ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ: Γράφει ο Ελευθέριος Ανευλαβής

Καζαντζάκης, ο άνθρωπος που πάλεψε με τα σκοτάδια του για να βρει μια στάλα φως

Καζαντζάκης, ο άνθρωπος που πάλεψε με τα σκοτάδια του για να βρει μια στάλα φως: Εξήντα οκτώ χρόνια από τον θάνατο του «γιου του Ψηλορείτη»

Γεώργιος Σουρής – «Δυστυχία σου Ελλάς»: Το πιο εύστοχο διαχρονικό ποίημα για τους Έλληνες πολιτικούς

Γεώργιος Σουρής – «Δυστυχία σου Ελλάς»: Το πιο εύστοχο διαχρονικό ποίημα για τους Έλληνες πολιτικούς: Τα λόγια του ποιήματος παραμένουν τρομακτικά επίκαιρα, 132 χρόνια μετά τη συγγραφή του, καθώς περιγράφει με τον πιο εύστοχο τρόπο τόσο αυτούς που μας κυβερνάνε αλλά και τον Νεοέλληνα!!

Ο γνήσιος ζήλος

 Άσκηση και Πνευματική ζωή

12.07.2025

Πρωτοπρεσβύτερος π. Αντώνιος Χρήστου, Θεολόγος – ΜΑ (Ορθόδοξη Θεολογία) ΕΑΠ

Αγαπητοί Αναγνώστες, είναι  γεγονός ότι στον πυρήνα της χριστιανικής πίστης βρίσκεται ο ζήλος, η φλογερή εκείνη επιθυμία να ακολουθήσουμε τον Χριστό, να εφαρμόσουμε τις εντολές Του ώστε να διαδώσουμε το Ευαγγέλιο. Ο γνήσιος ζήλος είναι μια εσωτερική δύναμη που εμπνέει την αφοσίωση, την αυτοθυσία και την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Είναι μια θετική και εποικοδομητική δύναμη που οικοδομεί την Εκκλησία και προάγει την ενότητα. Ωστόσο, υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του γνήσιου ζήλου και του φανατισμού, μιας στρεβλής εκδήλωσης θρησκευτικής ζέσης που μπορεί να οδηγήσει σε διαιρέσεις, αυθάδεια και απομάκρυνση από το πνεύμα της αγάπης και της υπακοής.

Ο γνήσιος ζήλος του Χριστιανού που είναι ζητούμενο πηγάζει από την ταπείνωση και την αγάπη. Ένας αληθινά ζηλωτής  χριστιανός αναγνωρίζει την πνευματική του αδυναμία και την ανάγκη για τη χάρη του Θεού. Οδηγείται από την επιθυμία να υπηρετήσει, όχι να επιβληθεί. Είναι υπομονετικός, μακρόθυμος και διαθέτει πνεύμα διάκρισης. Οδηγούμενος από την αγάπη, επιδιώκει την ενότητα και την οικοδόμηση, όχι τη διάσπαση και την εμπαθή κριτική. Ο ζήλος του εκφράζεται μέσα από την προσωπική πνευματική προσπάθεια, την προσευχή, τη νηστεία, την άσκηση των αρετών και την προσφορά προς τον συνάνθρωπο.

Αντίθετα, ο φανατισμένος χαρακτηρίζεται από την αλαζονεία, την έλλειψη διακριτικότητας και την προσκόλληση σε στενά δογματικά σχήματα, συχνά χωρίς πλήρη κατανόηση της ουσίας της πίστης. Ο φανατικός πιστεύει ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια και ότι οι απόψεις του είναι αδιαμφισβήτητες. Συχνά χαρακτηρίζεται από μια εμμονή σε εξωτερικούς τύπους ή δευτερεύοντα ζητήματα, χάνοντας το ευρύτερο πνευματικό πλαίσιο και την ουσία του Ευαγγελίου και της Ιεράς Παραδόσεως.

