25ῃ Μαρτίου τοῦ 1821,

                25^ῃ Μαρτίου τοῦ  1821, 25^ῃ Μαρτίου 1945!

        Μετά ἀπό σκλαβιά αἰώνων εἶχε ἀρχίσει νά ἀχνοφέγγει ἡ ἐλευθερία τοῦ Νησιοῦ μας καί τῶν ἄλλων Νησιῶν τῆς Δωδεκανήσου ἀπό τούς Τούρκους, τούς Ἰταλούς, τούς Γερμανούς καί ἀπό ἄλλους....

        Τό Μοναστήρι μας, κρατώντας ἄσβεστη τήν φλόγα τῆς ἐλευθερίας καί ὑποδαυλίζοντας πάντοτε τήν ἀγάπη πρός τήν Μητέρα Ἑλλάδα, καί ἐνῷ καλά, καλά, δέν εἶχε ὁριστικοποιηθεῖ ἡ Ἐνσωμάτωση τῶν Νησιῶν μας μέ Αὐτήν, ἄρχισε τούς πανηγυρισμούς.

        Μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἁγίου Καθηγουμένου εἶχα τήν εὐκαιρία νά ἐντρυφήσω στίς σελίδες τῶν πρακτικῶν τῆς Μονῆς μας, ἀπό τήν μελέτη τῶν ὁποίων ἔμεινα κατάπληκτος γιά τήν ἀσίγαστη βεβαιότητα τῶν Πατέρων ὅτι γρήγορα θά ἀνατείλει ἡ Λευτεριά, βεβαιότητα τήν ὁποίαν εἶχαν μεταλαμπαδεύσει στό Κοινό τῆς Πάτμου, τό ὁποῖο ἀνέμενε καί αὐτό τήν ἀναστάσιμη χαρά τῆς ἀπελευθέρωσης καί ἐνσωμάτωσης τῶν Νησιῶν μας μέ τήν Μητέρα Ἑλλάδα.

        Στό δημοσίευμα αὐτό, παραθέτω αὐτούσιο τό κείμενο, ἀπό τό Πρακτικό τῆς 29^ης Μαρτίου τοῦ 1945, (στή Σύναξη τῆς Ἀδελφότητος προήδρευε ὁ ἀείμνηστος Ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης κυρός Νικόδημος Κανάκης, τοῦ ὁποίου ἡ συμβολή στή διατήρηση τοῦ ἐθνικοῦ φρονήματος, ὑπῆρξε σημαντική), ἀπό τό ὁποῖο προκύπτει ὁ ἐνθουσιασμός πού ἐπεκράτησε τήν ἡμέρα ἐκείνη, ἄν καί, ἐπαναλαμβάνω, εἴχαμε νά διανύσουμε ἀκόμη, ἀρκετό δρόμο μέχρι τήν ἡμέρα τῆς πλήρους Ἐνσωμάτωσης μέ τήν Ἑλλάδα.

Νά σημειωθεῖ ὅτι ἀπό τήν Ἐθνεγερσία τοῦ 1821, μέχρι τό 1945, εἶχαν παρέλθει 124 ὁλόκληρα χρόνια, κατά τά ὁποῖα φυσικά, λόγῳ τῆς Τουρκικῆς καί τῆς Ἰταλικῆς κατοχῆς, δέν ἦταν δυνατόν νά πραγματοποιοῦνται τέτοιου εἴδους ἐκδηλώσεις.

        Πρέπει νά ἐπισημανθεῖ ἐπίσης, ὅτι κατά τήν 25^η Μαρτίου τοῦ 1945, ἡμέρα Κυριακή, συνέπεσε ὁ ἑορτασμός τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Παναγίας, ὁ ἑορτασμός τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας καί ὁ ἑορτασμός τῆς 25^ης Μαρτίου τοῦ 1821, γιά τό λόγο αὐτό, ἡ ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Καθηγουμένου, εἶχε ὡς θέμα τήν τριπλή αὐτή ἑορτή.

Τό κείμενο τοῦ ἀνωτέρω Πρακτικοῦ ἔχεις ὡς ἑξῆς:

«Εἶτα δ᾿ ὁ ἅγιος Καθηγούμενος ὑπέμνησε τό εὐφρόσυνον γεγονός τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Ἐθνικῆς ἡμῶν Ἑορτῆς κατά τήν 25^ην τοῦ ἐνεστῶτος μηνός-συνέπεσε δέ αὕτη κατά τήν Κυτριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας-διεξαχθέντος μετά πρωτοφανοῦς λαμπρότητος καί ἐνθουσιασμοῦ διά πρώτην φοράν ἐν τῇ ἡμετέρᾳ ἱστρορικῇ Νήσῳ ἐπί τῇ ἀπελευθερώσει αὐτῆς κατόπιν πέντε αἰώνων καί πλέον ἐπαχθοῦς δουλείας ὑπό τούς Τούρκους καί τούς Ἰταλούς.

Ἡ ἑορτή διεξήχθη ἐπί τῇ βάσει προγράμματος καταρτισθέντος ὑπό τοῦ Ἡγουμενοσυμβουλίου ἐν τῇ πλατείᾳ τῆς Ἁγίας Λεσβίας Χώρας διακοσμηθείσῃ καταλλήλως, ὅπου κατά τήν 12^ην Ἀπριλίου 1921 γενομένης ὡσαύτως πανδήμου τελετῆς ὁ φιλικός Πάτμιος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόφιλος ὁ Β΄ διατρίβων ἐνταῦθα, ηὐλόγησε τήν σημαίαν  τῆς ἐλευθερίας.*

Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόφιλος Παγκώστας

ὁ Πάτμιος

Τῆς ἑορτῆς καθ᾿ ἥν προεξῆρχεν ὁ ἱερός Κλῆρος ἔχων ἐπί κεφαλῆς τόν Ἅγιον Καθηγούμενον Νικόδημον Κανάκη, μετεῖχον καί ἅπας ὁ Πατμιακός λαός καί οἱ παρεπιδημοῦντες ἐνταῦθα πρόσφυγες ἐκ Λέρου, Καλύμνου καί Ρόδου, ἡ μαθητιῶσα νεολαία τῆς νήσου φέρουσα τάς ἐθνικάς ἐνδυμασίας μετά τῶν διδασκάλων καί διδασκαλισσῶν, ὡς  καί οἱ Ἕλληνες Ἀξιωματικοί τοῦ Ἱεροῦ Λόχου.   Ἐξεφωνήθησαν οἱ ἁρμόδιοι τῇ περιστάσει λόγοι ὑπό τε τοῦ ἁγίου Καθηγουμένου καί τοῦ Γραμματέως τῆς Κοινότητος Πάτμου· ἐπηκολούθησεν ἡ στέψις διά στεφάνων δάφνης τῆς ἐν τῇ ρηθείσῃ πλατείᾳ ἀνηρτημένης Εἰκόνος τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς

                      

                                     Ἡ Φιλική Ἑταιρεία

Φιλικῆς Ἑταιρείας καί Πρωταθλητοῦ τῆς Παλιγγενεσίας τοῦ Ἑλληνικοῦ ἡμῶν Ἔθνους  Ἐμμανουήλ  Ξ ά ν θ ο υ τοῦ Πατμίου, καθ᾿ ἥν ὅ τε Ἅγιος Καθηγούμενος, ὁ ἀνώτερος Ἱερολοχίτης Ἀξιωματικός καί δύο μαθηταί προσεφώνησαν καταλλήλως τό ἔνδοξον καί ζῶν ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῆς Ἑλλάδος Τέκνον τῆς εὐάνδρου Πάτμου Ἐμμανουήλ  Ξάνθον.

                                                         Ἐμμανουήλ Ξάνθος

Μετά τό πέρας ἅπαντες οἱ παριστάμενοι ἐζητωκραύγασαν  ὑπέρ τῆς αἰωνίας  Ἑ λ λ ά δ ο ς,  τῆς    Ἑ- ν ώ σ ε ω ς  τῆς Δωδεκανήσου μετ᾿ Αὐτῆς καί ὑπέρ τῶν Μεγάλων Συμμάχων καί ὑποστηρικτῶν Αὐτῆς. Ἀνεγνώσθη εἶτα πρός τούς παρισταμένους Ψήφισμα δι᾿ οὗ  ἐξεδηλοῦτο ὁ προαιώνιος πόθος καί ἡ ἀμετάτρεπτος  ἀπόφασις τῆς Ἑνώσεως τῆς Νήσου ἡμῶν μετά τῆς Μητρός Ἑ λ λ ά δ ο ς, ὅπερ ὑπογραφέν ἀπεστάλη πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀντιβασιλέα τῆς Ἑλλάδος κύριον, κύριον Δαμασκηνόν.

