του απαντώ. Τότε αυτός βγάζει μια φωνή θριαμβευτική: «Κυρία και ο Χριστός φόρεσε σκουλαρίκι.» Του λέω: «Θες να μάθεις και γιατί;» Και αφού του είπα την ιστορία της γιαγιάς Μυροφόρας, στο τέλος του λέω: «Εάν και εσύ γυιε μου έχεις ανάγκη από ειδική σημασία, από περισσότερη αγάπη, φόρεσε σκουλαρίκι. Εάν όμως έχεις αυτή την αγάπη από τους συμμαθητές σου, από το περιβάλλον σου και την οικογένειά σου είναι περιττό.»

Βλέπουμε λοιπόν ότι και οι χαριτωμένες λεπτομέρειες έχουν τη δική τους ιστορία στη λαϊκή παράδοση και στη θεολογία.

Πηγή: Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος, Ιερά Μονή Παναγίας του Άρακα, εκδ. «Θεομόρφου», σ. 23-27

* Σημείωση: Το απόσπασμα αναφέρεται στην Ι.Μ. Παναγίας του Άρακα που βρίσκεται στο χωριό Λαγουδερά της επαρχίας Λευκωσίας. Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται στο 1192.

Πηγή: h-agaph-panta-elpizei.blogspot.gr/

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.pemptousia.gr/2012/11/

Το μαρτύριο του Λαού μας

«Ιδών είδον την κάκωσιν του λαού μου…»

 Στη Βουλή, αυτές τις τραγικές μέρες που διανύουμε, 

συνεδριάζουν και αποφασίζουν εκ του ασφαλούς,

 οι εθνοπατέρες, με βάση κάποιους αριθμούς και οικονομικά μεγέθη, από πολλούς όμως αμφισβητούμενα για την αποτελεσματικότητά τους, χωρίς να γνωρίζουν καλά – καλά πού βάζουν με την ψήφο τους την υπογραφή τους, δηλαδή, σε ένα πολυσέλιδο και εν πολλοίς αδιάβαστο τρίτο μνημόνιο 

και χωρίς να διακινδυνεύουν πολλά οι ίδιοι.

Πίσω όμως από την πόρτα κάθε ελληνικού σπιτιού, παίζεται  ένα δράμα. Στο σπίτι του μέσου Έλληνα το άγχος και η αγωνία μεγαλώνει. Χρωστάει δύο και τρία ενοίκια, το ρεύμα τις επόμενες μέρες θα κοπεί, το νερό είναι απλήρωτο, τα κοινόχρηστα έχουν μαζευτεί, από τις τράπεζες τηλεφωνούν συνεχώς για τις δόσεις, το τηλέφωνο είναι κομμένο από πολύ χρόνο, μόνο με τα καρτοκινητά απαντούν - δεν καλούν οι ίδιοι - τα φροντιστήρια των παιδιών καθυστερούμενα, έχει μπουχτίσει η κατσαρόλα σε όσπρια και ζυμαρικά από τους ναούς, έχουν στερέψει τα πορτοφόλια και οι συντάξεις των παππούδων να βοηθάνε συνεχώς τα νοικοκυριά των  παιδιών τους. Κάκωση του λαού μας!

Επίσης, δεν είναι μικρή και η ταπείνωση και ο εξευτελισμός. Συνάνθρωποί μας ζητούνε συνεχώς μειώσεις και πίστωση χρόνου, κοροϊδεύοντας εν γνώσει τους ο ένας τον άλλο, ότι ο πρώτος θα πληρώσει «κάποτε» και ο άλλος θα πάρει πίσω τα λεφτά του «κάποτε». Οι τράπεζες προχωρούν σε κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, οι σπιτονοικοκύρηδες σε εξώσεις, μανάδες με τα παιδιά στα χέρια ζητούν χρήματα για λίγο γάλα να αγοράσουν από το φαρμακείο και οπωσδήποτε μια δουλειά, ό,τι και νάναι, για να ξεχρεώσουν το σπίτι τους. Άνθρωποι κλαίνε έξω από το χαμένο πλέον σπίτι που ονειρεύτηκαν και αγάπησαν. Ανάπηροι και πολύτεκνοι βρίσκονται σε απόγνωση, διότι τα επιδόματα ή έχουν παντελώς κοπεί ή καθυστερούν χαρακτηριστικά. Κάποιοι ψάχνουν και στα σκουπίδια!

Και με τα φάρμακα τι θα γίνει; Τι με τα Νοσοκομεία; Μικροβιολογικές εξετάσεις; Ακτινογραφίες; Επάρκεια ιατρών; Υγεία και παιδεία; Δουλειές δεν υπάρχουν, διότι πρόλαβαν οι αλλοδαποί, οι οποίοι - όχι όλοι - περνάνε πιο υποφερτά. Αλλά και οι έμποροι και οι αγρότες, οι καλλιεργητές και οι παραγωγοί, περιορίζονται πλέον στις δικές τους δυνάμεις ή εξακολουθούν και παίρνουν ξένους στη δούλεψή τους σε καθεστώς μαύρης εργασίας με χαμηλά μεροκάματα. Οι Έλληνες πάσχουν!

