Παρασκευή 1 Ιουνίου 2018
Ντίνος Κωνσταντινίδης:
Ένας Έλληνας στην ελίτ της παγκόσμιας χειρουργικής
Βάλτε μια γερή δόση από τον Σκωτσέζο γιατρό και διάσημο συγγραφέα Κρόνιν,
έπειτα προσθέστε κάτι από τον ανεπανάληπτο “Σαίξπηρ των βιβλίων επιστημονικής
φαντασίας”, τον Φίλιπ Ντικ κι έτσι θα έχετε μπροστά σας τις τελευταίες
εξελίξεις στην Ιατρική. Όλες αυτές μαζί, γνώσεις και εμπειρίες, γίνονται η
πρωτοπορία της εποχής και καθρεφτίζονται πάνω στο πρόσωπο του σπουδαίου Έλληνα
χειρουργού Ντίνου Κωνσταντινίδη!
Ακόμη κι αν είμαστε τυχεροί, δηλαδή υγιείς, ο μεγάλος εχθρός, ο δαίμονας
χρόνος, δεν αφήνει περιθώρια. Μήπως το να γνωρίζουμε κάτι παραπάνω από τις
ιατρικές εξελίξεις είναι επένδυση; ή, στα δύσκολα, έτσι κι αλλιώς περιμένουμε
από τον θεραπευτή μας να αναλάβει χρέη μικρού Θεού; Κι εκείνος; άραγε έχει τις
κατάλληλες δεξιότητες; Τις σύγχρονες γνώσεις που απαιτεί το λειτούργημα που
διάλεξε για να πορευτεί;
Απόλυτες απαντήσεις δεν υπάρχουν, παθαίνουμε, μαθαίνουμε (;) και προχωράμε, όταν όμως κουβεντιάζεις με τον Ντίνο Κωνσταντινίδη είναι σα να ανοίγεται ένας απίθανος καινούριος κόσμος ακριβώς μπροστά στα μάτια μας.
Από τον θαυμασμό, στην απόλυτη έκπληξη! Ο Ντίνος θα μπορούσε να είναι ήρωας του πιο σύγχρονου μυθιστορήματος, ένα bestseller, από κείνα τα πολυσέλιδα, φορτωμένα από στιγμιότυπα που εκτυλίσσονται σε όλα τα μήκη του πλανήτη και αφορούν μάχες για τη ζωή, την τελευταία λέξη στα ιατρικά επιτεύγματα.
Απόλυτες απαντήσεις δεν υπάρχουν, παθαίνουμε, μαθαίνουμε (;) και προχωράμε, όταν όμως κουβεντιάζεις με τον Ντίνο Κωνσταντινίδη είναι σα να ανοίγεται ένας απίθανος καινούριος κόσμος ακριβώς μπροστά στα μάτια μας.
Από τον θαυμασμό, στην απόλυτη έκπληξη! Ο Ντίνος θα μπορούσε να είναι ήρωας του πιο σύγχρονου μυθιστορήματος, ένα bestseller, από κείνα τα πολυσέλιδα, φορτωμένα από στιγμιότυπα που εκτυλίσσονται σε όλα τα μήκη του πλανήτη και αφορούν μάχες για τη ζωή, την τελευταία λέξη στα ιατρικά επιτεύγματα.
Το κάρμα του Καρπάθιου
Ο Ντίνος γεννιέται στο παραθαλάσσιο χωριό Αρκάσα της Καρπάθου, έναν μικρό τόπο που όμως αναφέρεται ακόμη και από τον Ιούλιο Βερν. Από τα έξι αγόρια της οικογένειας είναι το δεύτερο, έχει έφεση στα γράμματα και από νωρίς χάνεται στις περιπέτειες των ηρώων του διάσημου συγγραφέα Κρόνιν.
Δυο φανταστικοί γιατροί γίνονται τα πρότυπά του, ο Ρόμπερτ Σάννον, κεντρικό πρόσωπο στα “Άγουρα Χρόνια” και ο Άντριου Μάνσον, ο πρωταγωνιστής στο “Κάστρο”, ήρωες και οι δύο σε διάσημα βιβλία του Κρόνιν. Οι γιατροί αγωνίζονται με αντίπαλο το κατεστημένο, που κάθε φορά τρέμει και μόνο στην ιδέα κάθε τι νέου, παλεύουν για να οδηγήσουν τη μοίρα τους και την κοινωνία.
Δεν είναι μόνο τα βιβλία, η μνήμη του Ντίνου, από τη γιαγιά (από την πλευρά της μητέρα του), ήταν καθοριστική. Η Κοκόνα Παζαρτζή ήταν αυτό που λέμε η πρακτική γιατρός του χωριού. Μάζευε βότανα, ετοίμαζε αλοιφές, έφτιαχνε φάρμακα κι ήταν διαθέσιμη να βοηθήσει το μικρό τόπο, όταν μάλιστα έδεναν Καλύμνιοι ψαράδες στο λιμάνι (το Φοινίκι), έτρεχαν σε ‘κείνη για να βρουν λύση με τα θεραπευτικά γιατροσόφια της.
Εκτός από τη γιαγιά Κοκόνα και ο πατέρας του Ντίνου καταπιανόταν με υδραυλικές εργασίες, είχε καφενείο, όμως αν κάποιος συγχωριανός του είχε ένα ιατρικό πρόβλημα εκείνος είχε τρόπο να τον βοηθήσει.
Σπουδαίο ενδιαφέρον παρουσιάζει η οικογένεια του πατέρα του. Ο παππούς του, παπα-Γιάννης Κωνσταντινίδης, δάσκαλος με καταγωγή από το Γεννάδι της Ρόδου, βρέθηκε να διδάσκει στο σχολείο της Αρκάσας Καρπάθου, εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε την κόρη του άτυχου καπετάν Πιττά, του καπετάνιου που πνίγηκε σε ένα ταξίδι με το καΐκι του. Ο άμοιρος πάλεψε με τα κύματα ενώ προσπαθούσε να σώσει ένα από τα παιδιά του, που σε μια άγρια θαλασσοταραχή πετάχτηκε στο νερό. Και οι δυο χάθηκαν στη μανιασμένη θάλασσα.
Ο παππούς του, δάσκαλος Γιάννης Κωνσταντινίδης, το 1938 βρήκε το μπελά του από τους κατακτητές Ιταλούς. Είχαν απαγορεύσει τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, εκείνος διαφώνησε με την κατάργηση των ελληνικών και εξορίστηκε από το νησί. Έτσι βρέθηκε στη Κωστάντζα της Ρουμανίας, εκεί λίγα χρόνια αργότερα γίνεται παπάς.
Ο γιος του και πατέρας του Ντίνου, ήταν ο μεγαλύτερος της οικογένειας κι έμεινε στην Κάρπαθο. Ένα χρόνο αργότερα, το 1939, ήταν 19 χρονών όταν έστειλε μια επιστολή στον πατέρα του, όμως λογοκρίθηκε αυστηρότατα (είχε γράψει ότι στο νησί είχαν στρατοπεδεύσει ήδη 1.000 Ιταλοί κι αν έστελναν άλλους τόσους, σύμφωνα με μια φήμη που ακουγόταν, τότε δε θα έμενε τίποτα στους ντόπιους για να ζήσουν), για αυτό το γράμμα βρήκε τον μπελά του, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 4 χρόνια φυλάκισης!
Ο παπάς πατέρας του δε δίστασε να φτάσει μέχρι τη Ρώμη, έστειλε επιστολή και ζήτησε ακρόαση από τον Βασιλιά της Ιταλίας, τον Βιτόριο Εμμανουέλε τον τρίτο, έτσι πέτυχε να λεφτερώσει το γιο του από τη φυλακή της Κω.
Ανήσυχο πνεύμα ο πατέρας του Ντίνου, μαζί με τον αδελφό του μάζευαν κι έκρυβαν ιταλικά όπλα κάτω από το ξύλινο πάτωμα του σπιτιού, που λίγο αργότερα χρησιμοποιήθηκαν στην Επανάσταση της Καρπάθου, τον Οκτώβρη του 1944. Κάτι που μεταφέρθηκε στην ψυχή, τρέχει στις φλέβες του Ντίνου και με κάθε ευκαιρία γίνεται περήφανος έμμετρος λόγος. Γιατί ακόμη ένα σπουδαίο χάρισμα του γιατρού, εκτός από την επιστήμη του, είναι το πηγαίο ταλέντο του στις αυτοσχέδιες μαντινάδες!
Ελιές, αμπέλια, οργώματα, αλλά και κτηνοτροφία, κατσίκες, προβατίνες, κότες και κουνέλια. Η αγροτική ζωή, με το θέρισμα και το αλώνισμα, βρίσκεται στις πιο βαθιές μνήμες του διάσημου γιατρού.
Το νησί ρίζωσε μέσα του, με πρώτα τον αέρας και την αρμύρα, που μετατράπηκαν σε ένα άσβεστο πάθος για τα σκέρτσα της θάλασσας και τα καμώματα της φύσης.
Ο ίδιος χαίρεται όταν επαναλαμβάνει ότι γνωρίζει τους λώρους του τόπου του πιθαμή προς πιθαμή. Αναγνωρίζει ακόμη και τις πιο μικρές πέτρες της Αρκάσας, μα δεν είναι υπερβολή ότι τα γλυκά βιώματα που έχει, είναι τέτοια που με κάθε ευκαιρία τα προσφέρει συνήθως έμμετρα, ποιητικά, σε φίλους και γνωστούς.
Οι γονείς ήθελαν τα παιδιά τους να προχωρήσουν, να μάθουν γράμματα, να σπουδάσουν και να γίνουν χρήσιμοι στην κοινωνία, κρυφό τους όνειρο να δουν τον Ντίνο τους γιατρό.
Στις αρχές του 1970 όλη η οικογένεια, πατέρας, μητέρα και τα πέντε παιδιά, θα μεταναστεύσουν στην Αμερική. Όμως ο Ντίνος θα μείνει πίσω, θα ταξιδέψει στην Ρόδο, εκεί συνεχίζει τα γράμματα στο Βενετόκλειο Γυμνάσιο.
Είναι η καθοριστική περίοδος της εφηβείας, μεγάλωνε στο σπίτι του εφημέριου παππού, που ήταν ο υπεύθυνος στο ορφανοτροφείο θηλέων Αγία Ειρήνη. Εκείνα τα χρόνια ήταν κυριολεκτικά παραδομένος στη γνώση.
Δεν υπήρξε βράδυ να μην του φωνάξουν να κλείσει τα βιβλία, να ξεκουράσει τα μάτια του κι εκείνος έσβηνε το φως, περίμενε, μόλις ο παππούς και γιαγιά τρύπωναν στο κρεβάτι τους επέστρεφε στο διάβασμα, συνήθως κοιμόταν πάνω στα βιβλία, με ένα μολύβι στο χέρι. Η συνεχής μελέτη κι ο κόπος της μάθησης έφεραν την αριστεία και τον οδήγησε στην ιατρική σχολή της Θεσσαλονίκης.
Από τότε ακολούθησε ένα μαγικό ταξίδι γνώσεων, μοναδικών εμπειριών στην καρδιά της ιατρικής εξέλιξης που συνεχίζει μέχρι σήμερα. Ένα ταξίδι προσφοράς στον συνάνθρωπο.
