Εκκλησιαστικη Εκπαίδευση

 Ολες οι αλλαγές στην Εκκλησιαστική Εκπαίδευση

Ανδρέας Λουδάρος

 

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ | Ριζικές ανακατατάξεις στη λειτουργία της Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης στη χώρα φέρνουν οι αλλαγές που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας ύστερα από πολυετή διάλογο με την Εκκλησία αλλά και πολλές αντιδράσεις από πλευράς μέρους των διδασκόντων.

Σήμερα το orthodoxia.info αποκαλύπτει το κείμενο εργασίας πάνω στο οποίο θα στηριχτούν όλες οι αλλαγές, και το οποίο φαίνεται πως θα αποτελέσει τη βάση του Σχεδίου Νόμου που θα προωθηθεί στο Κοινοβούλιο.

Όπως διαπιστώνει κάποιος διαβάζοντας τις 32 σελίδες του εγγράφου που φέρνει στο φως της δημοσιότητας το orthodoxia.info, αλλάζει ριζικά ο χαρακτήρας της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης, ενώ για πρώτη φορά δημιουργούνται Κέντρα Ιερατικής Μαθητείας στη χώρα από στα οποία θα εκπαιδεύονται οι μελλοντικοί κληρικοί και στελέχη της Εκκλησίας αφού τα εκκλησιαστικά Γυμνάσια και Λύκεια παύουν πλέον να λειτουργούν ως χώρος εκπαίδευσης μελλοντικών κληρικών.

Συγκεκριμένα, τα εκκλησιαστικά σχολεία, γυμνάσια και λύκεια, θα λειτουργούν στο πρότυπο των μουσικών σχολείων. Θα ακολουθούν δηλαδή κανονικά το επίσημο πρόγραμμα του Υπουργείου στο οποίο θα προστίθενται επιπλέον ώρες διδασκαλίας σχετικές με το αντικείμενο τους.

Δικαίωμα να διορισθούν και να διδάξουν στα εκκλησιαστικά σχολεία θα έχουν όλοι οι εκπαιδευτικοί της χώρας χωρίς εξαιρέσεις.

Αξίζει να σημειωθεί ωστόσο πως για πρώτη φορά τοποθετείται χαμηλότερο όριο στην λειτουργία των σχολείων αυτών, κάτι το οποίο σημαίνει πως εάν κάποιο εκκλησιαστικό σχολείο δεν συγκεντρώνει τον απαραίτητο αριθμό των 60 μαθητών για δυο συνεχόμενα έτη, θα κλείνει. Οι μόνες μονάδες που εξαιρούνται από την ρύθμιση αυτή είναι η Αθωνιάδα και η Πατμιάδα.

ΚΑΝΕΙΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Το πλέον ενδιαφέρον στην μεταρρύθμιση της Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης που αποκαλύπτει το orthodoxia.info είναι η δημιουργία των Κέντρων Ιερατικής Μαθητείας.

Πρόκειται ουσιαστικά για κέντρα στα οποία θα μπορούν να εγγραφούν όσοι επιθυμούν να γίνουν κληρικοί ή να απασχοληθούν από την Εκκλησία. Η φοίτηση στα Κ.Ι.Μ. θα είναι διετής και θα ξεκινά μετά το Λύκειο.

Τα κέντρα ιερατικής Μαθητείας που θα λειτουργήσουν στη χώρα θα είναι τέσσερα. Σε Αθήνα, Λαμία, Ξάνθη και Χανιά.

Ειδικά για την Αθήνα αξίζει να σημειωθεί πως το Κ.Ι.Μ. θα λειτουργήσει στους χώρους της Ριζαρείου, της κατεξοχήν ιερατικής σχολής της χώρας σύμφωνα με την βούληση του δωρητή όπως αναφέρεται στην διαθήκη του.

Γιά νά διαβάσετε τό «κείμενο εργασίας γιά τήν Ἐκκλησιαστική Ἐκπαίδευση»  ἐπισκεφθεῖτε παρακαλῶ τήν κατωτέρω διεύθυνση:

ΠΗΓΗ: http://orthodoxia.info/news

Ευανθία Ρεμπούτσικα

 Τ' αστέρι και η ευχή

Ένα απο τα πιο όμορφα μουσικά θέματα που γράφτηκαν ποτέ απο ελληνίδα συνθέτρια , ντυμένο με την αιθέρια φωνή της Έλλης Πασπαλά...

