Τρίτη 5 Μαΐου 2026
Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής!...
Δευτέρα 4 Μαΐου 2026
Αγία Ειρήνη Μεγαλομάρτυς...
Σάββατο 2 Μαΐου 2026
Κυριακή του Παραλύτου!
Πέμπτη 30 Απριλίου 2026
ο Άγιος Ιάκωβος του Αλφαίου
Τετάρτη 29 Απριλίου 2026
Οἰ Ἐπιστολές τοῦ Ἀποστόλου Παύλου
Όταν η επιστήμη υποκλίνεται στο Ευαγγέλιο: Ψηφιακή σάρωση «ανέστησε» αρχαίες Επιστολές του Παύλου και δεν έχει αλλάξει «ούτε ένα γιώτα»!
από Newsroom

Κάθε φορά που η επιστημονική έρευνα φέρνει στο φως νέα ιστορικά στοιχεία για τον Χριστιανισμό, δεν γίνεται να μην κατακλυστείς από θαυμασμό για την απόλυτη αξιοπιστία της Αγίας Γραφής.
Ελευθέριος Ανδρώνης
Η θεοπνευστία και η πιστότητα του τελειότερου βιβλίου που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, είναι μια συναρπαστική αλήθεια που δεν παύει ποτέ να συγκινεί τις ευσεβείς ψυχές.
Μια πολύ σημαντική ανακάλυψη που ανακοινώθηκε αυτές τις μέρες από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, έρχεται να δείξει ότι η Εκκλησία φύλαξε ως μονάκριβη παρακαταθήκη τον Λόγο του Θεού και πράγματι εδώ και 2 χιλιετίες δεν άλλαξε «ούτε ένα γιώτα» από τα ευωδιαστά ρήματα της Καινής Διαθήκης.
Η ομάδα του καθηγητή Garrick Allen, σε συνεργασία με το Early Manuscripts Electronic Library (EMEL) κατάφερε να ανακτήσει ψηφιακά ένα μέρος του Κώδικα H (Codex Coislinianus) που χρονολογείται στον 6ο αιώνα μ.Χ. και περιείχε τις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου.
Οι ακαδημαϊκοί ερευνητές μπόρεσαν να ανακτήσουν 42 σελίδες από τον χαμένο Κώδικα, σε μια περγαμηνή που είχε επαναχρησιμοποιηθεί τον 13ο αιώνα στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, για τη βιβλιοδεσία άλλων χειρόγραφων. Λόγω του υψηλότατου κόστους της περγαμηνής εκείνη την εποχή, αλλά και της φθοράς που θα είχε ενδεχομένως υποστεί ο Κώδικας H, οι μοναχοί «ανακύκλωσαν» τη γραφική ύλη όπως γινόταν συχνά τότε για να εξυπηρετηθούν οι χρηστικές ανάγκες.
Με τη μέθοδο της πολυφασματικής απεικόνισης, εντοπίστηκαν τα αόρατα ίχνη από το μελάνι που 1.500 χρόνια πριν, αντιγράφηκαν στη συγκεκριμένη περγαμηνή τα ουράνια θησαυρίσματα του Αποστόλου Παύλου. Γραμμένα – φυσικά – στην ατόφια γλώσσα του Ευαγγελίου, τα ελληνικά. Η δε ηλικία του χειρόγραφου πιστοποιήθηκε μέσω ραδιοχρονολόγησης με άνθρακα.
Για να αντιληφθούμε καλύτερα την παλαιότητα του κειμένου, ενδεικτικά να αναφέρω ότι κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. έζησε ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, ο Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος, ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης. Ενώ, από το 527 μέχρι το 565 μ.Χ., ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο μέγας Ιουστινιανός.
Απαράλλακτα τα λόγια του Παύλου
Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς στον ανακτημένο Κώδικα, προκαλεί δέος. Οι
λόγοι του Παύλου είναι ευλαβικά απαράλλακτοι, ίδιοι ακριβώς με την Καινή
Διαθήκη που έχουμε ως σήμερα στα σπίτια μας. Δεν υπάρχει η παραμικρή πρόσθεση ή
αφαίρεση από το ιερό κείμενο. Οι πολύτιμοι μαργαρίτες είναι ατόφιοι όπως τους
ενέπνευσε το Άγιο Πνεύμα και όπως τους παρέδωσε στην ανθρωπότητα ο μέγιστος
Απόστολος. Το μόνο που αλλάζει είναι η κατανομή των κεφαλαίων, κάτι που δεν
αφορά καθόλου το πρωτότυπο κείμενο, και που ούτως ή άλλως μεταβάλλεται εδώ και
αιώνες από διάφορους ερμηνευτές της Γραφής.
Μάλιστα ο Κώδικας H θεωρείται το αρχαιότερο γνωστό χειρόγραφο που χρησιμοποιεί διαχωρισμούς κεφαλαίων. Μια ακόμη απτή απόδειξη ότι οι χριστιανοί εμβάθυναν στη θεολογική ανάλυση της Γραφής από τους πρώτους αιώνες. Σε αυτό συνηγορούν και οι διάφορες σημειώσεις που εντοπίστηκαν από τους επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, ως σχόλια των μελετητών που εντρυφούσαν στα λόγια του Παύλου.
Ανακαλύψεις σαν και αυτή, δείχνουν πόσο γελοίοι και αδαείς είναι οι κουφιοκεφαλάκηδες που λένε ότι η Γραφή είναι «παραμύθια των παπάδων» που γράφτηκαν μεταγενέστερα για κάποιον… ιδιοτελή σκοπό. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από αυτή. To αρχαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο της Καινής Διαθήκης χρονολογείται μεταξύ του 125-150 μ.Χ, ενώ το αρχαιότερο χειρόγραφο Επιστολών του Παύλου χρονολογείται γύρω στο 200-250 μ.Χ. Το κείμενο και σε αυτούς του πάπυρους, είναι αποστομωτικά αμετάβλητο. Κάθε επιστημονική ανακάλυψη αποδεικνύει περίτρανα ότι ο «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας».
Το Μωσαϊκό της Μεγιδδώ
Μια ακόμη συγκλονιστική ανακάλυψη που μπορεί να μην είναι νέα, αλλά το
τελευταίο διάστημα συζητείται έντονα στο διαδίκτυο, είναι το περίφημο Μωσαϊκό
της Μεγιδδώ που ανακαλύφθηκε το 2005 στο βόρειο Ισραήλ. Θεωρείται ένας από τους
αρχαιότερους χώρους χριστιανικής λατρείας που έχουν βρεθεί παγκοσμίως και
χρονολογείται περίπου στο 230 μ.Χ. Στην πιο σημαντική επιγραφή του μωσαϊκού
δαπέδου που βρέθηκε εκεί, μία γυναίκα ονόματι Ακεπτούς έγραψε ότι πρόσφερε την
τράπεζα της Θείας Ευχαριστίας «στον Θεό Ιησού Χριστό ως μνημόσυνο».
Πρόκειτα για μια συγκλονιστική μαρτυρία που δείχνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι πρώτοι χριστιανοί λάτρευαν συνειδητά ως Θεό τον Ιησού Χριστό. Να λοιπόν πώς φαίνεται ακόμη μια φορά ότι οι σατανικές αιρέσεις που αμφισβητούν τη θεότητα του Χριστού (όπως ο Αρειανισμός τον 4ο αιώνα, αλλά και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στις μέρες μας), είναι μια όψιμη και κατασκευασμένη πλάνη. Μονάχα η Ορθοδοξία κράτησε και συνεχίζει να κρατά την αδιαίρετη τριαδική αλήθεια σε όλους τους αιώνες.