Η διεθνής αναγνώριση έφερε διακρίσεις και σπουδαίους τίτλους: MD, PhD, FACS, Adjunct Professor of Surgery, Ohio State University, Πρόεδρος Αμερικανικού Κολλεγίου Χειρουργών, Επιστημονικός Διευθυντής, Διευθυντής Γενικής, Βαριατρικής, Λαπαροσκοπικής Χειρουργικής Κλινικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.
Όμως ο Ντίνος Κωνσταντινίδης αφήνει στην άκρη τους τίτλους, άλλωστε στην καθημερινότητα φαίνεται το πρόσωπο του ανθρώπου κι ο γιατρός το γνωρίζει πολύ καλά, το πρώτο που προτάσσει είναι ο απόλυτος σεβασμός στον ασθενή. Δε διστάζει να αποκαλύψει το ρόλο του πατέρα του, στην ανοδική πορεία της καριέρας του.
Στο 5ο και τελευταίο έτος της σχολής, ο πατέρας του Ντίνου αρρώστησε, διαγνώστηκε καρκίνος στο στομάχι.
Αλληλογραφώντας με την οικογένεια έμαθε για τις δυσκολίες και το δύσκολο χειρουργείο.
Ταξίδεψε στην Αμερική, βρέθηκε κοντά του όταν πια ήταν πολύ άρρωστος, εκεί ένιωσε πως έχανε το στήριγμα της οικογένειας. Ο Ντίνος αισθάνθηκε αδύναμος, δεν μπορούσε να προσφέρει. Και ο πατέρας του, νιώθοντας το τέλος να πλησιάζει, προσπάθησε να μαλακώσει το τραύμα της απώλειας και είπε δυο λόγια στο γιο του:
-Παιδί μου το καλοκαίρι εγώ θα σε καμαρώνω από ψηλά.Στο αεροπλάνο, στο ταξίδι της επιστροφής, ο Ντίνος είχε μόνο μια σκέψη, πώς θα είναι η ζωή όταν χάσει τον γονιό του. Λίγους μήνες αργότερα ο πατέρας πέθανε, ήταν μόλις 57 ετών κι ο Ντίνος Κωνσταντινίδης πόνεσε τόσο πολύ που έψαχνε να βρει έναν τρόπο, όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό, ήθελε τα βάλει με το Χάρο! Να γίνει τόσο καλός γιατρός ώστε τη πιο δύσκολη ώρα να τραβά από τα χέρια του τους ανθρώπους.
Το 1991 επιστρέφει από την Αμερική, ήδη είχε σπουδαία επαγγελματική διαδρομή, όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει ήταν “η τέλεια καριέρα”, όμως διάλεξε να την αφήσει πίσω. Δούλευε στο νοσοκομείο, δίδασκε στο πανεπιστήμιο και χαιρόταν την αγάπη και την εκτίμηση των συναδέλφων του.
Μάλιστα ένα χρόνο νωρίτερα είχε κάνει αίτηση, που έγινε αποδεκτή, για τη σπάνια ειδικότητα της αγγειοχειρουργικής, όμως δεν την ακολούθησε διότι εκείνη την εποχή πρωτο-εμφανίστηκε η λαπαροσκοπική χειρουργική. Εκείνος είδε ότι το μέλλον ήταν εκεί, ήταν ήδη γνώστης των λέιζερ. Έτσι απέρριψε ένα πρόγραμμα που όλοι το θαύμαζαν για να ξεκινήσει ένα μαγικό ταξίδι γνώσεων που συνεχίζει ακόμη και σήμερα!
Ο Ντίνος γεννιέται στο παραθαλάσσιο χωριό Αρκάσα της Καρπάθου, έναν μικρό τόπο που όμως αναφέρεται ακόμη και από τον Ιούλιο Βερν. Από τα έξι αγόρια της οικογένειας είναι το δεύτερο, έχει έφεση στα γράμματα και από νωρίς χάνεται στις περιπέτειες των ηρώων του διάσημου συγγραφέα Κρόνιν.
Δυο φανταστικοί γιατροί γίνονται τα πρότυπά του, ο Ρόμπερτ Σάννον, κεντρικό πρόσωπο στα “Άγουρα Χρόνια” και ο Άντριου Μάνσον, ο πρωταγωνιστής στο “Κάστρο”, ήρωες και οι δύο σε διάσημα βιβλία του Κρόνιν. Οι γιατροί αγωνίζονται με αντίπαλο το κατεστημένο, που κάθε φορά τρέμει και μόνο στην ιδέα κάθε τι νέου, παλεύουν για να οδηγήσουν τη μοίρα τους και την κοινωνία.
Δεν είναι μόνο τα βιβλία, η μνήμη του Ντίνου, από τη γιαγιά (από την πλευρά της μητέρα του), ήταν καθοριστική. Η Κοκόνα Παζαρτζή ήταν αυτό που λέμε η πρακτική γιατρός του χωριού. Μάζευε βότανα, ετοίμαζε αλοιφές, έφτιαχνε φάρμακα κι ήταν διαθέσιμη να βοηθήσει το μικρό τόπο, όταν μάλιστα έδεναν Καλύμνιοι ψαράδες στο λιμάνι (το Φοινίκι), έτρεχαν σε ‘κείνη για να βρουν λύση με τα θεραπευτικά γιατροσόφια της.
Εκτός από τη γιαγιά Κοκόνα και ο πατέρας του Ντίνου καταπιανόταν με υδραυλικές εργασίες, είχε καφενείο, όμως αν κάποιος συγχωριανός του είχε ένα ιατρικό πρόβλημα εκείνος είχε τρόπο να τον βοηθήσει.
Σπουδαίο ενδιαφέρον παρουσιάζει η οικογένεια του πατέρα του. Ο παππούς του, παπα-Γιάννης Κωνσταντινίδης, δάσκαλος με καταγωγή από το Γεννάδι της Ρόδου, βρέθηκε να διδάσκει στο σχολείο της Αρκάσας Καρπάθου, εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε την κόρη του άτυχου καπετάν Πιττά, του καπετάνιου που πνίγηκε σε ένα ταξίδι με το καΐκι του. Ο άμοιρος πάλεψε με τα κύματα ενώ προσπαθούσε να σώσει ένα από τα παιδιά του, που σε μια άγρια θαλασσοταραχή πετάχτηκε στο νερό. Και οι δυο χάθηκαν στη μανιασμένη θάλασσα.
Ο παππούς του, δάσκαλος Γιάννης Κωνσταντινίδης, το 1938 βρήκε το μπελά του από τους κατακτητές Ιταλούς. Είχαν απαγορεύσει τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, εκείνος διαφώνησε με την κατάργηση των ελληνικών και εξορίστηκε από το νησί. Έτσι βρέθηκε στη Κωστάντζα της Ρουμανίας, εκεί λίγα χρόνια αργότερα γίνεται παπάς.
Ο γιος του και πατέρας του Ντίνου, ήταν ο μεγαλύτερος της οικογένειας κι έμεινε στην Κάρπαθο. Ένα χρόνο αργότερα, το 1939, ήταν 19 χρονών όταν έστειλε μια επιστολή στον πατέρα του, όμως λογοκρίθηκε αυστηρότατα (είχε γράψει ότι στο νησί είχαν στρατοπεδεύσει ήδη 1.000 Ιταλοί κι αν έστελναν άλλους τόσους, σύμφωνα με μια φήμη που ακουγόταν, τότε δε θα έμενε τίποτα στους ντόπιους για να ζήσουν), για αυτό το γράμμα βρήκε τον μπελά του, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 4 χρόνια φυλάκισης!
Ο παπάς πατέρας του δε δίστασε να φτάσει μέχρι τη Ρώμη, έστειλε επιστολή και ζήτησε ακρόαση από τον Βασιλιά της Ιταλίας, τον Βιτόριο Εμμανουέλε τον τρίτο, έτσι πέτυχε να λεφτερώσει το γιο του από τη φυλακή της Κω.
Ανήσυχο πνεύμα ο πατέρας του Ντίνου, μαζί με τον αδελφό του μάζευαν κι έκρυβαν ιταλικά όπλα κάτω από το ξύλινο πάτωμα του σπιτιού, που λίγο αργότερα χρησιμοποιήθηκαν στην Επανάσταση της Καρπάθου, τον Οκτώβρη του 1944. Κάτι που μεταφέρθηκε στην ψυχή, τρέχει στις φλέβες του Ντίνου και με κάθε ευκαιρία γίνεται περήφανος έμμετρος λόγος. Γιατί ακόμη ένα σπουδαίο χάρισμα του γιατρού, εκτός από την επιστήμη του, είναι το πηγαίο ταλέντο του στις αυτοσχέδιες μαντινάδες!
Ελιές, αμπέλια, οργώματα, αλλά και κτηνοτροφία, κατσίκες, προβατίνες, κότες και κουνέλια. Η αγροτική ζωή, με το θέρισμα και το αλώνισμα, βρίσκεται στις πιο βαθιές μνήμες του διάσημου γιατρού.
Το νησί ρίζωσε μέσα του, με πρώτα τον αέρας και την αρμύρα, που μετατράπηκαν σε ένα άσβεστο πάθος για τα σκέρτσα της θάλασσας και τα καμώματα της φύσης.
Ο ίδιος χαίρεται όταν επαναλαμβάνει ότι γνωρίζει τους λώρους του τόπου του πιθαμή προς πιθαμή. Αναγνωρίζει ακόμη και τις πιο μικρές πέτρες της Αρκάσας, μα δεν είναι υπερβολή ότι τα γλυκά βιώματα που έχει, είναι τέτοια που με κάθε ευκαιρία τα προσφέρει συνήθως έμμετρα, ποιητικά, σε φίλους και γνωστούς.
Οι γονείς ήθελαν τα παιδιά τους να προχωρήσουν, να μάθουν γράμματα, να σπουδάσουν και να γίνουν χρήσιμοι στην κοινωνία, κρυφό τους όνειρο να δουν τον Ντίνο τους γιατρό.
Στις αρχές του 1970 όλη η οικογένεια, πατέρας, μητέρα και τα πέντε παιδιά, θα μεταναστεύσουν στην Αμερική. Όμως ο Ντίνος θα μείνει πίσω, θα ταξιδέψει στην Ρόδο, εκεί συνεχίζει τα γράμματα στο Βενετόκλειο Γυμνάσιο.
Είναι η καθοριστική περίοδος της εφηβείας, μεγάλωνε στο σπίτι του εφημέριου παππού, που ήταν ο υπεύθυνος στο ορφανοτροφείο θηλέων Αγία Ειρήνη. Εκείνα τα χρόνια ήταν κυριολεκτικά παραδομένος στη γνώση.
Δεν υπήρξε βράδυ να μην του φωνάξουν να κλείσει τα βιβλία, να ξεκουράσει τα μάτια του κι εκείνος έσβηνε το φως, περίμενε, μόλις ο παππούς και γιαγιά τρύπωναν στο κρεβάτι τους επέστρεφε στο διάβασμα, συνήθως κοιμόταν πάνω στα βιβλία, με ένα μολύβι στο χέρι. Η συνεχής μελέτη κι ο κόπος της μάθησης έφεραν την αριστεία και τον οδήγησε στην ιατρική σχολή της Θεσσαλονίκης.
Από τότε ακολούθησε ένα μαγικό ταξίδι γνώσεων, μοναδικών εμπειριών στην καρδιά της ιατρικής εξέλιξης που συνεχίζει μέχρι σήμερα. Ένα ταξίδι προσφοράς στον συνάνθρωπο.
