Ανέκτησαν την ελληνική ιθαγένεια 60 από τα παιδιά που υιοθετήθηκαν στις ΗΠΑ την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου

Ανέκτησαν την ελληνική ιθαγένεια 60 από τα παιδιά που υιοθετήθηκαν στις ΗΠΑ την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου: Εκατοντάδες αιτήσεις εκκρεμούν - Η έρευνα της καθηγήτριας Gonda Van Steen φέρνει στο φως το δράμα 4.000 παιδιών

Σοφία Καλογήρου: «Η υπόθεση δεν κλείνει, τώρα ανοίγει»

Σοφία Καλογήρου: «Η υπόθεση δεν κλείνει, τώρα ανοίγει»: Ανάρτηση από την Εισαγγελέα και μητέρα του Βασίλη Καλογήρου, που είχε εξαφανιστεί από τη Λάρισα στις 30 Δεκεμβρίου 2024, και είχε εντοπιστεί νεκρός στον Τύρναβο, περίπου 50 ημέρες αργότερα

Patmos 1986, video by Calliope Vallas

Ποιος ήταν πραγματικά ο Πρωτοσύγκελος της Κόνιτσας και όσοι πέρασαν απο ...

Γιατρός περιγράφει το Θαύμα που βίωσε από τον Άγιο Ελευθέριο

Έδωσα ένα παλτό σε μια άστεγη γυναίκα την παραμονή των Χριστουγέννων – τρία χρόνια αργότερα γύρισε με μια γκρίζα τσάντα και ένα χαμόγελο που δεν μπορούσα να ξεχάσω. - Καλημέρα

Έδωσα ένα παλτό σε μια άστεγη γυναίκα την παραμονή των Χριστουγέννων – τρία χρόνια αργότερα γύρισε με μια γκρίζα τσάντα και ένα χαμόγελο που δεν μπορούσα να ξεχάσω. - Καλημέρα

Το Μελομακάρονο και η μακάβρια ιστορία του

Το Μελομακάρονο και η μακάβρια ιστορία του: Είναι το πιο παραδοσιακό γλυκό των Χριστουγέννων. Η ιστορία του όμως ξεκινά από την αρχαιότητα και συνδέεται με ένα επικήδειο έθιμο

΄΄ΓΕΝΕΤΙΚΑ ΚΑΤΩΤΕΡΟΙ΄΄

Δημήτρης Πατρώνης: Ο ομογενής που στηρίζει για το Κογκρέσο ο Ντόναλντ Τραμπ

Δημήτρης Πατρώνης: Ο ομογενής που στηρίζει για το Κογκρέσο ο Ντόναλντ Τραμπ: «Τρέξε, Τζίμυ, τρέξε» αναφέρει η ανάρτηση στήριξης Τραμπ στον ομογενή από την Πάτμο

π. Πολύκ. Μπόγρης-π. Μάρκ. Καμπάνης-π. Ματθ. Χάλαρης-π. Σπ. Τσιμούρης «Σ...

όλοι πρέπει να ακούσετε αυτό το θαύμα της Παναγίας

442η ΕΚΠΟΜΠΗ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΡΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟ

Αρχονταρίκι - "Για κάθε άγαμη γυναίκα που εγκυμονεί"

Αυτή η Ελληνική Συνταγή έχει τρελάνει τους Πάντες!! Γεμιστές Κόκκινες πι...

ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΗΣ

Ἡ Ἀνάληψη...

                                           Ἡ Γιορτή τῆς Ἀνάληψης

Ἀναμνήσεις ἀπό τά παιδικά μου χρόνια

          Οἰ χθεσινές προετοιμασίες τῶν παιδιῶν κυρίως, ἀλλά καί τῶν μεγάλων, γιά νά γιορτάσουνε τήν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ μας, μοῦ ξυπνήσανε μνῆμες ἀπ’ τά παλιά. Πῶς περιμέναμε τή μέρα αὐτή! Ἦταν ἡ ἀφετηρία γιά τήν ἔναρξη τοῦ καλοκαιριοῦ, δηλαδή γιά τήν ἔναρξη τοῦ μπάνιου στή θάλασσα. Νωρίτερα δέν ἐπιτρεπότανε· ἤτανε ἁμαρτία νά κλουμπήσουμε πρίν ἀπό τήν Ἀνάληψη. Ἡ νεολαία ἠπήαινε στίς παραλίας· οἱ Χωριανοί στοῦ Γροίκου, οἱ Σκαλιῶτες στό Λιμάνι καί οἱ Καμπιῶτες στήν περιοχή τους. Οἱ κυρίες καί οἱ δεσποινίδες παραμένανε στά σπίτια τους.