Χερουβικό Πλ β΄, Μέλος Δημητρίου Σουρλαντζή, Στυλιανός Κοντακιώτης

Η αγριοαχλαδιά

Αυτό είναι το ξεχασμένο δέντρο που μεγάλωσε πολλές γενιές – Γιατί εξαφανίστηκε

ΠΗΓΗ:http://www.pentapostagma.gr/

Ονομάζεται αγριογκορτσιά (πύρος ο αμυγδαλόμορφος – pyrus amygdaliformis) αυτοφύεται κι ευδοκιμεί σε όλα τα βουνά και τις ρεματιές του Γέρμα Καστοριάς.

Είναι φυλλοβόλο δέντρο, και έχει ιδιαίτερα εύγευστους καρπούς που ονομάζονται αγριόγκορτσα ή γκόρτσα.
Πριν το έτος 1960, όλοι σχεδόν οι Γερμανιώτες μετέβαιναν κατά τον μήνα Οκτώβριο στις τοποθεσίες όπου υπήρχαν τρανές αγριογκορτσιές και μάζευαν σε μεγάλα τσουβάλια τα ώριμα γκόρτσα τους. Τα εκλεκτότερα απ’ αυτά τα γκόρτσα τα μετέφεραν στο σπίτι τους και παρασκεύαζαν γλυκύτατο πετιμέζι, ενώ τα υπόλοιπα τα έριχναν ως ζωοτροφή στους οικόσιτους χοίρους τους. Το αναφερόμενο πετιμέζι το παρασκεύαζαν ως εξής:

Η γκορτσιά είναι ένα μικρό δένδρο με ύψος που μπορεί να φθάσει τα 6 μέτρα. Είναι μια αγριοαχλαδιά, γνωστή με το επιστημονικό όνομα Πύρος η αμυγδαλόφυλλη (Pyrusamygdaliformis), διότι τα φύλλα της μοιάζουν λίγο με της αμυγδαλιάς. Τη συναντούμε και με πολλά ακόμη ονόματα, όπως γκοριτσιά, αμπουρτζιά, αγριαπιδιά, αγκαθιά κ.λ.π. Ο καρπός της είναι μικρός και σφαιρικός, με διάμετρο περίπου 2 – 3 εκατοστά, πράσινος και στυφός όταν είναι άγουρος. Όταν ωριμάζει παίρνει το καστανοκίτρινο χρώμα και είναι πιο γλυκός.  Φυτρώνει συνήθως σε υψόμετρο μέχρι 1500 μέτρων.

Η γκορτσιά χάρη στα πολλά οξέα και άλλες χημικές ουσίες που περιέχει δεν αποτελεί μόνο θρεπτική τροφή, αλλά οι καρποί της έχουν και φαρμακευτικές ιδιότητες και βοηθούν στη θεραπεία παθήσεων του πεπτικού και του αναπνευστικού συστήματος.Τέλος, η αγριογκορτσιά είναι αιμοστατική, χρησιμοποιείται κατά της δυσπεψίας, κατά της διάρροιας, είναι αντισπασμωδικό και ευεργετικό στις παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος και την δυσμηνόρροια.

Σημείωση ἀπό τόν "ΠΑΤΜΙΟ":  Πράγματι, μεγαλώσαμε μέ τίς "ἀχλάδες". Περιμέναμε τά πρωτοβρόχια γιά νά "κνιάσουν" (ὡριμάσουν) καί τρέχαμε στά χωράφια καί στά βουνά γιά μαζέψουμε τίς πεσμένες στό ἔδαφος (κατάχαμα) καί τίς τρώγαμε ... πάραυτα, χωρίς πλύσιμο, χωρίς "μέτρα καθαριότητας". Τίς κόβαμε "ἄγουρες" καί τίς βάζαμε μέσα σέ ἄχερα (ἄχυρα), ἤ σέ ρουκανίδια (ροκανίδια) γιά νά κνιάσουν. Πολύτιμο ἀγαθό τόν καιρό τῆς πείνας καί τῆς ἔλλειψης φρούτων. Σήμερα δυστυχῶς δέν γνωρίζουμε τίς "ἀχλάδες" καί τή θρεπτική τους ἀξία. Ἡ προσπάθειά μου νά πείσω τά ἐγγόνια μου, ὥστε νά "φᾶνε καί καμιά ἀχλάδα" ἐλάχιστα ἔχει ἀποδώσει. Γιά τήν ἱστορία τοῦ πράγματος νά σημειώσω ἐπιπλέον ὅτι ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας Ἀλέξιος ὁ Κομνημός, προκειμένου νά ἱκανοποιήσει τό αἴτημα τοῦ Ὁσίου μας γιά τήν ἄδεια ἀνεγέρσεως τοῦ Μοναστηριοῦ μας, ἔδωσε ἐντολή στόν "ἀπογραφέα τῶν Κυκλάδων Νήσων", νά ἐπισκεφθεῖ τήν Πάτμου καί νά τοῦ ἀναφέρει  πῶς ἦταν τό Νησί καί τἰ ὑπῆρχε ἐπάνω σ΄ αὐτό, ἡ ἀπάντηση ἦταν ὅτι: "δέν βρῆκα τίποτε στό Νησί, παρά μόνο περί τίς 20 ἀγριοαχλαδιές.

