Αλίκη Καγιαλόγλου: Μαγεύει και με τις λέξεις

Αλίκη Καγιαλόγλου: Μαγεύει και με τις λέξεις: Ενθουσίασε το κοινό η παρουσίαση του αυτοβιογραφικού της βιβλίου

Η Γλώσσα μου. Τα Αρχαία Ελληνικά ως οδηγός παιδείας

Τα Αρχαία Ελληνικά ως οδηγός παιδείας: Δύο μαθήματα Ομήρου, δύο ξένοι καθηγητές και μια σκέψη για όσα χάνουμε όταν μετατρέπουμε τη γλώσσα μας σε ιδεολογική αντιπαράθεση

Κωνσταντίνος Καβάφης

29 Απριλίου 1933: Έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος Έλληνας ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης: Η αισθητική του Καβάφη συχνά εστιάζει στη μελαγχολία, τη νοσταλγία και την αναζήτηση της ομορφιάς μέσα από το πέρασμα του χρόνου

Η ελληνική γλώσσα ως παγκόσμιο δημόσιο αγαθό: Εορτασμός στην Κίνα

Η ελληνική γλώσσα ως παγκόσμιο δημόσιο αγαθό: Εορτασμός στην Κίνα: Στην Κίνα τίμησαν την ελληνική γλώσσα με μεγάλη εκδήλωση

Εκδηλώσεις στην Κωνσταντινούπολη για την Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας

Εκδηλώσεις στην Κωνσταντινούπολη για την Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας: Κεντρική ομιλήτρια στις εκδηλώσεις, που πραγματοποιήθηκαν στο εμβληματικό κτήριο της Αστικής Σχολής Γαλατά, ήταν η Oμότιμη Kαθηγήτρια του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, κυρία Μαρία Ευθυμίου

Γιατί ο κόσμος στρέφεται στα Ελληνικά: Η οπτική κορυφαίων ξένων διανοητών

Γιατί ο κόσμος στρέφεται στα Ελληνικά: Η οπτική κορυφαίων ξένων διανοητών: Η ελληνική γλώσσα ως παγκόσμια πνευματική κληρονομιά μέσα από τα μάτια ξένων Ελληνιστών

Διονύσιος Σολωμός: 169 χρόνια από τον θάνατο του εθνικού ποιητή

Διονύσιος Σολωμός: 169 χρόνια από τον θάνατο του εθνικού ποιητή: Σαν σήμερα, πριν από 169 χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο δημιουργός του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν», αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική λογοτεχνία και την εθνική συνείδηση

Η λογοτεχνία σού αλλάζει τη ζωή | Τολστόι ή Ντοστογιέφσκι | IANOS

Το πείραμα του Διονύση Σαββόπουλου για το πολυτονικό

Το πείραμα του Διονύση Σαββόπουλου για το πολυτονικό: Πώς ο μεγάλος τραγουδοποιός εξήγησε τη σχέση της μουσικής με τα πνεύματα και τους τόνους της πολυτονικής ορθογραφίας

Καζαντζάκης, ο άνθρωπος που πάλεψε με τα σκοτάδια του για να βρει μια στάλα φως

Καζαντζάκης, ο άνθρωπος που πάλεψε με τα σκοτάδια του για να βρει μια στάλα φως: Εξήντα οκτώ χρόνια από τον θάνατο του «γιου του Ψηλορείτη»

Γεώργιος Σουρής – «Δυστυχία σου Ελλάς»: Το πιο εύστοχο διαχρονικό ποίημα για τους Έλληνες πολιτικούς

Γεώργιος Σουρής – «Δυστυχία σου Ελλάς»: Το πιο εύστοχο διαχρονικό ποίημα για τους Έλληνες πολιτικούς: Τα λόγια του ποιήματος παραμένουν τρομακτικά επίκαιρα, 132 χρόνια μετά τη συγγραφή του, καθώς περιγράφει με τον πιο εύστοχο τρόπο τόσο αυτούς που μας κυβερνάνε αλλά και τον Νεοέλληνα!!

Η Παναγιά στο ελληνικό τραγούδι

Η Παναγιά στο ελληνικό τραγούδι: Χρυσόστομος Σταμούλης: «Η Παναγιά κυκλοφορεί στους δρόμους της λαϊκής μας ψυχής»

ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΑΓΝΑΝΤΙΑ - ΟΡΧΗΣΤΡΑ *KONTRA-SI* -ΛΕΡΟΣ 2015

Η Γλώσσα μου....

                                                            Nektarios Cottros

 

 

Γιάννης Τσιανάκας

 

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ "Ν" ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ.