Η διεθνής αναγνώριση έφερε διακρίσεις και σπουδαίους τίτλους: MD, PhD, FACS, Adjunct Professor of Surgery, Ohio State University, Πρόεδρος Αμερικανικού Κολλεγίου Χειρουργών, Επιστημονικός Διευθυντής, Διευθυντής Γενικής, Βαριατρικής, Λαπαροσκοπικής Χειρουργικής Κλινικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.
Όμως ο Ντίνος Κωνσταντινίδης αφήνει στην άκρη τους τίτλους, άλλωστε στην καθημερινότητα φαίνεται το πρόσωπο του ανθρώπου κι ο γιατρός το γνωρίζει πολύ καλά, το πρώτο που προτάσσει είναι ο απόλυτος σεβασμός στον ασθενή. Δε διστάζει να αποκαλύψει το ρόλο του πατέρα του, στην ανοδική πορεία της καριέρας του.
Στο 5ο και τελευταίο έτος της σχολής, ο πατέρας του Ντίνου αρρώστησε, διαγνώστηκε καρκίνος στο στομάχι.
Αλληλογραφώντας με την οικογένεια έμαθε για τις δυσκολίες και το δύσκολο χειρουργείο.
Ταξίδεψε στην Αμερική, βρέθηκε κοντά του όταν πια ήταν πολύ άρρωστος, εκεί ένιωσε πως έχανε το στήριγμα της οικογένειας. Ο Ντίνος αισθάνθηκε αδύναμος, δεν μπορούσε να προσφέρει. Και ο πατέρας του, νιώθοντας το τέλος να πλησιάζει, προσπάθησε να μαλακώσει το τραύμα της απώλειας και είπε δυο λόγια στο γιο του:
-Παιδί μου το καλοκαίρι εγώ θα σε καμαρώνω από ψηλά.Στο αεροπλάνο, στο ταξίδι της επιστροφής, ο Ντίνος είχε μόνο μια σκέψη, πώς θα είναι η ζωή όταν χάσει τον γονιό του. Λίγους μήνες αργότερα ο πατέρας πέθανε, ήταν μόλις 57 ετών κι ο Ντίνος Κωνσταντινίδης πόνεσε τόσο πολύ που έψαχνε να βρει έναν τρόπο, όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό, ήθελε τα βάλει με το Χάρο! Να γίνει τόσο καλός γιατρός ώστε τη πιο δύσκολη ώρα να τραβά από τα χέρια του τους ανθρώπους.
Το 1991 επιστρέφει από την Αμερική, ήδη είχε σπουδαία επαγγελματική διαδρομή, όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει ήταν “η τέλεια καριέρα”, όμως διάλεξε να την αφήσει πίσω. Δούλευε στο νοσοκομείο, δίδασκε στο πανεπιστήμιο και χαιρόταν την αγάπη και την εκτίμηση των συναδέλφων του.
Μάλιστα ένα χρόνο νωρίτερα είχε κάνει αίτηση, που έγινε αποδεκτή, για τη σπάνια ειδικότητα της αγγειοχειρουργικής, όμως δεν την ακολούθησε διότι εκείνη την εποχή πρωτο-εμφανίστηκε η λαπαροσκοπική χειρουργική. Εκείνος είδε ότι το μέλλον ήταν εκεί, ήταν ήδη γνώστης των λέιζερ. Έτσι απέρριψε ένα πρόγραμμα που όλοι το θαύμαζαν για να ξεκινήσει ένα μαγικό ταξίδι γνώσεων που συνεχίζει ακόμη και σήμερα!
Η επιστροφή στην πατρίδα
Στην Ελλάδα βρέθηκε από ένα τυχαίο γεγονός, ένας συγγενικός γάμος που έγινε ημέρα Τρίτη κι από σύμπτωση ήταν σε εξέλιξη ένα συνέδριο χειρουργικής σε μεγάλο ξενοδοχείο των Αθηνών. Όμως η λαπαροσκοπική χειρουργική στη χώρα μας ήταν ακόμη άγνωστη, κάτι που προκάλεσε τη σκέψη του γιατρού. Ακολούθησε η συνάντηση με τον κ. Γιώργο Αποστολόπουλο, του είχαν πει ότι πρόκειται για ένα υπερ-δραστήριο επιχειρηματία που έβλεπε μπροστά.
Δύο λεπτομέρειες, από την επικοινωνία τους, έφεραν την αλλαγή και έκριναν το μέλλον του Ντίνου Κωνσταντινίδη.
Η πρώτη σκέψη του κ. Αποστολόπουλου, ήταν καθοριστική:
«Μήπως γνωρίζετε τον Νίκο Γκάλη, τον άνθρωπο που μας έμαθε το μπάσκετ; Αν θέλετε να λένε ότι πριν τον Κωνσταντινίδη δεν υπήρχε λαπαροσκοπική χειρουργική θα έρθετε τώρα, σήμερα κιόλας στην Ελλάδα! Αν το αποφασίσετε αργότερα, μετά από κάποια χρόνια, τότε είναι σίγουρο ότι κάποιοι άλλοι γιατροί θα σας έχουν προλάβει». Η δεύτερη λεπτομέρεια έχει να κάνει με το εξαιρετικό βιογραφικό του γιατρού.
Στην Ελλάδα βρέθηκε από ένα τυχαίο γεγονός, ένας συγγενικός γάμος που έγινε ημέρα Τρίτη κι από σύμπτωση ήταν σε εξέλιξη ένα συνέδριο χειρουργικής σε μεγάλο ξενοδοχείο των Αθηνών. Όμως η λαπαροσκοπική χειρουργική στη χώρα μας ήταν ακόμη άγνωστη, κάτι που προκάλεσε τη σκέψη του γιατρού. Ακολούθησε η συνάντηση με τον κ. Γιώργο Αποστολόπουλο, του είχαν πει ότι πρόκειται για ένα υπερ-δραστήριο επιχειρηματία που έβλεπε μπροστά.
Δύο λεπτομέρειες, από την επικοινωνία τους, έφεραν την αλλαγή και έκριναν το μέλλον του Ντίνου Κωνσταντινίδη.
Η πρώτη σκέψη του κ. Αποστολόπουλου, ήταν καθοριστική:
«Μήπως γνωρίζετε τον Νίκο Γκάλη, τον άνθρωπο που μας έμαθε το μπάσκετ; Αν θέλετε να λένε ότι πριν τον Κωνσταντινίδη δεν υπήρχε λαπαροσκοπική χειρουργική θα έρθετε τώρα, σήμερα κιόλας στην Ελλάδα! Αν το αποφασίσετε αργότερα, μετά από κάποια χρόνια, τότε είναι σίγουρο ότι κάποιοι άλλοι γιατροί θα σας έχουν προλάβει». Η δεύτερη λεπτομέρεια έχει να κάνει με το εξαιρετικό βιογραφικό του γιατρού.
Ο κ. Αποστολόπουλος είχε κρατήσει μόνο την πρώτη σελίδα, τις υπόλοιπες τις
είχε τοποθετήσει στο συρτάρι του γραφείου του. Και όπως του ανέφερε, μόνο η
πρώτη σελίδα, από το βιογραφικό, στην Ελλάδα είναι αρκετή, τα υπόλοιπα θα ήταν
εναντίον του! Θα τον κυνηγούσαν γιατί ήταν ήδη φτασμένος και σπουδαίος.
Έτσι ξεκίνησε μια συνεργασία που μέχρι και σήμερα εξακολουθεί να είναι ενεργή και γόνιμη. Εξακολουθεί να αποδίδει και να υπενθυμίζει την πρώτη κουβέντα του Αποστολόπουλου:
«Θα επενδύσω όσα χρειάζονται για να ξεκινήσεις και να προχωρήσεις μπροστά»!
Οι δυο άντρες εμπιστεύτηκαν ο ένας τον άλλον, έδωσαν τα χέρια, χωρίς συμφωνίες, έξι μήνες δίχως μισθό! Ο Ντίνος Κωνσταντινίδης άφησε την Αμερική και τα καλά της, επέστρεψε στην Ελλάδα κι από τότε ξεκίνησε ένα ταξίδι-αγώνας στο μέλλον των ιατρικών εξελίξεων. Τα επόμενα χρόνια η επαγγελματική σχέση των Αποστολόπουλου-Κωνσταντινίδη πέρασε σε άλλο στάδιο, έγιναν δύο καλοί φίλοι, τώρα πια και συγγενείς, κουμπάροι, που αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλον τα ταλέντα και τους αγώνες του.
Κι όμως δεν είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, είναι η ίδια μας η ζωή.
Το τεύχος του διεθνούς περιοδικού Scientific American, τον Οκτώβρη 2000, είχε εξώφυλλο τις εξελίξεις που έφερνε η ρομποτική χειρουργική, ενώ γινόταν και αναφορά στο μέλλον του ασύρματου ίντερνετ!
Μόνον ένας συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, αυτός ίσως να μπορούσε να προβλέψει την επανάσταση που φέρνουν οι νέες ανακαλύψεις. Από τότε πέρασαν 18 χρόνια και η ιατρική βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι τεράστιων αλλαγών, από την παραδοσιακή χειρουργική, ανοικτής τομής (με τους όποιους κινδύνους φέρνει), στη λαπαροσκοπική χειρουργική κι από εκεί περνάμε στο χειρουργείο μέσω ενός αληθινού… ρομπότ!
Όχι, τουλάχιστον την στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, τα ρομπότ δεν σηκώνουν κεφάλι! Δεν αναλαμβάνουν εγχειρήσεις, ούτε δίνουν γνωματεύσεις και θεραπείες.
Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι το εργαλείο, βρίσκεται ανάμεσα στον ασθενή και το χειρουργό, προσφέροντας ανεκτίμητες πληροφορίες στο γιατρό, ενώ με τα ειδικά εξαρτήματα ακριβείας διευκολύνει κατά πολύ το έργο του.
Η τελευταία λέξη της χειρουργικής τεχνολογίας είναι το σύστημα da Vinci, με τον σχεδιασμό του να ξεκινά από το 1995, ενώ από το 2000 χρησιμοποιείται σε περισσότερα από 350 νοσοκομεία. Η χρήση του, εξαιτίας των σημαντικών πλεονεκτημάτων του, εξαπλώνεται ταχύτατα παγκοσμίως.
Μέχρι σήμερα το έχουν χρησιμοποιήσει περισσότεροι από 3 εκατομμύρια ασθενείς σε όλο τον κόσμο ενώ το κόστος του μηχανήματος φτάνει περίπου τα 1.2 εκατομμύρια δολλάρια.
Τον Μάιο του 1998, ο Dr. Friedrich-Wilhelm Mohr χρησιμοποιώντας το σύστημα DaVinci, πραγματοποίησε την πρώτη ρομποτικά υποβοηθούμενη αορτοστεφανιαία παράκαμψη, στο Leipzig Heart Centre στη Γερμανία.
Όμως το 2001 ήταν μια χρονιά ορόσημο για τις εξελίξεις της ιατρικής, ο Γάλλος γιατρός J. Marescaux πραγματοποίησε χολοκυστεκτομή σε μία ασθενή στο Στρασβούργο, ενώ ο ίδιος βρισκόταν στη Νέα Υόρκη (επέμβαση Lindberg).