          Οἱ ὅ,ποιες δραστηριότητες ἠρχίζανε μόλις ἠκτυποῦσε ἡ καμπάνα τοῦ Μοναστηριοῦ γιά τόν μεγαλοπρεπή ἑσπερινό τῆς Ἀνάληψης. Ταυτόχρονα, ἠσημαίνανε καί οἱ καμπάνες τῶν Ἐνοριῶν. Καί τότε ἠσταματούσανε  τίς ἐργασίες τους ὅλοι οἱ κάτοικοι γιά νά κάνουν τόν Σταυρό τους καί νά «νιφτοῦνε» μέ τό νερό πού εἶχαν μαζί τους, ἤ ὅσοι βρισκότανε στά σπίτιά τους στό νερό πού εἶχαν  στίς λακανίδες καί στούς μπιλίνους.. Μάλιστα λέγαμε καί τά παρακάτω στιχάκια:

«Ἀνελήβετ᾿ ὁ Χριστός

ἀνελήβομαι καί ᾿γώ,

ποῦ νά πέσω νά πνιγῶ

μέσ᾿ τή μέση  τοῦ γιαλοῦ

γιά τή Χάρι τοῦ Χριστοῦ».

          Στήν Ἐνορία τῆς Ἀπακουῆς στή Χώρα, ὁ ἀείμνηστος Παπᾶ Γιώργης μας, μέ τήν καταπληκτική του φωνή καί τήν ἀθώα του καρδιά, μᾶς ἠτοίμαζε τό χαρανί μέ τό νερό καί μόλις ἠκούαμε τίς καμπάνες τοῦ Μοναστηριοῦ, ἠβουτούσαμε τό κεφάλι μας μέσα σαὐτό. Ἀκολουθοῦσε ὁ ἑσπερινός καί τό βραδάκι ἀνάβαμε ἀφωτᾶρες μέ κλαδιά, μέ διάφορα φρύγανα, μέ ξύλα καί σέ ντενεκίδια γεμάτα μέ στάκτη, πού τήν περιλούζαμε μέ πετρέλαιο, μέ σκοπό νά φωτίζεται ὁ οὐρανός, γιά νά βλέπει ὁ Χριστός τό δρόμο πού ὁδηγεῖ στόν Πατέρα Του.

Ἀκόμη, στά παράθυρα τῶν σπιτιῶν,στίς αὐλές, ἤ στά δώματα, ἀνάβαμε γιά τόν ἴδιο σκοπό, τίς λαμπάδες πού εἶχαν ἀπομείνει ἀπό τό Πάσχα. Θά μοῦ ἐπιτρέψετε νά περιγράψω μιά προσωπική μου ἱστορία. Μέ τήν ἀείμνηστη ἀδελφή μου, «τό Γληορί», (πιό μικρή ἀπομένα) εἴχαμε ἀνάψει τίς λαμπάδες στό δῶμα καί ἠβλέπαμε ψηλά, γιά νά δοῦμε τόν Χριστό πού θά πορευότανε στόν οὐρανό. Ἠπεριμέναμε, ἠβλέπαμε, ἠπροσέχαμε νά μήν μᾶς ξεφύει, ἄδικος κόπος. Τελειώνανε καί οἱ λαμπάδες... κάποια στιγμή, ἤβαλε τίς φωνές ἡ ἀδελφή μου: «νάτος, νάτος!» «Ποῦ εἶναι, ποῦ εἶναι;» «Νά ἐκειδαπέρα!» Φαγώθηκα νά δῶ τόν Χριστό, πούβετα ὁ Χριστός. Καί τότε ἠθύμωσα καί τήν ἔπιασα στό ξύλο ἀπό τή ζήλεια μου· «νά γιά νά μάθεις! τόν βλέπεις ἐσύ κι’ ἐγώ ὄχι;»  παραλίο νά πέσουμε καί ἀπό τό δῶμα.... Συγχωρέστε μου τήν προσωπική ἀναφορά· ἴσως ἐνδόμυχα εἶναι μιά εὐκαιρία νά τῆς ζητήσω συγγνώμη... ἄν καί ποτέ δέν μοῦ κράτησε κακία.