Η Ελληνική γλώσσα!

 Ανοικτή επιστολή-κραυγή αγωνίας για την ελληνική γλώσσα στον Τσίπρα και τον Γαβρόγλου από ένα "ξένο" Ελληνιστή

Ανοικτή επιστολή του Κρεσέντζιο Σαντσίλιο με θέμα: «Πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα: Η επίθεση στην Γλώσσα και στην Ιστορία».

Ανοικτή επιστολή
στον  Πρωθυπουργό  Αλέξη Τσίπρα
και στον Υπουργό Παιδείας  Κώστα Γαβρόγλου
Α θ  ή ν α
      Μετά από την βασική υποβάθμιση των Αρχαίων Ελληνικών (τελείως απαράδεκτο στην ίδια την χώρα δημιουργίας των), η εξάλειψη και κεντρικών φάσεων της αρχαίας και μοντέρνας ιστορίας από τις οποίες προέκυψαν θεμελιώδεις πολιτικές, οικονομικές, πολιτιστικές και άλλες εξελίξεις, πιστεύουμε πως επικίνδυνα οδηγούν στην συρρίκνωση της έκτασης και του βάθους της Πατριδογνωσίας των Ελλήνων μαθητών με αποτέλεσμα να μειώνονται σημαντικά οι δύο πρωταρχικής σημασίας πυλώνες της ελληνικής εθνικής υπόστασης: η Γλώσσα και η Ιστορία.      Την στιγμή που στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και αλλού η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών (και Λατινικών) εντείνεται, και δικαίως, για τους γνωστούς λόγους τους οποίους ασφαλώς θα πρέπει να γνωρίζουν και ο Πρωθυπουργός και το Υπουργείο Παιδείας,
      και την στιγμή που σε αυτές τις ίδιες χώρες ούτε κατά διάνοια «μειώνουν» το εύρος και την σημασία της διδασκαλίας της Γλώσσας και της Ιστορίας των, αν και απόλυτα υποδεέστερες από εκείνες της Ελλάδας,
      και την στιγμή που το γλωσσικό και ιστορικό παρελθόν τους Ελληνικού Έθνους είναι θεμελιώδες στοιχείο αυτογνωσίας,
      οι ελληνικές εκπαιδευτικές Αρχές θέλουν να επιβάλλουν μία κατάσταση που ισοδυναμεί στην ουσία με εξαφάνιση ενός μεγάλου μέρους της ίδιας της Ελλάδας(!) από την γνώση, συνείδηση και μελέτη των Νέων Ελλήνων της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, και συνεπώς και στην μετέπειτα ζωή τους.
       Οι υπογράφοντες την παρούσα ανοικτή επιστολή Έλληνες συγγραφείς και Ξένοι Ελληνιστές διαμαρτυρόμαστε για την συνεχή πολιτική ταπείνωσης αυτής της μοναδικής γλωσσικής και ιστορικής διαχρονίας της Ελλάδας την οποία ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας (που «έχασε» στον δρόμο και τον «εθνικό» του χαρακτήρα!) με την υιοθέτηση μιας, πιστεύουμε, άκρως διαφθείρουσας και παρεκκλίνουσας «αναμόρφωσης» των προγραμμάτων σπουδών των Αρχαίων και Νέων Ελληνικών και Ιστορίας.
      Έτσι, η καταρράκωση της οικουμενικής διάστασης της Ελληνικής Γλώσσας και η αλλοίωση/νόθευση, εις βάρος του Ελληνισμού, ιστορικών πραγματικοτήτων πέραν κάθε αμφιβολίας, προσφέρει χείριστη υπηρεσία στην σημερινή σπουδάζουσα νεολαία και τους πολίτες του αύριο.
      Ως Έλληνες Λογοτέχνες και Ξένοι Ελληνιστές ζητούμε την εκ νέου εξέταση ολόκληρου του προγράμματος Νέων/Αρχαίων Ελληνικών και Ιστορίας και την δίκαια επαναφορά των διδασκαλιών που περικόπηκαν και μέλλουν να περικοπούν όχι μόνο αναφορικά με την καθεαυτού διδακτέα ύλη, αλλά και με τις σοβαρές μειώσεις ωραρίων.
      Η αποδόμηση και αλλοτρίωση που επιχειρείται της ελληνικής γλωσσικής και ιστορικής παιδείας, συνταγματικά όπως γνωρίζετε κατοχυρωμένες, χρησιμοποιώντας παράλογα, ανεκδιήγητου «παγκοσμιοποιημένου» τύπου, «πολυπολιτισμικά» ιδεολογήματα τα οποία δεν συναντάμε σε καμία ευρωπαϊκή χώρα που σέβεται τον εαυτό της και το μέλλον της, επιβάλλεται να πάψουν ώστε να μην υποστεί και αυτή την βαριά υποβάθμιση ο Ελληνικός Λαός, ήδη ευρισκόμενος σήμερα σε σκληρή δοκιμασία επιβίωσης.
      Των ως άνω δοθέντων, θεωρούμε αναγκαία την κατάργηση και την επαναδιαμόρφωση «in melius» της Υπουργικής Απόφασης ΦΕΚ-041Β/25.5.15 και όσων άλλων συναφών αποφάσεων έπονται, ώστε να δοθεί η απαιτούμενη έμφαση στα ελληνικά στίγματα της Γλώσσας και Ιστορίας σε όλη την διαχρονική τους συνέχεια.
      Ευελπιστώντας σε μία θετική ανταπόκριση, τα κέρδη της οποίας θα καρπωθούν οι μαθητές και μελλοντικοί υπεύθυνοι πολίτες, ευχαριστούμε για την (ενδεχόμενη) απάντηση.

