Ἀρχιερατικό ... Ὑπούργημα!

Περισυλλογή, όχι πανηγύρια 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 Οι με επίγνωση του υπουργήματος και των ευθυνών τους Αρχιερείς δεν τελούν πανηγυρικές εκδηλώσεις, με πολύ μάλιστα «θυμίαμα», για επετείους (10, 15, 20, κλ.π. χρόνια...) από της αρχιερατικής εκλογής τους. Διότι ακόμη και για τους απλούς χριστιανούς επέτειοι, που έχουν σχέση με το χρόνο, είναι ευκαιρίες περισυλλογής, μετάνοιας και επίγνωσης του πού υστέρησαν, πού έσφαλλαν και πού οφείλουν να διορθωθούν για να έχουν καλήν απολογία «επί του φοβερού βήματος».

 Συνήθως πανηγυρικές εκδηλώσεις για τους εαυτούς τους προωθούν οι παλαιοκομματικοί πολιτικοί, τύπου Μαυρογιαλούρου, που διοργανώνουν και εγκαίνια σε άδεια κτίρια. Επίσης οι κοσμικοί ηγεμόνες είναι που επιζητούν κούφιους επαίνους και αναλίσκονται σε καυχησιολογίες.

Οι με συναίσθηση των πνευματικών ευθυνών τους αρχιερείς έχουν πολλές αιτίες να μην πανηγυρίζουν που ο Θεός τους επέτρεψε να υπηρετούν για χρόνια την Εκκλησία και, πέραν της εκζητήσεως του ελέους Του, αγωνίζονται νυχθημερόν και με όλες τους τις δυνάμεις, ώστε να παραδώσουν το ποίμνιο της Μητρόπολής του σε καλύτερη πνευματικά κατάσταση από αυτήν που το βρήκαν. Οι ίδιοι αυτοελέγχονται συνεχώς και όχι μόνο με την ευκαιρία κάποιας επετείου:

Πόσα κηρύγματα έχουν κάνει; Πόσες χοροστασίες; Πόσες φορές έχουν περάσει και διδάξει στις ενορίες της Μητρόπολης τους; Πόσες οικογένειες γνωρίζουν πνευματικά και όχι κοινωνικά; Πόσο κοντά είναι στη νεολαία; Πόσα παιδιά πήγαιναν στα κατηχητικά σχολεία όταν ανέλαβαν και πόσα είναι σήμερα; Σε πόσες χειροτονίες αξίων κληρικών προέβησαν; Πόσοι είναι σήμερα οι θρησκευτικοί γάμοι και πόσοι οι πολιτικοί στη Μητρόπολή τους, σε σχέση με παλαιότερα; Υπάρχει ημέρα και ώρα της ημέρας που δεν «ευαγγελίζονται»; Τελούν οπωσδήποτε κάθε Κυριακή και σε κάθε ευκαιρία τη Θεία Λειτουργία, τις ακολουθίες και τα άλλα Μυστήρια, δίνοντας έτσι το παράδειγμα της ευσεβείας στους πιστούς; Είναι ανάργυροι; Αγωνίζονται για την Ορθοδοξία, μην υπολογίζοντας το κόστος στη ζωή τους; Μήπως δια των λόγων και των έργων τους σκανδαλίζουν και απομακρύνουν από την Εκκλησία πιστούς; Μήπως δεν ήσαν Θεόκλητοι ή Δημόκλητοι, αλλά αυτόκλητοι, χωρίς μάλιστα να αξίζουν να αναλάβουν το τόσο μεγάλο πνευματικό φορτίο;

Μήπως ξέχασαν το δύσκολο αλλά θεάρεστο υπούργημά τους και μόνιμα και αποκλειστικά απασχολούνται με τα οικονομικά, με κτίσματα, με προγράμματα, με επιδοτήσεις εκατομμυρίων από τις δημόσιες επενδύσεις, - την ώρα που ο λαός πένεται -, με δημόσιες σχέσεις και επικοινωνιακά τεχνάσματα, με κοσμικό κοινωνικό έργο δια «ξένων κολλύβων», ανταγωνιζόμενοι κοσμικές οργανώσεις; Αντιλαμβάνονται ότι οι ενασχολήσεις με κτίσματα, η έντονη οικονομική δραστηριότητα και οι στρεμματικές αποδόσεις αγροκτημάτων δεν προσμετρώνται στην πνευματική και εκκλησιαστική απόδοσή τους, ούτε θάπρεπε να είναι αιτίες κομπασμών;