Οι σχέσεις των ανθρώπων αρχίζουν και υποβαθμίζονται με γεωμετρική πρόοδο. Μπαίνει το στοιχείο της όποιας εκμετάλλευσης. Θύματα οι γυναίκες, οι φοιτήτριες, οι υπάλληλοι, τα νέα τα παιδιά. Οι μαθητές έχασαν την ελπίδα για χαρτζιλίκι και ξέρουν, όταν γυρίζουν νηστικοί από το σχολείο, τι ατμόσφαιρα θα αντιμετωπίσουν. Δεν τολμούν να ζητήσουν δέκα ευρώ για μια εκδρομή, για ένα Σαββατόβραδο. Οι καταστηματάρχες κλείνουν πλέον συστηματικά τα μαγαζιά τους ή κάθονται απέξω, περιμένοντας κάποιον πελάτη με τις ώρες, και, στην καλύτερη περίπτωση, κατεβάζουν απίστευτα τις τιμές ανταγωνιζόμενοι το παρεμπόριο του διπλανού δρόμου. Τα χωράφια ακαλλιέργητα, η ανεργία καλπάζει, ο υπόκοσμος σκληραίνει τη στάση του εφευρίσκοντας και νέους τρόπους παράνομου πλουτισμού, οι φυλακές και τα ιδρύματα υποσιτίζονται, οι κλοπές αυξάνονται, η εγκληματικότητα διογκώνεται, οι δολοφονίες και οι αυτοκτονίες πληθαίνουν, το σαράκι της γκρίνιας μέσα στα σπίτια λυμαίνεται την αγάπη και την ενότητα. Ευαίσθητοι και αξιοπρεπείς άνθρωποι μελαγχολούν και βυθίζονται στην κατάθλιψη. Άλλοι οργίζονται και φρικτά υβρίζουν και καταριούνται. Ο νούς σάλεψε, τα σαγόνια τρέμουν  από τα νεύρα, οι γροθιές σφίγγονται απειλητικά. Τα σύννεφα των ακραίων όλο και πυκνώνουν.

Αυτός ο χειμώνας θάναι ο χειρότερος. Πώς δεν σκέφτονται τους ανθρώπους και τις οικογένειες; Τα πρόσωπα είναι ιερά, οι αριθμοί είναι απρόσωποι και ψυχροί. Οι πολίτες δεν είναι σκουπίδια και ζωϋφια. Πως δεν λογαριάζουν ότι δεν γίνονται όλα αυτά που ψηφίζουν; Δεν βγαίνει ο υπολογισμός κάθε σπιτιού. Οι ιερείς και το φιλόπτωχο της κάθε ενορίας γνωρίζουν από πρώτο χέρι την κατάσταση. Δεν πάει άλλο!

 Όλες οι ηλικίες πλήττονται με αυτά τα μέτρα. Οι γονείς, οι νέοι, οι γέροντες, τα κλαυθμηρίζοντα βρέφη. Όλα τα επαγγέλματα. Οι ταξιτζήδες πλέον περιμένουν στις πιάτσες των επαρχιακών πόλεων δύο και τρείς ώρες για ένα δρομολόγιο. Τα οικοδομικά επαγγέλματα και τα συναφή με τις οικοδομές πέθαναν προ πολλού. Πολλές οικογένειες γύρισαν στις ξυλόσομπες, στις λάμπες πετρελαίου,  στα πετρογκάζ και στη γάστρα. Ζυμώνουν μόνες τους. Άλλες έφτιασαν ένα κήπο και κάποιοι πήραν και κατσίκες. Πιθανόν να μη πεθάνουν άνθρωποι από την πείνα  στην επαρχία, αλλά είναι και τα μεγάλα αστικά κέντρα και οι λογαριασμοί που τρέχουν. Πέσαμε ήδη σε άλλη κλίμακα πολιτισμού και βιοτικού επιπέδου.

Αλήθεια πως βαστάει η συνείδηση των βουλευτών μας να κόβουν τη σύνταξη από τη γιαγιά στο χωριό; Πως αντέχουν να βλέπουν μια οικογένεια με τρία - τέσσερα παιδιά, και με προβλήματα μάλιστα, να στερείται του πολυτεκνικού επιδόματος, του μόνου που είχε απομείνει ως έσοδο; Πως δεν λυπούνταιανθρώπους, γονείς, να στέκονται στην ουρά για ένα πιάτο φαγητό, να εκλιπαρούν άλλους για διευκολύνσεις, να απογοητεύουν τα παιδιά τους…; Πως δεν συγκινούνται από το γεγονός ότι άνεργοι ούτε επίδομα ανεργίας κανονικό δε θα πάρουν και γιατί δεν συγκλονίζονται από τις αυτοκτονίες; Δεν ντρέπονται, που αυτοί και οι συγγενείς τους βρίσκονται εκτός της μέγγενης της κρίσης κι ένας ολόκληρος λαός στενάζει; Πως τολμούν να κυττάνε τα μισοτελειωμένα δημόσια έργα χρόνια εγκαταλελειμμένα και χορταριασμένα και κάποιοι επώνυμοι να έχουν  θησαυρίσει και ασφαλίσει συγχρόνως τα χρήματά τους έξω; Και πως μέσα σε όλο αυτό τον ορυμαγδό δεν νοιάζονται για τα ανοιχτά και πληγωμένα εθνικά θέματα, τα οποία θα λάβουν εκρηκτικές διαστάσεις προσεχώς με το ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας; Δεν είναι πατριώτες; Δεν είναι άνθρωποι; Δεν είναι Έλληνες και χριστιανοί; Συνείδηση δεν έχουν;