      Με τιμή.

Όποιος απαντήσει συναινώντας, να στείλει την απάντησή του (με την ιδιότητά του) στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση : sa.crescenzio@gmail.com

Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.odeg.gr/ta-nea-mas/705-anoikti-epistoli-tou-kresentzio-santsilio.html

ΠΗΓΗ:http://infognomonpolitics.blogspot.gr/

Σεισμοί!

Ὁ Σεισμός του 1933

Εἰκόνες τοῦ καταστροφικοῦ σεισμοῦ τῆς Κῶ,

τό 1933

Μέ ἀφορμή τόν σημερινό σεισμό στήν Κῶ, ἦρθαν στή μνήμη μου οἱ  καταστροφικές συνέπειες τοῦ σεισμοῦ στίς 23 Ἀπριλίου τοῦ 1933, τίς ὁποῖες γνώρισα ἀπό διηγήσεις τῶν  Γονιῶν μου, τῆς Γλυκειᾶς μου (γιαγιᾶς) καί Παπάδων τῆς Πάτμου. Τότε,  πολλοί κάτοικοι της Κῶ, κατέφθασαν στό Νησί μας καί φιλοξενήθηκαν στά σπίτια τῶν συμπατριωτῶν μας καί ἰδιαίτερα στό Μοναστήρι μας, στό ὁποῖο διέμειναν ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιά, σέ κελλιά, ἀκόμη καί σέ διαδρόμους τῆς Μονῆς γιά μεγάλο διἀστημα. Μοῦ δόθηκε λοιπόν  ἡ εὐκαιρία νά ἀνατρέξω στό παρελθόν, καί νά πραγματοποιήσω μιά μικρή ἔρευνα, ἀπό τήν ὁποία  διαπίστωσα τά άκόλουθα:

          Στίς 26 Ἀπριλίου τοῦ 1933  ἡ Ἀδελφότητα τῆς Μονῆς,  «ἐπί τῇ δεινῇ συμφορᾷ ἥτις ἔπληξε τήν ἀδελφήν νῆσον Κῶ διά τοῦ τελευταίου φοβεροῦ σεισμοῦ συνελθοῦσα ἐκτάκτως ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ Προέδρου τῆς Διοικητικῆς Ἐπιτροπείας Ἀρχιμανδρίτου  Θεοφίλου ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως.

1)             Νά ἐκφρασθῶσι τηλεγραφικῶς εἰς τἠν Μητρόπολιν Κῶ θερμά συλλυπητήρια ἐκ μέρους τῆς Μονῆς ἡμῶν καί νά δηλωθῇ ἅμᾳ αὐτῇ ὅτι συμμερίζεται ἐγκαρδίως τήν θλῖψιν αύτήν καί συμπονοῦμεν.