Λοιπόν, τήν ἡμέρα αὐτή ὅλοι ἤπρεπε νά πιοῦμε γάλα γιά νά μήν «Ψωριάσουμε»· ἦταν ὑποχρεωτικό, κάτι βέβαια πού σήμερα δέν γίνεται.

          Αὐτά τά λιάκια· θά ἤτανε καλό, ὅ,ποιος θυμᾶται πιό πολλά νά τά γνωστοποιήσει, γιά νά διατηριοῦνται οἱ παραδόσεις μας.

          Ἡ εὐλογία τῆς σημερινῆς Γιορτῆς, ἄς σκεπάζει ὅλενε τόν κόσμο. Ἀμήν...

ΣΜΥΡΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ, ΤΑΙΝΙΑ, ΜΙΜΗ ΝΤΕΝΙΣΗ

Η θειο μου το Κατερινιο, στα 97 διδασκει την Ιταλικη

Η ομοφυλοφιλία

Ομοφυλοφιλία ή ομοερωτισμός είναι η ερωτική έλξη και σχέση ατόμων του αυτού φύλου.

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

20 Μαρτίου 2024

Από θεολογική άποψη η ομοφυλοφιλία χαρακτηρίζεται ως παρά φύση σχέση. Αυτή έρχεται σε άμεση αντίθεση προς το δημιουργικό σχέδιο του Θεού, που αποτυπώθηκε στην Παλαιά Διαθήκη και υπενθύμισε ο Χριστός στους Φαρισαίους λέγοντας: «Ουκ ανέγνωτε ότι ο ποιήσας απ’ αρχής άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς;» (Ματθ. 19:6) Η διαιώνιση του ανθρώπου πραγματοποιείται με την σύναψη των δύο διαφορετικών φύλων, ενώ η δημιουργία δεν περιλαμβάνει τρίτο φύλο.

Η Παλαιά Διαθήκη επικρίνει έντονα την ομοφυλοφιλία και την χαρακτηρίζει ως «βδέλυγμα» (Λευϊτ. 18:22). Κατά την χριστιανική διδασκαλία η ομοφυλοφιλία αποτελεί βαρύ σαρκικό αμάρτημα, που έρχεται σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση, μεταλλάσσει τις σχέσεις των δύο φύλων και ατιμάζει το ανθρώπινο σώμα. Καυτηριάζοντας ο Απόστολος Παύλος τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις τού προχριστιανικού κόσμου γράφει: «Οι γυναίκες αντικατέστησαν τις φυσικές σχέσεις με αφύσικες, ομοίως και οι άνδρες· άφησαν την φυσική σχέση με την γυναίκα και άναψαν από τις ορέξεις τους μεταξύ τους, διαπράττοντας ασχημοσύνες αρσενικοί με αρσενικούς, και πληρώνοντας έτσι με το ίδιο τους το σώμα το τίμημα που άξιζε στην πλάνη τους» (Ρωμ. 1:27-8). Και σε άλλη περίπτωση επισημαίνει ότι η παραμονή στο αμάρτημα αυτό αποκλείει τον άνθρωπο από την βασιλεία του Θεού: «Μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται… βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσιν» (Α’ Κορ. 6:9-10). Βέβαια, εδώ είναι αυτονόητο ότι η μετάνοια προσφέρει πάντοτε την δυνατότητα της σωτηρίας του ανθρώπου και της κληρονομίας της βασιλείας του Θεού.