                  Ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός

Τάς μεταμεσημβρινάς ὥρας τῆς αὐτῆς ἡμέρας ἔλαβον χώραν ἐν τῇ αὐτῇ ὡς ἄνω Πλατείᾳ  σχολικαί ἑορταί καθ᾿ ἅς  ἐχορεύθησαν ὑπό τῆς μαθητιώσης νεολαίας τῆς Χώρας πατριωτικοί χοροί καί ἐψάλησαν διάφορα ἐθνικά ἄσματα ἐν οἷς  καί ὁ  Ἐ θ ν ι κ ός  Ὕ μ ν ο ς. Ἐκεῖνο δέ τό ὁποῖον  συνεκίνησεν ὅλους τούς παρισταμένους ὑπῆρξε τό Δράμα ὅπερ ἔπαιξαν δώδεκα μηθήτριαι ἐνδεδυμέναι κατά τόν ἀρχαῖον τύπον ἑκάστης νήσου, αἵτινες παρίστανον τούς Δώδεκα ὑποδούλους Νήσους μας, ἐλευθερωμένας ὑπό τῆς Μητρός  Ἑ λ λ ά δ ο ς, τήν ὁποίαν ὑπεδύθη μαθήτρια ὡσαύτως. Καί ἐν Λιμένι διεξήχθησαν ὡσαύτως σχολικαί ἑορταί ὑπό τῶν μαθητῶν καί τῶν μαθητριῶν τῆς Σχολῆς Λιμένος μετά τό πέρας τῶν ἐν Χώρᾳ ἑορτῶν».

Ἔτσι, κλείεται τό πρακτικό αὐτό τῆς Ἀδελφότητος, τό ὁποῖο περιγράφει τόσο ζωηρά τόν πρῶτον χαρμόσυνον ἑορτασμό τῆς Ἐθνεγερσίας τοῦ 1821 στό Νησί μας.

 

Κατωτέρω ἡ πανηγυρική ὁμιλία, ἡ  ὁποία ἐκφωνήθηκε ἀπό τόν Καθηγούμενο Νικόδομο Κανάκη

 

      «Χαῖρε σφόδρα θύγατερ Σιών, κήρυσσε θύγατερ Ἱερουσαλήμ.Τέρπου καί εὐφραίνου ἐξ ὅλης καρδίας Σου. Περιεῖλε Κύριος ἐκ σοῦ τά ἀδικήματα τῶν ἀντικειμένων Σου. Λελύτρωσαι ἐκ χειρός ἐχθρῶν Σου. Κύριος Βασιλεύς ἐν μέσῳ Σου, οὐκ ὄψει κακά οὐκέτι, καί εἰρήνη ἐπί Σοί εἰς τόν αἰῶνα» (Σοφ. Γ΄. 14).

       Ἄς συνενώσωμεν καί ἡμεῖς σήμερον, ὦ φιλόχριστε ὁμήγυρι, πρός τόν χαρμόσυνον τοῦτον τοῦ προφήτου Σοφονίου χαιρετισμόν, τάς ἐπινικίους ᾠδάς μας, θρησκευτικάς τε καί Ἐθνικάς, ἐπί τῇ τρισυνθέτῳ σημερινῇ ἑορτῇ, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς Ἐθνικῆς ἡμῶν παλιγγενεσίας. Δέν εἶναι τυχαία σύμπτωσις, ὁ συμπανηγυρισμός τῶν τριῶν τούτων μεγάλων ἑορτῶν διά τόν Ἑλληνορθόδοξον κόσμον, ἰδίως τόν Πατμιακόν. Ὁ Πανάγαθος Κύριος, ηὐδόκησεν, ἑορτάζοντας κατά πρώτην φοράν κατόπιν στυγερᾶς δουλείας, τήν ἐθνικήν μας ἑορτήν, νά τήν περιβάλῃ ἐν μέςῳ δύο μεγάλων ἑορτῶν, τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, δηλ. τῆς κατά σάρκα  ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ κ(αί) Λόγου τοῦ Θεοῦ, Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐλυτρώθη τό ἐκπεπτωκός ἀνθρώπινον γένος ἐκ τῆς κατάρας κ(αί) ἐκ τῆς πλάνης, καί τῆς ἑορτῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ θριάμβου δηλ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ὀρθοδόξου, τόν ὁποῖον κατήγαγεν Αὕτη, κατά τῆς πλάνης καί τῆς αἱρέσεως. Διά τοῦτο καί τριπλῆ διαχέεται ἡ χαρά σήμερον εἰς κάθς Ἑλληνικήν ψυχήν, ἡ ὁποία ἐν τριπλῷ πανηγυρικῷ ὕμνῳ, σπεύδει ἵνα ἀναπέμψῃ τούς εὐχαριστηρίους ὕμνους της πρός τόν Πανάγαθον Θεόν. Τέκνα πιστά καί ἡμεῖς τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί τέκνα τῆς γλυκυτάτης Μητρός μας Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εὐδοκίᾳ τοῦ βασιλέως τῶν βασιλευόντων καί Κυρίου τῶν κυριευόντων, ἐπινεύσαντος ἀγαθά ὑπέρ αὐτῆς εἰς τάς βουλάς τῶν μεγαλουργῶν συμμάχων της μᾶς περισφίγγει ἤδη ὑπό τήν θαλπωρήν Μητρικήν ἀγκάλην της, συνήλθομεν κατά τήν τρισευλογημένην αὐτήν ἡμέραν, νά συμπανηγυρίσωμεν πάντες ἐν ἀδελφικῷ πνεύματι, τά δύο μεγαλήτερα γεγονότα τῆς ὑπάρξεώς μας, τό τῆς χριστιανικῆς μας πίστεως, καί τῆς Ἑλληνικῆς μας ἰδιότητος. Εἰς τά βάθη τῆς χριστιανικῆς μας, καί Ἑλληνικῆς μας ψυχῆς, ἐπαναλαμβάνονται κατ᾿ ἔτος κατά τήν ἡμέραν ταύτην, ἡ φωνή τοῦ Ἀρχαγγέλου, «Εὐαγγελίζομαι χαράν μεγάλην,» καί φωνή τῶν ἀοιδίμων προγόνων μας, εὐαγγελιζομένων τό ἐγερτήριον σάλπισμα, δι᾿ οὗ ἀνέστη ἐκ νεκρῶν τό τρισένδοξον Ἔθνος μας, εἰς τό «ὁποῖον πρέπει νά καυχώμεθα ὅτι ἀνήκομεν. Ἡ σήμερον ἡμέρα, εἶναι ἡ ἡμέρα κατά τήν ὁποίαν ἤρχισεν ἡ ἀπολύτρωσις τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἐκ τῆς δουλείας τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας διά τῆς πρό 1945 ἐτῶν εὐαγγελισθείσης τῇ Θεοτόκῳ θείας δι᾿ αὐτῆς, Ἐπιφανείας, καί ἡμέρα κατά τήν ὁποίαν ἤρχισεν  ἡ ἀπολύτρωσις  τῆς Ἑλληνικῆς μας Πατρίδος, ἀπό τόν ζυγόν τοῦ κατακτητοῦ. Γεγονότα τοιαύτης σημασίας δέν λησμονοῦνται ποτέ, ὅσα ἔτη καί ἄν παρέλθουν, καί ὅσαι γεννεαί καί ἄν διαδεχθοῦν ἀλλήλας. Ὅσον μάλιστα ἀπομακρυνόμεθα ἀπό αὐτά χρονικῶς, τόν μεγαλυτέραν ἀπήχησιν εὑρίσκουν εἰς τήν ψυχήν μας, διότι άντιλαμβανόμεθα καί κατανοοῦμεν περισσότερον  τήν σημασίαν των καί τήν ἐπίδρασίν των ἐφ᾿ ὅλης τῆς χριστιανικῆς μας καί πατριωτικῆς μας ὑπάρξεως. Δέν ἦτο ἁπλῆ σύμπτωσις, νά ἀναπετασθῇ τό λάβαρον τῆς ἐλευθερίας κατά τήν ἡμέραν αὐτήν, τοῦ εὐλογημένου ἔτους 1821. Ἡ βαθεῖα  χριστιανική συνείδησις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἥτις οὐδόλως ἠλλοιώθη κατά τά μακρά ἐκεῖνα ἔτη τῆς δουλείας, συνεδύασε τόν νέον ἐκεῖνον ἀγῶνα, ὡς τόν ἱερώτατον ἀγῶνα, ὑπέρ πίστεως καί Πατρίδος, ὡς πράγματι ἦτο. Δι᾿ αὐτό καί ἐξέλεξε τήν ἡμέραν αὐτήν διά νά τόν ἀρχίσῃ, διότι ἦτο βέβαιος ὅτι θά ἐπεστέφετο μέ τόν κότινον τῆς ἀπτέρου νίκης, ἐφόσον ἐτίθετο ὑπό τήν ἀντίληψιν καί προστασίαν τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ. Ἐπί αἰῶνας ἀτελευτήτους, καθ᾿ ἑκάστην ἑορτήν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, θά προσέρχεται ἡ γεννεά μας, διά νά προσφέρῃ θυμιάματα καί λιβανωτούς, πρό τοῦ Ἡρώου τῶν γιγάντων, οἵτινες ἐκληροδότησαν  εἰς τήν πατρώαν γῆν τῆς Ἑλλάδος, τήν ἐλευθερίαν. Καί οἱ σήμερον πανηγυριζόμενοι ἅγιοι, οἱ ὑπέρ τῆς στερεώσεως τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως, καί τῆς τῶν ἁγίων Εἰκόνων ἀναστηλώσεως, ἀθλήσαντες καί στεφανωθέντες, ἦσαν σχεδόν πάντες Ἕλληνες. Ἀπό τήν ἰδίαν Χώραν, τήν γλυκειά μας Πατρίδα Ἑλλάδα, ἀπό τήν ὁποίαν ἐξῆλθον οἱ ἀρχαῖοι έκεῖνοι φιλόσοφοι, οἱ ὁποῖοι διά τῆς Ἑλληνικῆς σοφίας των προελείαναν τόν δρόμον τῆς νέας θρησκείας τοῦ Χριστοῦ, γενόμενοι Πρόδρομοι αὐτῆς, ἀπό τήν αὐτήν λέγω πατρίδα ἐξῆλθον καί οὗτοι οἱ ἅγιοι ἀθληταί τῆς Ὀρθοδοξίας, οἱ ὁποῖοι συνέδεσαν τόσον ἁρμονικά τήν Ἑλληνικήν φιλοσοφίαν μέ τόν Χριστιανισμόν, καί ἐχάραξαν εἰς τάς καρδίας τῶν τέκνων τῆς Ἑλληνικῆς μας φυλῆς, τάς πατροπαραδότους λέξεις «Πίστις-Πατρίς».