Είναι λυπηρό να παρατηρούμε, ιδιαίτερα στις μέρες μας αλλά και στο παρελθόν, πως κάποιοι χριστιανοί, νομίζοντας ότι εκφράζουν ζήλο, εκδηλώνουν στην πραγματικότητα φανατισμό και μισαλλοδοξία. Αυτοί οι άνθρωποι συχνά αυτονομούνται από την Εκκλησιαστική ιεραρχία και τους ιερείς τους και προσκολούνται σε κάποιους δήθεν «διορατικούς» και «φωτισμένους» γέροντες. Θεωρούν ότι η δική τους ερμηνεία των Γραφών ή των κανόνων είναι η μόνη ορθή, παραβλέποντας την παράδοση και την αυθεντία της Εκκλησίας. Δημιουργούν ομάδες και υποομάδες, απομονώνονται και κρίνουν αυστηρά τους άλλους, φτάνοντας συχνά σε αυθάδεια και ανυπακοή προς τους πνευματικούς τους πατέρες και τους επισκόπους και καθυβρίζουν όσους δεν συμφωνούν μαζί τους.

Φυσικά η στάση τους αυτή όχι μόνο διασπά την ενότητα του σώματος του Χριστού, αλλά και αντιβαίνει στο πνεύμα της Ορθόδοξης πίστης. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ένα ζωντανό σώμα, με κεφαλή τον Χριστό και μέλη τους πιστούς, που λειτουργεί μέσα από την ιεραρχία, τους Ιερούς Κανόνες και την Παράδοση. Η υπακοή στην ιεραρχία δεν είναι μια τυφλή υποταγή, αλλά μια πράξη ταπείνωσης και εμπιστοσύνης στην πνευματική καθοδήγηση που έχει δοθεί από τον Θεό μέσω της Αποστολικής διαδοχής για την σωτηρία μας. Οι Άγιοι Πατέρες τόνιζαν την ανάγκη της υπακοής ως βασικό στοιχείο της πνευματικής προόδου. Ο Χριστός μας δίδαξε την αγάπη και την ενότητα, όχι τη διάσπαση και την κριτική.

Οι φανατισμένοι, αν και μπορεί να πιστεύουν ότι εκφράζουν “καλύτερα τον Χριστό”, στην πραγματικότητα εκφράζουν μια ανθρώπινη, ιδιοτελή και τυφλή προσέγγιση της πίστης. Ξεχνούν ότι ο Χριστός δεν ήρθε να διαιρέσει, αλλά να ενώσει. Δεν ήρθε να επιβάλει, αλλά να προσκαλέσει. Η αληθινή αγάπη και ο ζήλος εκφράζονται με ταπείνωση, υπομονή και σεβασμό, ακόμη και σε αυτούς που διαφωνούν. Ο πραγματικός αγώνας του χριστιανού είναι εσωτερικός, ενάντια στα δικά του πάθη και αδυναμίες, και όχι εξωτερικός, ενάντια στους συνανθρώπους του κατακρίνοντάς τους συνεχώς.

Πολλοί πιστοί καλοπροαίρετα αναρωτιούνται πώς να καλλιεργήσουμε τον γνήσιο Ζήλο στην ζωή μας ιδιαιτέρως εμείς που ζούμε στον κόσμο; Οπότε σε αυτό το σημείο ήρθε η ώρα να το απαντήσουμε ότι η καλλιέργεια του γνήσιου ζήλου απαιτεί συνεχή προσπάθεια και πνευματική άσκηση. Δεν είναι μια αυτόματη διαδικασία, αλλά ένα ταξίδι ζωής που απαιτεί αφοσίωση και υπομονή στην καθημερινότητά μας με τους εξής τρόπους:

1. Προσωπική Σχέση με τον Χριστό:Ο ζήλος πηγάζει από την αγάπη για τον Χριστό. Αυτή η αγάπη καλλιεργείται μέσω της προσευχής – όχι απλά τυπικές προσευχές, αλλά ένας ζωντανός διάλογος με τον Θεό. Η καθημερινή μελέτη της Αγίας Γραφής και των πατερικών κειμένων μας τροφοδοτεί πνευματικά και μας φέρνει πιο κοντά στο θέλημα του Θεού.
2. Ταπείνωση και Αυτογνωσία:Ο γνήσιος ζήλος ξεκινά με την αναγνώριση της δικής μας ατέλειας. Όταν αναγνωρίζουμε τις αδυναμίες μας, γινόμαστε πιο επιεικείς με τους άλλους και αποφεύγουμε την κριτική και την αλαζονεία. Η εξομολόγηση στον πνευματικό μας πατέρα είναι ένα απαραίτητο εφόδιο για την απόκτηση αυτογνωσίας και ταπείνωσης.
3. Υπακοή στην Εκκλησία:Ο γνήσιος ζήλος εκφράζεται μέσα στα όρια της Εκκλησίας. Η υπακοή στον Επίσκοπο και τους ιερείς, καθώς και η προσήλωση στην παράδοση και τους κανόνες της Εκκλησίας, διασφαλίζουν ότι ο ζήλος μας είναι ευλογημένος και όχι εγωκεντρικός. Να θυμόμαστε ότι η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, και η ενότητα είναι απαραίτητη για την πνευματική μας ανάπτυξη.
4. Αγάπη και Υπηρεσία στον Πλησίον:Ο ζήλος για τον Χριστό εκδηλώνεται έμπρακτα μέσω της αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Αυτό σημαίνει να είμαστε πρόθυμοι να βοηθήσουμε, να συγχωρέσουμε, να δείξουμε κατανόηση και να προσφέρουμε χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα. Η φιλανθρωπία, η φροντίδα για τους ασθενείς, τους φτωχούς και τους αδύναμους, είναι έκφραση γνήσιου ζήλου.
5. Πνεύμα Διάκρισης:Ο κόσμος μας και ιδιαίτερα στο διαδίκτυο είναι γεμάτος πληροφορίες και απόψεις, και είναι εύκολο να παρασυρθούμε. Ο γνήσιος ζήλος συνοδεύεται από πνεύμα διάκρισης, την ικανότητα δηλαδή να ξεχωρίζουμε το αληθινό από το ψεύτικο, το ωφέλιμο από το επιβλαβές. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την προσευχή, την πνευματική καθοδήγηση και την εμβάθυνση στην Ορθόδοξη διδασκαλία.
6. Υπομονή και Επιμονή:Η πνευματική ζωή είναι ένας αγώνας. Θα υπάρξουν στιγμές δυσκολίας και αμφιβολίας. Ο γνήσιος ζήλος απαιτεί υπομονή και επιμονή στον αγώνα ενάντια στα πάθη και στον πειρασμό του φανατισμού. Μην αποθαρρυνόμαστε από τις πτώσεις και αστοχίες, αλλά να επιστρέφουμε πάντα με μετάνοια και νέα δύναμη.

Συνοψίζοντας το άρθρο μας Αγαπητοί Αναγνώστες, ελπίζουμε να έγινε αντιληπτό ο γνήσιος ζήλος είναι μια ευλογημένη δύναμη που οδηγεί τον πιστό στην αγιότητα και την ενότητα με τον Θεό και τους ανθρώπους. Ο φανατισμός, αντίθετα, είναι μια πλάνη που οδηγεί σε διαιρέσεις, αυθάδεια και απομάκρυνση από το πνεύμα της αγάπης. Ως Ορθόδοξοι χριστιανοί, καλούμαστε να καλλιεργούμε τον γνήσιο ζήλο, αυτόν που πηγάζει από την ταπείνωση και την αγάπη, διακρίνοντας πάντα την αλήθεια από την πλάνη, την ενότητα από τη διάσπαση, και την υπακοή από την αυθάδεια! Αμήν!

axrhstou.blogspot.com

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://www.pemptousia.gr/2025/07/o-gnisios-zilos-kai-i-diafora-tou-me-ton-fanatismo/

Η Γλώσσα μου....

                                                            Nektarios Cottros

 

 

Γιάννης Τσιανάκας

 

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ "Ν" ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ.

ΠΑΕΙ Ο ΚΥΠΡΙΟΣ ΣΤΑ ΕΒΕΡΕΣΤ ΚΑΙ ΖΗΤΑ ΕΝΑ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ

ΜΕ ΤΥΡΙΝ ΚΑΙ ΝΤΟΜΑΤΑΝ ΚΑΙ ΠΙΠΕΡΙΑΝ ΚΑΙ ΚΡΕΜΜΥΔΙΝ.

Ο ΕΛΛΑΔΙΤΗΣ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΑΣΤΕΙΕΥΟΜΕΝΟΣ:

“ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ, ΟΤΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΟΛΟ ΤΟ "Ν" ΠΡΟΣΘΕΤΕΤΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ...

ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΜΕΣΑ";

ΟΠΟΤΕ, ΣΟΚΑΡΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΥΠΡΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΛΕΕΙ ΔΙΣΤΑΚΤΙΚΑ:

" ΒΑΛΕ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΖΑΜΠΟ ΚΑΙ ΜΠΕΙΚΟ. .."

Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.

Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», με ακρίβεια και όχι τυχαία

και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.

Το "Ν" συντονίζει τον εγκέφαλο.

Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JOURNAL

στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:

«Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο

και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν»

στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου - στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα».

Επίσης, στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε.

ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων,

κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση.

Και δικαιούμαι να ερωτήσω:

Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;

Ως μάχιμος εκπαιδευτικός και συγγραφέας του συγγράμματος: ΔΥΣΛΕΞΙΑ,

Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση,

νομιμοποιούμαι να ρωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος:

Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες.

Όμως αναρωτιέμαι:

Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό» (!), αντί το εμβαδόν!

Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε «το εμβαδόΝ», δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!

Για ποιόν λόγο αυτή η ακρότητα;

Για ποιόν λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ.).

Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει.

Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας...

Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»!

Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη:

«ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει,

"Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία,

όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του' λειπε η οπτική του ήχου».

Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης:

«Και οι λέξεις φλέβες είναι.

Μέσα τους αίμα κυλάει».

Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα, ότι μετά το Νι,

έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (ς).

Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας:

«η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη! ένταξη» (!)...

Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.

Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα:

Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας

και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.

Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.

Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο.

Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.

Οι Αρχαίοι Έλληνες τα γνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός

ότι μόνον εμείς, οι Έλληνες, λέμε: «Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα» και δεν λέμε με άλλα γράμματα (παρ΄ όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.

Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Ἡ 

Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη μετουσιώνεται σε Γλώσσα.

Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του. Δεν μπορεί να υπάρχει η μία

πλευρά, χωρίς την άλλη. Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα. Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού. Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.

Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά:

Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.*

Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρην οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.

Πηγή:Του Σπύρου Μάρκου

Αθώος ο πατέρας Αντώνιος για τις κατηγορίες κακοποιήσεων

Αθώος ο πατέρας Αντώνιος για τις κατηγορίες κακοποιήσεων: Οι τρεις νεαροί καταγγέλλοντες-πρώην φιλοξενούμενοι της Κιβωτού-παραιτήθηκαν των μηνύσεων τους, ανακαλώντας πλήρως τις καταγγελίες

ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΗΣ

Η ομοφυλοφιλία

Ομοφυλοφιλία ή ομοερωτισμός είναι η ερωτική έλξη και σχέση ατόμων του αυτού φύλου.

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

20 Μαρτίου 2024

Από θεολογική άποψη η ομοφυλοφιλία χαρακτηρίζεται ως παρά φύση σχέση. Αυτή έρχεται σε άμεση αντίθεση προς το δημιουργικό σχέδιο του Θεού, που αποτυπώθηκε στην Παλαιά Διαθήκη και υπενθύμισε ο Χριστός στους Φαρισαίους λέγοντας: «Ουκ ανέγνωτε ότι ο ποιήσας απ’ αρχής άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς;» (Ματθ. 19:6) Η διαιώνιση του ανθρώπου πραγματοποιείται με την σύναψη των δύο διαφορετικών φύλων, ενώ η δημιουργία δεν περιλαμβάνει τρίτο φύλο.

Η Παλαιά Διαθήκη επικρίνει έντονα την ομοφυλοφιλία και την χαρακτηρίζει ως «βδέλυγμα» (Λευϊτ. 18:22). Κατά την χριστιανική διδασκαλία η ομοφυλοφιλία αποτελεί βαρύ σαρκικό αμάρτημα, που έρχεται σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση, μεταλλάσσει τις σχέσεις των δύο φύλων και ατιμάζει το ανθρώπινο σώμα. Καυτηριάζοντας ο Απόστολος Παύλος τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις τού προχριστιανικού κόσμου γράφει: «Οι γυναίκες αντικατέστησαν τις φυσικές σχέσεις με αφύσικες, ομοίως και οι άνδρες· άφησαν την φυσική σχέση με την γυναίκα και άναψαν από τις ορέξεις τους μεταξύ τους, διαπράττοντας ασχημοσύνες αρσενικοί με αρσενικούς, και πληρώνοντας έτσι με το ίδιο τους το σώμα το τίμημα που άξιζε στην πλάνη τους» (Ρωμ. 1:27-8). Και σε άλλη περίπτωση επισημαίνει ότι η παραμονή στο αμάρτημα αυτό αποκλείει τον άνθρωπο από την βασιλεία του Θεού: «Μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται… βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσιν» (Α’ Κορ. 6:9-10). Βέβαια, εδώ είναι αυτονόητο ότι η μετάνοια προσφέρει πάντοτε την δυνατότητα της σωτηρίας του ανθρώπου και της κληρονομίας της βασιλείας του Θεού.