Ένα άλλο εντυπωσιακό εύρημα του χριστιανικού Μωσαϊκού της Μεγιδδώ, είναι η επιγραφή ενός Ρωμαίου Εκατόνταρχου με το όνομα Γαϊανός (που ονομαζόταν και Πορφύριος) που αναφέρει ότι με δικά του χρήματα πλήρωσε για την κατασκευή του μωσαϊκού «φιλοτειμησάμενος», δηλαδή από φιλότιμο για το πνευματικό χρέος του.
Μέσα από αυτή την εκπληκτική επιγραφή, ζωντανεύουν όλες οι αναφορές των Ευαγγελίων και των Πράξεων των Αποστόλων, για τους Ρωμαίους Εκατόνταρχους που απαρνήθηκαν την ειδωλολατρία και πίστεψαν στον Χριστό. Το πύρινο κήρυγμα του Χριστού και των Αποστόλων είχε πράγματι εισχωρήσει βαθιά στις τάξεις του Ρωμαϊκού στρατού, κι έτσι λάμπει σαν τον ήλιο και η αλήθεια των συναξαριών μας που βρίθουν από Ρωμαίους στρατιωτικούς (σαν τον Χιλίαρχο Άγιο Γεώργιο ή τον Ανθύπατο Άγιο Δημήτριο) που μαρτύρησαν για την αναστημένη αγάπη του Χριστού.
Σε μια εποχή που λυσσομανά η αντιχριστιανική προπαγάνδα, είναι ωφέλιμο να ψηλαφούμε τα πολλά τεκμήρια της αξιοπιστίας της Αγίας Γραφής, τόσο για να δοξάζουμε περισσότερο τον Θεό που έχουμε, όσο και για να προσθέτουμε αδιάσειστα επιχειρήματα στη φαρέτρα της ομολογίας μας…
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://www.vimaorthodoxias.gr/nea/otan-i-epistimi-ypoklinetai-sto-eyaggelio-psifiaki-sarosi-anestise-archaies-epistoles-toy-payloy-kai-den-echei-allaxei-oyte-ena-giota/Κωνσταντίνος Καβάφης
Δευτέρα 27 Απριλίου 2026
Ιωάννης Μακρυγιάννης: Σαν σήμερα το 1864 πέθανε η ηγετική μορφή της Ελληνικής Επανάστασης
Σάββατο 25 Απριλίου 2026
Βυζαντινή Μουσική Άκης Ν. Λιλιόπουλος: Ο ψάλτης στο αναλόγιο: ανάμεσα στην έπαρση και στη...
Παρασκευή 24 Απριλίου 2026
Νάξιοι Μελιστές: (Ψαλτικό Κυριακοδρόμιο) Κυριακή των Μυροφόρων! 26....
Πέμπτη 23 Απριλίου 2026
Εντυπωσιακό άγαλμα της θεάς Αθηνάς στη Λαοδίκεια της Μικράς Ασίας
Τετάρτη 22 Απριλίου 2026
Τρίτη 21 Απριλίου 2026
Νάξιοι Μελιστές: (Ψαλτικό Εορτοδρόμιο) Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφό...
Δευτέρα 20 Απριλίου 2026
Η ελληνική γλώσσα ως παγκόσμιο δημόσιο αγαθό: Εορτασμός στην Κίνα
Σάββατο 18 Απριλίου 2026
Νάξιοι Μελιστές: Τυπική Διάταξη Ακολουθιών από 19η έως 25η Απριλίου...
Νάξιοι Μελιστές: (Ψαλτικό Κυριακοδρόμιο) Κυριακή του Αντιπάσχα (του...
Τρίτη 14 Απριλίου 2026
Ποιοι ήταν οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη που τιμούνται σήμερα
Δευτέρα 13 Απριλίου 2026
Σάββατο 11 Απριλίου 2026
Χριστός Ἀνέστη!
Πατριαρχική Ἀπόδειξις ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχα 2026
† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
* * *
Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί εὐλογημένα τέκνα ἐν Κυρίῳ,
Φθάσαντες ἐν νηστείᾳ, προσευχῇ καί κατανύξει τήν λαμπροφόρον καί πανέορ-τον ἡμέραν τοῦ Ἁγίου Πάσχα, ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν τήν κοσμοσωτήριον Ἔγερσιν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία σηματοδοτεῖ τήν περιφανῆ νίκην τῆς ζωῆς ἐπί τοῦ θανάτου, καινοποιεῖ τήν κτίσιν πᾶσαν καί διανοίγει εἰς τόν ἄνθρωπον τήν ὁδόν τῆς θεώσεως κατά χάριν. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διασώζει τήν πασχάλιον ἐμπειρίαν εἰς τήν λειτουργικήν ζωήν, εἰς τούς ἄθλους τῶν Ἁγίων καί τῶν Μαρτύρων τῆς πίστεως, εἰς τήν ἐσχατολογικήν ὁρμήν τοῦ μοναχισμοῦ, εἰς τήν ἐξαγγελίαν τοῦ Εὐαγγελίου «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς», εἰς τήν θεολογίαν καί τήν δοξολογικήν τέχνην, εἰς τήν καλήν μαρτυρίαν τῶν πιστῶν ἐν τῷ κόσμῳ, εἰς τόν πολιτισμόν τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀλληλεγγύης, εἰς τήν ἀμετακίνητον βεβαιότητα ὅτι τό κακόν δέν ἔχει τόν τελευταῖον λόγον ἐν τῇ ἱστορίᾳ.
Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου βιοῦται ὡς χριστοδώρητος ἐλευθερία, ἡ ὁποία ἐμπνέει, τροφοδοτεῖ καί ἐνισχύει τάς δημιουργικάς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου, τόν ἀγῶνα τόν καλόν δι᾿ «ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα»[1], ὑπενθυμίζουσα εἰς πάντας ἡμᾶς ὅτι ἡ πορεία πρός τήν Ἀνάστασιν εἶναι ἀδιαρρήκτως συνδεδεμένη μέ τόν Σταυρόν. Ἡ σταυροαναστάσιμος εὐφροσύνη ἔσωζε τόν λαόν τοῦ Θεοῦ ἀπό ταυτίσεις μέ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου τούτου, καί ἐν ταὐτῷ τόν προεφύλαττεν ἀπό τήν ἄγονον κλειστότητα καί μίαν πνευματικότητα ἄνευ δυναμισμοῦ καί ἐλπιδοφόρου πνοῆς. Ἡ ζωή τῶν πιστῶν, ἐν Χριστῷ σταυρωθέντι καί ἀναστάντι δι᾿ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους, ἀκυρώνει καί σήμερον ὅλα τά ἀνοίκεια ἀφηγήματα περί τοῦ χριστιανικοῦ ἤθους ὡς «ἠθικῆς τῶν ἀδυνάτων», τῆς δῆθεν ἐκπροσωπουμένης ὑπό τῆς ταπεινοφροσύνης, τῆς συγχωρητικότητος, τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης, τοῦ ἀσκητισμοῦ, τοῦ Κυριακοῦ «ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ»[2] καί ἄλλων ἀρχῶν καί στάσεων, αἱ ὁποῖαι ἀνήκουν εἰς τόν πυρῆνα τῆς ταυτότητός μας. Οὐδέν ἀναληθέστερον αὐτῆς τῆς προσεγγίσεως τοῦ ἤθους τῆς Χριστιανοσύνης, τῆς «οὐ ζητούσης τὰ ἑαυτῆς» θυσιαστικῆς ἀγάπης, τῆς συνυφασμένης μέ γενναιότητα, θάρρος καί ὑπαρκτικήν αὐθεντικότητα. Τό Πάσχα εἶναι ὕμνος εἰς αὐτήν τήν ἐλευθερίαν, τήν «δι᾿ ἀγάπης ἐνεργουμένην»[3] πίστιν, ἡ ὁποία δέν εἶναι ἰδικόν μας κατόρθωμα, ἀλλά χάρις καί ἄνωθεν δωρεά καί βιοῦται εἰς τά ἅγια μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς τό «μυστήριον» τῆς διακονίας τοῦ πλησίον. Ὄντως, «ἡ εἰς Θεὸν ἀγάπη, τοῦ εἰς ἄνθρωπον μίσους παντελῶς οὐκ ἀνέχεται»[4].