       Χύνοντες τό αἷμα των εἰς τόν βωμόν τῆς πίστεως, μᾶς ἔδωκαν τό παράδειγμα νά τούς μιμηθῶμεν. Ἐπάτησαν ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, διά νά λάβουν τόν στέφανον τῆς νίκης, ἐκείνης τῆς νίκης ἡ ὁποία ἐξέπληξε καί θά ἐκπλήττῃ τάς ὀρθοφρονούσας γεννεάς, καί θά διεγείρῃ εἰς τάς ψυχάς των τήν δύναμιν τῆς ἀληθοῦς πίστεως, ἡ ὁποία ὑψώνει τόν ἄνθρωπον ἀπό τῆς γῆς, εἰς τόν οὐρανόν, καί διά τήν ὁποίαν μετ᾿ ἐγκαυχήσεως ὁ οὐρανοβάμων Παῦλος ἔγραφε πρός τούς Ρωμαίους, «ἡ πίστις ἡμῶν ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ καταγγέλεται».

       Ποία γλῶσσα θά παραστήσῃ, τήν ἐπιθανάτιον μελωδικήν προσευχήν τῶν χριστιανῶν μαρτύρων, ἡ ὁποία διασκορπίζει τό ἄρωμα τῆς εἰς τόν Θεόν μεγάλης πίστεώς των, δι᾿ ἧς ἔφθασαν εἰς τό ὕψιστον σημεῖον τῆς ἀνεξικακίας, ὥστα νά συγχωρῶσι καί αὐτούς τούς δημίους των, μιμούμενοι καί κατά τοῦτο τόν ἀνεξίκακον Ἰησοῦν, Ὅστις ἀπό τοῦ Σταυροῦ Του προσηλωμένος αἱμόφυρτος, ἀνεφώνησε διά τούς σταυρωτάς του, τό «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς.» Ποῖος δέ νοῦς δέν ἐκπλήσσεται διά τήν ἡρωϊκήν ἐγκαρτέρησιν, μέ τήν ὁποίαν ὑπέμειναν τά φρικτά μαρτύρια, οἱ ἀοίδιμοι μυσταγωγοί ἐκεῖνοι τῆς φυλῆς μας, μεγάλοι Ἐθνομάρτυρες Ἀθανάσιος Διᾶκος καί Ρήγας Φερραῖος, καί ἡ λοιπή πλειάς τῶν Ἐθνομαρτύρων μας, οἱ ὁποῖοι, «Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστιν τήν ἁγίαν, καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερίαν,» ἐθυσιάσθησαν ἀγογγύστως ἐπί τοῦ ἱεροῦ βωμοῦ τῆς πατρίδος χαίροντες καί ψάλλοντες; Κανείς δέν ἠδυνήθη νά χωρίσῃ τούς εὐγενικούς ἐκείνους μάρτυρας, ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, καί ἀπό τῆς ἀγάπης τῆς πατρίδος, ἤ νά ἐξαναγκάσῃ αὐτούς νά ἀρνηθοῦν τήν καλήν ὁμολογίαν τῆς πίστεως. Αὐτή ἡ χριστιανική πίστις, ἐπέδρασεν εἰς τάς ψυχάς τῶν ἀειμνήστων ἀπελευθερωτῶν προγόνων μας, οἱ ὁποῖοι διά τῆς πίστεώς των ἐκείνης, τῆς τόσον ἐπιμελῶς καλλιεργηθείσης, ἐμεγαλούργησαν ἔχοντες βοηθόν τόν Χριστόν, καί κατέπληξαν τόν σύμπαντα κόσμον διά τοῦ ἀφθάστου ἡρωϊσμοῦ των. Ἄς ρίψωμεν ἕνα βλέμμα εἰς τό πάνθεον τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος. Εἶναι τοῦτο ὡς προείπομεν γεμᾶτο ἀπό ἥρωες τοῦ εὐλογημένου Ἔθνους μας, οἱ ὁποῖοι μέσα εἰς τά εὐγενῆ στήθη των, περιέκλειον τήν μεγάλην ἐκείνην ἀγάπην, τήν ἀπό τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ ἐκπηγάζουσαν, τήν μέχρι αὐτοθυσίας ἀγάπην. "Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδείς ἔχει, ἵνα τις τήν ψυχήν αὐτοῦ θῇ, ὑπέρ τῶν φίλων αὐτοῦ.» (Ἰωάννου). Ἀπηρνήθησαν τούς ἑαυτούς των, περιεφρόνησαν τά ἀγαθά τῆς ἡσυχίας, ἐγκατέλειψαν ὡς οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, γονεῖς, συζύγους, τέκνα, ἀδελφούς, περιουσίας, ἐθυσίασαν καί αὐτήν τήν ζωήν των ἐν τέλει, διά νά κληροδοτήσουν εἰς ἡμᾶς τούς ἀπογόνους των, τό πολυτιμότερον δῶρον ἐν τῷ κόσμῳ, τό δῶρον τῆς ἐλευθερίας.

       Αἱ ψυχαί τῶν γενναίων καί ἀκαταβλήτων εἰς ὁρμήν Ἑλλήνων ἀγωνιστῶν, τῶν ἀληθινῶν ἀπογόνων τῶν Μαραθονομάχων, Πλαταιομάχων, καί Σαλαμινομάχων, περιΐπταται τήν στιγμήν ταύτην τήν ἱεράν ὑπεράνω μας, καί μετ᾿ ἰδιαιτέρας χαρᾶς βλέπουσι καρποφοροῦντας τούς μόχθους καί τάς θυσίας των. Ἀλλά ἀξιοῦσι καί ἀπό ἡμᾶς τούς νέους Ἕλληνας, ὄχι μόνον ἐν λόγοις νά ἀναμιμνησκώμεθα αὐτῶν ἑκάστην 25^ην Μαρτίου, ἀλλά καί δι᾿ ἔργων νά ἐπισφραγίζωμεν τόν πρός ἐκείνους σεβασμόν μας καί τήν ἀφοσίωσίν μας.

       Ἄς μιμούμεθα καί ἡμεῖς οἱ νεώτεροι Ἕλληνες τήν ἄκραν αὐταπάρνησίν των, δι᾿ ἧς μέ τόσον σθένος ἠγωνίσθησαν τόν ἱερώτερον καί ἐνδοξότερον τῶν ἀγώνων, τόν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ἀγῶνα, διά τοῦ ὁποίου ἠλευθιέρωσαν αὐτήν ἀπό τῆς τυρρανικῆς δουλείας, καί τήν παρέδωκαν εἰς ἡμᾶς μεγάλην καί ἐλευθέραν. Ἄς καταβάλλωμεν πᾶσαν προσπάθειαν, διά νά φανῶμεν ἰσάξιοι μιμηταί,  τῆς θεοσεβείας των, τῆς πίστεώς των εἰς τόν Χριστόν, καί τοῦ ἀκραιφνοῦς πατριωτισμοῦ των, δι᾿ οὗ τοσοῦτον ἠνδραγάθησαν, ὥστε νά θαυμάζωνται ἀπό ὅλον τόν πεπολιτισμένον κόσμον. Ὁ ἀγών καί ἡ θυσία, εἶναι αὐτή ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἔθνους.