Τέλος πως θα ψηφίσουν ανάλγητα για τρίτη φορά επώδυνα, αναποτελεσματικά, επαναλαμβανόμενα, απάνθρωπα, αντισυνταγματικά και αντιευρωπαϊκά μέτρα; Πως δεν μπορούν να καθίσουν και να σκεφτούνε κάποια άλλη λύση, πάρεξ αυτής της ανθρωποκτόνου, για να σωθεί αυτός ο τόπος; Όλη η σοφία μαζεύτηκε στα κεφάλια των ξένων; Εμείς στερέψαμε; Φαίνεται πως χάλασε η ψυχή μας και δεν υφίσταται η γενναιότητα του αυτοπροσδιορισμού και της παρρησίας. Δεν έχουνε το θάρρος της υπάρξεως, της γνώμης, της ομολογίας, της διαφωνίας. Γίνανε ανθρωπάκια; Άλογα ζώα στο μαντρί εγκλωβισμένα που φοβούνται την γκλίτσα του τσοπάνη μη χάσουν τη βοσκή τους, τη Βουλή τους και τη βόλεψή τους;

Κρίμα οι απόγονοι ενός Σωκράτη, ενός Κόδρου,  ενός Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ενός Γρηγορίου Ε΄ και ενός Χρυσοστόμου Σμύρνης, οι οποίοι θυσιάστηκαν αποφασιστικά για το λαό τους, να φέρονται σα δουλοπάροικοι και υποτελείς, τυφλά όργανα  σε εξωτερικές τρόϊκες και εσωτερικές τριάδες! Δεν φοβούνται το Θεό;

Μπορεί ο λαός μας να ξεχνά και να ξεγελιέται, ο Θεός όμως ποτέ! Παλιά και σήμερα βλέπει την κάκωση και την υπομονή του βαπτισμένου λαού Του και περιμένει το πλήρωμα του χρόνου και την υπερχείλιση της κακίας… Όπως επί Μωϋσέως επενέβη ο δίκαιος Θεός για τους Ισραηλίτες που ήταν αιχμάλωτοι και ταλαιπωρημένοι στη δουλεία του Φαραώ της Αιγύπτου, λέγοντας:  «Ιδών είδον την κάκωσιν του λαού μου… και της κραυγής αυτών ακήκοα… οίδα γαρ την οδύνην αυτών και κατέβην εξελέσθαι αυτούς εκ χειρός Αιγυπτίων…» (Εξόδ. γ΄ 7-8), έτσι θα κάνει και τώρα! Θα ελευθερώσει το λαό Του από την συναγωγή των πονηρευομένων και «εν ημέρα εκδικήσεως ανταποδώσει»! Διότι «ο Θεός ου μυκτηρίζεται» (Γαλ. στ΄ 7),

«φοβερόν δε το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος»!!! (Εβρ. ι΄ 31)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:  http://nefthalim.blogspot.gr/

Το όνομά μου...

Τί σημαίνει τὸ ὄνομά μου;

τῆς Ἔλενας Μπούλια

      Ὅπως καὶ ἡ ἴδια ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα, οἱ λέξεις καὶ οἱ φθόγγοι της, ἔτσι καὶ τὰ ὀνόματά μας δὲν ἔχουν δημιουργηθεῖ τυχαῖα. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ὀνοματοδοσία στὶς περισσότερες χῶρες τοῦ δυτικοῦ κόσμου, τὰ ἑλληνικὰ ὀνόματα -ἀκόμα καὶ αὐτὰ τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας- σχεδὸν πάντα σημαίνουν κάτι. Λεξικὰ ποὺ καταγράφουν τὰ ἑλληνικὰ ὀνόματα, ὅπως τὸ «Τὰ νεοελληνικὰ κύρια ὀνόματα» ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Πατάκη, ὑποστηρίζουν μάλιστα, βάσει ἐρευνῶν, ὄτι το ὄνομά μας ὄχι μόνο σημαίνει κάτι ἀλλὰ ὅτι ὑπάρχει μία ὁλόκληρη λαϊκὴ ἀντίληψη γύρω ἀπὸ αὐτὸ -θυμηθεῖτε τὶς παροιμίες ποὺ ἐμπλέκουν ἕναν τουλάχιστον «Γιάννη»- ὅτι συχνὰ συγκεκριμένοι ἄνθρωποι ἔχουν συγκεκριμένο ὄνομα καὶ ὅτι τελικά, ἡ βαφτιστικὴ ἢ λαϊκὴ ὀνομασία μᾶς ἀποτελεῖ σφραγίδα τῆς ἴδιας μας τῆς ὕπαρξης.

Σύμφωνα μὲ ἔρευνα ποὺ διεξήχθη σὲ 60.000 ἀνδρικὰ ὀνόματα, ἔδειξε ὅτι τὸ πλέον διαδεδομένο ἑλληνικὸ ὄνομα εἶναι τὸ Γεώργιος. Ἀκολουθοῦν τὰ Ἰωάννης, Κωνσταντῖνος, Δημήτριος, Νικόλαος καὶ Παναγιώτης –τουλαχιστον οἱ μισοὶ Ἕλληνες ἔχουν αὐτὰ τὰ ἔξι ὀνόματα. Ὡς πρὸς τὰ γυναικεία ὀνόματα, ἀντίστοιχη ἔρευνα σὲ 20.000 ὀνόματα Ἑλληνίδων ὑποστηρίζει πως το πιὸ διαδεδομένο γυναικεῖο ὄνομα εἶναι, φυσικά, τὸ Μαρία (σὲ ποσοστὸ 10,6%), ἐνῶ ἀκολουθοῦν τὰ Ἑλένη, Αἰκατερίνη, Βασιλική, Σοφία καὶ Ἀγγελική.

Ἡ παράδοση, ἡ θρησκεία, ἀκόμα καὶ ἡ...