Στην Ελλάδα, η πρώτη επέμβαση ρομποτικής χειρουργικής πραγματοποιήθηκε από τον Ντίνο Κωνσταντινίδη και την επιστημονική του ομάδα (Ιατρικό Κέντρο Αθηνών) τον Σεπτέμβριο του 2006.
Η πρώτη ανακοίνωση ρομποτικών επεμβάσεων από τη χώρα μας έγινε τον Φεβρουάριο του 2007 στο 2ο παγκόσμιο Συνέδριο Ρομποτικής Χειρουργικής ( MIRA 2007) στη Νέα Υόρκη, ΗΠΑ.
Οι πιο συνηθισμένες λαπαροσκοπικές επεμβάσεις γίνονται στις μέρες μας ρομποτικά, πολλαπλασιάζοντας έτσι τα σημαντικά πλεονεκτήματα που εξασφαλίζει η λαπαροσκοπική χειρουργική για τον ασθενή.
Πρόκειται για τις επεμβάσεις κατά της νοσογόνου παχυσαρκίας, τη χολοκυστεκτομή, την αντιμετώπιση των παθήσεων του παχέος εντέρου, την αποκατάσταση της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης, τη χειρουργική αντιμετώπιση των γυναικολογικών παθήσεων, τη χειρουργική του προστάτη, τη νεφρεκτομή, τη ενδοκρινική χειρουργική και πολλές ακόμη.
Το κόστος; μπορεί να το σηκώσει ένας ασθενής; Ή μήπως πρόκειται για θαυμαστά εργαλεία που απευθύνονται μονάχα σε εκείνους που έχουν χοντρό πορτοφόλι;
Κάποιοι δεν καλοβλέπουν τη τεχνολογία κι ίσως έχουν τους δικούς τους λόγους, όμως ο χρόνος είναι αμείλικτος, τιμωρεί εκείνους που πιστεύουν ότι κρατούν τα σκήπτρα της εποχής τους. Κι ο μετρ της ρομποτικής, Ντίνος Κωνσταντινίδης, το γνωρίζει και προσπαθεί με κάθε τρόπο να μεταδώσει τη γνώση αλλά και την εμπειρία του στους γιατρούς που ακολουθούν τις εξελίξεις. Αν και τα πρώτα χρόνια της επιστροφής του στην Ελλάδα συναντούσε αντιστάσεις, κατάφερε να κερδίσει το σεβασμό, την εκτίμηση της παγκόσμιας κοινότητας των χειρουργών.
Όμως οι ασθενείς, άραγε μπορούν να σηκώσουν το κόστος των εξελίξεων; Σίγουρα δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν τις διαφορές των επεμβάσεων, ωστόσο τις περισσότερες φορές, ένας ασθενής σπάνια ενδιαφέρεται για το πόσο καλά είναι ενημερωμένος ο γιατρός του, στις περισσότερες περιπτώσεις προτιμά να τον βλέπει να ενδιαφέρεται για αυτόν!
Ακολουθούμε λοιπόν το γιατρό μας και έχουμε την ελπίδα ότι επιλέγει την καταλληλότερη θεραπεία για το πρόβλημά μας. Ο ανοικτός κόσμος του ίντερνετ, αν και κρύβει πολλές παγίδες, είναι ευκαιρία, γίνεται το παράθυρο, για να εξετάσουμε πληροφορίες, να συγκρίνουμε τεχνικές κι έτσι να θέσουμε ακόμη και τις πιο μικρές και φαινομενικά ασήμαντες απορίες στον γιατρό μας, έπειτα να περιμένουμε κατανοητές απαντήσεις που αφορούν τη ζωή μας.
– Στις περιπτώσεις που μπορεί να γίνει ρομποτικά ένα χειρουργείο, τότε μήπως οι ανοιχτές επεμβάσεις είναι πλέον ξεπερασμένες;
– Το κόστος μιας μακροχρόνιας θεραπείας, αν τα υπολογίσουμε με χαρτί και μολύβι, στην ουσία δεν είναι το ίδιο με μια ρομποτική επέμβαση;
– Δε θα έπρεπε να απαιτήσουμε από τον γιατρό να μας παρουσιάσει όλες τις εναλλακτικές θεραπείες και τις λύσεις;
Σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία το σύστημα da vinci, σε σχέση με παραδοσιακούς τρόπους θεραπείας, εξασφαλίζει τη μικρότερη αναίμακτη δυνατή τομή, με επιπρόσθετα οφέλη την ελαχιστοποίηση του μετεγχειρητικού πόνου και των επιπλοκών, τη σημαντική μείωση του χρόνου νοσηλείας διασφαλίζοντας πιο γρήγορη ανάρρωση και άρτιο αισθητικό αποτέλεσμα.
Μπορεί τα ρομπότ να μην έχουν ακόμη πρωτοβουλίες, ούτε συναισθήματα, όμως έχουν χέρια (βραχίονες) και μάτια (κάμερες) κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι το σύστημα da vinci, αυτό που χειρίζεται ο Ντίνος Κωνστανινίδης, όταν μένει μόνο θα νιώθει γλυκές μνήμες απ’ το Αιγαίο!
Ο υπολογιστής ονειρεύεται ταξίδια στα Δωδεκάνησα και θα ερωτοτροπεί με την Κάρπαθο.
Η αγάπη του γιατρού για το νησί επηρεάζει όλο του το είναι, βρίσκει τρόπους, ξεδίνει ακόμη και μέσα από την αύρα του, καλύπτει ακόμη και τα άψυχα αντικείμενα που τον περιβάλλουν!
Έτσι ξεκίνησε μια συνεργασία που μέχρι και σήμερα εξακολουθεί να είναι ενεργή και γόνιμη. Εξακολουθεί να αποδίδει και να υπενθυμίζει την πρώτη κουβέντα του Αποστολόπουλου:
«Θα επενδύσω όσα χρειάζονται για να ξεκινήσεις και να προχωρήσεις μπροστά»!
Οι δυο άντρες εμπιστεύτηκαν ο ένας τον άλλον, έδωσαν τα χέρια, χωρίς συμφωνίες, έξι μήνες δίχως μισθό! Ο Ντίνος Κωνσταντινίδης άφησε την Αμερική και τα καλά της, επέστρεψε στην Ελλάδα κι από τότε ξεκίνησε ένα ταξίδι-αγώνας στο μέλλον των ιατρικών εξελίξεων. Τα επόμενα χρόνια η επαγγελματική σχέση των Αποστολόπουλου-Κωνσταντινίδη πέρασε σε άλλο στάδιο, έγιναν δύο καλοί φίλοι, τώρα πια και συγγενείς, κουμπάροι, που αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλον τα ταλέντα και τους αγώνες του.
Κι όμως δεν είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, είναι η ίδια μας η ζωή.
Το τεύχος του διεθνούς περιοδικού Scientific American, τον Οκτώβρη 2000, είχε εξώφυλλο τις εξελίξεις που έφερνε η ρομποτική χειρουργική, ενώ γινόταν και αναφορά στο μέλλον του ασύρματου ίντερνετ!
Μόνον ένας συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, αυτός ίσως να μπορούσε να προβλέψει την επανάσταση που φέρνουν οι νέες ανακαλύψεις. Από τότε πέρασαν 18 χρόνια και η ιατρική βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι τεράστιων αλλαγών, από την παραδοσιακή χειρουργική, ανοικτής τομής (με τους όποιους κινδύνους φέρνει), στη λαπαροσκοπική χειρουργική κι από εκεί περνάμε στο χειρουργείο μέσω ενός αληθινού… ρομπότ!
Όχι, τουλάχιστον την στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, τα ρομπότ δεν σηκώνουν κεφάλι! Δεν αναλαμβάνουν εγχειρήσεις, ούτε δίνουν γνωματεύσεις και θεραπείες.
Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι το εργαλείο, βρίσκεται ανάμεσα στον ασθενή και το χειρουργό, προσφέροντας ανεκτίμητες πληροφορίες στο γιατρό, ενώ με τα ειδικά εξαρτήματα ακριβείας διευκολύνει κατά πολύ το έργο του.
Η τελευταία λέξη της χειρουργικής τεχνολογίας είναι το σύστημα da Vinci, με τον σχεδιασμό του να ξεκινά από το 1995, ενώ από το 2000 χρησιμοποιείται σε περισσότερα από 350 νοσοκομεία. Η χρήση του, εξαιτίας των σημαντικών πλεονεκτημάτων του, εξαπλώνεται ταχύτατα παγκοσμίως.
Μέχρι σήμερα το έχουν χρησιμοποιήσει περισσότεροι από 3 εκατομμύρια ασθενείς σε όλο τον κόσμο ενώ το κόστος του μηχανήματος φτάνει περίπου τα 1.2 εκατομμύρια δολλάρια.
Τον Μάιο του 1998, ο Dr. Friedrich-Wilhelm Mohr χρησιμοποιώντας το σύστημα DaVinci, πραγματοποίησε την πρώτη ρομποτικά υποβοηθούμενη αορτοστεφανιαία παράκαμψη, στο Leipzig Heart Centre στη Γερμανία.
Όμως το 2001 ήταν μια χρονιά ορόσημο για τις εξελίξεις της ιατρικής, ο Γάλλος γιατρός J. Marescaux πραγματοποίησε χολοκυστεκτομή σε μία ασθενή στο Στρασβούργο, ενώ ο ίδιος βρισκόταν στη Νέα Υόρκη (επέμβαση Lindberg).
Στην Ελλάδα, η πρώτη επέμβαση ρομποτικής χειρουργικής πραγματοποιήθηκε από τον Ντίνο Κωνσταντινίδη και την επιστημονική του ομάδα (Ιατρικό Κέντρο Αθηνών) τον Σεπτέμβριο του 2006.
Η πρώτη ανακοίνωση ρομποτικών επεμβάσεων από τη χώρα μας έγινε τον Φεβρουάριο του 2007 στο 2ο παγκόσμιο Συνέδριο Ρομποτικής Χειρουργικής ( MIRA 2007) στη Νέα Υόρκη, ΗΠΑ.
Οι πιο συνηθισμένες λαπαροσκοπικές επεμβάσεις γίνονται στις μέρες μας ρομποτικά, πολλαπλασιάζοντας έτσι τα σημαντικά πλεονεκτήματα που εξασφαλίζει η λαπαροσκοπική χειρουργική για τον ασθενή.
Πρόκειται για τις επεμβάσεις κατά της νοσογόνου παχυσαρκίας, τη χολοκυστεκτομή, την αντιμετώπιση των παθήσεων του παχέος εντέρου, την αποκατάσταση της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης, τη χειρουργική αντιμετώπιση των γυναικολογικών παθήσεων, τη χειρουργική του προστάτη, τη νεφρεκτομή, τη ενδοκρινική χειρουργική και πολλές ακόμη.
Το κόστος; μπορεί να το σηκώσει ένας ασθενής; Ή μήπως πρόκειται για θαυμαστά εργαλεία που απευθύνονται μονάχα σε εκείνους που έχουν χοντρό πορτοφόλι;
Κάποιοι δεν καλοβλέπουν τη τεχνολογία κι ίσως έχουν τους δικούς τους λόγους, όμως ο χρόνος είναι αμείλικτος, τιμωρεί εκείνους που πιστεύουν ότι κρατούν τα σκήπτρα της εποχής τους. Κι ο μετρ της ρομποτικής, Ντίνος Κωνσταντινίδης, το γνωρίζει και προσπαθεί με κάθε τρόπο να μεταδώσει τη γνώση αλλά και την εμπειρία του στους γιατρούς που ακολουθούν τις εξελίξεις. Αν και τα πρώτα χρόνια της επιστροφής του στην Ελλάδα συναντούσε αντιστάσεις, κατάφερε να κερδίσει το σεβασμό, την εκτίμηση της παγκόσμιας κοινότητας των χειρουργών.