ΠΑΕΙ Ο ΚΥΠΡΙΟΣ ΣΤΑ ΕΒΕΡΕΣΤ ΚΑΙ ΖΗΤΑ ΕΝΑ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ

ΜΕ ΤΥΡΙΝ ΚΑΙ ΝΤΟΜΑΤΑΝ ΚΑΙ ΠΙΠΕΡΙΑΝ ΚΑΙ ΚΡΕΜΜΥΔΙΝ.

Ο ΕΛΛΑΔΙΤΗΣ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΑΣΤΕΙΕΥΟΜΕΝΟΣ:

“ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ, ΟΤΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΟΛΟ ΤΟ "Ν" ΠΡΟΣΘΕΤΕΤΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ...

ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΜΕΣΑ";

ΟΠΟΤΕ, ΣΟΚΑΡΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΥΠΡΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΛΕΕΙ ΔΙΣΤΑΚΤΙΚΑ:

" ΒΑΛΕ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΖΑΜΠΟ ΚΑΙ ΜΠΕΙΚΟ. .."

Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.

Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», με ακρίβεια και όχι τυχαία

και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.

Το "Ν" συντονίζει τον εγκέφαλο.

Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JOURNAL

στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:

«Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο

και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν»

στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου - στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα».

Επίσης, στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε.

ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων,

κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση.

Και δικαιούμαι να ερωτήσω:

Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;

Ως μάχιμος εκπαιδευτικός και συγγραφέας του συγγράμματος: ΔΥΣΛΕΞΙΑ,

Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση,

νομιμοποιούμαι να ρωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος:

Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες.

Όμως αναρωτιέμαι:

Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό» (!), αντί το εμβαδόν!

Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε «το εμβαδόΝ», δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!

Για ποιόν λόγο αυτή η ακρότητα;

Για ποιόν λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ.).

Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει.

Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας...

Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»!

Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη:

«ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει,

"Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία,

όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του' λειπε η οπτική του ήχου».

Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης:

«Και οι λέξεις φλέβες είναι.

Μέσα τους αίμα κυλάει».

Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα, ότι μετά το Νι,

έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (ς).

Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας:

«η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη! ένταξη» (!)...

Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.

Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα:

Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας

και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.

Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.

Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο.

Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.

Οι Αρχαίοι Έλληνες τα γνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός

ότι μόνον εμείς, οι Έλληνες, λέμε: «Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα» και δεν λέμε με άλλα γράμματα (παρ΄ όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.

Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Ἡ 

Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη μετουσιώνεται σε Γλώσσα.

Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του. Δεν μπορεί να υπάρχει η μία

πλευρά, χωρίς την άλλη. Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα. Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού. Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.

Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά:

Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.*

Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρην οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.

Πηγή:Του Σπύρου Μάρκου

Η ελληνική γλώσσα στο επίκεντρο Διεθνούς Συνεδρίου στην Αθήνα

Η ελληνική γλώσσα στο επίκεντρο Διεθνούς Συνεδρίου στην Αθήνα: Τι δηλώνει η φιλόλογος Ευαγγελία Γεωργαντζή, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Ελληνογλωσσίας (ΙΝΕΛ), με αφορμή τη διεξαγωγή του

Η Λίνα Μενδώνη για την απώλεια του κορυφαίου φιλόλογου Αλέξη Πολίτη

Η Λίνα Μενδώνη για την απώλεια του κορυφαίου φιλόλογου Αλέξη Πολίτη: «Περισσότερο από όλα, ο ίδιος ήταν ένα σπάνιο δείγμα συνδυασμού της σκευής του φιλολόγου με τη ματιά και τη γνώση του ιστορικού, που διέτρεχε κάθε μελέτη του, από την ανανεωμένη πρόσληψη των δημοτικών τραγουδιών μέχρι την καινοτόμο επισκόπηση της νεότερης γραμματείας μας» δήλωσε μεταξύ άλλων η Λίνα Μενδώνη

Κάλαντα Φώτων Πάτμου - Στέφανος Πελεκανής

 Το υπερωκεάνειο «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης». Επέτειος κοίμησης του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα

Στέλιος Κούκος

3 Ιανουαρίου 2025

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1951-1911).

Κάθε τέτοια μέρα ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έρχεται πιο κοντά μας. Ανάμεσα στις γιορτές που ο ίδιος αναφέρει ως: «Χριστούγεννα, Άις-Βασίλης, Φώτα».

Η 3η Ιανουαρίου αποτελεί επέτειο της κοιμήσεώς του.