μόδα εἶναι κάποιες πιθανὲς ἐξηγήσεις στὸ γιατί κάποια ὀνόματα ἐμφανίζονται συχνότερα ἀπὸ κάποια ἄλλα. Δὲν εἶναι αὐτό, ὡστόσο, ποὺ θὰ μᾶς ἀπασχολήσει ἐδῶ. Αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ μάθουμε τί σημαίνει, σύμφωνα μὲ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, νὰ λένε κάποιον Γιῶργο ἢ Μιχάλη, ἢ κάποια Κατερίνα ἢ Χριστίνα. Γιατί; Γιὰ νὰ γνωριστοῦμε καλύτερα. Ὅλοι θέλουμε νὰ ξέρουμε κάτι παραπάνω γιὰ τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό!Ὁ κατάλογος εἶναι μακρὺς ἀλλὰ ἔχει ἐνδιαφέρον…

A

Ἀγαθή: ἐκ τοῦ ἀχασὸς καὶ ἀγασὸς (δώρ.) ποῦ πιθανὸν νὰ προέρχονται ἀπὸ τὸ ρῆμα χασέω (εἶχε τὴν ἔννοια τοῦ χωρίζω ἀλλὰ καὶ τοῦ ἐπιθυμῶ διακαῶς), αὐτὴ ποὺ ἐνεργεῖ μὲ καλὲς καὶ ἁγνὲς προθέσεις.

Ἀγαθόκλεια: ἀγαθὴ + κλέος, ἡ ἔχουσα καλὴ φήμη.

Ἀγαθοκλῆς: ἀγαθὸς + κλέος, ὁ ἔχων καλὴ φήμη.

Ἀγαθονίκη: ἀγαθὴ + νίκη, ἡ νικήτρια ἔνδοξης νίκης.

Ἀγγελική: ἀπὸ τὸ ἄγγελος καὶ τὸ ρῆμα ἀγγέλω: φέρνω εἴδηση, προμηνύω.

Ἄγγελος: ἀγγελιοφόρος, ἀπεσταλμένος.

Ἀγησίλαος: ἄγω + λαός, αὐτὸς ποὺ ὁδηγεῖ τὸν λαὸ

Ἀγλαΐα: ἀγλαὸς = φωτεινός, λαμπερὸς

Ἀθανάσιος: ὁ ἀθάνατος, ὁ αἰώνιος.

Ἀθηναγόρας: Ἀθῆναι + ἀγορά, ὁ σοφὸς ἀγορητής.

Ἀθηνόδωρος: Ἀθηνᾶ + δῶρο, δῶρο τῆς Ἀθηνᾶς, ὁ σοφός.

Αἰκατερίνη: ἐκ τοῦ καθαρός: ἐξαγνισμένη ἢ ἐαρινή, ἀνοιξιάτικη

Αἰμίλιος: ἐκ τοῦ λατινικοῦ aimilius > aemulus = ζηλότυπος, ἀνταγωνιστής.

Αἰσχύλος: ντροπαλός.

Αἴσωπος: ὁ βλέπων τὸ πεπρωμένο.

Ἀλέξανδρος: ἀλέξω = ἀπομακρύνω + ἀνήρ, ὁ ἀνδρεῖος.

Ἄλκηστης: ἀλκὴ = ἀποκρούω + ἑστία, ἡ ἀτρόμητη, ἡ ἱκανή.

Ἀλκιβιάδης: ἀλκὴ + βία

Ἀλκμήνη: ἀλκὴ + μήνη:σελήνη

Ἀμαλία: ἐτυμολογία ἀπὸ τὴν τευτονικὴ (σήμ. γερμανική): ἐργατική, δραστήρια.

Ἀνάργυρος: ἃ(στερητ.) +αργύρια

Ἀναστάσιος: ἀνὰ + ἴστημι: στέκομαι, σχετιζόμενος μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ

Ἀνδρέας: ἀνδρεῖος, ἐκ τοῦ ἀνὴρ

Ἀνδριάνα: παραλλαγὴ τῆς Ἀνδρεανῆς (αὐτὴ ποὺ ἀνήκει στὸν Ἀνδρέα)

Ἀνδροκλής: ἀνὴρ + κλέος, ἄνδρας μὲ καλὴ φήμη

Ἀνδρομάχη: ἀνὴρ + μάχω, ἡ μαχόμενη ἐναντίον τῶν ἀνδρῶν

Ἀνδρόμεδα: ἀνὴρ + μέδω = ἄρχω, ἐκείνη ποὺ κυβερνᾶ τοὺς ἄνδρες.

Ἀνθῆ: ἐκ τοῦ ἀνθῶ= ἀκμάζω, εὐδοκιμῶ, αὐτὴ ποὺ ἀκμάζει.

Ἄννα: ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ Χάνα ποὺ σημαίνει εὔνοια, χάρη

Ἀντιγόνη: ἀντὶ + γίγνομαι (γεννιέμαι) = ἰσάξια μὲ τὸν γεννήτορα, τὸν πατέρα της.

Ἀντώνιος: ἐκ τοῦ ἄντωση= ἄνωση, ὁ ὁρμητικὰ ἀντίθετος

Ἀργυρῶ: ἀπὸ τὸ ἐπίθετο ἀργύριος (σχετικὸς μὲ τὰ χρήματα), ἡ πολύτιμη

Ἀρετή: ἀπὸ τὸ ἄρχ. οὐσιαστικὸ ἀρετή., ἡ τέλεια, ὑπέροχη.

Ἀριάδνη: ἄρι: πολὺ + ἁγνὴ

Ἀριστόβουλος: ἄριστος + βουλή, ὁ ἄριστος σύμβουλος.