Όμως οι ασθενείς, άραγε μπορούν να σηκώσουν το κόστος των εξελίξεων; Σίγουρα δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν τις διαφορές των επεμβάσεων, ωστόσο τις περισσότερες φορές, ένας ασθενής σπάνια ενδιαφέρεται για το πόσο καλά είναι ενημερωμένος ο γιατρός του, στις περισσότερες περιπτώσεις προτιμά να τον βλέπει να ενδιαφέρεται για αυτόν!
Ακολουθούμε λοιπόν το γιατρό μας και έχουμε την ελπίδα ότι επιλέγει την καταλληλότερη θεραπεία για το πρόβλημά μας. Ο ανοικτός κόσμος του ίντερνετ, αν και κρύβει πολλές παγίδες, είναι ευκαιρία, γίνεται το παράθυρο, για να εξετάσουμε πληροφορίες, να συγκρίνουμε τεχνικές κι έτσι να θέσουμε ακόμη και τις πιο μικρές και φαινομενικά ασήμαντες απορίες στον γιατρό μας, έπειτα να περιμένουμε κατανοητές απαντήσεις που αφορούν τη ζωή μας.
– Στις περιπτώσεις που μπορεί να γίνει ρομποτικά ένα χειρουργείο, τότε μήπως οι ανοιχτές επεμβάσεις είναι πλέον ξεπερασμένες;
– Το κόστος μιας μακροχρόνιας θεραπείας, αν τα υπολογίσουμε με χαρτί και μολύβι, στην ουσία δεν είναι το ίδιο με μια ρομποτική επέμβαση;
– Δε θα έπρεπε να απαιτήσουμε από τον γιατρό να μας παρουσιάσει όλες τις εναλλακτικές θεραπείες και τις λύσεις;
Σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία το σύστημα da vinci, σε σχέση με παραδοσιακούς τρόπους θεραπείας, εξασφαλίζει τη μικρότερη αναίμακτη δυνατή τομή, με επιπρόσθετα οφέλη την ελαχιστοποίηση του μετεγχειρητικού πόνου και των επιπλοκών, τη σημαντική μείωση του χρόνου νοσηλείας διασφαλίζοντας πιο γρήγορη ανάρρωση και άρτιο αισθητικό αποτέλεσμα.
Μπορεί τα ρομπότ να μην έχουν ακόμη πρωτοβουλίες, ούτε συναισθήματα, όμως έχουν χέρια (βραχίονες) και μάτια (κάμερες) κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι το σύστημα da vinci, αυτό που χειρίζεται ο Ντίνος Κωνστανινίδης, όταν μένει μόνο θα νιώθει γλυκές μνήμες απ’ το Αιγαίο!
Ο υπολογιστής ονειρεύεται ταξίδια στα Δωδεκάνησα και θα ερωτοτροπεί με την Κάρπαθο.
Η αγάπη του γιατρού για το νησί επηρεάζει όλο του το είναι, βρίσκει τρόπους, ξεδίνει ακόμη και μέσα από την αύρα του, καλύπτει ακόμη και τα άψυχα αντικείμενα που τον περιβάλλουν!
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΑΠΟ: https://www.rodiaki.gr/
Η Νηστεία!
Η νηστεία των Αγίων Αποστόλων
Όπως είναι γνωστό, η νηστεία δεν είναι αυτοσκοπός στην
πνευματική μας ζωής αλλά εργαλείο που μας βοηθά να καθαριστούμε μεταμορφώνοντας
τα πάθη μας για να φτάσουμε στην Βασίλεια του Θεού.
Μέσα στις νηστείες που έχει θεσπίσει η Εκκλησία,
υπάρχει και η νηστεία των Αγίων Αποστόλων που είναι δυστυχώς άγνωστη σήμερα σε
πολλούς Χριστιανούς. Στις 29 Ιουνίου, η Εκκλησία εορτάζει την εορτή των
πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Έτσι, προς ανάμνηση του μαρτυρικού
θανάτου των δύο Αποστόλων, έθεσε να υπάρχει νηστεία που λέγεται «Τεσσαρακοστή»
αν και με το Νέο Ημερολόγιο, δεν υπερβαίνει ποτέ τις 30 ημέρες. Ο όρος
περισσότερο έχει την σημασία της νηστείας λόγω ότι χρησιμοποιείται κατά τη
περίοδο των Χριστουγέννων και του Πάσχα.
Η νηστεία ξεκινά την Δευτέρα μετά την Κυριακή των Αγ.
Πάντων και λήγει στις 29 Ιουνίου. Είναι κινητή εορτή που η διάρκεια της
εξαρτάται από πότε είναι το Πάσχα. Η νηστεία αυτή, κατά τον Μ. Αθανάσιο (4ον
αιώνα) ξεκινούσε μετά την Πεντηκοστή λόγω του ότι οι Απόστολοι ξεκίνησαν το
έργο τους. Κατά τις Αποστολικές Διαταγές, ξεκινούσε μετά την Κυριακή των Αγ.
Πάντων όπως το εορτάζουμε και εμείς. Σε αυτή τη νηστεία, τρώμε ψάρι, κρασί και
λάδι. Στις 29 Ιουνίου που τελειώνει η νηστεία, υπάρχει για τους κοσμικούς
κατάλυση εις πάντα και για τους μοναχούς κατάλυση ιχθύος.
Υπήρχαν προσπάθειες να γίνει μικρότερη η νηστεία ή και
να καταλυθούν και άλλες τροφές όπως την περίπτωση του Οικ. Πατριάρχη
Κωνσταντουπόλεως Ιερεμία Γ’ (1719 μ.Χ.) που προσπάθησε να περιορίσει τις μέρες
νηστείας σε 12 επειδή στο Φανάρι, είχε καταργηθεί η νηστεία αυτή. Απέτυχε όμως
αυτή η προσπάθεια επειδή εξεργέθηκαν οι ψαράδες και μπακάληδες γιατί
ζημιώνονταν αυτή τη περίοδο. Προσπάθισε πάλι κατά τη δεύτερη του πατριαρχεία ο
Ιωακείμ ο Γ’ (1901-1912), κατά την νηστεία των Αγ. Αποστόλων, να γίνεται
κατάλυση αυγών, γάλακτος και τυριού. Απέτυχε όμως αυτή η προσπάθεια λόγω της
σθεναρής αντίστασης από τους μοναχούς του Αγ. Όρους.
Είναι κάτι βασικό που πρέπει όλοι μας να γνωρίζουμε.
Οι νηστείες τις Εκκλησίας δεν θα πρέπει να τροποποιούνται για να βολεύουν τις
θελήσεις μας αλλά να τροποποιούμαστε εμείς κατά τις νηστείες αυτές όπως τις
έχει θεσπίσει η Αγία Εκκλησία μας. Βεβαίως υπάρχει και η «οικονομία» που
γίνεται εκτάκτως και κατόπιν υποδείξεως πνευματικού για την καλύτερη θεραπεία
του εκάστου άρρωστου πιστού. Επειδή όλοι μας, κατά έναν αυξημένο ή ελάχιστο
βαθμό, είμαστε άρρωστοι πνευματικά και σωματικά, η Εκκλησία έρχεται ως
«θεραπαινίς» να βοηθήσει τον καθέναν κατά τον βαθμό της ασθενείας του. Πρέπει
όμως όλοι μας να ακολουθούμε την γενική γραμμή της Εκκλησίας και να μην κοιτάμε
την εξαίρεση, την οικονομία ως μια εύκολη λύση αλλά κατόπιν ευλογίας του
πνευματικού μας, να πολεμάμε για το καλύτερο της ψυχής μας.
Εύχομαι όλοι μας να μην παραμελίσουμε και αυτή την
σημαντική νηστεία της Εκκλησίας μας και να την χρησιμοποιήσουμε καταλλήλως προς
την θεραπεία της ψυχής μας. Καλό στάδιο!!!
ΠΗΓΗ: (www.themata-orthodoxias.blogspot.gr)
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟhttp://wwwΤετάρτη 30 Μαΐου 2018
Οἰκουμεινικόν Πατριαρχεῖον
 | Ανακοινωθέν της Αγίας και Ιεράς Συνόδου (30.05.2018) |  |
| Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς σήμερον, Τετάρτην, 30ήν Μαΐου 2018, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων. Κατά τήν συνεδρίαν αὐτῆς, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος ἀποδεχθεῖσα τήν οἰκειοθελῆ παραίτησιν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Νέας Ζηλανδίας κ. Ἀμφιλοχίου ἀπό τῆς διαποιμάνσεως τῆς Ἐπαρχίας αὐτοῦ, προτάσει τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἐξελέξατο αὐτόν παμψηφεί Μητροπολίτην Γάνου καί Χώρας, εἰς δέ τήν οὑτωσί κενωθεῖσαν Μητρόπολιν Νέας Ζηλανδίας ἐξελέξατο, ὁμοίως παμψηφεί, τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Μύρωνα Κτιστάκην, κληρικόν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης. Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 30ῇ Μαΐου 2018 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου |
Σχέση Εκκλησίας-Πολιτείας
Μεσογαίας Νικόλαος:
"Άρρωστη" η σχέση Εκκλησίας - Πολιτείας
Έχω υπάρξει "άθεος" για έξι χρόνια...
Τρίτη 29 Μαΐου 2018
Το αλογάκι της Παναγίας...
|
Το λέμε «Αλογάκι
της Παναγίας»
αλλά είναι ένα από τα πιο αιμοβόρα πλάσματα της φύσης (βίντεο)
 |
Το περίφημο «Αλογάκι της Παναγίας» που σέβεται ο κόσμος και συνήθως δεν το
ενοχλεί αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα και άγνωστα στην πραγματικότητα
έντομα. Έχει μήκος 5-7 εκατοστά και το επιστημονικό του όνομα είναι Mantis Religioza,
η λέξη mantis προέρχεται από την ελληνική λέξη μάντης.
Μεταφράζοντας την επιστημονική του ονομασία θα λέγαμε ότι πρόκειται για τον
«προσευχόμενο μάντη». Πρόκειται για ένα από τα πιο αδίστακτα και αιμοβόρα
πλάσματα της φύσης και δεν έχει να κάνει τίποτα με το θεϊκό όνομα του.
Έχει απίστευτη ικανότητα να στοχεύει και να εγκλωβίζει το θήραμα του σε
ασύλληπτα γρήγορους χρόνους και να το σκοτώνει ακινητοποιώντας το με το ράμφος
του και τα μακριά και σαν πριόνια πόδια του που αγκαλιάζουν το θύμα και δεν του
δίνουν περιθώρια διαφυγής…
Το πιο σημαντικό όμως είναι και στο άνισο μέγεθος που έχουν τα δυο φυλά. Το
θηλυκό είναι σχεδόν διπλάσιο και πάντα μεγαλύτερο από το αρσενικό και πιο
επιθετικό.. Είναι τόσο αιμοβόρο που την ώρα του ζευγαρώματος ακριβώς τη στιγμή
που το αρσενικό εκσπερματώνει και αφήνεται πιο χαλαρό με μια απίστευτα γρήγορη
κίνηση το θηλυκό γυρίζει και σκοτώνει το αρσενικό την ώρα που το γονιμοποιεί
και διαιωνίζει το είδος!