Τα όσα γράφονται για τον αυτέλεγχο των αρχιερέων είναι δανεικές σκέψεις από τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη*. Εκείνος σημειώνει πως « Το πάλαι οι Αρχιερείς δεν εγίνοντο αυτόκλητοι, αλλά ή Θεόκλητοι ή Δημόκλητοι», και πως « Ο Αρχιερεύς δεν πρέπει να εκτείνει τας χείρας εις δωροληψίας, πλεονεξίας, αδικίας, αρπαγάς και χειροτονίας των αναξίων». Στη συνέχεια τονίζει: «...Τί άλλο είναι οι περίφημοι έπαινοι και τα εγκώμια, παρά τόσαι καπνώδεις θυμιάσεις, αίτινες εξέρχονται από στομάτων του δήμου, και διαλύονται ες τον αέρα;...». Και πάρα κάτω σημειώνει ότι οι αρχιερείς πρέπει να διαβάζουν τις Γραφές και τους ιερούς κανόνας και να τους διδάσκουν στο ποίμνιό τους:
« Πρέπει προσέτι, ω Αρχιερεύ, να αναγιγνώσκης τας θείας Γραφάς και τους ιερούς Πατέρας, δια την ωφέλειαν του λογικού σου ποιμνίου. Διότι καθώς ο ποιμήν βόσκει και τρέφει τα άλογα πρόβατά του εις τας χλοηφόρους πεδιάδας και τα λιβάδια, ούτω και ο αρχιερεύς και ποιμήν χρεωστεί να τρέφη τα λογικά του πρόβατα εις την βοσκήν των θείων Γραφών, διδάσκων αυτά πάντοτε δια των ιερών λογίων, ή το ελάχιστον, διδάσκων αυτά ανά πάσαν εορτήν και Κυριακήν, καθώς είνε προστεταγμένος υπό της αγίας και οικουμενικής στ΄ συνόδου, ήτις εν τω ιθ΄ κανόνι αυτής ούτω λέγει...». Και ακολουθεί ο Κανόνας, του οποίου απόσπασμα γράφεται σε μετάφραση:
« Πρέπει οι πρόεδροι των εκκλησιών κάθε μέρα και ιδιαίτερα τις Κυριακές να διδάσκουν σ΄ όλο τον κλήρο και το λαό με λόγια ευσεβείας, ανατρέχοντας στα νοήματα και στις κρίσεις της θείας Γραφής και ακολουθώντας και μη παραβαίνοντας τα δόγματα και την παράδοση των θεοφόρων Πατέρων».

Σημειώνεται ότι ο 58ος Κανόνας των Αγίων Αποστόλων επιβάλλει αφορισμό σε όποιον επίσκοπο, ή πρεσβύτερο αμελεί τον ευαγγελισμό του ποιμνίου του. «Ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος που παραμελεί τον κλήρο και το λαό και δεν τους διδάσκει την ευσέβεια, να αφορίζεται. Και αν επιμένει στην αμέλεια και στη ραθυμία του, να καθαιρείται». Φυσικά πουθενά στους Ιερούς Κανόνες και στον Άγιο Νικόδημο δεν αξιολογούνται οι επιδόσεις σε αγροτικές και οικονομικές ενασχολήσεις.

Διερωτάται κανείς αν σήμερα και ενώ η κοινωνία είναι ως μεθυσμένο κοπάδι και αναζητεί επειγόντως νάματα αιώνιας ζωής, μπορεί να υπάρχουν Αρχιερείς που δεν τελούν τη Θεία Ευχαριστία κάθε Κυριακή, δεν κηρύττουν σε κάθε ευκαιρία το Θείο Λόγο, δεν έχουν φωνή στα κοινά, δεν προασπίζουν την Ορθοδοξία, δεν ασχολούνται με τη νεολαία, και αφήνουν χωρίς πνευματική γνώση το λαό. Αν υπάρχουν και μάλιστα χωρίς αιδώ «πανηγυρίζουν» για την άκαρπη πνευματικά παραμονή τους στο θρόνο, είναι τραγικό για την Εκκλησία και βεβαίως για τους ίδιους, γιατί προφανώς δεν πιστεύουν σε τίποτε, και, επομένως, δεν συνειδητοποιούν την έναντι του Θεού τεράστια ευθύνη τους.-