Ένα μνημόσυνο και μια γιορτή για έναν μοναδικό συγγραφέα του ελληνικού λόγου. Ο Παπαδιαμάντης δεν αποτελεί απλώς έναν ιδιαίτερα σημαντικό λόγιο και συγγραφέα της εποχής του, αλλά και έναν εξαιρετικά σημαντικό συγγραφέα του όλου ελληνικού λόγου.

Άλλωστε μέσα στο δικό του συγγραφικό σώμα διασώζονται και πολλοί άλλοι λόγοι και κόσμοι προηγουμένων εποχών. Από την ελληνική αρχαιότητα, τη βυζαντινή, την περίοδο της τουρκοκρατίας και της εποχής του. Από τη λόγια και τη λαϊκή παράδοση μας.

Και αν δεν υπήρχε το εμπόδιο της γλώσσας, και μάλιστα της πλουσιοπάροχα πεποικιλμένης γραφής του, θα αποτελούσε και ένα ξεχωριστό κόσμημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Θα βρισκόταν πλάι στον Ντοστογιέφσκι που η δική του μεταφορά, μετάφραση σε άλλες γλώσσες ήταν πολύ πιο εύκολη.

Η 3η Ιανουαρίου του 1911 ήταν η μέρα που έγειρε για πάντα ο κορυφαίος έλληνας συγγραφέας για να ξεκουράσει το σώμα του στα χώματα της ιδιαίτερης του πατρίδας, την Σκιάθο.

Ο Παπαδιαμάντης μάς έκανε όλους Σκιαθίτες σαν να ήταν η Σκιάθος μια χαμένη Ατλαντίδα ή να ίδρυσε ο ίδιος μια νέα ελληνική Ατλαντίδα με τον λόγο του, την ποίησή του, μέσα στην οποία μπορούσε να αναπαραστήσει όχι μόνο ιστορίες, γεγονότα και δρώμενα, αλλά και το μέσα τους. Την εσωτερική τους διάσταση την οποία ο ίδιος είτε «διάβαζε», είτε προδιέγραφε ως γνήσιος ψυχογνώστης και καρδιογνώστης που ήταν.

Ο σκιαθίτης, όμως, συγγραφέας ήταν παράλληλα και ένας σημαντικότατος Αθηναίος πολίτης και οι εκδότες της πρωτεύουσας όσο ζούσε ανάμεσά τους δεν αναρωτιόντουσαν ποιος θα υμνούσε «μετά λατρείας τον Χριστόν» κατά τις άγιες μέρες, να περιγράψει «μετ’ έρωτος την φύσιν» και να ζωγραφίσει «μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη».

Και μάλιστα, όχι σαν ένας συγγραφέας που ενδιαφέρεται για τη γραφικότητά, αλλά ως ένας ποιητής και συγγραφέας με «δική του», ιδιαίτερη γλώσσα που άγγιζε τα σώψυχα των αναγνωστών. Ένας σπουδαίος άνθρωπος των γραμμάτων και δημιουργός που δεν ταρίχευσε την εποχή του και την ζωή της, αλλά την διέσωσε ως ένα σπουδαίο έργο τέχνης.

Έργο τέχνης γεμάτο ζωή σαν ένα υπερωκεάνιο που μεταφέρει μέσα του όχι μόνο τις βάρκες, τα μπρίκια, τις γολέτες και τα λοιπά πλεούμενα που «όργωναν» τις ελληνικές και τις διεθνείς θάλασσες, αλλά και τις ίδιες τις τρικυμίες που τα βούλιαζαν αύτανδρα μαζί με την πραμάτεια τους ή έσωζαν τους ναυαγούς των θαλασσών ή του βίου. Και άλλα, βεβαίως, πολλά.

Το υπερωκεάνιο «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης» συνεχίζει να βρίσκεται έκτοτε στο ελληνικό νηολόγιο στο οποίο μπορούμε να επιβιβαζόμαστε για ποικίλα ταξείδια αναψυχής, αναζωογόνησης, ευαισθησίας, όπως και αυτοσυνειδησίας.

Εξάλλου, η ψυχή του και στα τελευταία του ήταν ακόμη ακμαία και έτοιμη για να ριχτεί στις τρικυμίες και στις φουρτουνιασμένες θάλασσες της ζωής και του τόπου για να σώσει για μας μερικά από τα μαργαριτάρια που περισυνέλεξε, κουβαλούσε και διέσωζε στην ατόφια και ποιητική ψυχή του.

Με το οξυμένο βλέμμα του αποδείχθηκε ένας δεινός αλιευτής ιστοριών μέσα από τους γιαλούς, τις στεριές  και τις ξέρες, και που ο ίδιος φωταγωγούσε με τον μοναδικό του λόγο για να «μεταλάβουμε» και να γευτούμε μέσα από την ασκημένη του γραφή και παρατήρηση το περιεχόμενό τους. Το βαρυσήμαντο περιεχόμενό τους. Διηγήσεις και ιστορίες, σχετικά απλές ορισμένες φορές, τις οποίες ο ίδιος είχε έναν απαράμιλλο τρόπο να υφαίνει.