Συνήθως το αποκεφαλίζει με συνοπτικές κινήσεις και στη συνεχεία το καταβροχθίζει
παίρνοντας πίσω τη χαμένη ενεργεία που «σπατάλησε» κατά τη διάρκεια της
ερωτικής πράξης με το αρσενικό.
Τρώγοντας το θηλυκό το σώμα του αρσενικού παίρνει αρκετές πρωτεΐνες τις
οποίες αργότερα χρειάζεται για να θρέψει τους κοινούς απογόνους τους που θα
έρθουν στον κόσμο μετά την επιτυχημένη συνουσία.
Τα αρσενικά κατά κάποιο τρόπο γνωρίζουν τι τα περιμένει γι αυτό κατά την
εκσπεpμάτωση κάποιες φόρες κάνουν μια απότομη κίνηση και αποκολλούνται από το
θηλυκό για να γλιτώσουν την επίθεση που τα περιμένει.
Σε γενικές όμως γραμμές 8 στα 10 αρσενικά δεν τα καταφέρνουν και αφήνουν
την τελευταία τους πνοή ένδοξα στα σαγονιά του υπερμεγέθους θηλυκού.
Το πιο παράξενο από όλα είναι ότι μετά τον αποκεφαλισμό του αρσενικοί κατά
την επίθεση του θηλυκού η συνουσία συνεχίζεται για μερικά δευτερόλεπτα και η
γονιμοποίηση του θηλυκοί είναι πάντα επιτυχής μετά το θάνατο του αρσενικού.
Οι φωτογραφίες δείχνουν το ζευγάρι την ώρα του ζευγαρώματος τη στιγμή που
το θηλυκό έχει παγιδεύσει το αρσενικό και έχει αρχίσει να το τρώει.
ΠΗΓΗ:https://www.pentapostagma.gr
Κυριακή 27 Μαΐου 2018
Σάββατο 26 Μαΐου 2018
ΑΙΝΟΙ & ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
ΑΙΝΟΙ & ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Πασχαλίδης Θεολόγος
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ. Για να Θυμούνται οι Παλιοί και να Μαθαίνουν οι Νέοι.
Ο Θεολόγος Πασχαλίδης γεννήθηκε το 1929 στην Νικήσιανη του Νομού Καβάλας στους πρόποδες του Όρους Παγγαίου. Ήταν τέσσερα αδέλφια ο Πασχάλης η Ελένη ο Ζαχαρίας και ο Θεολόγος. Ο Ζαχαρίας και ο Θεολόγος από μικροί έδειξαν την κλήση και την Αγάπη τους προς την Εκκλησία και την Βυζαντινή Μουσική. Ο Θεολόγος μετά την στρατιωτική του θητεία ακολουθεί τον αδελφό του Ζαχαρία στην Θεσσαλονίκη όπου μαθήτευε κοντά στον Άρχοντα Πρωτοψάλτη της Μ.Χ.Ε. Αθανάσιο Καραμάνη, και μαθαίνει και αυτός κοντά στον αδελφό του και τον μεγάλο δάσκαλο το ύφος και την γνώση της ψαλτικής τέχνης. Αναλαμβάνει Δεξιός Πρωτοψάλτης στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Επταλόφου Θεσ/νίκης και ξεκινάει την ψαλτική του σταδιοδρομία. Πατρεύεται την Στυλιανή Χριστοδουλή από την Επανομή Θεσσαλονίκης και μετά από δέκα χρόνια αποκτούν ένα αγοράκι τον Πασχάλη. Κουρέας στο επάγγελμα με δικό του μαγαζί διορίζεται στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, ως κουρέας του νοσοκομείου. Διδάσκει αφιλοκερδώς με Ζήλο και Αγάπη την Βυζαντινή Μουσική όπου του ζητηθεί. Μετά από αρκετά χρονιά στον Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής, διορίζεται Λαμπαδάριος στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάνου Χρυσοστόμου Θεσσαλονίκης για 20 Συναπτά έτη, για λόγους υγείας και για να βρίσκεται κοντά στο σπίτι του και την δουλειά του, μέχρι το τέλος της ζωής του. 'Εψαλλε σε πολλούς ναούς της Θεσσαλονίκης και της Ελλάδος όπου τον καλούσαν και όπου τον θυμούνται μέχρι και σήμερα. Διακρίθηκε για την Αγάπη του στην Βυζαντίνη Μουσική, την Απλότητα του χαρακτήρα του και την Ταπεινοτητά του. Αυτά τα λίγα καταθέτω από ψυχής στην Μνήμη του πολυαγαπημένου μου Πατέρα από την προσωπική αφήγηση της 82χρονης μητέρας μου. Ο Θεός να τον Αναπαύει και ευχόμεθα εν σκηναίς δικαίων να Δοξολογούν τον Τριαδικό Θεό τα δύο Αδέλφια Ζαχαρίας και Θεολόγος Πασχαλίδης.
Ο
Ελαχίστοις
Εν Ιεροψάλταις
ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ
Η Εἰκόνα της Παντηκοστής
Ερμηνεία και Θεολογία
στην εικόνα της Πεντηκοστής
Η εκκλησιαστική τέχνη, όπως κάθε άλλη τέχνη, είναι ένα
γλωσσικό ιδίωμα που μιλά μέσα από τα σχήματά του. Η εικόνα, μας μεταδίδει το
μήνυμα της με το σχήμα της ή με το στυλ της. Όπως γράφει ο π. Ιωάννης
Μέγιεντορφ, η ιερή τέχνη είναι για τους ορθοδόξους αχώριστη από την θεολογία. Η
εικόνα, όπως και η Λειτουργία ολόκληρη, ανοίγει τους οφθαλμούς του πνεύματος σ’
εκείνους που ανήκουν στην Εκκλησία εγκαινιάζοντας γη καινή και καινό ουρανό. Με
την μεσολάβηση της εικόνας, εκείνος που προσεύχεται εισέρχεται σε ορατή
κοινωνία με το πρόσωπο ή το γεγονός που προσκυνά, και αντίστοιχα αυτά του
αποκαλύπτονται δια της εικόνος. Επομένως τα λόγια του Χριστού « Υμών δε
μακάριοι οι οφθαλμοί, ότι βλέπουσι, και τα ώτα υμών, ότι ακούουσιν», που μας
παραδίδει ο Ματθαίος (ιγ’, 16), αποκτούν το πλήρες νόημά τους. [1]
Στο συγκεκριμένο άρθρο, θα εστιάσουμε στον
εικονογραφικό τύπο της Πεντηκοστής, που συνδέεται με την εορτή της Πεντηκοστής
μετά την Σταύρωση του Κυρίου μας. Πενήντα ημέρες μετά το Πάσχα η Εκκλησία μας,
εορτάζει την Πεντηκοστή σε ανάμνηση της επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος στους
μαθητές. Η επιφοίτηση αυτή έγινε την ημέρα που οι Ιουδαίοι εόρταζαν την εορτή
της δικής τους Πεντηκοστής. Οι Ιουδαίοι με την εορτή αυτή ευχαριστούσαν το Θεό
για τη συγκομιδή των σιτηρών. Γι’ αυτό η Πεντηκοστή λεγόταν και εορτή του
θερισμού ή των πρώτων καρπών. Στα χρόνια όμως του Κυρίου είχε κι άλλη σημασία,
ήταν εορτή αναμνηστική ενός σημαντικού γεγονότος της ιερής ιστορίας: της
παράδοσης από το Θεό του νόμου στο Μωυσή, που έγινε την 50η ημέρα μετά το
Πάσχα. Με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος την Πεντηκοστή, εμφανίστηκε επίσημα
στον κόσμο η Εκκλησία, που συνεχίζει το έργο του Κυρίου πάνω στη γη. Στο όρος
Σινά η παράδοση του νόμου στο Μωυσή έκανε τους Ισραηλίτες περιούσιο λαό του
Θεού. Έτσι και τώρα με την έκχυση του Αγίου Πνεύματος στους αποστόλους
γεννήθηκε ο νέος περιούσιος λαός του Θεού, η αγία μας Εκκλησία. [2]
Το εικονογραφικό θέμα της Πεντηκοστής στους
βυζαντινούς ναούς το συναντάμε στους ημικυλινδρικούς θόλους και στα ψηλότερα
σημεία των τοίχων, όπου και αναπτύσσεται η επίγεια ζωή του Χριστού με τα
σπουδαιότερα γεγονότα, τα οποία ξεκινούν με τον Ευαγγελισμό και ολοκληρώνονται
με την Κοίμηση της Θεοτόκου, δηλαδή το λεγόμενο «Δωδεκάορτο». [3] Ο αρχαιότερος
θόλος με την αναπαράσταση της Πεντηκοστής που έχει διατηρηθεί, βρίσκεται πάνω
από το ιερό της φημισμένης εκκλησίας του Οσίου Λουκά Λεβαδείας (11ο αιώνα). [4]
Στον εικονογραφικό τύπο της Πεντηκοστής, που κατά
κανόνα επικρατεί μέχρι την εποχή της Εικονομαχίας, χαρακτηριστικό του οποίου
αποτελεί η μικρογραφία που σώζεται στο Ευαγγέλιο του Rabbula (6ος αιώνας).
Βλέπουμε τους Αποστόλους να στέκονται όρθιοι, δεξιά και αριστερά της Παναγίας,
που δεσπόζει στο κέντρο της συνθέσεως, σε δύο οριζόντιες σειρές. Ζωγραφίζονται
με φωτοστέφανα και πύρινες γλώσσες στα κεφάλια τους. Η πύρινη γλώσσα επάνω στην
κεφαλή της Θεοτόκου είναι πιο μεγάλη από τις άλλες και συνδέεται άμεσα με την
κατερχόμενη περιστερά. Αυτή η παρουσία της Θεοτόκου στον εικονογραφικό τύπο της
Πεντηκοστής είναι δεδομένη μέχρι και την Εικονομαχία. Όμως, μετά τον 9ο αιώνα,
ένεκα των θεολογικών συζητήσεων και των σχετικών αμφιβολιών, επιβάλλεται στην
εικονογραφία της Πεντηκοστής ο άλλος τύπος, στον οποίο συνήθως απουσιάζει η
Θεοτόκος. Επίσης διαφορά βλέπουμε και στους Αποστόλους, μέχρι τον 10ο αιώνα δεν
ζωγραφίζονται καθισμένοι ημικυκλικά, αλλά παρατάσσονται σε μια σειρά, είτε όρθιοι
(Rabbula), είτε καθιστοί όπως στο τρίπτυχο της Μονής Σινά (9ος-10ος αιώνας).
[5] Σε αρχαιότερες παραστάσεις στο ανώτερο τμήμα της σκηνής ζωγραφίζεται η
Ετοιμασία του Θρόνου π.χ. στον Όσιο Λουκά της Λεβαδείας. [6]
Μεταεικονομαχικά, η εικόνα της Πεντηκοστής παρουσιάζει
υπερώο. Είναι το υπερώο που διέμεναν οι απόστολοι μετά την Ανάληψη του Κυρίου.