*Από το «Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιον περί φυλακής των πέντε αισθήσεων της τε φαντασίας του νοός και της καρδίας...». Συντεθέν και επιδιορθωθέν παρά του αοιδίμου ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ, Αγιορείτου, εκδίδοται ήδη επεξειργασμένον το δεύτερον υπό ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, εκ Ραιδεστού Κεχαγιόγλου. Εν Αθήναις, Σπυρ. Κουσουλίνου Τυπογραφείον και Βιβλιοπωλείον, Οδός Σταδίου εν τω περιβόλω της Βουλής, 1885. Στην πρώτη σελίδα γράφεται: « Οδοί αφρόνων, ορθαί ενώπιον αυτών. Εισακούει δε συμβουλίας σοφός» (Παροιμ. 12.16).  

ΠΗΓΗ: http://www.agioritikovima.gr/

Κυριακή τοῦ Παραλύτου!

«Άνθρωπον ουκ έχω»: 

Η κραυγή αγωνίας και μοναξιάς 

του σημερινού ανθρώπου

του Ιωάννη Καραβιδόπουλου, 

Ομότ.Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.,

 για το Amen.gr

Το παράπονο του επί 38 χρόνια παραλύτου για τον οποίο κάνει λόγο η διήγηση του Ιωάν. 5, 1-15 είναι πράγματι συγκλονιστικό: «Δεν έχω άνθρωπο να με βάλει μέσα στην δεξαμενή, όταν αναταράζεται το νερό». Δεν παραπονιέται για τη μακροχρόνια ασθένειά του, αλλά γιατί είναι αβοήθητος και μόνος. Η φράση του αποτελεί κραυγή πόνου και αγωνίας για τη μοναξιά του.  Έχει διαχρονική αξία, διότι και στην εποχή μας, παρά τα πολλά μέσα επικοινωνίας και δίκτυα τηλεπικοινωνίας πολλοί άνθρωποι αισθάνονται μόνοι. Μοναξιά πολλές φορές δεν είναι η απουσία άλλων ανθρώπων αλλά και η παρουσία πολλών άλλων ανθρώπων κοντά μας που είναι όμως αδιάφοροι και επικεντρωμένοι στον εαυτό τους. Πολλοί άνθρωποι δεν βρίσκουν τον συνάνθρωπο δίπλα τους την ώρα που έχουν την ανάγκη του. Το παράπονο του παράλυτου είναι η κραυγή αγωνίας πολλών ανθρώπων της εποχής μας. Εάν η πίστη μας είναι μόνο μια κάθετη σχέση με τον Θεό και δεν έχει την οριζόντια διάσταση της συναντήσεως με τον συνάνθρωπο, όταν μάλιστα αυτός έχει την ανάγκη μας, τότε πρέπει να διερωτηθούμε σοβαρά εάν αυτή η πίστη είναι γνήσια και πραγματική.

Τη βοήθεια όμως που δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να προσφέρει στον παράλυτο της διηγήσεως έρχεται να του την δώσει με τον πιο δραστικό, οριστικό και αυθεντικό τρόπο Αυτός που έγινε άνθρωπος όχι μόνο για να μας αποκαλύψει ποιος είναι ο Θεός αλλά και ποιος είναι – ή μάλλον ποιος πρέπει να είναι - ο πραγματικός άνθρωπος. Ένας ύμνος του εσπερινού της Κυριακής του παραλύτου βάζει στο στόμα του Ιησού τα εξής λόγια: «Δια σε άνθρωπος γέγονα, δια σε σάρκα περιβέβλημαι και λέγεις άνθρωπον ουκ έχω; Άρον σου τον κράββατον και περιπάτει». Ο Χριστός με ένα αυθεντικό λόγο του δίνει την υγεία στον ασθενή. «Κύριε, - λέγει το Δοξαστικό των Αίνων της ημέρας – τον παράλυτον ουχ η κολυμβήθρα εθεράπευσεν, αλλ’ο σος λόγος ανεκαίνισεν». Όπως ο δημιουργικός λόγος του Θεού εκ του μηδενός δημιούργησε τον κόσμο (κατά την διήγηση της Γενέσεως), το ίδιο και ο δυναμικός λόγος του Υιού του Θεού αναδημιουργεί και ανακαινίζει το κατεστραμμένο από την αμαρτία και την αρρώστια πλάσμα. Επίσης και ο δυναμικός λόγος των μαθητών του Ιησού, στην αποστολική διήγηση της ημέρας (Πράξ. 9,32-42), ο λόγος του μαθητή του Πέτρου με την επίκληση του ονόματος του Ιησού Χριστού δίνει την υγεία στον παράλυτο επί οκτώ χρόνια Αινέα στη Λύδδα της Παλαιστίνης και ανασταίνει την Ταβιθά (που στα ελληνικά σημαίνει Δορκάδα) στην Ιόππη.