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τό «ἅλας τῆς γῆς», τό «φῶς τοῦ κόσμου», ἡ πόλις, «ἡ ἐπάνω ὄρους κειμένη», ὁ λύχνος, ὁ «ἐπὶ τῆν λυχνίαν»[5], δίδει ἐμπράκτως ἐν τῷ κόσμῳ ἐνώπιον τῶν σημείων τῶν καιρῶν τήν μαρτυρίαν περί τῆς ἐλθούσης χάριτος καί «τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος»[6]. Ὁ λόγος τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως ἠχεῖ σήμερον ὡς Εὐαγγέλιον εἰρήνης, καταλλαγῆς καί δικαιοσύνης. Ὁ πόλεμος, τό μῖσος καί ἡ ἀδικία ἀντιστρατεύονται τάς θεμελιώδεις χριστιανικάς ἀρχάς, διά τήν πραγμάτωσιν καί ἑδραίωσιν τῶν ὁποίων προσεύχεται καί ἐργάζεται καθ᾿ ἡμέραν ὁ λαός τοῦ Θεοῦ. Ἐν τῷ φωτί τῆς Ἁναστάσεως, δεόμεθα τοῦ Κυρίου ὑπέρ τῶν θυμάτων τῆς πολεμικῆς βίας, τῶν ὀρφανῶν, τῶν θρηνουσῶν τά τέκνα των μητέρων, ὑπέρ πάντων ὅσων φέρουν εἰς τό σῶμα καί τήν ψυχήν των τά ἐνεργήματα τῆς ἀνθρωπίνης σκληρότητος καί ἀναλγησίας. Τό «Χριστὸς Ἀνέστη» εἶναι ἄρνησις καί καταδίκη τῆς βίας καί τοῦ φόβου καί πρόσκλησις εἰς βίον εἰρηνικόν. Ὁ πόλεμος παράγει ὀδυρμόν καί θάνατον· ἡ Ἀνάστασις νικᾷ τόν θάνατον καί χαρίζεται ἀφθαρσίαν.
Ἐνώπιον τῶν καθημερινῶν εἰκόνων τῆς βαρβαρότητος τοῦ πολέμου, ἡ Ἐκκλησία διακηρύσσει γεγονυίᾳ τῇ φωνῇ τήν ἱερότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου τοῦ κάθε συγκεκριμένου ἀνθρώπου ὅπου γῆς, καί τό χρέος τοῦ ἀπολύτου σεβασμοῦ της, καί καλεῖ ὅπως «γνωρίσωμεν ἡμῶν τὸ ἀξίωμα, τιμήσωμεν τὸ ἀρχέτυπον, γνῶμεν τοῦ μυστηρίου τὴν δύναμιν καὶ ὑπὲρ τίνος Χριστὸς ἀπέθανε»[7]. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀποκατάστασις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν προαιώνιον κλίσιν του. Ὡς «ἀπαρχὴ ἄλλης βιοτῆς αἰωνίου» θεραπεύει τάς ἀλλοτριωτικάς σχέσεις καί ἐγκαθιδρύει τήν εἰρήνην «τὴν ὑπερέχουσαν πάντα νοῦν»[8], ἡ ὁποία ἐμπερικλείει τήν ἐγκόσμιον καταλλαγήν καί εἰρήνευσιν.
Θεοκινήτως ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν συμπλήρωσιν δεκαετίας ἀπό τῆς συγκλήσεως τῆς ὁποίας τιμῶμεν ἐφέτος, ὑπεγράμμισε τό καθῆκον τῆς Ἐκκλησίας «νά ἐπικροτῇ πᾶν ὅ,τι ἐξυπηρετεῖ πράγματι τήν εἰρήνην (Ρωμ. ιδ’, 9) καί ἀνοίγει τήν ὁδόν πρός τήν δικαιοσύνην, τήν ἀδελφοσύνην, τήν ἀληθῆ ἐλευθερίαν καί τήν ἀμοιβαίαν ἀγάπην μεταξύ ὅλων τῶν τέκνων τοῦ ἑνός οὐρανίου Πατρός, ὡς καί μεταξύ ὅλων τῶν λαῶν τῶν ἀποτελούντων τήν ἑνιαίαν ἀνθρωπίνην οἰκογένειαν»[9].
Τό Ἅγιον Πάσχα εἶναι ὁλόκληρος ὁ πνευματικός πολιτισμός μας, ὁ πυρήν τῆς εὐσεβείας μας. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι καί ἡ ἰδική μας Ἀνάστασις ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, προτύπωσις δέ καί πρόγευσις τῆς «κοινῆς τῶν ἀνθρώπων ἀναστάσεως» καί τῆς ἀνακαινίσεως ὁλοκλήρου τῆς δημιουργίας. Κατηυγασμένοι ὑπό τοῦ ὑπερλάμπρου φωτός τοῦ προσώπου τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ καί δοξάζοντες ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ᾠδαῖς πνευματικαῖς τό ὑπεράγιον ὄνομα Αὐτοῦ, τοῦ Ἄρχοντος τῆς εἰρήνης, τοῦ ὄντος μεθ᾿ ἡμῶν «πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος»[10], εὐχόμεθα «Καλήν Ἀνάστασιν», πλήρη θείων δωρημάτων ὁλόκληρον τήν πασχάλιον περίοδον καί πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ὑμῶν, ἀναφωνοῦντες τό κοσμοχαρμόσυνον «Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!»
Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βκς´
† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος
διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα
εὐχέτης πάντων ὑμῶν.
__________
1. Φιλιπ. δ’ 8.
2. Ματθ. ε’, 39.
3. Γαλ. ε’, 6.
4. Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Κεφάλαια περὶ ἀγάπης, PG 90, 964.
5. Ματθ. ε’, 13-15.
6. Α’ Πέτρ. γ’, 15.
7. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Λόγος Α’, Εἰς τὸ ἅγιον Πάσχα καὶ εἰς τὴν βραδυτῆτα, PG 35, 397.
8. Φιλιπ. δ’, 7.
9. Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τόν σύγχρονον κόσμον, Γ’, 5.
10. Ματθ. κη’, 20.