Χωρισμένοι σε δύο ομάδες, είναι καθισμένοι σε ημικυκλικό θρανίο με ράχη και
υποπόδιο. Στην κορυφή του ημικυκλίου είναι οι πρωτοκορυφαίοι απόστολοι Πέτρος
και Παύλος. Τρίτος δεξιά από τον Πέτρο είναι ο απόστολος και ευαγγελιστής
Λουκάς και απέναντί του ο απόστολος και ευαγγελιστής Μάρκος, ο τρίτος κοντά
στον Παύλο. Ακολουθούν οι λοιποί απόστολοι κατά σειρά ηλικίας. Όλοι είναι ήρεμοι
με γλυκιά έκφραση και στοχαστικό βλέμμα. Κρατούν ειλητάρια που συμβολίζουν το
διδακτικό χάρισμα που έλαβαν από το Άγιο Πνεύμα. Ενώ ο Παύλος και οι
ευαγγελιστές κρατούν βιβλία, ως συγγραφείς. Μεταξύ των πρωτοκορυφαίων
διακρίνεται ένα κάθισμα κενό. Είναι η θέση του Χριστού, της θείας κεφαλής της
Εκκλησίας την οποία εικονίζει η Πεντηκοστή. Στο επάνω μέρος της εικόνας
εικονίζεται ο ουρανός με τμήμα κύκλου. Από αυτόν εκπέμπονται δύο δέσμες
ακτινών, δώδεκα συνολικά, που κατεβαίνουν προς τους Αποστόλους. [7] Η δια των
ακτινών κάθοδος του Αγίου Πνεύματος απαντάτε στις περισσότερες απεικονίσεις,
αντί του σπανιότερου τύπου, στον οποίο αντί για ακτίνες ζωγραφίζονται πύρινες
γλώσσες επί των κεφαλών των αποστόλων. Ωστόσο η απεικόνιση των πύρινων γλωσσών
θα επανέλθει με τέχνη της Αναγέννησης και θα τονιστεί από τον Δομίνικο
Θεοτοκόπουλο (El Greco). [8]
Κάτω από τους καθισμένους αποστόλους εικονίζεται μία
μορφή γέροντος «με στέμμα εις την κεφαλήν του και με οξύ ή στρογγυλόν γένειον».
Ο γέροντας αυτός είναι ο «κόσμος» προσωποποιημένος. Είναι φορτωμένος με τόσα
χρόνια, από την πτώση μέχρι σήμερα, ολόκληρο δε το σύμπαν είναι αιχμάλωτο στον
άρχοντα του παρόντος κόσμου. Μερικές φορές η αψίδα, όπου συνήθως εικονίζεται ο
«κόσμος» είναι κλεισμένη με κάγκελα φυλακής και έτσι υπογραμμίζεται μια
κατάσταση αιχμαλωσίας. Το σκοτάδι, που συνήθως περιβάλλει το γέροντα,
παριστάνει το σκότος και τη σκιά θανάτου, τον Άδη από όπου αποσπάται ο μη
βαπτισμένος κόσμος και δέχεται το φως του Ευαγγελίου. Ο γέροντας έχει απλωμένα
τα χέρια του για να δεχθεί τη χάρη και το μήνυμα του Ευαγγελίου. Στα χέρια του
κρατά ένα λευκό σεντόνι, όπου μέσα εικονίζονται δώδεκα κλειστά ειλητάρια, που
συμβολίζουν τους ισάριθμους κλήρους, με τους οποίους κληρώθηκε η οικουμένη
στους Αποστόλους για να κηρυχθεί ο λόγος του Θεού παντού.
Στις
αρχαιότερες εικόνες, αντί του κόσμου, ζωγραφίζονται κάποιοι άνθρωποι από
διάφορες φυλές, ντυμένοι με παράδοξα φορέματα και γυρισμένοι κατ’ επάνω, σαν να
ακούν το κήρυγμα των αποστόλων ο καθένας στην δική του γλώσσα, και πάνω από
αυτούς η επιγραφή «Λαοί, Φυλαί και Γλώσσαι».[9] Σχετική αναφορά για τον «κόσμο»
υπάρχει σε ένα κείμενο του 17ου αιώνα. Σύμφωνα με αυτό, ο άνθρωπος κάθεται σε
σκοτεινό μέρος, επειδή η οικουμένη ήταν προηγουμένως χωρίς πίστη. Είναι
κυρτωμένος από τα χρόνια, γιατί είχε γεράσει από την αμαρτία του Αδάμ. Το
κόκκινο του ένδυμα δηλώνει τις αιματηρές θυσίες του πονηρού. Το βασιλικό στέμμα
δηλώνει την αμαρτία που κυβερνούσε τον κόσμο. Και το λευκό ύφασμα στα χέρια του
με τα δώδεκα ειλητάρια, σημαίνει τους δώδεκα αποστόλους που έφεραν με την
διδασκαλία τους φως στην οικουμένη.
Έτσι στην εικόνα μας η αντίθεση είναι χτυπητή. Επάνω
το φώς, ο ωραίος κόσμος του Πνεύματος. Κάτω το σκοτάδι, ο κόσμος της αγνοίας
και της αμαρτίας. Γι’ αυτό πρέπει να παρακαλούμε το Άγιο Πνεύμα να μας φωτίζει
και να μας αγιάζει, γιατί όπως λέγει και ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων είναι ο φωταγωγός
των πεπλανημένων, αθλοθέτης των αγωνιζομένων και ο στεφανωτής των
νενικηκότων.[10]
Παραπομπές:
1. Νικολάου Ozoline
(πρωτοπρεσβυτέρου), Η ιστορία μιας εικόνας, ( η εικόνα της Πεντηκοστής),
Αθήνα 2010, σσ.33-39.
2. Χρήστου Γ. Γκότση, Ο Μυστικός Κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων, τ. Α΄, εκδ. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, σσ. 115-116.
3. Ιωάννας Στουφή- Πουλημένου, Χριστιανική και Βυζαντινή Αρχαιολογία και Τέχνη, Αθήνα 2011, σ.320.
4. Νικολάου Ozoline (πρωτοπρεσβυτέρου), Η ιστορία μιας εικόνας, ( η εικόνα της Πεντηκοστής), Αθήνα 2010, σ. 186.
5. Γεωργίου Β. Αντουράκη, Θέματα Αρχαιολογίας και Τέχνης, Γ΄ Τόμος: Τεύχος Δεύτερο (Το Δωδεκάορτο και ο Ακάθιστος Ύμνος στην Ορθόδοξη Τέχνη και Παράδοση ), Αθήνα 2001, σσ. 301-302.
6. Κωνσταντίνου Δ. Καλοκύρη, «Εορταί, δώδεκα, (Εικονογραφία)» ΘΗΕ, Ε’ στ. 755.
7. Χρήστου Γ. Γκότση, Ο Μυστικός Κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων, σ. 116.
8. Κωνσταντίνου Δ. Καλοκύρη, «Εορταί, δώδεκα, (Εικονογραφία)» ΘΗΕ, Ε’ στ. 754.
9. Γεωργίου Β. Αντουράκη, Θέματα Αρχαιολογίας και Τέχνης, σσ. 300-301.
10. Χρήστου Γ. Γκότση, Ο Μυστικός Κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων, σσ. 119-120.
2. Χρήστου Γ. Γκότση, Ο Μυστικός Κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων, τ. Α΄, εκδ. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, σσ. 115-116.
3. Ιωάννας Στουφή- Πουλημένου, Χριστιανική και Βυζαντινή Αρχαιολογία και Τέχνη, Αθήνα 2011, σ.320.
4. Νικολάου Ozoline (πρωτοπρεσβυτέρου), Η ιστορία μιας εικόνας, ( η εικόνα της Πεντηκοστής), Αθήνα 2010, σ. 186.
5. Γεωργίου Β. Αντουράκη, Θέματα Αρχαιολογίας και Τέχνης, Γ΄ Τόμος: Τεύχος Δεύτερο (Το Δωδεκάορτο και ο Ακάθιστος Ύμνος στην Ορθόδοξη Τέχνη και Παράδοση ), Αθήνα 2001, σσ. 301-302.
6. Κωνσταντίνου Δ. Καλοκύρη, «Εορταί, δώδεκα, (Εικονογραφία)» ΘΗΕ, Ε’ στ. 755.
7. Χρήστου Γ. Γκότση, Ο Μυστικός Κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων, σ. 116.
8. Κωνσταντίνου Δ. Καλοκύρη, «Εορταί, δώδεκα, (Εικονογραφία)» ΘΗΕ, Ε’ στ. 754.
9. Γεωργίου Β. Αντουράκη, Θέματα Αρχαιολογίας και Τέχνης, σσ. 300-301.
10. Χρήστου Γ. Γκότση, Ο Μυστικός Κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων, σσ. 119-120.
2.
ΠΗΓΗ: http://www.pemptousia.gr
Η Πεντηκοστή!
Εις την Πεντηκοστήν
Ο Ορθόδοξος έχει πλήρη συνείδηση πως ανήκει σε μία
κοινότητα. «Γνωρίζουμε πως όποιος από μας πέσει», έγραφε ο Χομιάκωφ, «πέφτει
μόνος του, κανείς όμως δεν σώζεται από μόνος του. Σώζεται ως μέλος της
Εκκλησίας, μαζί με όλα τα άλλα μέλη της».
Είναι όμως σίγουρο πως η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία είναι
πνευματική και μυστική υπό την έννοια πως η Ορθόδοξη θεολογία ποτέ δεν
ασχολείται με την επίγεια πλευρά της Εκκλησίας μεμονωμένα, αλλά θεωρεί πάντοτε
την Εκκλησία «εν Χριστώ και αγίω Πνεύματι». Ολόκληρη η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία
έχει ως αφετηρία την ιδιαίτερη σχέση που υφίσταται μεταξύ Εκκλησίας και Θεού.
Τρεις φάσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν για ν᾿ αποδώσουν αυτή τη σχέση: η
Εκκλησία είναι: α) εικόνα της αγίας Τριάδας, β) Σώμα Χριστού και γ) μια συνεχής
Πεντηκοστή. Η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία είναι Τριαδική, Χριστολογική και
«Πνευματολογική».
α) Εικόνα της αγίας Τριάδας.
Όπως ακριβώς κάθε πρόσωπο έχει δημιουργηθεί κατ᾿
εικόνα του Τριαδικού Θεού, έτσι και η Εκκλησία ως όλον είναι εικόνα του εν
Τριάδι Θεού, αναπαράγοντας πάνω στη γη το μυστήριο της ενότητας και της
ποικιλίας. Στην αγία Τριάδα τα τρία πρόσωπα είναι ένας Θεός, χωρίς όμως να
παύουν να είναι τέλεια πρόσωπα.
Στην Εκκλησία ένα πλήθος διαφορετικών ανθρώπων
ενώνεται σ᾿ ένα σώμα, στο οποίο όμως ο καθένας και η καθεμιά διατηρεί ατόφια
την προσωπικότητά του. Το κάθε πρόσωπο της αγίας Τριάδας κατοικεί στο άλλο και
αυτό εξεικονίζεται στην αλληλοπεριχώρηση των μελών της Εκκλησίας.
Στην Εκκλησία υπάρχει διάσταση μεταξύ ελευθερίας και
αυθεντίας. Στην Εκκλησία υπάρχει ενότητα και όχι ολοκληρωτισμός. Όταν οι
Ορθόδοξοι αποδίδουν στην Εκκλησία τον όρο «Καθολική», έχουν κατά νού (μεταξύ
άλλων) και αυτό το ζωντανό θαύμα της ενότητας των πολλών προσώπων σε ένα.