Ο λόγος του Χριστού δίνει ζωή, είναι ζωοδότης λόγος. Αρκεί ο άνθρωπος να δεχτεί με πίστη και εμπιστοσύνη τον αυθεντικό αυτό λόγο που διαφέρει ριζικά από τα ανθρώπινα λόγια. Γιατί δεν προσβάλλει, αλλά βοηθάει^. δεν καταστρέφει, αλλά δημιουργεί• δίνει τη ζωή και την ανάσταση. «Αυτός που δέχεται τα λόγια μου, λέγει ο Ιησούς, και πιστεύει σ’ Αυτόν που με έστειλε, έχει κιόλας την αιώνια ζωή• και δεν θα αντιμετωπίσει την τελική κρίση, αλλά ήδη έχει περάσει από τον θάνατο στη ζωή» (Ιωάν. 5, 24). Ο θείος αυτός λόγος «μένει εις τον αιώνα», χωρίς να μεταβάλλεται ή να εξασθενεί με το πέρασμα του χρόνου και να χάνει την επικαιρότητά του. Γιατί η ελπίδα της ζωής και της κατανικήσεως του θανάτου παραμένει παντοτινός πόθος των ανθρώπων, μη επηρεαζόμενος από την τεχνική πρόοδο ή την πολιτιστική εξέλιξη, που κάνουν τον άνθρωπο ακόμη πιο δέσμιο των έργων του και τον αφήνουν αβοήθητο στα βαθύτερα αιτήματά τα δικά του και του διπλανού του. Μέσα στο πλήθος των ανέσεων και μηχανών που διευκολύνουν εξωτερικά τη ζωή, διαπιστώνει κανείς την απουσία του συνανθρώπου, του βοηθού, του συμπαραστάτη.

Είναι πραγματικά παράξενος ο τρόπος με τον οποίο υποδέχονται πολλές φορές οι άνθρωποι την προσφορά του λόγου του Θεού. Οι Ιουδαίοι θρησκευτικοί ηγέτες στη διήγησή μας αγανακτούν, γιατί ο Ιησούς έκανε το θαύμα την ημέρα του Σαββάτου και ζήτησε από τον ασθενή να σηκωθεί, να πάρει το κρεβάτι του και να πορευθεί θεραπευμένος στο σπίτι του μετά από 38 ετών αρρώστια! Με τη στενόκαρδη νοοτροπία τους οι εκπρόσωποι της θρησκείας έμειναν παγιδευμένοι στο γράμμα του Νόμου και δεν είδαν το Πνεύμα του Θεού που φανέρωσε στην ανθρωπότητα ο Χριστός. Νόμισαν ότι καταρρέει όλο το θρησκευτικό σύστημα των νομικών διατάξεων και απαγορεύσεων, τη στιγμή ακριβώς που ο Ιησούς πρόσφερε την αγάπη και τη ζωή σε ένα πονεμένο άνθρωπο.

Μέσα σ’ έναν κόσμο, που συνέθεταν από την μια μεριά οι παραμορφωμένοι από την αρρώστια και την αμαρτία άνθρωποι και από την άλλη οι χαρακτηριζόμενοι από στενόκαρδη τυποκρατία στη σφαίρα της θρησκευτικής ζωής και αρνούμενοι τη θεία προέλευση του Ιησού θρησκευτικοί ηγέτες της εποχής, αποκαλύπτεται ο Θεός όχι σαν τιμωρός και κριτής όλων αυτών αλλά σαν σωτήρας που λυτρώνει από την ασθένεια, ελευθερώνει από τους ξηρούς τύπους, δίνει ζωή στους ανθρώπους και θερμαίνει την ελπίδα της αναστάσεως, αφού ο ίδιος ο Υιός του Θεού δια του θανάτου του κατανικά το θάνατο και θριαμβεύει κατά των δυνάμεων της φθοράς και της καταστροφής.