Ἀριστογένης: ἄριστος + γένος, ὁ εὐγενής.

Ἀριστοκλής: ἄριστος + κλέος, ὁ ἔχων ἄριστη δόξα.

Ἀριστομένης: ἄριστος + μένος, ὁ ἀνδρειότατος

Ἄρτεμης: ἡ λέξη «Ἄρτεμις» εἶναι ἄγνωστης προέλευσης. Ἴσως νὰ συσχετίζεται μὲ πρὸ-ἑλληνικὴ θεότητα τῆς Μ.Ἀσίας. Ὡστόσο, ἡ ἀρτεμισία εἶναι ἀρωματικὸ ἀειθαλὲς φυτό.

Ἀσπασία: θηλυκό του ἄρχ. ἐπιθέτου ἀσπάσιος (χαρούμενη, εὐτυχισμένη)

Ἀφροδίτη: ἀφρὸς + ἀναδύω

B 

Βαρβάρα: ἐκ τοῦ βάρβαρος

Βασίλειος: βασιλεὺς ἢ αὐτὸς ποὺ ἀνήκει στὸν βασιλιὰ

Βερόνικα = ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο μακεδονικὸ ὄνομα Φερενίκη (φέρω + νίκη, αὐτὴ ποὺ φέρνει τὴ νίκη)

Γ 

Γεράσιμος: ἐκ τοῦ γεράσμιος, ὁ σεβάσμιος

Γλυκερία: ἐκ τοῦ γλυκύς, ἡ γλυκειὰ

Γεώργιος: ἐκ τοῦ γεωργῶ = γῆ + ἔργο, ὁ ἐργαζόμενος στὴν γῆ

Γρηγόριος: ἐκ τοῦ γρηγορῶ, ὁ ἄγρυπνος, ἀκοίμητος φρουρός.

Δ 

Δέσποινα: ἐκ τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ δέσποινα, θηλυκό του δεσπότης < *despotnia < *dems, ἀρχαϊκὴ γενική του δόμος, σπίτι + πότνια. Ἡ οἰκοκυρά, ἡ κυρία τοῦ σπιτιοῦ.

Δημήτριος: Δὴ (δωρικὸς τύπος τοῦ Γῆ) + μήτηρ, αὐτὸς ποὺ ἀνήκει στὴ θεὰ Δήμητρα

Δημοσθένης: δῆμος + σθένος, ἡ δύναμη τοῦ λαοῦ

Διογένης: Ζεὺς + γένος, ὁ Θεογέννητος

Διομήδης: Διὸς + μέδων: ἄρχων, ὁ ἄρχων μὲ θεία δύναμη.

Διώνη: ἐκ τοῦ Διός, ἡ θεϊκή.

Ε 

Ἑλένη: ἑλένη, ποὺ σημαίνει «λαμπάδα» ἢ ἀπὸ τὴ ρίζα ἐλε- ποὺ σημαίνει κυριεύω, κατακτῶ.

Εἰρήνη: εἴρω (λέγω ) + νοῦς, αὐτὴ ποὺ μιλᾶ ἤρεμα καὶ λογικά.

Ἕκτωρ: ἐκ τοῦ ἔχω, ὁ ἔχων.

Ἐμμανουήλ: ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ Immanu El (ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας), ὁ σωτήρας, ὁ ἐλευθερωτής.

Εὐάγγελος: ἀγγελιοφόρος ποὺ φέρνει καλὰ νέα, καλὸς ἄγγελος [ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ἐπίρρημα εὖ- (καλά, εὔκολα) + τὸ οὐσιαστικὸ ἄγγελος]

Εὐτυχία: καλὴ τύχη

Εὐφροσύνη :αὐτὴ ποὺ ἔχει κέφι, χαρά, ἡ καλοδιάθετη.

Ἐπαμεινώνδας: ἐπὶ + ἄμεινον, ὁ προοδευτικός.

Ἐρατώ: ἐρῶ: ἀγαπῶ, αὐτὴ ποὺ ἀγαπᾶ.

Ἐριφύλη: ἔρι: πολὺ + φύλον, ἡ ἔξοχη τῶν γυναικών.

Ἐτεοκλής: ἐτεός: ἀληθὴς + κλέος, ὁ ἔχων ἀληθινὴ δόξα.

Εὐάγγελος: εὖ + ἀγγέλω, αὐτὸς ποὺ φέρνει εὐχάριστα νέα.

Εὐαγόρας: εὖ + ἀγορεύω, ὁ καλὸς ὁμιλητῆς.

Εὐανθία: εὖ + ἄνθος, ἡ ὄμορφη.

Εὐγενία: εὖ + γένος, αὐτὴ ποὺ εἶναι ἀπὸ καλὸ γένος.

Εὐδοκία: εὖ + δοκῶ, ἡ ἔχουσα καλὴ ἄποψη.

Εὐδοξία: εὖ + δόξα, ἡ ἔχουσα καλὴ φήμη

Εὐνομία: εὖ + νέμω: αὐτὴ ποὺ μοιράζει καλά, δίκαια.

Εὐρυσθένης: εὐρὺς + σθένος, ὁ πολὺ ἰσχυρός.

Εὐτέρπη: εὖ + τέρπω, ἡ πολὺ εὐχάριστη

Εὐτύχιος: εὖ + τύχη, αὐτὴ ποὺ ἔχει καλὴ τύχη.

Εὐφημία: εὖ + φημί, αὐτὴ ποὺ ἔχει καλὴ φήμη.

Ζ

Ζαφείριος: ἀπὸ τὴν ἀρχαία λέξη σάπφειρος, ἕνας πολύτιμος λίθος μὲ χρῶμα βαθὺ γαλάζιο (τὸ ζαφείρι).