       Ἄς τηρῶμεν καί ἡμεῖς ἀδελφοί Ἕλληνες, ἐλεύθεροι πλέον Ἕλληνες, τάς ὀρθοδόξους ἡμῶν παραδόσεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι καί αὐταί μεγάλα στηρίγματα τῆς χριστιανικῆς μας πίστεως, τήν ὁποίαν αὗται διετήρησαν ὡς πολύτιμον θησαυρόν ἐν μέςῳ ἀνεκδιηγήτων θυσιῶν, καί τῆς ὁποίας ἐγκαυχώμενοι λέγομεν ὅτι εἴμεθα ὀπαδοί. Αὐτή ἡ πίστις εἶναι τό ἄσυλον καί τό ἀσφαλές καταφύγιον τῆς ἁμαρτωλῆς ψυχῆς, καί τῆς καταδυναστευομένης Ἐθνικῆς συνειδήσεως. Ἀπό αὐτήν ἠντλήσαμεν τό θάρρος καί τήν ἐλπίδα τῆς Ἐθνικῆς μας ἀπελευθερώσεως. Ἀφοσιωμένοι εἰς τά ἅγια ἰδεώδη τῆς θρησκείας μας καί τῆς πατρίδος μας, ἡνωμένοι μέ τήν πίστιν τῶν πατέρων μας, καί τήν Ἐθνικήν μας ἰδεολογίαν, ἄς ἐπιδιώκομεν τήν ψυχικήν μας σωτηρίαν, καί τήν κατά Θεόν καλήν ἐπί τῆς γῆς διαβίωσίν μας, βοηθοῦντες ἀλλήλοις, καί προάγοντες ἐν μέτρῳ δικαιοσύνης τήν ἐπίγειον εὐημερίαν μας. Ἄς ἐντείνωμεν τάς δυνάμεις μας, νά διατηρήσωμεν τό ὀρθόδοξον πνεῦμα καί τήν Ἐθνικήν μας συνείδησιν, ἰδίως κατά τούς παρόντας χαλεπούς καιρούς, διότι πολλαί αἱ κατά τῆς πίστεώς μας καί τοῦ Ἔθνους μας ἐξωτερικαί ἐπιβουλαί.

       Διά νά στηριχθῶμεν εἰς τήν βεβαίαν πίστιν καί ἐλπίδα μας εἰς τόν Θεόν, αἰσθανόμεθα τήν ἀνάγκην, νά ἐπικοινωνήσωμεν κατά τήν ἁγίαν ταύτην ἡμέραν, μέ Ὑμᾶς ἅγιοι μάρτυρες καί ὁμολογηταί τῆς πίστεως, ὅσοι άπό τοῦ πρωτομάρτυρος Στεφάνου, μέχρι τῶν συγχρόνων θυμάτων τῆς χριστιανικῆς ἰδεολογίας, ἐποτίσατε διά τοῦ τιμίου αἵματός σας τό δένδρον τοῦ Χριστιανισμοῦ, καί ἐστηρίξατε τήν ὀρθόδοξον πίστιν. Τιμῶντες καί γεραίροντες τήν μνήμην σας, ἐν τῇ σεμνῇ ταύτῃ ἐπετείῳ τῶν καλλινίκων ἀγώνων τῆς Ἐκκλησίας, ἐπικαλούμεθα τά εὐχάς καί εὐλογίας Σας, εἰς αὔξησιν τῆς πίστεως, τῆς ἀγάπης, τῆς ὑπομονῆς. Σεῖς οἱ συγκροτοῦντες τήν ἐν οὐρανοῖς θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν, ἐνισχύετε διά τῶν προσευχῶν σας, τήν ἐπί γῆς στρατευομένην Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, κατά τάς δεινάς ταύτας ἡμέρας τῆς ἀβεβαιότητος καί τῆς συγχύσεως, καθ᾿ ἅς ἐκ τῶν ἀφορήτων δεινῶν καί θλίψεων, ἀναδίδονται ἀπό τῆς γῆς εἰς τόν οὐρανόν, στεναγμοί ἀποψυχόντων ἀνθρώπων, ἀπό φόβον καί προσδοκίας τῶν ἐπερχομένων τῇ οἰκουμένῃ, ἐν ᾗ ἐπληθύνθη τόσον ἡ ἀνομία, καί ἐψύγη ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν. Ἐνισχύστε διά τῶν προσευχῶν Σας ὦ καλλίνικοι μάρτυρες καί ἀθληταί τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως, καί τήν ἐθνικήν μας ἰδεολογίαν, δι᾿ ἧς έμπνεόμενοι οἱ ἀθάνατοι πρόγονοί μας, τόσας νίκας καί τρόπαια ἤγαγον κατά τῶν ἐχθρῶν τῆς φυλῆς μας. Ἀΐδιος θά διατηρῆται καί ἡ μνήμη Ὑμῶν καθ᾿ ὅλας τάς γενεάς, ὦ Ἡρακλεῖς τῆς μεγάλης μας Πατρίδος, καί μετ᾿ εὐλαβείας θά μνημονεύῃ Αὕτη τῶν σεπτῶν ὀνομάτων Σας, τά ὁποῖα ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Καί Σᾶς ὦ ἡρωϊκοί σύγχρονοι ἀδελφοί μας Ἕλληνες, ἄς Σᾶς σκεπάζῃ ὁ οὐρανός διάπλατα, ἵνα ἐν ἀσφαλείᾳ καί μέ τόν ἀπαράμιλλον ἡρωϊσμόν Σας, συνεχίζετε τό ἔργον τῶν ἐνδόξων προγόνων Σας, ὅπως τό ἀπεδείξατε κατά τούς σημερινούς τιτανικούς ἀγῶνας σας, καθ᾿ οὕς τόσους κατηγάγετε θριάμβους. Ἡ Ἐκκλησία μας ἡ ὁποία ὡς καλλίτροφος Μήτηρ, Σᾶς ἐγαλούχησε μέ τό γάλα τῆς Ὀρθοδοξίας, πάντοτε Σᾶς εὔχεται καί Σᾶς εὐλογῇ, καί ὁ κόσμος ὅλος αἰωνίως θά Σᾶς θαυμάζῃ καί θά Σᾶς ἐγκωμιάζῃ ὦ άθάνατοι Παῖδες Ἑλλήνων».

       Αἰωνία ἡ μνήμη, ὅλων τῶν προγόνων μας, πού ἀγωνίστηκαν μέ κάθε τρόπο, ἀκόμη καί μέ τήν θυσία τῆς ζωῆς τους, γιά τήν ἐλευθερία τῆς Πατρίδας μας.

 Ἄς ἐκτιμοῦμε πάντοτε τήν προσφορά τους καί ἄς παραδειγματιζόμαστε ἀπό αὐτήν!!!

*Τήν Σημαία, τήν ὁποία εὐλόγησε ὁ Πατριἀρχης Ἀλεξανδρείας Θεόφιλος στήν πλατεῖα τῆς Ἁγιά Λεβιᾶς, ἡ ὁποία εἶναι ἀφιερωμένη στή μνήμη του, τήν βαστοῦσε τό ἄλλο ἡρωϊκό τέκνο τοῦ Νησιοῦ

 

                      

Δημήτριος Θέμελης

 

μας ὁ Δημήτριος Θεμέλης, ὁ μεγάλος αὐτός Ἐθνεγέρτης τοῦ Αἰγαίου Πελάγους, καί ὁ ὁποῖος ἄφησε τήν τελευταία του πνοή στό Μεσολόγγι (στό ἡρῶον τῶν πεσόντων στό Μεσολόγγι, δεσπόζει πρώτη, πρώτη ἡ προτομή τοῦ Θέμελη).

 

«Ο ΠΑΤΜΙΟΣ».

 

Ὁ Ὅσιος Χριστόδουλος (16 Μαρτίου)

               Ὁ Ὅσιος Χριστόδουλος ὁ Λατρηνός,

ὁ ἐν Πάτμῳ

         Σήμερα τό Μεγάλο μας Μοναστήρι μας, τό Ἱερό Νησί μας, ἡ Πάτμος, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, τίμησε τήν μνήμη τοῦ κτίτορα τοῦ Μοναστηριοῦ μας Ὁσίου Χριστοδούλου.  

        Μέ Βυζαντινή μεγαλοπρέπεια τελέσθηκαν οἱ Ἱερές Ἀκολουθίες τῆς Ἀγρυπνίας, χθές τό βράδυ καί σήμερα ἡ Θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων, προεξάρχοντος τοῦ Ἁγίου Καθηγουμένου κ.κ. Κυρίλλου, ἀρχιμανδρίτη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί μέ τήν συμμετοχή τῶν Ἱερομονάχων τῆς Μονῆς καί Κληρικῶν τῆς Πατριαρχικῆς Ἐξαρχίας. Συγκινητική ἦταν ἡ προσέλευση τῶν πιστῶν, παρά τό κρύο. Στήν Θεία Λειτουργία παρέστη ὁ Δήμαρχος Πάτμου κ. Τσαμπαλάκης μέ τούς συνεργάτες του καί ὅλως ἰδιαιτέρως μνημονεύουμε τήν παρουσία τῶν μαθητῶν, τοῦ Σχολάρχη κ. Ἰωάννου Ζαρκαδούλα, τοῦ Συλλόγου τῶν Ἐκπαιδευτικῶν τῆς περιώνυμης Πατμιάδας Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς καί ἀντιπροσωπείας μαθητῶν, τοῦ Διευθυντῆ  κ. Ζαχαρίου Φιλίππου καί ἐνίων καθηγητῶν τοῦ Γυμνασίου Πάτμου.

         Τό Συναξάρι τοῦ Ὁσίου (δηλαδή ἡ βιογραφία του) εἶναι γνωστό. Γι’ αὐτό τό λόγο θά ἀρκεσθῶ στήν περιγραφή τῆς «Λάρνακας», ἐντός τῆς ὁποία διαφυλάσσεται ὁλόσωμο τό Λείψανο τοῦ Ὁσίου μας καί ἡ ὁποία εἶναι τοποθετημένη στό νότιο κλῖτος τοῦ παρεκκλησίου, πού εἶναι ἀφιερωμένο στήν μνήμη τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου.