Σε τρία σημεία κυρίως μπορεί κανείς να διαπιστώσει τη διόρθωση πορείας της ανθρωπότητας που επιτελεί ο Χριστός κατά τη διήγηση της σημερινής ευαγγελικής περικοπής:

1. Διορθώνει την παραμόρφωση της ανθρώπινης φύσεως που οδηγείται στον όλεθρο, την καταστροφή και τον θάνατο, επαναφέροντάς την στην πορεία της ζωής που οδηγεί στον κόσμο της αναστάσεως. 

2. Ελευθερώνει από τον συχνά απάνθρωπο τύπο του γράμματος του Νόμου, αποκαλύπτοντας την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και την εντολή της αγάπης του κάθε ανθρώπου για τον συνάνθρωπό του

 .Και 3. δίνει τον λόγο της αλήθειας που μέσα στα ψεύτικα πολλές φορές λόγια των ανθρώπων μαρτυρεί για την αυθεντία της θείας δυνάμεως. Όποιος πιστεύει σ’ αυτόν τον λόγο ξεπερνά τον θάνατο και μπαίνει ήδη από τώρα στο βασίλειο της πραγματικής ζωής, της θείας και ατέρμονης ζωής. Αυτός γίνεται ο άνθρωπος που έψαχνε ο παράλυτος. Αυτός γίνεται ο άνθρωπος για κάθε αναγκεμένο συνάνθρωπό του. 

ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/

Ὁ Τίμιος Σταυρός

 Ἡ δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ

Παρακαλῶ, διαβάστε τήν παρακάτω ἰστοσελίδα.

http://www.imdleo.gr/diaf/2006/15-STAYROS_iamatikos.pdf

 "Ο Πάτμιος" εὐχαριστεῖ τόν κ. Χρ. Βουτζουλίδη γιά τήν ἀποστολή τοῦ ἀνωτέρω

"Ἡ ζωή ... ἐν τάφῳ".

Βρέθηκε ζωντανός ανθρακωρύχος που ήταν θαμμένος για 17 χρόνια!

 

Στον σεισμό 7,8 ριχτερ που έγινε το το 1997 κατέρρευσε το τμήμα που βρισκόταν ο άτυχος ανθρακωρύχος !

Μαζί του θάφτηκαν και τα 78 θύματα εργάτες του ανθρακωρυχείου .!

Ο άτυχος ανθρακωρύχος κατάφερε να επιζήσει επειδή ένας αεραγωγός είχε ακόμα επαφή με την επιφάνεια .

Για τροφή χρησιμοποίησε όλο το απόθεμα ρυζιού και νερού που υπήρχε ακριβως για την περίπτωση ατυχήματος άλλα και τρώγοντας ποντίκια και βρυα τα οποια ηταν και η μόνη πηγή βιταμινών για τα 17 χρόνια εγκλωβισμού του !

Σε όλη την διάρκεια της περιπέτειας του ο Κινέζος ανθρακωρύχος παρα την σωματική του καταπόνηση άλλα και το τεράστιο ψυχολογικό στρες κατάφερε να κάνει σωστή ταφή και στα 78 νεκρα μέλη του ανθρακωρυχείου !!

Φανερά εξασθενημένος σωματικά άλλα και Ψυχικό ο Mr. Cheung μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.

Καταφέρνοντας να έχει βάλει υποψηφιότητα για ένα ρεκόρ γήινες μιας και η μεγαλύτερη περίοδος επιβίωσης κάτω από τέτοιες συνθήκες ηταν 142 μέρες από τον Άγγλο Geoff Smith ..

ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΝΕΑ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.pentapostagma.gr/

Καταδρομείς εν δράσει!

 Αποστολή του Livemedia στο ΚΕΑΠ - Ρεντίνα

 Καταδρομείς εν δράσει κάνουν τους Έλληνες υπερήφανους!

 ΒΙΝΤΕΟ – ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ ΠΟΥ ΚΟΒΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ!

Μολις ολοκληρώθηκε η εισβολή σε κτίριο με εχθρική απειλή....
Υστερα από μία καλά σχεδιασμένη επιχείρηση με εκρηκτικά και ρίψη πυρών, οι μαχητές αντιμετώπισαν τον εχθρό και αποχωρούν με έναν αιχμάλωτο. Τα καπνογόνα δημιουργούν αντιπερισπασμό ώστε η ομάδα να διαφύγει με ασφάλεια.