Ζηνοβία: ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο κύριο ὄνομα Ζᾶν (Ζεὺς ἦταν ὁ Δίας) + τὸ οὐσιαστικὸ βίος (ζωή). Σημαίνει αὐτὴ ποὺ ζεῖ σὰν θεά, ἔχει τὴ δύναμη τοῦ Δία.

H 

Ἥβη: ἐκ τοῦ ἀρχαίου ἥβη ποὺ σημαίνει ἀκμή, ἡ ἰσχυρή, ἡ ἀκμάζουσα.

Ἠλίας: (ἑβραϊκή), «ὁ Θεὸς εἶναι Κύριος» ἢ «εἶναι ὁ θεός μου»

Ἠλέκτρα: ἐκ τοῦ ἠλέκτωρ: ὁ ἀκτινοβολῶν ἥλιος, ἡ λαμπρή, ἡ φωτεινή.

Ἡρακλῆς: Ἦρα +κλέος, ὁ δοξασμένος ἀπὸ τὴν Ἥρα ἢ πολὺ δυνατός.

Ἠσαΐας: (ἑβραϊκὴ) ἡ σωτηρία τοῦ Θεοῦ

Ἡσίοδος: ρίχνω, ἐκτοξεύω φωνή, ὠδὴ

Ἠῶ: χάραγμα, αὐγή.

Θ 

Θάλεια: ἐκ τοῦ θάλλω, ἡ πλήρης, ἡ ἀνθηρή.

Θέμις: τίθημι = θεσμός, αὐτὸς ποὺ θέτει.

Θεμιστοκλῆς: θέμις (δικαιοσύνη) + κλέος, αὐτὸς ποὺ δοξάζει τὴν δικαιοσύνη.

Θεοδώρα: θεοῦ + δῶρο, δῶρο θεοῦ.

Θεόφιλος: θεοῦ + φίλος, ὁ φίλος του θεοῦ.

Θησέας: θήσω, ἐκ τοῦ τίθημι, αὐτὸς ποὺ θέτει.

Θουκυδίδης: Θεοῦ + κύδος: δόξα, ὁ δοξάζων τὸν θεό.

Θρασύβουλος: θρασὺς + βουλεύομαι, αὐτὸς ποὺ σκέφτεται μὲ ὑπερβολικὴ τόλμη.

Θωμάς: (ἑβραϊκὴ) ὁ δίδυμος.

Ι 

Ἰάσων: ἐκ τοῦ ἴασις, αὐτὸς ποὺ θεραπεύει.

Ἰάκωβος: (ἑβραϊκὸ) αὐτὸς ποὺ ὑποσκελίζει

Ἰωσὴφ-ἴνα: ἑβραϊκό, ὁ πολύτεκνος, -ἡ

Ἰγνάτιος: ἀν καὶ ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξης εἶναι ἀβέβαιη, ἴσως συνδέεται μὲ τὸ λατινικὸ ignis= φωτιὰ

Ἱερώνυμος: ἐκ τοῦ ἱερὸ + ὤνυμος (ὄνομα), ὁ φέρων ἱερὸ ὄνομα

Ἰορδάνης: (ἑβραϊκὴ) Yarden ποὺ σημαινει εκροή, αὐτὸς ποὺ κατεβαίνει ὁρμητικά.

Ἰοκάστη: ἴον + κάζω: στολίζω, αὐτὴ ποὺ στολίζει

Ἰππολύτη: ἵππος + λύω, αὐτὴ ποὺ ἐλευθερώνει τὰ ἄλογα.

Ἰσμήνη: ἀγνώστου ἐτυμολογίας, κατὰ μία ἄποψη ἐκ τοῦ ἴσμεν>οἶδα>γνωρίζω, ἡ συνετή.

Ἰφιγένεια: ἴφι: ἀρχαία δότ. τοῦ «ἴς», ἰσχυρῶς, κραταιῶς + γίγνομαι, ἡ πολὺ ἰσχυρή.

Ἰωάννης: ἀπὸ τὴν ἑβραϊκὴ λέξη Ἰωννάθαν, ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ

Κ 

Καλλιόπη: ἐκ τοῦ καλὴ + ὄπη= φωνή, ἡ καλλίφωνη.

Καλλιρρόη: καλῶς + ρέω, αὐτὴ ποὺ κυλᾶ μὲ χάρη ἢ αὐτὴ ποὺ ἔχει ἄφθονα νερά.

Κασσάνδρα: ἀρχαῖο κύριο ὄνομα, ὑποκοριστικό του Ἀλεξάνδρα.

Κίμων: ἐκ τοῦ «κίω», αὐτὸς ποὺ βαδίζει γρήγορα.

Κλέαρχος: κλέος + ἄρχω, ὁ ἔνδοξος ἄρχων

Κλειώ: ἐκ τοῦ «κλείω»= ὀνομάζω, καλὸ καὶ «κλέος»= δόξα, ἡ ἔχουσα ὑπόληψη.

Κλεόβουλος: κλέος + βουλή, ὁ ἐπινοητικός.

Κλεομένης: κλέος + μένος, ὁ ἔνδοξος γιὰ τὴ γενναιότητά του.

Κλεονίκη: κλέος + νίκη, ἡ ἔνδοξη νικήτρια.

Κλεοπάτρα: κλέος + πάτρη, ἡ δόξα τῆς πατρίδος.

Κορνήλιος: (λατινικὴ) ἐκ τοῦ cornelius > cornu= κέρας, αὐτὸς ποὺ ἔχει κέρατα

Κοσμᾶς: ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο οὐσιαστικὸ κόσμος (στολισμός), αὐτὸς ποὺ ἀγαπάει τὴν τάξη, τὸ στολισμὸ

Κυριακή: ἐκ τοῦ ἐπιθέτου «κυριακὸς» ποὺ σημαίνει «ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου»

Κυπριανός: ἀπὸ τὸ φυτὸ κύπρος ποὺ εἶναι ἡ σημερινὴ χέννα, ὁ χάλκινος

Κωνσταντῖνος: προέρχεται ἀπὸ τὴ λατινικὴ λέξη Constantinus < constans ποὺ σημαίνει ὁ σταθερός, ὁ ἀποφασισμένος, ὁ βέβαιος.

Λ 

Λαέρτης: λαὸς + αἴρω = ἐκλέγω, αὐτὸς ποὺ ἐκλέγεται ἀπὸ τὸν λαό.

Λάζαρος: (ἑβραϊκὴ) Ἐλεάζαρ= αὐτὸς ποὺ τὸν ἔχει βοηθήσει ὁ Θεός.

Λέανδρος: λαὸς + ἀνήρ, ὁ ἀνδρεῖος του λαοῦ.

Λεωνίδας: λαὸς + οἶδα + γνωρίζω, αὐτὸς ποὺ γνωρίζει τὸν λαὸ ἢ ἐκ τοῦ λέων, λιοντάρι.

Λυδία: 1) ἡ εὐγενική, μὲ καλοὺς τρόπους 2) ἡ καταγόμενη ἀπὸ τὴ Λυδία, τὴν ἀρχαία χώρα τῆς Μ. Ἀσίας.

Λυσιστράτη: λύω + στρατός, αὐτὴ ποὺ ἀφήνει ἐλεύθερο τὸν στρατό.

Μ 

Μάρθα: (ἀραμαϊκὴ) Marta= κυρία, οἰκοδέσποινα.

Μαρία: προέρχεται ἀπὸ τὴ λέξη Μαριὰμ τῆς ἀραμαϊκῆς γλώσσας ποὺ μιλιόταν στὴ Μέση Ἀνατολή. Σημαίνει πίκρα, ὀργή, παράπονο.

Μαρίνα: ἡ θαλασσινή.

Μάρκος: ἐκ τοῦ mars (Ἄρης), ὁ φιλοπόλεμος.

Μενέλαος: μένος + λαός, αὐτὸς ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὴν ὁρμὴ τοῦ λαοῦ.

Μηνᾶς: πιθανῶς ἐκ τοῦ «μηνῶ», στέλνω μήνυμα, εἰδοποιῶ.

Μιλτιάδης: μίλτος: ἐρυθρὰ βαφή, κοκκινωπός, στὸ χρῶμα τοῦ αἵματος.

Μιχαήλ: ἀπὸ τὴν ἑβραϊκὴ λέξη Mikhael, ὅμοιος μὲ τὸν Θεό.

Ν 

Ναταλία: ἡ λέξη προέρχεται ἀπὸ τὴ μεταφορὰ τοῦ γαλλικοῦ natalie= γενέθλια, ἡμέρα γεννήσεως.

Ναυσικᾶ: ναῦς + καίνυμαι: ὑπερτερῶ, αὐτὴ ποὺ ὑπερτερεῖ στὴν θάλασσα.

Νεοκλής: νέος + κλέος, αὐτὸς ποὺ δοξάζει τοὺς νέους.

Νέστωρ: ἐκ τοῦ νεομαι = ἐπιστρέφω, αὐτὸς ποὺ ἐπιστρέφει εὐτυχὴς

Νεφέλη: νέφω: χύνω ὕδωρ, αὐτὴ ποὺ φέρνει τὸ σκότος

Νικηφόρος: νίκη + φέρω, αὐτὸς ποὺ φέρνει τὴ νίκη

Νικόλαος: νίκη + λαός, αὐτὸς ποὺ χαρίζει τὴ νίκη στὸν λαό.

Ξ 

Ξένη: ἐκ τοῦ ξένος ἢ ξενία= φιλοξενία, ἡ φιλόξενη

Ξενοφῶν: ξένος + φωνέω, αὐτὸς ποὺ ἠχεῖ ξένα, παράξενα.

Ο 

Ὀδυσσέας: ὀδύσσομαι: διώκομαι, αὐτὸς ποὺ διώκεται.

Ὄθων: ὁ ἔχων πλούτη καὶ περιουσία.

Ὄλγα: ἀπὸ ἀρχαία σκανδιναβικὴ ρίζα, ἡ ὑγιής, ἡ εὐτυχισμένη.

Ὀρέστης: ὅρος + ἵσταμαι, ὁ ὀρεινὸς

Π

Πανδῶρα: πᾶν + δῶρο, αὐτὴ ποὺ ἔχει πολλὰ δῶρα

Παρασκευή: παρὰ + σκευάζω, αὐτὴ ποὺ προετοιμάζει

Πάτροκλος: πατρὶς + κλέος, αὐτὸς ποὺ δοξάζει τὴν πατρίδα

Παυσανίας: ἐκ τοῦ παύω καὶ ἀνία, αὐτὸς ποὺ ἀνακουφίζει τὴν θλίψη

Περικλῆς: περὶ + κλέος, ὁ ἔνδοξος, ὁ φημισμένος

Περσέας: ἐκ τοῦ πέρθω = ἐκπορθῶ, καταστρέφω, αὐτὸς ποὺ καταστρέφει

Πέτρος: ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο οὐσιαστικὸ πέτρος (πέτρα). ὁ σταθερός, ὁ ἀκλόνητος