Έτσι τα περίφημα «υφαντά» του έγιναν περιζήτητα και απαραίτητα τόσο ως ενδύματα για να ντύσουν τους γυμνούς, εσωτερικά, ανθρώπους, να θερμάνουν τα σώματα τις κρύες και απαρηγόρητες μέρες και νύκτες, να αποτελέσουν στρωσίδια για να καλλωπίσουν το μέσα των τρικυμισμένων ψυχών, να σκεπάσουν και να ζεστάνουν όσους επέλεγαν τον λόγο του ως καταφυγή ή ακόμη και ως βοήθεια πρώτη σε κάθε έκκληση αντίστοιχης αρωγής. Μια απάντηση σε κάποιο sos που θεραπεύει τρικυμίες του νου.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης με την ασκητική του ζωή και πράξη στις εκβολές του ελληνικού λόγου, γιατί όχι και  στον ίδιο τον ρου του, αποτελεί σήμερα για μας ένα από τα πιο γνήσια και αυθεντικά στοιχεία του. Και μάλιστα όχι απλώς ως διαχειριστής της γλώσσας, αλλά ως ένας συγγραφέας που την αξιοποίησε, μετρατρέποντας την σε ένα καλοτάξιδο όχημα του Λόγου.

Ο Μεγα-Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης δεν είναι κάποιος συγγραφέας χωρίς αιτία, ούτε κάποιος που χρησιμοποιεί το χάρισμα του πρός ίδιον όφελος και για να κάνει το κομμάτι του, αλλά μας προσφέρει απλόχερα μεστά «κομμάτια» λόγου, τρανά κοψίδια θα έλεγα, προς ευωχία, απόλαυση και πνευματική αναδιοργάνωση.

Και όλα αυτά τα «υποστηρίζει» η ίδια εκκρεμής ζωή του που τον κατέστησε ως μια «μυθική» φιγούρα και προσωπικότητα ή ακόμη έναν από τους σοφότερους πνευματικούς ανθρώπους του ελληνικού κόσμου και γένους που πλάι του θα μπορούσαν να «ημερέψουν», να αναπαυτούν και να δροσιστούν πολλές ανήσυχες ψυχές.

Τρεις Ιανουαρίου σήμερα και οι ψυχές μας προσλαμβάνουν τον ίδιο και το έργο του ως ένα δώρο τόσο σε μας όσο και στην λοιπή ανθρωπότητα, αφού πράγματι εδώ και μερικά χρόνια το έργο του έχει αρχίσει να μεταφέρεται και σε άλλες φιλόξενες γλώσσες από γνήσιους γνώστες, μελετητές και εραστές του λόγου και του προσώπου του. Αυτό πέραν από ένα ιδιαίτερο πνευματικό εργόχειρο αποτελεί και μια κορυφαία προσφορά στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Μόνο που, όπως φαίνεται, σε μερικά χρόνια θα μπορούν οι ξένοι να ψηλαφούν κάπως το έργο του, ενώ εμείς κινδυνεύουμε να μην μπορούμε να το πλησιάσουμε.

Οπότε η ελληνική παιδεία ακόμη και αν δεν θέλει να θέσει τον Παπαδιαμάντη στο επίκεντρό της, τουλάχιστον θα πρέπει να δώσει τα φώτα στους νέους ανθρώπους να γεύονται τα ευρύτερα Φώτα ολόφωτα του. Αν δεν θέλουμε να τον διαβάζουμε εκ της αγγλικής ή από άλλες γλώσσες.

Όπως και να έχει η σημερινή επέτειος και μνημόσυνό του αποτελεί και ημέρα μνήμης για το τεράστιο έργο το οποίο επετέλεσε και το οποίο μπορούμε όλοι να απολαύσουμε, μπαρκάροντας με οποιαδήποτε ιδιότητα θέλουμε στο υπερωκεάνειο «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης»!

Όλοι χωράνε, σ’ αυτό και στο τεμόνι, στο τιμόνι, είναι πάντα ο ίδιος.

Για να μας πηγαίνει, όπου ο ίδιος θέλει και για να μην τον… κόβουμε στα μέτρα μας.

Αιωνία η μνήμη του!

Τον ευχαριστούμε για την ευρύτερη κληρονομιά ευαισθησίας που μας άφησε!

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr/2025/01/to-iperokeanio-alexandros-papadiamantis/