Το Σχολείο Βολών Μάχης Ταχείας Αντίδρασης του Kέντρου Aνορθοδόξου Πολέμου έχει ως αποστολή να καταστήσει τον μαχητή ικανό να χειρίζεται σωστά τον οπλισμό του και να ανταποκρίνεται σε οποιαδήποτε απειλή.

Το προσωπικό που εκπαιδευει τα στελέχη είναι έμπειρο κι έχει παρακολουθήσει αντίστοιχες εκπαιδεύσεις στο εξωτερικό. Η Ειρήνη Συράκη και το Livemedia παρακολούθησαν από κοντά την εντυπωσιακή εκπαίδευση των καταδρομέων, που κάνουν τους Έλληνες υπερήφανους.

Ἐκλογή Ἀρχιερέων...

ΕΝ ΟΨΕΙ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ Μητροπολίτου Νέας Σμύρνης Σ Υ Μ Ε Ω Ν   Ἀπό τά πιό σημαντικά ζητήματα —ἄν ὄχι τό σημαντικότερο— γιά μία τοπική Ἐκκλησία, εἶναι ἡ ἀνάδειξη τῶν νέων Μητροπολιτῶν, δηλαδή τῶν ἐπαρχιούχων ἐπισκόπων της καί μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας. Αὐτό ἰσχύει καί γιά τή δική μας Ἐκκλησία, τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως εἶναι διοικητικά συγκροτημένη ἀπό τίς Μητροπόλεις τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί τίς Μητροπόλεις πού ἀνήκουν πνευματικῶς στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. Λόγω αὐτῆς τῆς ἰδιαίτερης σημασίας πού ἔχει τό θέμα γιά τή ζωή ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας μας —φυσικά, καί κάθε κενῆς Μητροπόλεως πού πρόκειται νά πληρωθεῖ—, ἀνάλογη σημασία προσλαμβάνει καί ὁ τρόπος, ἡ διαδικασία ἐκλογῆς τῶν νέων Ἱεραρχῶν. Τό πρώτιστο καί πλέον ὑπεύθυνο καθῆκον τῶν ἐπισκόπων εἶναι ἡ ἀνάδειξη διά τῆς ψήφου τους τῶν νέων συνεπισκόπων τους.   Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ γεγονότος ὅτι ἔχουμε σήμερα δύο κενές Μητροπόλεις (Φωκίδος καί Ἰωαννίνων) καί τό σῶμα τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας θά κληθεῖ εἴτε ἐκτάκτως εἴτε τό ἀργότερο τόν Ὀκτώβριο κατά τήν τακτική σύγκληση τοῦ σώματος νά προβεῖ στήν πλήρωση τῶν κενῶν τούτων Μητροπόλεων, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά διατυπώσω ὁρισμένες σκέψεις μου γύρω ἀπό τό ζήτημα τῆς ἐκλογῆς τῶν Μητροπολιτῶν.    * * * Ἡ διαδικασία ἐκλογῆς Μητροπολιτῶν καθορίζεται ἀπό τόν ἰσχύοντα Καταστατικό Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας, τόν Νόμο 590/1977 στό Ζ’ κεφάλαιό του καί στά ἄρθρα 24-26 (ἀνάλογες ρυθμίσεις περιεῖχαν καί παλαιότεροι καταστατικοί νόμοι). Οἱ διατάξεις αὐτές ἀκολουθήθηκαν κατά τή διάρκεια τῶν τελευταίων 37 ἐτῶν ἰσχύος τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου, μία σχετικῶς μακρά περίοδο, κατά τήν ὁποία ὑπηρέτησαν τήν Ἐκκλησία μας τρεῖς Ἀρχιεπίσκοποι (οἱ μακαριστοί Σεραφείμ καί Χριστόδουλος καί ὁ Μακαρ. κ. Ἱερώνυμος Β’).    