ΠΗΓΗ: https://ec-patr.org/07/04/07/17/patriarchiki-apodeixis-epi-to-agio-p-2/Κυριακή 5 Απριλίου 2026
Κυριακή των Βαΐων: Τι γιορτάζουμε σήμερα 5 Απριλίου
Σάββατο 4 Απριλίου 2026
Νάξιοι Μελιστές: (Ψαλτικό Κυριακοδρόμιο) Κυριακή των Βαΐων! 05.04.2026
Πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση για τα 200 χρόνια από την έξοδο του Μεσολογγίου
Παρασκευή 3 Απριλίου 2026
Νάξιοι Μελιστές: (Ψαλτικό Κυριακοδρόμιο) Κυριακή των Βαΐων! 05.04.2026
Τετάρτη 1 Απριλίου 2026
Κάσος – Κάρπαθος: Τα σπουδαία ευρήματα της αρχαιολογικής έρευνας στα δύο νησιά
Ποια ήταν η Αγία Μαρία η Αιγυπτία που τιμάται σήμερα
Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026
Ιστορική εκτόξευση 3 ελληνικών νανοδορυφόρων ERMIS από βάση των ΗΠΑ
Μανόλης Ανδρόνικος: Σαν σήμερα πέθανε ο αρχαιολόγος που ανακάλυψε τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας
Σάββατο 28 Μαρτίου 2026
Νάξιοι Μελιστές: (Ψαλτικό Κυριακοδρόμιο) Ε΄ Κυριακή των Νηστειών! 2...
Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026
25ῃ Μαρτίου τοῦ 1821,
25ῃ Μαρτίου τοῦ 1821, 25ῃ Μαρτίου 1945!
Μετά
ἀπό σκλαβιά αἰώνων εἶχε ἀρχίσει νά ἀχνοφέγγει ἡ ἐλευθερία τοῦ Νησιοῦ μας καί τῶν
ἄλλων Νησιῶν τῆς Δωδεκανήσου ἀπό τούς Τούρκους, τούς Ἰταλούς, τούς Γερμανούς
καί ἀπό ἄλλους....
Τό
Μοναστήρι μας, κρατώντας ἄσβεστη τήν φλόγα τῆς ἐλευθερίας καί ὑποδαυλίζοντας
πάντοτε τήν ἀγάπη πρός τήν Μητέρα Ἑλλάδα, καί ἐνῷ καλά, καλά, δέν εἶχε ὁριστικοποιηθεῖ
ἡ Ἐνσωμάτωση τῶν Νησιῶν μας μέ Αὐτήν, ἄρχισε τούς πανηγυρισμούς.
Μέ
τήν εὐλογία τοῦ Ἁγίου Καθηγουμένου εἶχα τήν εὐκαιρία νά ἐντρυφήσω στίς σελίδες
τῶν πρακτικῶν τῆς Μονῆς μας, ἀπό τήν μελέτη τῶν ὁποίων ἔμεινα κατάπληκτος γιά
τήν ἀσίγαστη βεβαιότητα τῶν Πατέρων ὅτι γρήγορα θά ἀνατείλει ἡ Λευτεριά,
βεβαιότητα τήν ὁποίαν εἶχαν μεταλαμπαδεύσει στό Κοινό τῆς Πάτμου, τό ὁποῖο ἀνέμενε
καί αὐτό τήν ἀναστάσιμη χαρά τῆς ἀπελευθέρωσης καί ἐνσωμάτωσης τῶν Νησιῶν μας
μέ τήν Μητέρα Ἑλλάδα.
Στό
δημοσίευμα αὐτό, παραθέτω αὐτούσιο τό κείμενο, ἀπό τό Πρακτικό τῆς 29ης Μαρτίου
τοῦ 1945, (στή Σύναξη τῆς Ἀδελφότητος προήδρευε ὁ ἀείμνηστος Ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης
κυρός Νικόδημος Κανάκης, τοῦ ὁποίου ἡ συμβολή στή διατήρηση τοῦ ἐθνικοῦ
φρονήματος, ὑπῆρξε σημαντική), ἀπό τό ὁποῖο προκύπτει ὁ ἐνθουσιασμός πού ἐπεκράτησε
τήν ἡμέρα ἐκείνη, ἄν καί, ἐπαναλαμβάνω, εἴχαμε νά διανύσουμε ἀκόμη, ἀρκετό
δρόμο μέχρι τήν ἡμέρα τῆς πλήρους Ἐνσωμάτωσης μέ τήν Ἑλλάδα.
Νά σημειωθεῖ ὅτι
ἀπό τήν Ἐθνεγερσία τοῦ 1821, μέχρι τό 1945, εἶχαν παρέλθει 124 ὁλόκληρα χρόνια,
κατά τά ὁποῖα φυσικά, λόγῳ τῆς Τουρκικῆς καί τῆς Ἰταλικῆς κατοχῆς, δέν ἦταν
δυνατόν νά πραγματοποιοῦνται τέτοιου εἴδους ἐκδηλώσεις.
Πρέπει
νά ἐπισημανθεῖ ἐπίσης, ὅτι κατά τήν 25η Μαρτίου τοῦ 1945,
ἡμέρα Κυριακή, συνέπεσε ὁ ἑορτασμός τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Παναγίας, ὁ ἑορτασμός
τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας καί ὁ ἑορτασμός τῆς 25ης Μαρτίου τοῦ
1821, γιά τό λόγο αὐτό, ἡ ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Καθηγουμένου, εἶχε ὡς θέμα τήν
τριπλή αὐτή ἑορτή.
Τό κείμενο τοῦ ἀνωτέρω Πρακτικοῦ ἔχεις ὡς ἑξῆς:
«Εἶτα δ᾿ ὁ ἅγιος Καθηγούμενος ὑπέμνησε τό εὐφρόσυνον γεγονός
τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Ἐθνικῆς ἡμῶν Ἑορτῆς κατά τήν 25ην τοῦ ἐνεστῶτος
μηνός-συνέπεσε δέ αὕτη κατά τήν Κυτριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας-διεξαχθέντος μετά
πρωτοφανοῦς λαμπρότητος καί ἐνθουσιασμοῦ διά πρώτην φοράν ἐν τῇ ἡμετέρᾳ ἱστρορικῇ
Νήσῳ ἐπί τῇ ἀπελευθερώσει αὐτῆς κατόπιν πέντε αἰώνων καί πλέον ἐπαχθοῦς
δουλείας ὑπό τούς Τούρκους καί τούς Ἰταλούς.