 

Ἡ Λάρνακα αὐτή, εἶναι κατασκευασμένη ἀπό ξύλο, καλύπτεται δέ σέ ὅλη τήν πρόσοψη καί τήν ἐπάνω ἐπιφάνεια μέ ἀργυρᾶ ἐπενδύματα, τά ὁποῖα φέρουν καλλιτεχνικά ἔκγλυφα ἐπιχρυσωμένα, στήν μέν ἐπιφάνεια καί στό κέντρο της, τή Σταύρωση τοῦ Κυρίου, στίς δέ γωνίες της, τούς τέσσερις Εὐαγγελιστές, μέσα σέ στρογγυλά πλαίσια. Στήν πρόσοψη ὑπάρχει, ἔκγλυφος, ἡ Κοίμηση τοῦ Ὁσίου, ὁ Ὁποῖος περιστοιχίζεται ἀπό πολλούς μοναχούς, Ἱερομονάχους καί Διακόνους καί ἑνός Ἡγουμένου. Ὅλοι φέρουν τίς ἱερατικές τους στολές. Ἐπίσης στή μιά γωνία εἶναι ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος μέ τό Σύμβολό του (τόν ἀετό) καί στήν ἄλλη ὁ Πρόχορος ὁ μαθητής του. Στό τμῆμα πού προεξέχει πάνω ἀπό τήν ἐπιφάνεια τῆς Λάρνακας, τό ὁποῖο ἀποτελεῖται άπό ἀργυρᾶ ἐλάσματα μέ ἀνάγλυφα ἄνθη, ὑπάρχει ἀργυρό κάλυμμα, πάνω στό ὁποῖο ὑπάρχει ἄλλο μικρότερο (μέ ἀνάγλυφο ἐπιχρυσωμἐνο Σταυρό), κάτω ἀπό τό ὁποῖο ὑπάρχει προσαρμοσμένη γυάλινη πλάκα, κάτω ἀπό τήν ὁποία διαφαίνεται ἡ Κεφαλή τοῦ Ὁσίου.

         Ἡ Λάρνακα αὐτή κατασκευάσθηκε στή Σμύρνη μέ δαπάνες τοῦ Καθηγουμένου τῆς Μονῆς Παρθενίου Χατζήκου Φωκιανοῦ κατά τό ἔτος 1796

 

Ἐπίσης παραθέτω  ἀκριβές Ἀντίγραφο

 «τῆς Συνεδριάσεως τῆς 25 Φεβρουαρίου 1878, τῆς Ἀδελφότητος»

ἡ ὁποία ἀφορᾶ τήν κλοπή τεμαχίου τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου καί τά ἀποτελέσμα της.

«Ἐν τῇ σημερινῇ γενικῇ τῶν ἀδελφῶν  συνεδριάσει, προεδρεύοντος τοῦ ἁγίου ἐκκλησιάρχου Ἰακώβου ἐπ᾿ ἀπουσίᾳ τοῦ ἡγουμένου,  παρόντων τῶν μελῶν τοῦ μοναστηριακοῦ συμβουλίου ἐτέθη ὑπό συζήτησιν...........

Εἶτα λαβών τόν λόγον ὁ ἅγιος ἐκκλησιάρχης ἀνήγγειλε μετά λύπης ὅτι (ἀναφέρεται ἡ πατρίδα) τις ἐλθών πρό πέντε ἐτῶν  εἰς Πάτμον, κ(αί) ἀνελθών εἰς τήν Μονήν  εἰς προσκύνησιν τοῦ ἁγίου λειψάνου τοῦ ὁσίου κ(αί) θαυματουργοῦ πατρός ἡμῶν Χριστοδούλου, ὑπεξῄρησεν ἐκ τῆς Τιμίας κάρας τοῦ ὁσίου σμικρότατον τεμάχιον δέρματος. Συναισθανόμενος δέ οὗτος μετά τά συμβάντα αὐτῷ ἀθεράπευτα δυστυχήματα τήν ἀσεβῆ ταύτην πρᾶξιν του κ(αί) μεταμεληθείς παρέδωκε τό κλοπιμαῖον τεμάχιον εἰς τόν συμπολίτην μας Μανόλη Καραγκιουλή ἤ Μπάλας, ἀφοῦ ὥρκισε  αὐτόν  ὅτι δέν θέλει φανερώσει τό ὄνομά του.  Οὗτος δέ ὁ Μανόλης τό παρέδωκεν εἰς χεῖρας τοῦ ἐκκλησιάρχου εἰς τεμάχιον χάρτου περιειλημμένον, τό ὁποῖον κ(αί) ἀποσφραγίσας  ὑπέδειξε τό τεμάχιον πρός πάντας τούς παρευρεθέντας  ἐν τῷ συνοδικῷ ἀδελφούς κ(αί) τούς παρευρεθέντας λαϊκούς. Οὗτοι δέ καταθορυβηθέντες ἐπί τοιούτῳ ἀνοσιουργήματι ἐλυπήθησαν σφόδρα εἶτα δέ ἀσπασθέντες  αὐτό μετ᾿ ἄκρας εὐλαβείας, ἀπεφάνθησαν μετά ταῦτα νά κατασκευασθῇ ἀμέσως ἀργυρᾶ θήκη κ(αί) νά τεθῇ ἐν αὐτῇ τό τεμάχιον τοῦ ἱεροῦ λειψάνου, κ(αί) συγχρόνως νά προσαρτηθῇ δι᾿ ἀργυρᾶς ἁλύσσου, ἐντός τῆς λάρνακος τοῦ ὁσίου, ὑπόμνημα δέ νά συνταχθῇ  τῇ ἐπιμελείᾳ τοῦ βιβλιοφύλακος κ. Ἱεροθέου, κ(αί) νά καταχωρηθῇ εἰς τόν ἁρμόδιον κώδικα  πρός γνώσει τῶν μεταγεστέρων.  

      Παρελθούσης δέ τῆς ὥρας διελύθη ἡ συνεδρίασις.

Ὁ τῆς Ἡγουμενείας Ἐπίτροπος Ἐκκλησιάρχης Ἰάκωβος

Ἱερόθεος ἱερομόναχος καί ἐπίτροπος

Νικόδημος ἱερομόναχος κ(αί) ἐπίτροπος

Διονύσιος ἱερομόναχος καί ἐπίτροπος

Θεοφάνης ἱερομόναχος καί ἐπίτροπος

Βενιαμίν ἱερομόναχος καί ἐπίτροπος

Διονύσιος ἱερομόναχος καί ἐπίτροπος

Προκόπιος Ἱερομόναχος

Ἀγαθάγγελος Ἱερομόναχος

Ἀβράμιος Ἱερομόναχος

Παΐσιος Ἱερομόναχος

Βενέδικτος Ἱερομόναχος

Θεοδώρητος Ἱερομόναχος

Δανιήλ Ἱερομόναχος

Ἄνθιμος Ἱερομόναχος

Συμεών Ἱερομόναχος

Θεόκλητος Ἱερομόναχος

Γεράσιμος Ἱερομόναχος

Μακάριος Ἱερομόναχος

Α. Σ. Παναγιωτίδης

Χαρίτων Ἱερομόναχος

Νεόφυτος Ἱερομόναχος

Ἀβέρκιος Ἱερομόναχος»

 

Υ.Γ.  Ὅταν πρίν ἀπό λίγα χρόνια, ἀνέγνωσα στόν Ἅγιο Καθηγούμενο κ. Κύριλλο, τό περιεχόμενο τοῦ ἀνωτέρω πρακτικοῦ, ἔμεινε κατάπληκτος καί μοῦ εἶπε τά ἑξῆς: «Ὅταν ἤμουν Ἐκκλησιάρχης, θέλησα μέ τήν βοήθεια τοῦ Διακόνου π. Χρυσοστόμου, νά ἀνοίξουμε τήν Λάρνακα, γιά νά ἐλέγξουμε σέ ποιά κατάσταση ἦτο ἀπό πλευρᾶς κυρίως καθαριότητας (σκόνη, ὑγρασία κλπ). Τώρα θυμᾶμαι, ὅτι βρήκαμε ἐντός Αὐτῆς, ἕνα μικρό κουτάκι, μᾶλλον σφραγισμένο, νά εἶναι «προσαρμοσμένο» στή Λάρνακα μέ ἀργυρό ἁλυσσίδι, ὅπως ἀκριβῶς περιγράφεται στό πρακτικό αὐτό. Ὑποθέσαμε ὅτι ἦτο κάποιο τάμα καί τό ἀφήσαμε στή θέση του». 

    Μείναμε, καί ὁ Ἅγιος Καθηγούμενος καί ἐγώ,  κατάπληκτοι, ἀπό τήν διαπίστωση αὐτή. Βέβαια ὑπάρχουν καί ἄλλες ἀναφορές γιά παρόμοια περιστατικά, «κλοπῆς» τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου, γιά λόγους εὐλαβείας, ἀλλά πάντοτε ὁ Ἅγιος φρόντιζε γιά τήν ἐπαναφορά στή θέση του τοῦ ὁπουδήποτε «Ἀποτμήματος» τοῦ Ἱεροῦ Του Σκηνώματος. 