Καταγράφοντας συνοπτικά τίς ἐντυπώσεις πού ἄφησαν καί τά σχόλια πού διατυπώθηκαν γιά τίς περισσότερες ἐκλογές πού διενεργήθηκαν τά τελευταῖα σαράντα χρόνια, μποροῦμε νά ἀναφέρουμε τά ἑξῆς ἀρνητικά σημεῖα :    1. Οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας (κληρικοί καί λαϊκοί) ἀλλά καί ἡ κοινή γνώμη εὐρύτερα ἀμφιβάλλουν ἄν καί κατά πόσον οἱ ἐπίσκοποι ψηφίζουμε τούς νέους συνεπισκόπους μας ἐνεργώντας ἀνεπηρέαστα, κατά συνείδησιν καί ὑπό τήν ἐπιστασία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τό φαινόμενο θά πρέπει νά μᾶς ἀνησυχήσει, διότι αὐτό πού ἐν τέλει διακυβεύεται εἶναι τό κύρος τοῦ ἐπισκοπικοῦ σώματος καί ἡ ἱεραρχική δομή τῆς Ἐκκλησίας μας.    2. Ὁ ἀποφασιστικός παράγων γιά τήν προβολή ἑνός ὑποψηφίου (πράγμα τό ὁποῖο προδικάζει καί τό ἀποτέλεσμα μιᾶς ἐκλογῆς) εἶναι ἡ βούληση τοῦ ἑκάστοτε Ἀρχιεπισκόπου. Αὐτό σημαίνει ὅτι γιά κάθε ἀρχιερατική ἐκλογή καί πολύ-πολύ νωρίς οἱ ἐνδιαφερόμενοι ἤ οἱ ὑποστηρικτές τους ἐπιδιώκουν νά ἀποσπάσουν τήν ἔγκριση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Φτάσαμε στό σημεῖο ἀκόμη κι ἐμεῖς οἱ Μητροπολίτες νά ὁμιλοῦμε, ὅτι ὁ τάδε «ἔχει» ἤ «ἔλαβε τό χρίσμα» καί ὁ ἄλλος «δέν τό ἔχει» ἤ «δέν τό ἔλαβε»! Ἀνάλογα καί ἐξίσου λυπηρά καί τά σχόλια γιά «Βολιῶτες» Ἱεράρχες παλαιότερα καί γιά «Βοιωτούς» σήμερα.    3. Στίς ἀρχιερατικές ἐκλογές μας σπάνια λαμβάνεται ὑπ᾽ ὄψιν ἀπό τήν Ἱεραρχία ἡ ἐπιθυμία τῶν τοπικῶν κοινωνιῶν γιά τό πρόσωπο τοῦ νέου ποιμένος τους. Ἐκλέγουμε καί ἀποστέλλουμε συχνά Ἱεράρχες παντελῶς ἀγνώστους στίς Μητροπόλεις πού θά ποιμάνουν, ὅταν μάλιστα στίς Μητροπόλεις αὐτές συμπίπτει νά διακονοῦν λαμπροί ἀρχιμανδρίτες γιά τήν ἐκλογή τῶν ὁποίων μᾶς παρακαλοῦν κληρικοί καί λαϊκοί τῶν περιοχῶν αὐτῶν. Ὡς ἐκ τούτου εἶναι πολύ φυσικό οἱ κληρικοί αὐτοί νά ἀπογοητεύονται ἀπό τή στάση μας, καί νεώτεροι κληρικοί νά μή θέλουν νά ὑπηρετήσουν στήν ἐπαρχία. Προτιμοῦν τό κέντρο καί τίς κεντρικές ἐκκλησιαστικές ὑπηρεσίες γιά νά μπορέσουν νά ἀναδειχθοῦν εὐκολώτερα καί γρηγορώτερα.    * * * Τί πρέπει νά γίνει;    Εἶναι ἀνάγκη —αἴτημα τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας ἀλλά καί κάθε καλῆς θελήσεως ἀνθρώπου— νά ἀποκαταστήσουμε τήν ἱερότητα καί τό κύρος τῶν ἐπισκοπικῶν ἐκλογῶν μας. Νά ἀναζητήσουμε τρόπους πού νά πείθουν ὅλους —ἀκόμη κι ἐμᾶς τούς ἴδιους—, ὅτι ψηφίζοντας ἐνεργοῦμε πράγματι ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Νά περιορίσουμε ὅ,τι εἶναι (ἤ ὅ,τι φαίνεται ὅτι εἶναι) ἀνθρώπινο καί νά ἀφήσουμε χῶρο γιά νά ἐνεργεῖ καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Σεβάσμιοι καί ἐγκρατεῖς ἀδελφοί Ἱεράρχες κατά καιρούς κατέθεσαν τόν προβληματισμό τους καί διετύπωσαν σχετικές προτάσεις. Αὐτό ἔκανε καί ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος Μακαρ. κ. Ἱερώνυμος. Ὡς μητροπολίτης Θηβῶν ἐπέκρινε ἀρνητικά φαινόμενα παλαιοτέρων ἐκλογῶν καί ὑπερθεμάτιζε γιά τήν ἀνάγκη ἀλλαγῆς τοῦ συστήματος. Παρῆλθε ἤδη πενταετία ἀπό τήν ἐκλογή του ὡς Ἀρχιεπισκόπου καί ἀκόμη περιμένουμε. (Ἄς γνωρίζει πάντως —καί τό λέμε μέ πολύ σεβασμό καί ἀγάπη πρός τό πρόσωπό του— ὅτι ἡ ἀλλαγή ἐπί τά βελτίω τοῦ τρόπου τῶν ἀρχιερατικῶν ἐκλογῶν καί μόνο ἀρκεῖ γιά νά τοῦ ἐξασφαλίσει θέση μεταξύ τῶν μεγάλων Ἀρχιεπισκόπων).    * * * Τί μπορεῖ νά γίνει γρήγορα καί εὔκολα; Μέ τροποποίηση τοῦ ἄρθρου 25 τοῦ Καταστατικοῦ μας Χάρτου (πού πιστεύω ὅτι θά τήν ψηφίσουν ὅλες οἱ πτέρυγες τῆς Βουλῆς) νά προβλέπεται ὅτι ἀπό τούς τρεῖς ὑποψηφίους πού πλειονοψήφισαν στό «τριπρόσωπο», στή συνέχεια ὁ νέος Μητροπολίτης ἐκλέγεται διά κληρώσεως.    Ὁ τρόπος αὐτός, ἀποστολικός στήν προέλευση (βλ. Πράξ. 1, 21-26), συνδυάζει ἄριστα καί τήν ἐνεργό καί ὑπεύθυνη συμμετοχή ἡμῶν τῶν ἐπισκόπων στόν καταρτισμό διά τῆς ψήφου μας τοῦ «τριπροσώπου» (πράγμα πού δέν γίνεται σήμερα, ἀφοῦ οἱ πάντες γνωρίζουν ἀπό καιρό ποιός ἔχει ἤδη προκριθεῖ —εἶναι γνωστή ἡ ἔκφραση «γιά παραγέμισμα» γιά τούς ἄλλους δύο ὑποψηφίους τοῦ τριπροσώπου) καί ἀφήνει χῶρο νά δράσει θαυμαστῶς καί τό Ἅγιο Πνεῦμα.    Ἔτσι, περιορίζεται ἡ δυνατότητα τοῦ ἑκάστοτε Ἀρχιεπισκόπου νά ἐλέγχει τό ἀποτέλεσμα τῆς ἐκλογῆς (ἀλλά καί οἱ φορτικές πιέσεις πού τοῦ ἀσκοῦνται ἀπό διαφόρους ὑπέρ τοῦ ὑποψηφίου τῆς προτιμήσεώς τους) καί ὑποχρεώνει ἐμᾶς τούς Ἱεράρχες στό νά καταρτίζουμε διά τῆς ψήφου μας τό «τριπρόσωπο» μέ αἴσθημα εὐθύνης καί ἀξιοκρατικά κριτήρια, ἀφοῦ τελικά ἕνας ἀπό τούς τρεῖς πού θά συμπεριληφθοῦν σ᾽ αὐτό πρόκειται νά ἐπιλεγεῖ μέ τήν κλήρωση νέος Μητροπολίτης τῆς κενῆς Μητροπόλεως.    Οἱ καιροί οὐ μενετοί. Τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας περιμένει ἤ μᾶλλον ἀπαιτεῖ πολλά ἀπό ἐμᾶς τούς ἐπισκόπους της. Ἱερή ὑποχρέωσή μας νά μήν τό ἀπογοητεύουμε. Ἡ συναίσθηση τῆς ἐπισκοπικῆς μου εὐθύνης μέ ὤθησε νά γράψω τά ὅσα ἐξέθεσα παραπάνω. Μακάρι ἄλλοι ἀδελφοί, σοφότεροι καί ἱκανότεροι, νά προτείνουν ἀκόμη καλύτερες λύσεις. Αὐτό πάντως πού ἐπιβάλλεται εἶναι νά μήν καθυστερήσουμε καί ἄλλο στήν ἀντιμετώπιση τοῦ φλέγοντος αὐτοῦ ζητήματος.   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Νέας Σμύρνης

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: Σύνδεσμος Κληρικών Χίου