Η Εκκλησία δεν επιβάλλει την ανθρωπολογία ή την ηθική διδασκαλία της στον κόσμο. Κάθε άνθρωπος είναι αυτεξούσιος. Έχει το δικαίωμα να επιλέγει τον τρόπο της ζωής του και να διαμορφώνει υπεύθυνα την στάση και την συμπεριφορά του μέσα στην κοινωνία που ζει. Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει να περιφρονεί βασικές αρχές του φυσικού δικαίου και να διεκδικεί το δικαίωμα να νομιμοποιήσει και να καθιερώσει κάποια φυσική διαστροφή ή αποκλίνουσα ηθική συμπεριφορά ως θεσμό της κοινωνίας.Εξάλλου η Εκκλησία, που αποτελεί πρωτίστως πνευματικό θεσμό με κοινωνικές και συμβολικές διαστάσεις, δεν μπορεί να επευλογεί τέτοια φαινόμενα. Και αυτό δεν ισχύει μόνο σε θεοκρατικές χώρες, αλλά και σε κράτη με δημοκρατικά και κοσμικά πολιτεύματα.

Από καθαρώς θεολογική σκοπιά η Εκκλησία σέβεται πάντοτε την ανθρώπινη ελευθερία. Αλλά ταυτόχρονα δεν είναι δυνατό να αδιαφορεί ή πολύ περισσότερο να επικροτεί τις ηθικές ή κοινωνικές εκτροπές.

***

 Όταν η ομοφυλοφιλία δεν εκλαμβάνεται ως αδυναμία ή παρεκκλίνουσα ιδιορρυθμία ορισμένων ατόμων, αλλά προβάλλεται ως κανονικός τρόπος ζωής και διεκδικεί κοινωνική και νομική αναγνώριση, δημιουργείται σοβαρότατο πρόβλημα, που θίγει καίρια το ζωτικό κύτταρο της κοινωνίας, την οικογένεια. Η παραμόρφωση που προκαλείται στην οικογένεια με την αναγνώριση ομοφυλοφιλικών γάμων δεν περιορίζεται στην εξωτερική της δομή, αλλά εισχωρεί στην ενδότερη φύση της. Με τον ομοφυλοφιλικό γάμο χάνεται η πραγματική έννοια του γάμου. Επιπλέον με την δυνατότητα συμπήξεως ομοφυλοφιλικής οικογένειας, που παρέχεται σήμερα με εφαρμογή της παρεμβατικής τεκνογονίας, παρά τις υφιστάμενες νομικές απαγορεύσεις, αφανίζονται οι θεμελιώδεις έννοιες του πατέρα και της μητέρας. Έτσι θίγονται η μητρότητα και η πατρότητα όχι μόνο με την φυσική τους σημασία αλλά και με την αρχετυπική τους έννοια.

Η μητρότητα ως συνεκτική αρχή της οικογένειας και η πατρότητα ως πραγματική και συμβολική έκφρασή της καταρρέουν συμπαρασύροντας μαζί και οποιαδήποτε στοιχεία ενότητας απέμειναν σε αυτήν. Τις πρώτες συνέπειες των καταστάσεων αυτών εισπράττουν, όπως είναι φυσικό, τα παιδιά ομοφυλοφιλικών οικογενειών και όχι μόνο αυτά. Ανάλογες είναι και οι επιπτώσεις τους στην κοινωνική και την θρησκευτική ζωή. Οι επιπτώσεις αυτές προσλαμβάνουν τελευταίως μεγάλες διαστάσεις με την σύναψη ομοφυλοφιλικών γάμων από ηγετικά πρόσωπα της κοινωνίας και την δημόσια προβολή τους στο κοινό.

 (Από το βιβλίο: Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη, “Χριστιανική Ηθική”. Δεύτερος τόμος. Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2015, σελ. 393)