Αυτή η σύλληψη της Εκκλησίας ως εικόνας της αγίας
Τριάδας, μας βοηθά επίσης να κατανοήσουμε γιατί οι Ορθόδοξοι δίνουν τεράστια
σημασία στις Συνόδους. Η Σύνοδος αποτελεί έκφραση του Τριαδικού χαρακτήρα της
Εκκλησίας. Μπορούμε να δούμε το μυστήριό της ενότητος εν τη ποικιλία, σύμφωνα
με την εικόνα της αγίας Τριάδας, να εφαρμόζεται στην πράξη, όταν οι πολλοί
επίσκοποι, οι συναγμένοι στη σύνοδο, φτάνουν ελεύθερα σε κοινή απόφαση υπό τον
φωτισμό του αγίου Πνεύματος.
β) Σώμα Χριστού.
«Ούτως οι πολλοί εν σώμα εσμέν εν Χριστώ» (Ρωμ. 12,
5). Ο στενότερος δυνατός δεσμός υπάρχει μεταξύ του Χριστού και της Εκκλησίας:
κατά την περίφημη φράση του Ιγνατίου, «όπου ο Χριστός, εκεί και η Καθολική
Εκκλησία». Η Εκκλησία είναι η επέκταση της Σάρκωσης, το πεδίο όπου συνεχίζεται
η Σάρκωση. Η Εκκλησία, σύμφωνα με τον Έλληνα θεολόγο Χρήστο Ανδρούτσο, είναι το
«κέντρο και το όργανο του λυτρωτικού έργου του Χριστού… δεν είναι τίποτε άλλο
από μία συνέχιση και μία επέκταση του προφητικού, του ιερατικού και βασιλικού
Του αξιώματος… Η Εκκλησία και ο Ιδρυτής της είναι αδιάρρηκτα ενωμένοι… Η
Εκκλησία είναι ο Χριστός «μεθ᾿ ημών».
Ο Χριστός δεν εγκατέλειψε την Εκκλησία όταν ανελήφθη
στους ουρανούς: «Και ιδού εγώ μεθ᾿ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της
συντελείας του αιώνος», υποσχέθηκε (Ματθ. 28, 20), επειδή «ου γαρ εισί δύο η
τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμι εν μέσω αυτών» (Ματθ. 18, 20).
Η ενότητα μεταξύ του Χριστού και της Εκκλησίας Του
πραγματώνεται, πάνω απ᾿ όλα, μέσω των μυστηρίων. Στο Βάπτισμα ο νέος χριστιανός
θάπτεται και ανίσταται με τον Χριστό. Στην Ευχαριστία τα μέλη του Σώματος του
Χριστού λαμβάνουν το Σώμα Του μέσω των μυστηρίων. Η Ευχαριστία, ενώνοντας τα
μέλη της Εκκλησίας με τον Χριστό, τα ενώνει ταυτόχρονα μεταξύ τους: «ότι εις
άρτος, εν σώμα οι πολλοί εσμέν· οι γαρ πάντες εκ του ενός άρτου μετέχομεν» (Α´
Κορ. 10, 17). Η Ευχαριστία δημιουργεί την ενότητα της Εκκλησίας. Η Εκκλησία
(όπως την είδε ο αγ. Ιγνάτιος) είναι μία Ευχαριστιακή κοινωνία, ένας
μυστηριακός οργανισμός που σαρκώνεται όπου τελείται η Ευχαριστία. Δεν είναι συμπτωματικό
ότι ο όρος «Σώμα Χριστού» σημαίνει την Εκκλησία και το μυστήριο. Και πως η
φράση sommunio sanctrorum στο Αποστολικό Σύμβολο σημαίνει ουσιαστικά «κοινωνία
των αγίων» και «κοινωνία των μυστηρίων». Πρέπει να θεωρούμε πρωταρχικά την
Εκκλησία ως μυστήριο. Η εξωτερική της οργάνωση, όσο σημαντική κι αν είναι,
έρχεται μετά τη μυστηριακή της ζωή.
γ) Μια συνεχής Πεντηκοστή.
Είναι εύκολο να υπερτονίσουμε τον χαρακτήρα της Εκκλησίας
ως Σώματος Χριστού και να ξεχαστεί ο ρόλος του αγίου Πνεύματος. Αλλά όπως
είπαμε, στο έργο τους μεταξύ των ανθρώπων, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα
αλληλοσυμπληρώνονται, και αυτό ισχύει τόσο στην Εκκλησιολογία όσο και σε άλλους
τομείς της θεολογίας. Ενώ ο αγ. Ιγνάτιος λέγει πως «όπου Χριστός, εκεί και η
Καθολική Εκκλησία», ο αγ. Ειρηναίος γράφει το εξίσου αληθές πως «όπου η
Εκκλησία, εκεί και το άγιο Πνεύμα, και όπου το άγιο Πνεύμα εκεί και η
Εκκλησία». Η Εκκλησία, επειδή ακριβώς είναι το Σώμα του Χριστού, είναι επίσης
ναός και κατοικία του αγίου Πνεύματος. Το άγιο Πνεύμα είναι Πνεύμα ελευθερίας.
Το άγιο Πνεύμα όχι μόνο μας ενώνει, αλλ᾿ εγγυάται και την άπειρη ποικιλία των
προσώπων μέσα στην Εκκλησία: κατά την Πεντηκοστή οι γλώσσες πυρός
«διαμοιράστηκαν» και εκάθησαν «εφ᾿ ένα έκαστον» των παρόντων. Το δώρο του
Πνεύματος είναι δώρο στην Εκκλησία, ταυτόχρονα όμως είναι και προσωπικό δώρο,
προσαρμοσμένο στον χαρακτήρα του καθενός και της καθεμιάς. «Διαιρέσεις δε
χαρισμάτων εισί, το δε αυτό Πνεύμα» (Α´ Κορ. 12, 4). Ζωή στην Εκκλησία δεν
σημαίνει ισοπέδωση της ποικιλίας των ανθρώπων, ούτε επιβολή ενός άκαμπτου και
ομοιόμορφου προτύπου πάνω σ᾿ όλους, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Οι άγιοι, όχι
μόνο δεν παρουσιάζουν κάποια ανιαρή μονοτονία, αλλ᾿ έχουν αναπτύξει την πιο
έντονη και διακεκριμένη προσωπικότητα. Πληκτικό είναι το κακό κι όχι η
αγιότητα.
Αυτή εν συντομία είναι η σχέση Εκκλησίας και Θεού.
Αυτή η Εκκλησία – εικόνα της αγίας Τριάδας, σώμα Χριστού, πληρότητα του αγίου
Πνεύματος- είναι ταυτόχρονα ορατή και αόρατη, θεία και ανθρώπινη. Είναι ορατή,
επειδή αποτελείται από συγκεκριμένες κοινότητες, που λειτουργούν πάνω στη γη.
Είναι αόρατη, επειδή περιλαμβάνει τους αγίους και τους αγγέλους. Είναι
ανθρώπινη, επειδή αμαρτωλοί αποτελούν τα επίγεια μέλη της, είναι θεία, επειδή
είναι το Σώμα του Χριστού. Δεν υπάρχει χωρισμός μεταξύ ορατού και αοράτου,
μεταξύ στρατευμένης Εκκλησίας και θριαμβευούσας (σύμφωνα με τη δυτική
ορολογία), επειδή και οι δυό συνιστούν μία μοναδική και συνεχή πραγματικότητα.
«Η ορατή Εκκλησία, η επίγεια Εκκλησία, ζει σε πλήρη κοινωνία και ενότητα με
ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας, της οποίας Κεφαλή είναι ο Χριστός». Βρίσκεται
στο σημείο συνάντησης του Παρόντος αιώνος και του Μέλλοντος, και ζει ταυτόχρονα
στους δυό Αιώνες.
πηγή:www.agiazoni.gr
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.pemptousia.gr
"Οι Θησαυροί της Οικογἐνειας"
Γονείς,
ο Παππούς και η Γιαγιά είναι οι «Θησαυροί»
της Οικογένειας, δεν είναι οι Υπηρέτες σας!
της Οικογένειας, δεν είναι οι Υπηρέτες σας!
Πολλοί γονείς μεταξύ των άλλων οικογενειακών θεμάτων, μου κάνουν πολλά παράπονα για τους παππούδες και
τις γιαγιάδες των παιδιών τους.
Όπως για παράδειγμα, ότι τα κακομαθαίνουν δίνοντας τους
τροφές που οι ίδιοι απαγορεύουν στα παιδιά τους.
Ότι τα ξυπνάνε νωρίτερα ή αργότερα, από ό,τι οι ίδιοι
συνηθίζουν.
Δεν τα αφήνουν να φορέσουν ό,τι ρούχα θέλουν ή το αντίθετο, τα έχουν πολλές
ώρες στη θάλασσα το καλοκαίρι και δεν τους βάζουν ανά τακτά διαστήματα
αντιηλιακό, ότι τα βάζουν μεσημέρι για ύπνο, και η λίστα είναι τόσο μεγάλη που
αδυνατώ να συνεχίσω, γενικώς λίγο πολύ τα ψιλοκάνουν σχεδόν όλα λάθος.
Εγώ τους λέω, αγαπητοί γονείς, και ιδιαίτερα αγαπητή μαμά (ο πατέρας
συνήθως ακολουθεί αυτά που λέει η μαμά), έχετε καταλάβει τι ανεκτίμητο θησαυρό
έχετε στην οικογένεια σας;
Έχετε καταλάβει πόσο σημαντικοί και ιδιαίτεροι είναι
αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή των παιδιών σας ή απλά νομίζετε ότι αυτοί οι
άνθρωποι είναι οι πιο εύκαιροι (όταν τους χρειάζεστε) και οι πιο υποχρεωμένοι
για να σας εξυπηρετούν, όταν θέλετε, όπως θέλετε και όπου θέλετε;
Είστε πολύ τυχεροί που υπάρχουν αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι
και στη δική σας ζωή αλλά προπάντων στη ζωή των παιδιών σας!
Τώρα αν εσείς έχετε παρακάμψει στο μυαλό σας την σπουδαιότητα και την
βαρύτητα των ρόλων που παίζουν στις ζωές μας, επιτρέψτε μου με πολύ
αγάπη και σεβασμό να σας υπενθυμίσω ορισμένα πολύ σημαντικά πράγματα
για την ψυχική μας υγεία αλλά και ολόκληρης της οικογένειας.
Ο πυρήνας της οικογένειας είστε εσείς (οι γονείς) και
τα παιδιά σας
Μέσα σε αυτό τον πυρήνα υπάρχουν και άλλα άτομα που απλά άλλαξε ο ρόλος
τους, και από δικοί σας γονείς έγιναν και παππούδες και γιαγιάδες των παιδιών
σας.
Για αυτό καλό είναι να επανεξετάσετε σοβαρά τις θέσεις σας και τις σκέψεις
σας, για αυτούς τους ανθρώπους και τον ρόλο τους μέσα στην Οικογένεια.
Δεν είναι υπηρέτες σας, είναι άνθρωποι με
συναισθήματα, και προπάντων δεν είναι ξένοι ή απλά αναπληρωματικοί.
Είναι πάνω από όλα ...
.......
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)