Ἡ ἑορτή διεξήχθη ἐπί τῇ βάσει
προγράμματος καταρτισθέντος
ὑπό τοῦ Ἡγουμενοσυμβουλίου ἐν τῇ πλατείᾳ τῆς Ἁγίας Λεσβίας Χώρας διακοσμηθείσῃ
καταλλήλως, ὅπου κατά τήν 12ην Ἀπριλίου 1921 γενομένης ὡσαύτως
πανδήμου τελετῆς ὁ φιλικός Πάτμιος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόφιλος ὁ Β΄
διατρίβων ἐνταῦθα, ηὐλόγησε τήν σημαίαν
τῆς ἐλευθερίας.*
Πατριάρχης
Ἀλεξανδρείας Θεόφιλος Παγκώστας
ὁ
Πάτμιος
Τῆς ἑορτῆς καθ᾿ ἥν προεξῆρχεν ὁ
ἱερός Κλῆρος ἔχων ἐπί κεφαλῆς τόν Ἅγιον Καθηγούμενον Νικόδημον Κανάκη, μετεῖχον
καί ἅπας ὁ Πατμιακός λαός καί οἱ παρεπιδημοῦντες ἐνταῦθα πρόσφυγες ἐκ Λέρου,
Καλύμνου καί Ρόδου, ἡ μαθητιῶσα νεολαία τῆς νήσου φέρουσα τάς ἐθνικάς
ἐνδυμασίας μετά τῶν διδασκάλων καί διδασκαλισσῶν, ὡς καί οἱ Ἕλληνες Ἀξιωματικοί τοῦ Ἱεροῦ Λόχου. Ἐξεφωνήθησαν οἱ ἁρμόδιοι τῇ περιστάσει λόγοι
ὑπό τε τοῦ ἁγίου Καθηγουμένου καί τοῦ Γραμματέως τῆς Κοινότητος Πάτμου·
ἐπηκολούθησεν ἡ στέψις διά στεφάνων δάφνης τῆς ἐν τῇ ρηθείσῃ πλατείᾳ ἀνηρτημένης
Εἰκόνος τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς
Ἡ Φιλική Ἑταιρεία
Φιλικῆς Ἑταιρείας καί Πρωταθλητοῦ τῆς Παλιγγενεσίας τοῦ Ἑλληνικοῦ ἡμῶν Ἔθνους Ἐμμανουήλ Ξ ά ν θ ο υ τοῦ Πατμίου, καθ᾿ ἥν ὅ τε Ἅγιος Καθηγούμενος, ὁ ἀνώτερος Ἱερολοχίτης Ἀξιωματικός καί δύο μαθηταί προσεφώνησαν καταλλήλως τό ἔνδοξον καί ζῶν ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῆς Ἑλλάδος Τέκνον τῆς εὐάνδρου Πάτμου Ἐμμανουήλ Ξάνθον.
Ἐμμανουήλ Ξάνθος
Μετά τό πέρας ἅπαντες οἱ παριστάμενοι ἐζητωκραύγασαν ὑπέρ τῆς αἰωνίας Ἑ λ λ ά δ ο ς, τῆς Ἑ- ν ώ σ ε ω ς τῆς Δωδεκανήσου μετ᾿ Αὐτῆς καί ὑπέρ τῶν Μεγάλων Συμμάχων καί ὑποστηρικτῶν Αὐτῆς. Ἀνεγνώσθη εἶτα πρός τούς παρισταμένους Ψήφισμα δι᾿ οὗ ἐξεδηλοῦτο ὁ προαιώνιος πόθος καί ἡ ἀμετάτρεπτος ἀπόφασις τῆς Ἑνώσεως τῆς Νήσου ἡμῶν μετά τῆς Μητρός Ἑ λ λ ά δ ο ς, ὅπερ ὑπογραφέν ἀπεστάλη πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀντιβασιλέα τῆς Ἑλλάδος κύριον, κύριον Δαμασκηνόν.
Ἀρχιεπίσκοπος
Δαμασκηνός
Τάς μεταμεσημβρινάς ὥρας τῆς αὐτῆς
ἡμέρας ἔλαβον χώραν ἐν τῇ αὐτῇ ὡς ἄνω Πλατείᾳ
σχολικαί ἑορταί καθ᾿ ἅς
ἐχορεύθησαν ὑπό τῆς μαθητιώσης νεολαίας τῆς Χώρας πατριωτικοί χοροί καί
ἐψάλησαν διάφορα ἐθνικά ἄσματα ἐν οἷς
καί ὁ Ἐ θ ν ι κ ός Ὕ μ ν ο ς. Ἐκεῖνο δέ τό ὁποῖον συνεκίνησεν ὅλους τούς παρισταμένους ὑπῆρξε
τό Δράμα ὅπερ ἔπαιξαν δώδεκα μηθήτριαι ἐνδεδυμέναι κατά τόν ἀρχαῖον τύπον
ἑκάστης νήσου, αἵτινες παρίστανον τούς Δώδεκα ὑποδούλους Νήσους μας, ἐλευθερωμένας
ὑπό τῆς Μητρός Ἑ λ λ ά δ ο ς, τήν ὁποίαν
ὑπεδύθη μαθήτρια ὡσαύτως. Καί ἐν Λιμένι διεξήχθησαν ὡσαύτως σχολικαί ἑορταί ὑπό
τῶν μαθητῶν καί τῶν μαθητριῶν τῆς Σχολῆς Λιμένος μετά τό πέρας τῶν ἐν Χώρᾳ
ἑορτῶν».
Ἔτσι, κλείεται τό πρακτικό αὐτό τῆς
Ἀδελφότητος, τό ὁποῖο περιγράφει τόσο ζωηρά τόν πρῶτον χαρμόσυνον ἑορτασμό τῆς
Ἐθνεγερσίας τοῦ 1821 στό Νησί μας.
Κατωτέρω ἡ πανηγυρική ὁμιλία, ἡ ὁποία ἐκφωνήθηκε ἀπό τόν Καθηγούμενο Νικόδομο
Κανάκη
«Χαῖρε σφόδρα θύγατερ Σιών, κήρυσσε θύγατερ Ἱερουσαλήμ.Τέρπου καί εὐφραίνου
ἐξ ὅλης καρδίας Σου. Περιεῖλε Κύριος ἐκ σοῦ τά ἀδικήματα τῶν ἀντικειμένων Σου.
Λελύτρωσαι ἐκ χειρός ἐχθρῶν Σου. Κύριος Βασιλεύς ἐν μέσῳ Σου, οὐκ ὄψει κακά
οὐκέτι, καί εἰρήνη ἐπί Σοί εἰς τόν αἰῶνα» (Σοφ. Γ΄. 14).