Η Εκκλησία δεν επιβάλλει την ανθρωπολογία ή την ηθική διδασκαλία της στον κόσμο. Κάθε άνθρωπος είναι αυτεξούσιος. Έχει το δικαίωμα να επιλέγει τον τρόπο της ζωής του και να διαμορφώνει υπεύθυνα την στάση και την συμπεριφορά του μέσα στην κοινωνία που ζει. Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει να περιφρονεί βασικές αρχές του φυσικού δικαίου και να διεκδικεί το δικαίωμα να νομιμοποιήσει και να καθιερώσει κάποια φυσική διαστροφή ή αποκλίνουσα ηθική συμπεριφορά ως θεσμό της κοινωνίας.Εξάλλου η Εκκλησία, που αποτελεί πρωτίστως πνευματικό θεσμό με κοινωνικές και συμβολικές διαστάσεις, δεν μπορεί να επευλογεί τέτοια φαινόμενα. Και αυτό δεν ισχύει μόνο σε θεοκρατικές χώρες, αλλά και σε κράτη με δημοκρατικά και κοσμικά πολιτεύματα.

Από καθαρώς θεολογική σκοπιά η Εκκλησία σέβεται πάντοτε την ανθρώπινη ελευθερία. Αλλά ταυτόχρονα δεν είναι δυνατό να αδιαφορεί ή πολύ περισσότερο να επικροτεί τις ηθικές ή κοινωνικές εκτροπές.

***

 Όταν η ομοφυλοφιλία δεν εκλαμβάνεται ως αδυναμία ή παρεκκλίνουσα ιδιορρυθμία ορισμένων ατόμων, αλλά προβάλλεται ως κανονικός τρόπος ζωής και διεκδικεί κοινωνική και νομική αναγνώριση, δημιουργείται σοβαρότατο πρόβλημα, που θίγει καίρια το ζωτικό κύτταρο της κοινωνίας, την οικογένεια. Η παραμόρφωση που προκαλείται στην οικογένεια με την αναγνώριση ομοφυλοφιλικών γάμων δεν περιορίζεται στην εξωτερική της δομή, αλλά εισχωρεί στην ενδότερη φύση της. Με τον ομοφυλοφιλικό γάμο χάνεται η πραγματική έννοια του γάμου. Επιπλέον με την δυνατότητα συμπήξεως ομοφυλοφιλικής οικογένειας, που παρέχεται σήμερα με εφαρμογή της παρεμβατικής τεκνογονίας, παρά τις υφιστάμενες νομικές απαγορεύσεις, αφανίζονται οι θεμελιώδεις έννοιες του πατέρα και της μητέρας. Έτσι θίγονται η μητρότητα και η πατρότητα όχι μόνο με την φυσική τους σημασία αλλά και με την αρχετυπική τους έννοια.

Η μητρότητα ως συνεκτική αρχή της οικογένειας και η πατρότητα ως πραγματική και συμβολική έκφρασή της καταρρέουν συμπαρασύροντας μαζί και οποιαδήποτε στοιχεία ενότητας απέμειναν σε αυτήν. Τις πρώτες συνέπειες των καταστάσεων αυτών εισπράττουν, όπως είναι φυσικό, τα παιδιά ομοφυλοφιλικών οικογενειών και όχι μόνο αυτά. Ανάλογες είναι και οι επιπτώσεις τους στην κοινωνική και την θρησκευτική ζωή. Οι επιπτώσεις αυτές προσλαμβάνουν τελευταίως μεγάλες διαστάσεις με την σύναψη ομοφυλοφιλικών γάμων από ηγετικά πρόσωπα της κοινωνίας και την δημόσια προβολή τους στο κοινό.

 (Από το βιβλίο: Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη, “Χριστιανική Ηθική”. Δεύτερος τόμος. Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2015, σελ. 393)

Η Γυναίκα!

  Η πορεία και η αξία της γυναίκας 

μέσα στην Βίβλο

Αρχιμ. Ιάκωβος Κανάκης, Πρωτοσύγκελλος Ι.Μ. Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως

 

Κάνοντας μια έρευνα για την θέση της γυναίκας στην αρχαία εποχή και σε αυτήν την Μέση Ανατολή εύκολα διαπιστώνει κανείς πως υπάρχει υποτίμησή της. Θα περίμενε κάποιος να είναι τα πράγματα διαφορετικά, τουλάχιστον στην περιοχή του Ισραήλ, αφού εκεί ήταν γνωστή η Βίβλος, η οποία περιείχε την υπέροχη περικοπή της Δημιουργίας των Πρωτοπλάστων και η οποία θεολογεί υπέροχα για την αξία της γυναίκας.