Πηνελόπη: ἀπὸ τὶς ἀρχαῖες ἑλληνικὲς λέξεις πήνη (νῆμα) + λέπω (ξετυλίγω). Η ὑφάντρια

Πολυδεύκης: πολὺ + δεῦκος: γλεῦκος, ὁ πολὺ γλυκὸς

Ποσειδῶν: πόσις (ποταμὸς) + εἴδω, αὐτὸς ποὺ εἶναι ἁρμόδιος

Προμηθέας: 1) πρὸ + μύθος 2) πρὸ + μῆθος = μέριμνα = ὁ προνοητικὸς

Πυθαγόρας: πυνθάνομαι + ἀγορεύω

Ρ 

Ρέα: προελληνικῆς προέλευσης, ἐκ τοῦ ράος= ἕτοιμος, ἡ ἕτοιμη

Ρεγγίνα: ἡ βασίλισσα

Ρήγας: (μεσαιωνικὴ ἑλληνικὴ) ἐκ τοῦ ρὴξ> λατινικὰ rex, ὁ βασιλιὰς

Ρωμανός: ἐκ τῆς «ρώμης»= δύναμη, ὁ σφρηγιλὸς

Σ 

Σάββας: (ἑβραϊκὴ) ἀπὸ τὸ Σάββατο.

Σέργιος: αὐτὸς ποὺ τοῦ ἀρέσει ὁ περίπατος, τὸ σεργιάνι

Σοφοκλῆς: σοφὸς + κλέος, ὁ ἔχων δόξα σοφοῦ

Σπυρίδων: πιθανὸν νὰ προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο οὐσιαστικὸ σπυρίς, γέν. σπυρίδος (ψαροκόφινο). Ἑπομένως Σπυρίδων εἶναι ὁ κοφινάς, ὁ καλαθᾶς

Σταμάτιος/Σταματία/Σταματούλα: αὐτὸς/ἢ ποὺ σταματάει κάτι

Στέλλα: (λατινικὰ) stella= τὸ ἀστέρι.

Στέργιος: στέργω = δείχνω στοργὴ

Στυλιανός: ἐκ τοῦ στύλος, αὐτὸς ποὺ στεριώνει σὰν στύλος.

Σωκράτης: σώζω + κράτος, αὐτὸς ποὺ σώζει τὸ κράτος, ὁ ἰσχυρός.

Σωτήρης: ἐκ τοῦ σωτὴρ= ὁ λυτρωτὴς

Τ 

Τατιάνη: (λατινικὰ) tatianus, ὀνομασία ρωμαϊκῆς φυλῆς

Τερψιχόρη: τέρπω + χορός, αὐτὴ ποὺ ἀρχίζει τὸν χορὸ

Τερέζα: ἀπὸ τὸ ἕλλην. θερίζω δηλώνοντας γονιμότητα καὶ κὰτ΄ ἄλλους ἀπὸ τὸ τοπωνύμιο Θήρα

Τηλεμαχος: τηλέ: μακριὰ + μάχομαι

Τιμόθεος: τιμὴ + Θεός, αὐτὸς ποὺ τιμᾶ τὸν θεὸ

Τρύφων: ὁ φιλήδονος

Φ 

Φαίδρα: ἡ λαμπερή, ἡ χαρούμενη

Φαίδων: ἐκ τοῦ φαιδρός, χαρούμενος, γελαστὸς

Φειδιππίδης: φείδομαι + ἵππος

Φίλιππος: φίλος + ἵππος, ὁ φίλος τῶν ἀλόγων

Φραγκίσκος: ἀπὸ τὴ λατινικὴ λέξη Franciscus (γαλλικός), ὁ γνήσιος Γάλλος ἢ αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾶ τὴ Γαλλία

Φρίξος: φρίττω, αὐτὸς ποὺ φρίττει

Φοῖβος: ἐκ τοῦ φάος= φωτεινὸς

Φώτιος: ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο οὐσιαστικὸ φῶς, γέν. φωτὸς (ὁ φωτεινός, ὁ λαμπρὸς)

Φωτεινή: ἡ θηλυκὴ μορφὴ τοῦ ὀνόματος Φώτιος (ἡ λαμπερὴ)

Χ

Χαράλαμπος: ἀπὸ τὰ οὐσιαστικὰ χαρὰ + λάμπω. αὐτὸς ποὺ λάμπει ἀπὸ χαρὰ

Χαρίκλεια: ἀρχαῖο ὄνομα ἀπὸ τὰ οὐσιαστικὰ χάρις (ἡ χάρη) + κλέος (δόξα), ἡ ξακουστὴ γιὰ τὴ χάρη της

Χρῆστος: παράλληλη γραφὴ τοῦ Χρίστος. Ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη ἐκδοχὴ-λιγότερο πιθανή, ἀπὸ τὸ ἐπίθετο χρηστὸς (χρήσιμος, ὠφέλιμος)

Χρίστος: ἀπὸ τὸ Χριστὸς (αὐτὸς ποὺ χρίσθηκε, ἐπαλείφθηκε μὲ λάδι καὶ μύρο)

Χαρίλαος: χάρη + λαός, αὐτὸς ποὺ ἔχει τὴν εὔνοια τοῦ λαοῦ

Χριστόφορος: Χριστὸς + φέρω, ὁ φέρων τὸν Χριστὸ

Ω

Ὠρίων: ὥρα, φροντίδα, αὐτὸς ποὺ φροντίζει.

ΠΗΓΗ: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/