Ἄς συνενώσωμεν καί ἡμεῖς σήμερον, ὦ
φιλόχριστε ὁμήγυρι, πρός τόν χαρμόσυνον τοῦτον τοῦ προφήτου Σοφονίου
χαιρετισμόν, τάς ἐπινικίους ᾠδάς μας, θρησκευτικάς τε καί Ἐθνικάς, ἐπί τῇ
τρισυνθέτῳ σημερινῇ ἑορτῇ, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς Ἐθνικῆς
ἡμῶν παλιγγενεσίας. Δέν εἶναι τυχαία σύμπτωσις, ὁ συμπανηγυρισμός τῶν τριῶν
τούτων μεγάλων ἑορτῶν διά τόν Ἑλληνορθόδοξον κόσμον, ἰδίως τόν Πατμιακόν. Ὁ
Πανάγαθος Κύριος, ηὐδόκησεν, ἑορτάζοντας κατά πρώτην φοράν κατόπιν στυγερᾶς
δουλείας, τήν ἐθνικήν μας ἑορτήν, νά τήν περιβάλῃ ἐν μέςῳ δύο μεγάλων ἑορτῶν,
τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, δηλ. τῆς κατά σάρκα ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ
κ(αί) Λόγου τοῦ Θεοῦ, Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐλυτρώθη τό ἐκπεπτωκός
ἀνθρώπινον γένος ἐκ τῆς κατάρας κ(αί) ἐκ τῆς πλάνης, καί τῆς ἑορτῆς τῆς
Ὀρθοδοξίας, τοῦ θριάμβου δηλ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ὀρθοδόξου, τόν ὁποῖον κατήγαγεν
Αὕτη, κατά τῆς πλάνης καί τῆς αἱρέσεως. Διά τοῦτο καί τριπλῆ διαχέεται ἡ χαρά
σήμερον εἰς κάθς Ἑλληνικήν ψυχήν, ἡ ὁποία ἐν τριπλῷ πανηγυρικῷ ὕμνῳ, σπεύδει
ἵνα ἀναπέμψῃ τούς εὐχαριστηρίους ὕμνους της πρός τόν Πανάγαθον Θεόν. Τέκνα
πιστά καί ἡμεῖς τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί τέκνα τῆς γλυκυτάτης Μητρός
μας Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εὐδοκίᾳ τοῦ βασιλέως τῶν βασιλευόντων καί Κυρίου τῶν
κυριευόντων, ἐπινεύσαντος ἀγαθά ὑπέρ αὐτῆς εἰς τάς βουλάς τῶν μεγαλουργῶν
συμμάχων της μᾶς περισφίγγει ἤδη ὑπό τήν θαλπωρήν Μητρικήν ἀγκάλην της,
συνήλθομεν κατά τήν τρισευλογημένην αὐτήν ἡμέραν, νά συμπανηγυρίσωμεν πάντες ἐν
ἀδελφικῷ πνεύματι, τά δύο μεγαλήτερα γεγονότα τῆς ὑπάρξεώς μας, τό τῆς
χριστιανικῆς μας πίστεως, καί τῆς Ἑλληνικῆς μας ἰδιότητος. Εἰς τά βάθη τῆς
χριστιανικῆς μας, καί Ἑλληνικῆς μας ψυχῆς, ἐπαναλαμβάνονται κατ᾿ ἔτος κατά τήν
ἡμέραν ταύτην, ἡ φωνή τοῦ Ἀρχαγγέλου, «Εὐαγγελίζομαι χαράν μεγάλην,» καί φωνή
τῶν ἀοιδίμων προγόνων μας, εὐαγγελιζομένων τό ἐγερτήριον σάλπισμα, δι᾿ οὗ
ἀνέστη ἐκ νεκρῶν τό τρισένδοξον Ἔθνος μας, εἰς τό «ὁποῖον πρέπει νά καυχώμεθα
ὅτι ἀνήκομεν. Ἡ σήμερον ἡμέρα, εἶναι ἡ ἡμέρα κατά τήν ὁποίαν ἤρχισεν ἡ
ἀπολύτρωσις τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἐκ τῆς δουλείας τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας διά
τῆς πρό 1945 ἐτῶν εὐαγγελισθείσης τῇ Θεοτόκῳ θείας δι᾿ αὐτῆς, Ἐπιφανείας, καί
ἡμέρα κατά τήν ὁποίαν ἤρχισεν ἡ ἀπολύτρωσις τῆς Ἑλληνικῆς μας
Πατρίδος, ἀπό τόν ζυγόν τοῦ κατακτητοῦ. Γεγονότα τοιαύτης σημασίας δέν
λησμονοῦνται ποτέ, ὅσα ἔτη καί ἄν παρέλθουν, καί ὅσαι γεννεαί καί ἄν διαδεχθοῦν
ἀλλήλας. Ὅσον μάλιστα ἀπομακρυνόμεθα ἀπό αὐτά χρονικῶς, τόν μεγαλυτέραν
ἀπήχησιν εὑρίσκουν εἰς τήν ψυχήν μας, διότι άντιλαμβανόμεθα καί κατανοοῦμεν
περισσότερον τήν σημασίαν των καί τήν ἐπίδρασίν των ἐφ᾿ ὅλης τῆς
χριστιανικῆς μας καί πατριωτικῆς μας ὑπάρξεως. Δέν ἦτο ἁπλῆ σύμπτωσις, νά
ἀναπετασθῇ τό λάβαρον τῆς ἐλευθερίας κατά τήν ἡμέραν αὐτήν, τοῦ εὐλογημένου
ἔτους 1821. Ἡ βαθεῖα χριστιανική συνείδησις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἥτις
οὐδόλως ἠλλοιώθη κατά τά μακρά ἐκεῖνα ἔτη τῆς δουλείας, συνεδύασε τόν νέον
ἐκεῖνον ἀγῶνα, ὡς τόν ἱερώτατον ἀγῶνα, ὑπέρ πίστεως καί Πατρίδος, ὡς πράγματι
ἦτο. Δι᾿ αὐτό καί ἐξέλεξε τήν ἡμέραν αὐτήν διά νά τόν ἀρχίσῃ, διότι ἦτο βέβαιος
ὅτι θά ἐπεστέφετο μέ τόν κότινον τῆς ἀπτέρου νίκης, ἐφόσον ἐτίθετο ὑπό τήν
ἀντίληψιν καί προστασίαν τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ. Ἐπί αἰῶνας ἀτελευτήτους, καθ᾿
ἑκάστην ἑορτήν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, θά προσέρχεται ἡ γεννεά μας, διά νά προσφέρῃ
θυμιάματα καί λιβανωτούς, πρό τοῦ Ἡρώου τῶν γιγάντων, οἵτινες
ἐκληροδότησαν εἰς τήν πατρώαν γῆν τῆς Ἑλλάδος, τήν ἐλευθερίαν. Καί οἱ
σήμερον πανηγυριζόμενοι ἅγιοι, οἱ ὑπέρ τῆς στερεώσεως τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν
πίστεως, καί τῆς τῶν ἁγίων Εἰκόνων ἀναστηλώσεως, ἀθλήσαντες καί στεφανωθέντες,
ἦσαν σχεδόν πάντες Ἕλληνες. Ἀπό τήν ἰδίαν Χώραν, τήν γλυκειά μας Πατρίδα
Ἑλλάδα, ἀπό τήν ὁποίαν ἐξῆλθον οἱ ἀρχαῖοι έκεῖνοι φιλόσοφοι, οἱ ὁποῖοι διά τῆς
Ἑλληνικῆς σοφίας των προελείαναν τόν δρόμον τῆς νέας θρησκείας τοῦ Χριστοῦ,
γενόμενοι Πρόδρομοι αὐτῆς, ἀπό τήν αὐτήν λέγω πατρίδα ἐξῆλθον καί οὗτοι οἱ
ἅγιοι ἀθληταί τῆς Ὀρθοδοξίας, οἱ ὁποῖοι συνέδεσαν τόσον ἁρμονικά τήν Ἑλληνικήν
φιλοσοφίαν μέ τόν Χριστιανισμόν, καί ἐχάραξαν εἰς τάς καρδίας τῶν τέκνων τῆς
Ἑλληνικῆς μας φυλῆς, τάς πατροπαραδότους λέξεις «Πίστις-Πατρίς».
Χύνοντες τό αἷμα των εἰς τόν βωμόν τῆς
πίστεως, μᾶς ἔδωκαν τό παράδειγμα νά τούς μιμηθῶμεν. Ἐπάτησαν ἐπί πᾶσαν τήν
δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, διά νά λάβουν τόν στέφανον τῆς νίκης, ἐκείνης τῆς νίκης ἡ
ὁποία ἐξέπληξε καί θά ἐκπλήττῃ τάς ὀρθοφρονούσας γεννεάς, καί θά διεγείρῃ εἰς
τάς ψυχάς των τήν δύναμιν τῆς ἀληθοῦς πίστεως, ἡ ὁποία ὑψώνει τόν ἄνθρωπον ἀπό
τῆς γῆς, εἰς τόν οὐρανόν, καί διά τήν ὁποίαν μετ᾿ ἐγκαυχήσεως ὁ οὐρανοβάμων
Παῦλος ἔγραφε πρός τούς Ρωμαίους, «ἡ πίστις ἡμῶν ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ καταγγέλεται».