Στα πρώτα κεφάλαια της Γενέσεως, όπου περιγράφεται η δημιουργία του κόσμου και φυσικά του ανθρώπου, διαβάζουμε θαυμαστά γεγονότα, και γίνονται θαυμασιότερα, όπως τα ερμηνεύουν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Αναφέρεται ότι ο Θεός έπλασε πρώτα τον Αδάμ, αλλά στην συνέχεια έπλασε την Εύα, από την πλευρά του, για να μην είναι μόνος του, όπως αναφέρει το Ιερό Κείμενο.

Είναι σημαντικό ότι για την δημιουργία της Εύας πήρε ο Θεός από τον την πλευρά του Αδάμ. Δεν πήρε όμως ούτε από το κεφάλι του, ούτε από τα πόδια του. Δεν ήθελε να είναι ούτε ανώτερη, αλλά ούτε και κατώτερη από τον άνδρα. Λαμβάνει λοιπόν από την «καρδιά» του Αδάμ, για να δειχθεί έτσι η ισοτιμία μεταξύ τους και για να είναι η γυναίκα γεμάτη συναισθήματα. Πράγματι, έτσι είναι στην πλειονότητα το γυναικείο φύλο. Η γυναίκα γίνεται μητέρα και ως εκ τούτου χρειάζεται ιδιαίτερα τα στοιχεία αυτά της καρδιάς που χαρακτηρίζουν την μητρότητα. Είναι ευαίσθητη, συναισθηματική, αλλά ταυτόχρονα και δυναμική και ανθεκτική.

Μια άλλη ιδέα αφορά στο γεγονός της πνοής που έδωσε ο Θεός στον πρώτο άνθρωπο καθώς τον έπλασε. Λέει το κείμενο ότι φύσηξε μέσα στο πήλινο αυτό κατασκεύασμα και ο άνθρωπος ζωντάνεψε. Όμως, με το ίδιο φύσημα, ή καλύτερα με το υπόλοιπο φύσημά του, έδωσε πνοή ζώσα και στην γυναίκα (Γεν.1,27). Και με αυτήν την λεπτή ερμηνευτική παρατήρηση φαίνεται η ίδια τιμή που έχουν και τα δύο πρόσωπα. Ίση αξία και τιμή.

Είναι χαρακτηριστικό ότι και ως προς την ανατομία των σωμάτων, φαίνεται ότι τα δύο πρόσωπα, ο άνδρας και η γυναίκα, έχουν ανάγκη την συμπλήρωση, την ένωση, η οποία μάλιστα παράγει νέα ζωή. Ο Αδάμ στο πρωτότυπο κείμενο ονομάζεται «ίς» και η Εύα «ιςςά». Και ετυμολογικά λοιπόν φαίνεται ότι η μια λέξη υπάρχει και εξαρτάται από την άλλη. Η γυναίκα σχετίζεται άμεσα με τον άνδρα, υπάρχει σχέση αλληλοσυμπλήρωσης και αλληλοσεβασμού. Θα λέγαμε ότι υπάρχει εξ αρχής μια έμφυτη ισοτιμία των δύο φύλων, ήδη από την Δημιουργία.

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι η γυναίκα είναι, όπως φαίνεται από το Κείμενο, από το ίδιο «υλικό» με τον άνδρα. Αυτό διαφοροποιεί τα πράγματα σε σχέση με τους ανθρώπους και τα ζώα. Μόλις ο Αδάμ είδε την γυναίκα που του παρουσίασε ο Θεός τραγουδάει το πρώτο ερωτικό άσμα : «Αυτή είμαι εγώ, αυτή είναι κόκκαλο από τα κόκκαλά μου και σάρκα από την σάρκα μου». Μία έκφραση πού ήταν σε κοινή χρήση για αιώνες στον Ιουδαϊκό κόσμο. Εδώ βλέπουμε καθαρά και την αγαπητική σχέση που δημιουργείται μεταξύ των δύο προσώπων, η οποία είχε και έχει μια καθαρή καρδιακή και αγνή έλξη. Μέχρι εδώ τα πράγματα μυρίζουν και θυμίζουν τον Παράδεισο.