Γιά τήν διαφύξη τῆς ἀκεραιότητας τοῦ Σκηνώματος τοῦ Ὁσίου, φρόντιζαν καί φροντίζουν, μέ «ἄγρυπνον ὀφθαλμόν» οἱ ἀνά τούς αἰῶνες πατέρες τῆς Μονῆς......

        Ἡ Χάρη τοῦ Ὁσίου, ἄς μᾶς σκεπάζει!!! Βοήθειά μας. Καί τοῦ χρόνου νά γιορτάσουμε τή μήμη του.-

«Ο ΠΑΤΜΙΟΣ», 16-3-2026

Η Πατμιάδα Σχολή στην εκπομπή της ΕΡΤ1 "Η ζωή αλλιώς" (2-5-2020)

ΠΑΤΜΟΣ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ 1984

Καλημέρα πάντες ω αδελφοί - Κάλαντα Φώτων [Πάτμου] (Άγγελος Μπέντης)

Άγιος Εθνοϊερομάρτυς Πλάτων Αϊβαζίδης

ΛΕΒΕΝΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙ...

Ὁ Ἅγιος Σαδώχ, ἤ Σαδώκ, 19 Ὀκτωβρίου

          Ὁ Ἅγιος Σαδώχ, ἤ Σαδώκ

 

                                  Ἡ Εἰκόνα τοῦ Ἁγίου στό Εἰκονοστάσιο τοῦ Ναοῦ  

Τό Εἰκονοστάσιο τοῦ Ναοῦ

Σήμερα,19 Ὀκτωβρίου, στή Χώρα τῆς Πάτμου, κοντά στό Μοναστηράκι « Ἅγια τῶν  Ἁγίων», γιορτάζει τό Ἐκκλησάκι πού εἶναι ἀφιερωμένο στή μνήμη τοῦ  Ἁγίου Σαδώθ, ἤ Σαδώκ, Ἐπισκόπου Περσίας. 

Ἡ Θεία Λειτουργία, θά τελεσθεῖ αὔριο, Δευτέρα, 20 Ὀκτωβρίου 

Τό Ἐκκλησάκι αὐτό «προσκεκολλημένον» στόν Ἅη Γιάννη τῶν Μυρῶν, «ἀνηγέρθη ὑπό Πατμίου πλοιάρχου», ὁ ὁποῖος διασώθηκε ἀπό μεγάλη θαλασσοταραχή στόν Περσικό κόλπο, ἐπικαλούμενος τό Ὄνομα τοῦ Ἁγίου.

                                                                  Τό Ἱερό Βῆμα

Ὁ ῞Αγιος Σαδώκ ἦταν Ἐπίσκοπος στήν Περσία. Διδάσκοντας ὅμως στό λαό τήν πίστη στόν Χριστό καί πείθοντας πολλούς νά προσέλθουν στόν  ἀληθινό Θεό, προκάλεσε θυμό καί μεγάλη ὀργή στούς πυρολάτρες Μάγους, οἱ ὁποῖοι ἀπέστειλαν στρατιῶτες, γιά νά τόν συλλάβουν. Τήν προηγούμενη μέρα ὁ Ἅγιος εἶδε στόν ὕπνο του τόν προκάτοχό του Ἐπίσκοπο Ἱερομάρτυρα Συμεών, νά κάθεται σέ μακριά σκάλα καί νά τόν καλεῖ νά ἀνέβει κοντά του, λέγοντάς του ὅτι τόν καλεῖ ὁ Βασιλεύς καί Κύριος. Αὐτό ὅμως ἐφανέρωνε τήν ἀνάβαση διά τοῦ μαρτυρίου. Μέχρις νά διηγηθεῖ αὐτά ὁ ῞Αγιος, ἀφοῦ ἀπέστειλαν στρατιῶτες οἱ Μάγοι, συνέλαβαν αὐτόν καί τούς Χριστιανούς πού βρίσκονταν μαζί του καί τούς ὁδήγησαν στό βασιλέα Σαπώρ Βύ (311-380 μ.Χ.), ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ὁμολόγησαν τήν πίστη τους στόν Χριστό. Ἀμέσως τούς ἔριξαν στή φυλακή, τούς ἐβασάνισαν καί τούς ἀποκεφάλισαν τό 330 μ.Χ. Ἔτσι, οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες ἔλαβαν τόν στέφανο τῆς δικαιοσύνης καί τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ.

 

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Προδρόμου (τῶν Μυρῶν)

Ἄποψη τῆς Χώρας καί τοῦ Μοναστηριοῦ μας 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"Ο ΠΑΤΜΙΟΣ" 

Εορταστικές εκδηλώσεις για τον Πάτμιο εθνομάρτυρα Πλάτωνα Αϊβαζίδη ,

Ὁ Ἅγιος Χαρίτων (28 Σεπτεμβρίου)

Τῇ ΚΗ΄ Σεπτεμβρίου

Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν

καί Ὁμολογητοῦ Χαρίτωνος»

Εικόνα 1

Τοιχογραφία στό Καθολικό τῆς Μονῆς (15^ος αἰών)

      Αὔριο, 28 Σεπτεμβρίου, ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμη τοῦ Ὁσίου Χαρίτωνος τοῦ Ὁμολογητοῦ. Ἐπί αἰῶνες τιμᾶται ὁ Ἅγιος αὐτός στό Μοναστήρι μας, μέ τήν τέλεση  πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ, καί πανηγυρικῆς  Θείας Λειτουργίας. Ἡ καθιέρωση τῆς ἑορτῆς αὐτῆς ἔγινε κυρίως ἀπό τούς κατοίκους τοῦ Κάμπου, οἱ ὁποῖοι ἀνέβαιναν στό Μοναστήρι, στόν Ἑσπερινό καί «λίαν πρωΐ» στήν Θεία Λειτουργία, προκειμένου νά τιμήσουν τήν μνήμη τοῦ Ἁγίου καί νά τόν ἱκετεύσουν ὥστε νά μήν ἀπαναληφθεῖ ἡ φοβερή πλημμύρα τοῦ 1650, ἡ ὁποία προξένησε μεγάλες καταστροφές στό Νησί μας, ἰδιαίτερα στά κτήματα καί στίς καλλιέργειες τῶν κατοίκων.

Εικόνα 2

Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Χαρίτωνος

Εικόνα 3

                                     Φορητή Εἰκόνα τοῦ Ἁγίου στό Προσκυνητάρι τοῦ Καθολικοῦ

          Ἡ πλημμύρα αὐτή, ἡ ὁποία ἔγινε κατά τήν ἡμέρα τῆς γιορτῆς του (28 Σεπτεμβρίου), προκλήθηκε ἀπό τό σεισμό τῆς Σαντορίνης τό 1650 καί  ὀνομάστηκε «ἐρημωτικό κῦμα», ἐπειδή ἐρημώθηκαν πολλά νησιά τοῦ Αἰγαίου. Ἡ θάλασσα ἔφθασε ἀπό τήν πλευρά τῆς Σκάλας  μέχρι τοῦ ἐξωκκλησίου τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, ἀπό τήν πλευρά  τῶν Κήπων, μέχρι τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Μυρᾶ (περιοχή «Παναγιά τῶν Ἁγιῶ») καί ἀπό τήν πλευρά τοῦ Γροίκου  μέχρι τά Νερομύλια. Οἱ Πατέρες καί οἱ κάτοικοι τοῦ Νησιοῦ ἔπεσαν στά γόνατα παρακαλώντας τόν Ἅγιο νά τούς λυτρώσει ἀπό τήν Θεομηνία αὐτή.

"Ο ΠΑΤΜΙΟΣ".

Άγιος Χαρίτων ο Ομολογητής

Σταυριανάκης Κωνσταντίνος, Θεολόγος

 

Εικόνα 4

Ο Άγιος Χαρίτων ο Ομολογητής

Ο Άγιος Χαρίτων ο Ομολογητής, που η Εκκλησία μας γιορτάζει στις 28 Σεπτεμβρίου, γεννήθηκε στο Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Έζησε και μορφώθηκε στον τόπο καταγωγής του, όταν βασίλευε τη Ρώμη, ο Αυρηλιανός (270-276 μ.Χ.). Διακρίνονταν, για την ευσέβεια και την αρετή του και πολύ γρήγορα απόκτησε, την αγάπη και το σεβασμό, από όλους τους κατοίκους, της πόλης. Έτσι, όταν, λίγο αργότερα, ο αιμοχαρής και αιμοβόρος αυτοκράτορας Αυρηλιανός εκδίδει τα ασεβή και σκληρά του διατάγματα, εναντίον των Χριστιανών, τους οποίους και ξάφνιασε με τη συμπεριφορά του, γιατί τουλάχιστον μέχρι τότε, κρατούσε, ανεκτική στάση, απέναντί τους. Με τα διατάγματα αυτά, έδιδε εντολή στους τοπικούς ηγεμόνες, να συλλαμβάνουν τους Χριστιανούς, όπου και να βρίσκονται και να τους αναγκάζουν να θυσιάσουν στα είδωλα. Όσοι απ’ αυτούς, αρνούνται να συμμορφωθούν, να τιμωρούνται παραδειγματικά και όσοι επιμένουν, να θανατώνονται.