Ποία γλῶσσα θά παραστήσῃ, τήν
ἐπιθανάτιον μελωδικήν προσευχήν τῶν χριστιανῶν μαρτύρων, ἡ ὁποία διασκορπίζει
τό ἄρωμα τῆς εἰς τόν Θεόν μεγάλης πίστεώς των, δι᾿ ἧς ἔφθασαν εἰς τό ὕψιστον
σημεῖον τῆς ἀνεξικακίας, ὥστα νά συγχωρῶσι καί αὐτούς τούς δημίους των,
μιμούμενοι καί κατά τοῦτο τόν ἀνεξίκακον Ἰησοῦν, Ὅστις ἀπό τοῦ Σταυροῦ Του
προσηλωμένος αἱμόφυρτος, ἀνεφώνησε διά τούς σταυρωτάς του, τό «Πάτερ ἄφες
αὐτοῖς.» Ποῖος δέ νοῦς δέν ἐκπλήσσεται διά τήν ἡρωϊκήν ἐγκαρτέρησιν, μέ τήν
ὁποίαν ὑπέμειναν τά φρικτά μαρτύρια, οἱ ἀοίδιμοι μυσταγωγοί ἐκεῖνοι τῆς φυλῆς
μας, μεγάλοι Ἐθνομάρτυρες Ἀθανάσιος Διᾶκος καί Ρήγας Φερραῖος, καί ἡ λοιπή
πλειάς τῶν Ἐθνομαρτύρων μας, οἱ ὁποῖοι, «Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστιν τήν ἁγίαν,
καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερίαν,» ἐθυσιάσθησαν ἀγογγύστως ἐπί τοῦ ἱεροῦ βωμοῦ
τῆς πατρίδος χαίροντες καί ψάλλοντες; Κανείς δέν ἠδυνήθη νά χωρίσῃ τούς
εὐγενικούς ἐκείνους μάρτυρας, ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, καί ἀπό τῆς ἀγάπης
τῆς πατρίδος, ἤ νά ἐξαναγκάσῃ αὐτούς νά ἀρνηθοῦν τήν καλήν ὁμολογίαν τῆς πίστεως.
Αὐτή ἡ χριστιανική πίστις, ἐπέδρασεν εἰς τάς ψυχάς τῶν ἀειμνήστων ἀπελευθερωτῶν
προγόνων μας, οἱ ὁποῖοι διά τῆς πίστεώς των ἐκείνης, τῆς τόσον ἐπιμελῶς
καλλιεργηθείσης, ἐμεγαλούργησαν ἔχοντες βοηθόν τόν Χριστόν, καί κατέπληξαν τόν
σύμπαντα κόσμον διά τοῦ ἀφθάστου ἡρωϊσμοῦ των. Ἄς ρίψωμεν ἕνα βλέμμα εἰς τό
πάνθεον τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος. Εἶναι τοῦτο ὡς προείπομεν
γεμᾶτο ἀπό ἥρωες τοῦ εὐλογημένου Ἔθνους μας, οἱ ὁποῖοι μέσα εἰς τά εὐγενῆ στήθη
των, περιέκλειον τήν μεγάλην ἐκείνην ἀγάπην, τήν ἀπό τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ
ἐκπηγάζουσαν, τήν μέχρι αὐτοθυσίας ἀγάπην. "Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδείς
ἔχει, ἵνα τις τήν ψυχήν αὐτοῦ θῇ, ὑπέρ τῶν φίλων αὐτοῦ.» (Ἰωάννου). Ἀπηρνήθησαν
τούς ἑαυτούς των, περιεφρόνησαν τά ἀγαθά τῆς ἡσυχίας, ἐγκατέλειψαν ὡς οἱ
Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, γονεῖς, συζύγους, τέκνα, ἀδελφούς, περιουσίας, ἐθυσίασαν
καί αὐτήν τήν ζωήν των ἐν τέλει, διά νά κληροδοτήσουν εἰς ἡμᾶς τούς ἀπογόνους
των, τό πολυτιμότερον δῶρον ἐν τῷ κόσμῳ, τό δῶρον τῆς ἐλευθερίας.
Αἱ ψυχαί τῶν γενναίων καί ἀκαταβλήτων
εἰς ὁρμήν Ἑλλήνων ἀγωνιστῶν, τῶν ἀληθινῶν ἀπογόνων τῶν Μαραθονομάχων,
Πλαταιομάχων, καί Σαλαμινομάχων, περιΐπταται τήν στιγμήν ταύτην τήν ἱεράν
ὑπεράνω μας, καί μετ᾿ ἰδιαιτέρας χαρᾶς βλέπουσι καρποφοροῦντας τούς μόχθους καί
τάς θυσίας των. Ἀλλά ἀξιοῦσι καί ἀπό ἡμᾶς τούς νέους Ἕλληνας, ὄχι μόνον ἐν
λόγοις νά ἀναμιμνησκώμεθα αὐτῶν ἑκάστην 25ην Μαρτίου, ἀλλά καί
δι᾿ ἔργων νά ἐπισφραγίζωμεν τόν πρός ἐκείνους σεβασμόν μας καί τήν ἀφοσίωσίν
μας.
Ἄς μιμούμεθα καί ἡμεῖς οἱ νεώτεροι
Ἕλληνες τήν ἄκραν αὐταπάρνησίν των, δι᾿ ἧς μέ τόσον σθένος ἠγωνίσθησαν τόν
ἱερώτερον καί ἐνδοξότερον τῶν ἀγώνων, τόν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ἀγῶνα, διά
τοῦ ὁποίου ἠλευθιέρωσαν αὐτήν ἀπό τῆς τυρρανικῆς δουλείας, καί τήν παρέδωκαν
εἰς ἡμᾶς μεγάλην καί ἐλευθέραν. Ἄς καταβάλλωμεν πᾶσαν προσπάθειαν, διά νά
φανῶμεν ἰσάξιοι μιμηταί, τῆς θεοσεβείας των, τῆς πίστεώς των εἰς τόν
Χριστόν, καί τοῦ ἀκραιφνοῦς πατριωτισμοῦ των, δι᾿ οὗ τοσοῦτον ἠνδραγάθησαν,
ὥστε νά θαυμάζωνται ἀπό ὅλον τόν πεπολιτισμένον κόσμον. Ὁ ἀγών καί ἡ θυσία,
εἶναι αὐτή ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἔθνους.