Όμως η σχέση αυτή, που είχε θεία προέλευση, δεν παρέμεινε τόσο υψηλή και θαυμάσια. Η αμαρτία που μπήκε ως «φάλτσο» στην ζωή των ανθρώπων «δηλητηρίασε» την σχέση αυτή και έτσι ξεκίνησε η πορεία της φθοράς και του θανάτου. Η γυναίκα την στιγμή που έμεινε μόνη της με τον πειρασμό, μακριά από τον σύζυγό της, δέχθηκε τον λογισμό και γκρέμισε την σχέση της τόσο με τον Θεό, όσο και με τον σύζυγό της. Απιστεί λοιπόν και αμφιβάλλει ως προς τον Θεό, και στην συνέχεια περιζώματα καλύπτουν τα σώματά του ανδρογύνου. Γεγονός αυτό που δείχνει ότι και με τον σύζυγό της υπάρχει πλέον απόσταση, εμπόδιο και χάσμα. Από την υψηλή κορυφή βρίσκεται μέσω της αλαζονείας της στο τελευταίο σκαλοπάτι, γίνεται γη από την οποία κάθε άνθρωπος προέρχεται. Με την εμπιστοσύνη μόνο στο θέλημά της θα χάσει την ισοτιμία που είχε λάβει ως δωρεά. Θα υποταχθεί στον σύζυγό της (Γεν.3,16). Αυτή η κατιούσα πορεία θα αναχαιτισθεί, αιώνες αργότερα, από την Νέα Εύα, που δεν είναι άλλη από την Παναγία, η οποία θα ξαναδώσει με την Γέννηση του Χριστού, στο ανθρώπινο γένος και ειδικά στην γυναίκα το πρότερό της κάλλος και την πνευματική της αρχοντιά.

Πλέον, μετά την Πτώση, η γυναίκα θα δίνει μέν νέα ζωή μέσα από τα σπλάγχνα της, αλλά θα είναι ζωή «εν λύπαις». Ωστόσο, και πάλι όμως, η γέννηση ενός ανθρώπου, κάθε ανθρώπου, θα είναι μια πραγματικότητα για να αναχαιτιστεί η φθορά και ο θάνατος. Η γέννηση από την κάθε γυναίκα μια νέας ζωής αποτελεί όντως ένα πλήγμα εναντίον του κράτους του θανάτου. Η γυναίκα Εύα ήξερε αυτό που υποσχέθηκε ο Θεός στου πρώτους ανθρώπους στο «Πρωτοευαγγέλιο» (Γεν.3,15). Πρόκειται για το συντριπτικό χτύπημα στην «κεφαλή του φιδιού», το οποίο ήταν μια νίκη κατά του θανάτου, η οποία πραγματοποιήθηκε με την Ανάσταση του Χριστού. Το «σπέρμα» της γυναίκας, όπως αναφέρεται στο Βιβλικό κείμενο, θα επιτελούσε αυτό το μοναδικό και ανεπανάληπτο έργο, που αφορά σε κάθε άνθρωπο και σε κάθε εποχή, την δυνατότητα δηλαδή και όταν πεθαίνεις να μην πεθαίνεις.

Αν θέλαμε να δώσουμε την πορεία της γυναίκας μέσα από την Βίβλο, Παλαιά και Καινή Διαθήκη θα λέγαμε ότι δημιουργείται ισότιμη με τον άνδρα, στην συνέχεια μετά την Πτώση, γκρεμίζεται πραγματικά και στην συνέχεια προσπαθεί να ορθοποδήσει. Στο Πρόσωπο της Παναγίας που αποτελεί όντως την Νέα Διαθήκη βρίσκει την τέλεια μορφή της και φθάνει το υψηλότερο σημείο τιμής και σεβασμού.

Στα Ποιητικά Κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης υμνείται το γυναικείο φύλο και ο έρωτας μεταξύ των ανθρώπων. Το Άσμα των Ασμάτων είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα που διαγράφεται αυτός ο ύμνος. Μπορούμε να πούμε ότι όλη η Βίβλος είναι ύμνος προετοιμασίας και δοξολογίας για την έλευση του Χριστού δια της Θεοτόκου μέσα στον κόσμο.

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr/2024/03/i-poria-ke-i-axia-tis-ginekas-mesa-stin-vivlo/