Αυτής της μανίας, των διαταγμάτων, δεν κατάφερε να γλυτώσει, ούτε και ο ευσεβής Χαρίτων. Έτσι, μόλις, τα αυτοκρατορικά διατάγματα έφθασαν στο Ικόνιο, η τοπική εξουσία, άρχισε να τα εφαρμόζει, κατά γράμμα. Ζητούσαν επίμονα, από τον κάθε Χριστιανό, να θυσιάσει στα είδωλα, για να μην θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του. Ο ευσεβής και ενάρετος Χαρίτων, αρνιόταν επίμονα. Γι’ αυτή του την άρνηση, τον συνέλαβαν οι στρατιώτες και τον οδήγησαν, μπροστά στον Ύπατο( που είχε εξουσία, μετά το βασιλιά), προκειμένου να δώσει εξηγήσεις, γι’ αυτή του, την άρνηση. Μόλις βρέθηκε μπροστά του και άρχισε να τον ρωτά, με θάρρος και πίστη, του απαντά: « Είμαι Χριστιανός και πιστεύω στο Χριστό, τον Μόνο Αληθινό Θεό. Δεν σέβομαι τους θεούς σας, γιατί δεν είναι αληθινοί, είναι ψεύτικοι και θα σας οδηγήσουν, στην κόλαση». Ο Ύπατος κριτής, κράτησε τα νεύρα του, λέγοντας συγχρόνως, στον ενάρετο Χαρίτωνα, ότι: « και τους δικούς μου θεούς διακρίνει μακροθυμία και σ’ αυτή τη φάση θα προσπαθήσω να τους μιμηθώ. Σε συμβουλεύω όμως να θυσιάσεις στα είδωλα, για να απολαύσεις, μεγάλη τιμή, από το βασιλιά». Αμέσως ο ενάρετος Χαρίτων, του απαντά: « Άκουσε, αυτά τα άψυχα και άλαλα ξόανα, που κατά τη γνώμη σου θεωρείς θεούς, δεν κάνεις καλά να μακροθυμείς, όταν εγώ, σου τους υβρίζω. Μάθε ακόμη, ότι είμαι ακόλουθος της Αγίας Θέκλας της Πρωτομάρτυρας, που λάμπει με της ακτίνες του Μαρτυρίου της, όλη η πόλη, του Ικονίου. Είμαι δε και μαθητής του Αποστόλου των Εθνών Παύλου, που παρακίνησε την Αγία Θέκλα, να υπομείνει τα βασανιστήρια, για την αγάπη του Χριστού. Δεν υπάρχει κανείς, που να μπορεί να με χωρίσει, από την αγάπη του Χριστού μου».

Έτσι, πριν προφθάσει να ολοκληρώσει τις τελευταίες του φράσεις, ο δικαστής άστραψε και βρόντηξε από το κακό του και δίδει αμέσως εντολή στους δήμιους, να βασανίσουν σκληρά τον Άγιο. Εκείνοι, τον ξεγυμνώνουν αμέσως και άρχισαν να του τραβούν τα χέρια και τα πόδια, προκειμένου, να του τα εξαρθρώσουν, για να τον κάνουν να πονέσει, περισσότερο. Συγχρόνως δε, τον χτυπούσαν βάναυσα, με τα βούνευρα, που ήταν λωρίδες από δέρματα βοδιών, πλεγμένα σε κοτσίδα, μέχρι που του άλεσαν τις σάρκες. Ο Άγιος δε σταμάτησε ούτε λεπτό να προσεύχεται, στο Σωτήρα μας Ιησού Χριστό και αφήνοντάς τον μισολιπόθυμο, τον έριξαν στη φυλακή. Όμως, Άγγελος Κυρίου, που τον προστάτευε, του γιάτρεψε τις πληγές και όταν τις επόμενες μέρες, τον έφεραν ξανά μπροστά του, έμεινε με το στόμα ανοιχτό, γιατί του θεραπεύτηκαν, όλες του, οι πληγές. Έτσι, αντί να συνετιστεί ο αιμοχαρής ηγεμόνας, δίδει αμέσως εντολή, να του κάψουν το κορμί, με αναμμένες λαμπάδες. Όμως και απ’ αυτό το μαρτύριο, βγήκε νικητής ο Άγιος, γιατί Άγγελος Κυρίου τον προστάτευε και εκνευρισμένοι, από τα γεγονότα, τον ρίχνουν ξανά, στη φυλακή.

Όμως, τα πράγματα άλλαξαν, για τους Χριστιανούς και τον Άγιο. Ο αιμοβόρος και αιμοχαρής χριστιανομάχος βασιλιάς, Αυρήλιος, πέθανε, με φριχτούς πόνους και ανάλαβε βασιλιάς, ο Τάκιτος. Το πρώτο διάταγμα που υπέγραψε, ήταν, να σταματήσουν να διώκονται οι Χριστιανοί και να ελευθερωθεί αμέσως ο Άγιος Χαρίτων, φοβούμενος ίσως, για το οδυνηρό τέλος, που είχε ο προκάτοχός του.

Έτσι, ο Άγιος Χαρίτων, δεν κατάφερε να λάβει, το Μαρτυρικό θάνατο, που επίμονα ποθούσε, όμως, κατάφερε να κερδίσει στο καρτερικό του σώμα, όλα τα σημεία της νίκης, για την αγάπη του, στο Σωτήρα μας Χριστό. Μάλιστα δε, θεωρούσε τον εαυτό του, για την παρούσα ζωή, νεκρωμένο και ο πόθος του είναι, να ζήσει από δω και πέρα, μόνος του και πάντα, κοντά στο Χριστό. Για να πετύχει καλύτερα αποτελέσματα, πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα, προκειμένου, να ξεκινήσει, μια αυστηρή ασκητική ζωή. Όμως, ξεκινούν για τον Άγιο, νέες περιπέτειες, γιατί στο δρόμο του συναντιέται με ληστές, οι οποίοι τον συλλαμβάνουν και τον οδηγούν, στη σπηλιά, όπου διέμεναν. Αφού του περνούν αλυσίδες, στο λαιμό και στα χέρια, τον εγκαταλείπουν, προκειμένου να παραφυλάξουν στο δρόμο, μήπως συλλάβουν και άλλα θύματα. Όλη την ώρα, που ο Άγιος βρίσκονταν μόνος του, βρήκε την ευκαιρία να προσεύχεται και να ευχαριστεί τον Θεό, για την περιπέτεια, που περνάει. Όμως, την ώρα της προσευχής, παρουσιάζεται ένα δηλητηριώδες φίδι, που αφήνει το δηλητήριό του, μέσα σε ένα δοχείο, που περιείχε κρασί, χωρίς και ο ίδιος να το αντιληφθεί. Έτσι, όταν επέστρεψαν οι ληστές, διψασμένοι όπως ήταν, άρχισαν να πίνουν το κρασί από το δοχείο. Το αποτέλεσμα, δεν άργησε, να φανεί. Έπεφτε ο ένας, μετά τον άλλο και δηλητηριασμένοι, πέθαναν, όλοι.

Όταν, λοιπόν, ο Άγιος κατάφερε να ελευθερωθεί, μ’ αυτό το θαυματουργικό τρόπο, έδειξε, να τον ενδιαφέρει η σπηλιά, γιατί πληρούσε τις συνθήκες, που εκείνος ήθελε. Υπήρχε η ησυχία, που επεδίωκε και γρήγορα παίρνει την απόφαση, να εγκατασταθεί μόνιμα. Όμως, η σπηλιά ήταν γεμάτη από τα πλούσια λάφυρα των ληστών, που άλλα μοίρασε στους πτωχούς και άλλα σε ασκητές, που ασκήτευαν κοντά του στην έρημο και άλλα διέθεσε και έφτιαξε κοντά του Μοναστήρι, που φρόντιζε, να το συντηρεί. Ο ίδιος δε εφάρμοζε, αυστηρή, ασκητική ζωή και πίστευε βαθειά μέσα του, ότι η ακτημοσύνη αποτελούσε πλούτο, αδαπάνητο. Ήξερε να υπομένει κάθε πόνο και κόπο, με την ελπίδα να κατακτήσει, την αιώνια μακαριότητα. Ήταν πράος  και αγαθός, απλός και άκακος και ήταν, πλούσιος στις γνώσεις, που έκανε να χαίρονται οι καρδιές, όσων τον άκουγαν. Γι’ αυτό πολλοί μοναχοί, ήθελαν να ασκητεύουν μαζί του, αλλά και πλήθος ανθρώπων τον επισκέπτονταν καθημερινά, για να τους δώσει λύση, στα προβλήματα, που τους απασχολούσαν. Αυτός όμως, ο μεγάλος θόρυβος, που δημιουργούνταν από τους επισκέπτες, δεν άρεσε καθόλου στον Άγιο, γιατί έχασε την ησυχία του και πολύ περισσότερο, τον εμπόδιζαν να προσεύχεται, όπως εκείνος, θα το ήθελε. Όμως, προσπαθούσε με κάθε τρόπο, να αποφύγει και την δόξα των ανθρώπων, γιατί πίστευε, ότι μπορεί να του αφανίσει, την κάθε του αρετή και έτσι, αποφασίζει να εγκαταλείψει, την ασκητική του, σπηλιά.