Ἄς τηρῶμεν καί ἡμεῖς ἀδελφοί Ἕλληνες,
ἐλεύθεροι πλέον Ἕλληνες, τάς ὀρθοδόξους ἡμῶν παραδόσεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι καί
αὐταί μεγάλα στηρίγματα τῆς χριστιανικῆς μας πίστεως, τήν ὁποίαν αὗται
διετήρησαν ὡς πολύτιμον θησαυρόν ἐν μέςῳ ἀνεκδιηγήτων θυσιῶν, καί τῆς ὁποίας
ἐγκαυχώμενοι λέγομεν ὅτι εἴμεθα ὀπαδοί. Αὐτή ἡ πίστις εἶναι τό ἄσυλον καί τό
ἀσφαλές καταφύγιον τῆς ἁμαρτωλῆς ψυχῆς, καί τῆς καταδυναστευομένης Ἐθνικῆς
συνειδήσεως. Ἀπό αὐτήν ἠντλήσαμεν τό θάρρος καί τήν ἐλπίδα τῆς Ἐθνικῆς μας
ἀπελευθερώσεως. Ἀφοσιωμένοι εἰς τά ἅγια ἰδεώδη τῆς θρησκείας μας καί τῆς
πατρίδος μας, ἡνωμένοι μέ τήν πίστιν τῶν πατέρων μας, καί τήν Ἐθνικήν μας
ἰδεολογίαν, ἄς ἐπιδιώκομεν τήν ψυχικήν μας σωτηρίαν, καί τήν κατά Θεόν καλήν
ἐπί τῆς γῆς διαβίωσίν μας, βοηθοῦντες ἀλλήλοις, καί προάγοντες ἐν μέτρῳ
δικαιοσύνης τήν ἐπίγειον εὐημερίαν μας. Ἄς ἐντείνωμεν τάς δυνάμεις μας, νά
διατηρήσωμεν τό ὀρθόδοξον πνεῦμα καί τήν Ἐθνικήν μας συνείδησιν, ἰδίως κατά
τούς παρόντας χαλεπούς καιρούς, διότι πολλαί αἱ κατά τῆς πίστεώς μας καί τοῦ
Ἔθνους μας ἐξωτερικαί ἐπιβουλαί.
Διά νά στηριχθῶμεν εἰς τήν βεβαίαν
πίστιν καί ἐλπίδα μας εἰς τόν Θεόν, αἰσθανόμεθα τήν ἀνάγκην, νά ἐπικοινωνήσωμεν
κατά τήν ἁγίαν ταύτην ἡμέραν, μέ Ὑμᾶς ἅγιοι μάρτυρες καί ὁμολογηταί τῆς
πίστεως, ὅσοι άπό τοῦ πρωτομάρτυρος Στεφάνου, μέχρι τῶν συγχρόνων θυμάτων τῆς
χριστιανικῆς ἰδεολογίας, ἐποτίσατε διά τοῦ τιμίου αἵματός σας τό δένδρον τοῦ
Χριστιανισμοῦ, καί ἐστηρίξατε τήν ὀρθόδοξον πίστιν. Τιμῶντες καί γεραίροντες
τήν μνήμην σας, ἐν τῇ σεμνῇ ταύτῃ ἐπετείῳ τῶν καλλινίκων ἀγώνων τῆς Ἐκκλησίας,
ἐπικαλούμεθα τά εὐχάς καί εὐλογίας Σας, εἰς αὔξησιν τῆς πίστεως, τῆς ἀγάπης,
τῆς ὑπομονῆς. Σεῖς οἱ συγκροτοῦντες τήν ἐν οὐρανοῖς θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν,
ἐνισχύετε διά τῶν προσευχῶν σας, τήν ἐπί γῆς στρατευομένην Ἐκκλησίαν τοῦ
Χριστοῦ, κατά τάς δεινάς ταύτας ἡμέρας τῆς ἀβεβαιότητος καί τῆς συγχύσεως, καθ᾿
ἅς ἐκ τῶν ἀφορήτων δεινῶν καί θλίψεων, ἀναδίδονται ἀπό τῆς γῆς εἰς τόν οὐρανόν,
στεναγμοί ἀποψυχόντων ἀνθρώπων, ἀπό φόβον καί προσδοκίας τῶν ἐπερχομένων τῇ
οἰκουμένῃ, ἐν ᾗ ἐπληθύνθη τόσον ἡ ἀνομία, καί ἐψύγη ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν.
Ἐνισχύστε διά τῶν προσευχῶν Σας ὦ καλλίνικοι μάρτυρες καί ἀθληταί τῆς ἀμωμήτου
ἡμῶν πίστεως, καί τήν ἐθνικήν μας ἰδεολογίαν, δι᾿ ἧς έμπνεόμενοι οἱ ἀθάνατοι
πρόγονοί μας, τόσας νίκας καί τρόπαια ἤγαγον κατά τῶν ἐχθρῶν τῆς φυλῆς μας.
Ἀΐδιος θά διατηρῆται καί ἡ μνήμη Ὑμῶν καθ᾿ ὅλας τάς γενεάς, ὦ Ἡρακλεῖς τῆς
μεγάλης μας Πατρίδος, καί μετ᾿ εὐλαβείας θά μνημονεύῃ Αὕτη τῶν σεπτῶν ὀνομάτων
Σας, τά ὁποῖα ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Καί Σᾶς ὦ ἡρωϊκοί σύγχρονοι ἀδελφοί μας
Ἕλληνες, ἄς Σᾶς σκεπάζῃ ὁ οὐρανός διάπλατα, ἵνα ἐν ἀσφαλείᾳ καί μέ τόν
ἀπαράμιλλον ἡρωϊσμόν Σας, συνεχίζετε τό ἔργον τῶν ἐνδόξων προγόνων Σας, ὅπως τό
ἀπεδείξατε κατά τούς σημερινούς τιτανικούς ἀγῶνας σας, καθ᾿ οὕς τόσους
κατηγάγετε θριάμβους. Ἡ Ἐκκλησία μας ἡ ὁποία ὡς καλλίτροφος Μήτηρ, Σᾶς
ἐγαλούχησε μέ τό γάλα τῆς Ὀρθοδοξίας, πάντοτε Σᾶς εὔχεται καί Σᾶς εὐλογῇ, καί ὁ
κόσμος ὅλος αἰωνίως θά Σᾶς θαυμάζῃ καί θά Σᾶς ἐγκωμιάζῃ ὦ άθάνατοι
Παῖδες Ἑλλήνων».
Αἰωνία ἡ μνήμη, ὅλων τῶν
προγόνων μας, πού ἀγωνίστηκαν μέ κάθε τρόπο, ἀκόμη καί μέ τήν θυσία τῆς ζωῆς
τους, γιά τήν ἐλευθερία τῆς Πατρίδας μας.
Ἄς ἐκτιμοῦμε πάντοτε τήν προσφορά τους καί ἄς
παραδειγματιζόμαστε ἀπό αὐτήν!!!
*Τήν Σημαία, τήν ὁποία
εὐλόγησε ὁ Πατριἀρχης Ἀλεξανδρείας Θεόφιλος στήν πλατεῖα τῆς Ἁγιά Λεβιᾶς, ἡ
ὁποία εἶναι ἀφιερωμένη στή μνήμη του, τήν βαστοῦσε τό ἄλλο ἡρωϊκό τέκνο τοῦ Νησιοῦ
Δημήτριος Θέμελης
μας ὁ Δημήτριος Θεμέλης, ὁ μεγάλος αὐτός Ἐθνεγέρτης τοῦ Αἰγαίου Πελάγους,
καί ὁ ὁποῖος ἄφησε τήν τελευταία του πνοή στό Μεσολόγγι (στό ἡρῶον τῶν πεσόντων
στό Μεσολόγγι, δεσπόζει πρώτη, πρώτη ἡ προτομή τοῦ Θέμελη).
«Ο ΠΑΤΜΙΟΣ».