Πριν, λοιπόν, αναχωρήσει, μαζεύει τους μαθητές του μοναχούς και τους ορίζει τους κανόνες, που θα πρέπει να εφαρμόζουν στη μοναχική πολιτεία, που ο ίδιος δημιούργησε. Τους συμβουλεύει, ότι προκειμένου, να προκόψουν πνευματικά, θα πρέπει, να τρώνε μια φορά την ημέρα και πάντα μετά τον εσπερινό, λίγο ψωμί και να πίνουν, λίγο νερό. Τους όρισε, συγκεκριμένες ώρες  προσευχής, τόσο κατά τη διάρκεια της μέρας, όσο και κατά τη διάρκεια, της νύχτας. Όταν δε συμβεί, να σας ενοχλήσει ο διάβολος, που είναι ο κοινός εχθρός των μοναχών, μπορείτε τους έλεγε, να τον απομακρύνετε, μόνο, με διαρκείς προσευχές και νηστείες. Τους παρήγγειλε επίσης, να φροντίζουν και να δίδουν στους πτωχούς, όταν τους επισκέπτονται, απ’ εκείνα που έχουν και να μην τους αφήνουν να φεύγουν, με άδεια τα χέρια. Μετά τις συμβουλές που τους έδωσε, τους διορίζει και Ηγούμενο στο Μοναστήρι, κάποιο Μοναχό που τον ήθελαν όλοι και αφού τους ασπάστηκε ένα- ένα, έφυγε από κοντά τους.

Μετά από σχετικά μικρή περιπλάνηση, συναντά κοντά στην Ιεριχώ, ένα σπήλαιο, που το έκρινε κατάλληλο, να εγκατασταθεί. Μάλιστα δε, πληρούσε, όλες τις προϋποθέσεις, που εκείνος ήθελε,  είχε, δηλαδή, απόλυτη ησυχία και έμεινε σ’ αυτό, κατά κάποιο τρόπο, κρυμμένος. Όμως, σιγά- σιγά, άρχισε να αποκαλύπτεται στον κόσμο, με τα διάφορα θαύματα, που επιτελούσε. Γιάτρευε, όλες τις ασθένειες της ψυχής, αλλά και του σώματος. Όλοι, που τον γνώρισαν τον θαύμαζαν, για την αυστηρή ασκητική του ζωή, γιατί έτρωγε λίγα χόρτα που έβρισκε στη γη και ήθελαν να τον βλέπουν και να ακούνε τις πολύτιμες, συμβουλές του. Ήταν δε, τόση η ωφέλεια που απολάμβανε η ψυχή τους, που αρνήθηκαν τα αγαθά του κόσμου και προτίμησαν, να ζήσουν κοντά του, σαν Μοναχοί. Έτσι, φτιάχνει καινούργιο Μοναστήρι, όπου ζούσαν οι μοναχοί και τους επισκέπτονταν καθημερινά αρκετοί άνθρωποι, για να θαυμάσουν από κοντά τον Άγιο, αλλά και να βρουν λύση, στα προβλήματα, που τους απασχολούσαν. Μόλις αντιλήφτηκε ο Άγιος, όι οι επισκέπτες, που τους επισκέπτονταν, άρχισαν, να τον θαυμάζουν, έκρινε, ότι πρέπει να εγκαταλείψει, το Μοναστήρι. Αφού έδωσε τις σχετικές του οδηγίες, στους Μοναχούς, πώς θα πρέπει να είναι η Μοναχική τους ζωή και αφού  τους όρισε Ηγούμενο, αναχωρεί, προς άγνωστη κατεύθυνση.

Άρχισε, να περιπλανιέται στην έρημο, όπου κάποια στιγμή βρήκε ένα μέρος ήσυχο, που του άρεσε πολύ και εγκαταστάθηκε. Απ’ ότι φαίνεται, το σχέδιο του Αγαθού Θεού, ήταν, να αλλάζει συνεχώς ο Άγιος, τις κατοικίες του, προκειμένου, να φανερώνονται οι αρετές του, για να ωφελούνται, περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι βαπτίζονταν και γίνονταν, Χριστιανοί. Πολλοί δε, ήταν εκείνοι, που εγκατέλειπαν την ματαιότητα του κόσμου και τις φροντίδες της κοσμικής ζωής και προτίμησαν να ζήσουν, κοντά στον Άγιο. Έτσι, αναγκάστηκε από την συμμετοχή του κόσμου, να φτιάξει, καινούργιο Μοναστήρι. Όμως και πάλι η προσέλευση του κόσμου και ο θαυμασμός που έδειχναν στο πρόσωπό του, τον ανάγκασαν να το εγκαταλείψει, βρίσκοντας την ησυχία, που επιθυμούσε, σε σπήλαιο ενός γκρεμού, που η πρόσβαση ήταν, πολύ δύσκολη και το έλεγαν, Κρεμαστό.

Σ’ αυτό το σπήλαιο, που διάλεξε, αναγκάστηκε να ζήσει, το υπόλοιπο διάστημα, της ζωής του. Όμως και η ηλικία του, δεν του επέτρεπε, να μετακινείται, με ευκολία και τα πράγματα δυσκόλευαν αφάνταστα, για τον Άγιο. Ούτε και το νερό που χρειάζονταν, δεν μπορούσε να μεταφέρει, αλλά και δεν ήθελε να αναθέσει, σε κανένα από τους μαθητές του, να τον εξυπηρετήσει. Αρχίζει, λοιπόν, να προσεύχεται, με μεγαλύτερο ζήλο, στο Σωτήρα μας Χριστό και αμέσως ανέβλυσε, άφθονο και δροσερό νερό, από την γωνία του σπηλαίου. Το νερό τρέχει ακόμη και σήμερα και θεραπεύει κάθε ασθένεια, δείχνοντας συγχρόνως, ότι η μαρτυρία για τη ζωή του Αγίου, γίνεται ακριβέστερη.

Ο Άγιος Χαρίτων, είχε καταφέρει να φθάσει σε μεγάλο βαθμό πνευματικής τελείωσης, ώστε μπόρεσε να γνωρίζει, την ημέρα του θανάτου του. Γι’ αυτό κατεβαίνει από το Κρεμαστό που διέμενε, ήλθε σε επικοινωνία με τους Μοναχούς και τα Μοναστήρια, που ο ίδιος δημιούργησε και έδωσε τις τελευταίες του χρήσιμες συμβουλές, για να τις αφήσει έτσι, σαν κληρονομιά, στους μαθητές του και τους έλεγε: « Πρέπει να γνωρίζεται, ότι η παρούσα ζωή, είναι η ζωή της μετάνοιας και των αγώνων, για να κατακτήσει κανείς την αρετή. Η μέλλουσα ζωή είναι, η ζωή της ανταπόδοσης, γιατί μετά το θάνατο, δεν υπάρχει μετάνοια. Να φυλάξετε τη ζωή σας ακατηγόρητη και αμέτοχη σε κάθε κακία, προσπαθήσετε τόσο, ώστε,  να γίνει αμόλυντη, για να κατοικήσει ο Θεός, μέσα σας. Διώξτε την οργή και το θυμό από μέσα σας, γιατί κάνουν μεγάλο κακό, έτσι, βρίσκεστε εκτεθειμένοι και απροστάτευτοι, στις επιθέσεις του διαβόλου. Όπλα, για να αντιμετωπίσετε, τέτοιου είδους επιθέσεις, είναι η προσευχή και η νηστεία, αλλά και η ταπείνωση, που όλους, τους κερδίζει. Το τιμιότερο απόκτημα, που πρέπει να κερδίσει ο Μοναχός, είναι η ακτημοσύνη και να μην είναι δεμένος, με τα φθαρτά αγαθά, αλλά να τα μεταχειρίζεται με μέτρο, προκειμένου, να συντηρεί το σώμα του. Δεν πρέπει να κατακρίνουμε τους άλλους και να δικαιώνουμε τον εαυτό μας, γιατί η κατάκριση, είναι γέννημα ψυχής υπερήφανου ανθρώπου….».

Αυτές και πολλές άλλες πολύτιμες συμβουλές, δίδαξε τους μαθητές του, ο Άγιος Χαρίτων και αφού τους ευχήθηκε την σωτηρία της ψυχής τους, έκανε την προσευχή του και ξάπλωσε στο κρεβάτι του. Άπλωσε τα πόδια του και σταύρωσε τα χέρια του, χωρίς να αισθανθεί, καμιά ασθένεια. Αμέσως, παρέδωσε, την Αγία Του Ψυχή, που έχαιρε δίπλα στους Αγγέλους του Ουρανού. Ήταν η 28η Σεπτεμβρίου και τη μέρα αυτή γιορτάζεται, από την Εκκλησία μας.

https://www.tideon.org/orthodoksi-pisti-zoi/267-2012-02-11-16-45-53/11161-2017-09-27-22-00-00