2)             Πλήν τῶν κατ᾿ ἰδίαν δεήσεων  νά τελεσθῇ  κατά τήν προσεχῆ Κυριακήν ἐν τῇ πλατείᾳ τῆς Λόζας καί δημοσίᾳ ἐπιμνημόσυνος δέησις ὑπέρ ἀναπαύσεως  τῶν ψυχῶν ἐκ τοῦ σεισμοῦ ἀποθανόντων ἀδελφῶν ἡμῶν, μετά τήν ἐπί τῇ διασώσει τῆς νήσου ἡμῶν ἀπό τοῦ μεγίστου κινδύνου τοῦ σεισμοῦ εὐχαριστήριον δέησιν· πρός τούτοις δέ νά ἐκδοθῶσιν αἱ δέουσαι προκηρύξεις αἵτινες ν᾿ ἀναγνωσθῶσι καί ἐπ᾿ ἐκκλησίας κατά τήν προσεχῆ Κυριακήν ὅπως πᾶς ὁ λαός συμμετάσχῃ τῶν δεήσεων τούτων.

3)             Ν᾿ ἀποσταλῇ εἰς Κῶ ἐπιτροπεία ἐκ δύο ἀδελφῶν τοῦ ἐκκλησιάρχου Θεοφάνους καί τοῦ Ἀμφιλοχίου Ἱερομονάχου, εἰς οὕς νά δοθῶσι λιρέτται  3 χιλιάδες ὅπως διαθέσωσιν αὐτάς πρός περίθαλψιν τῶν παθόντων μή ὄντος δυνατοῦ ἕνεκα τῆς νῦν καταστάσεως τῶν οἰκονομικῶν τῆς Μονῆς ἡμῶν νά διατεθῶσι πλείονα· νά κληθῇ δέ καί ἡ ἡγουμένη τῆς ἐνταῦθα γυναικείας Μονῆς ὅπως ἀποστείλῃ μετά τῆς ἡμετέρας ἐπιτροπείας μοναχάς ἐκ τῆς Μονῆς ταύτης, αἵτινες νά παραμείνωσιν  ἐν Κῷ ἐφ᾿  ὅσον χρόνον θά εἶνε ἀνάγκη ὅπως περιθάλψωσι τούς παθόντας»  (ἀκολουθοῦν οἱ ὑπογραφές τῶν Πατέρων τῆς Μονῆς. Ἡ γυνακεία Μονή πού ἀναγράφεται στήν Ἀπόφαση αὐτή, εἶναι ἡ Μονή τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, ἡ ὁποία τήν ἐποχή ἐκείνη ἤκμαζε).

          Πράγματι πραγματοποιήθηκε ἡ συνάθροιση τῶν πιστῶν στή Λόζα  καί «ἀφ᾿  οὗ ἐτελέσθησαν αἱ δεήσεις ἥ τε εὐχαριστήριος καί ἡ ἐπιμνημόσυνος ὑπέρ τῶν ἐκ τοῦ σεισμοῦ ἀποθανόντων ἀδελφῶν ἡμῶν ἐπιτροπεία συστᾶσα ἐκ  δύο ἀδελφῶν τῆς Μονῆς τοῦ προηγουμένου κ. Γρηγορίου καί τοῦ Ἀμφιλοχίου ἱερομονάχου τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ἐνταῦθα Βασιλικῆς φρουρᾶς  τῶν καραβινοφόρων τοῦ δημάρχου κσί ἑνός  τῶν  δημοτικῶν συμβούλων, ἤρξατο τῆς συλλογῆς ἐράνων ὑπέρ τῶν ἐν Κῷ σεισμοπαθῶν· ἀλλά τήν ἐπιοῦσαν  πρίν  ἔτι λήξῃ  ἡ συλλογή αὕτη ἐδήλωσεν εἰς αὐτόν ὁ ἀρχηγός τῆς φρουρᾶς   ὅτι ἔλαβεν διαταγήν  νά μή δέχηται ἐράνους καί ὅτι πρέπει ν᾿ ἀνασταλλῇ  καί ἡ εἰς Κῶ πρός βοήθειαν τῶν σεισμοπαθῶν μετάβασις τῶν ἀδελφῶν τῆς Μονῆς ἡμῶν μέχρι νεωτέρας διαταγῆς· κατ᾿ ἀκολουθίαν οὐδέν ἐγένετο ἐπί τοῦ παρόντος καί θ᾿ ἀναμείνωμεν τήν διαταγήν ταύτην».

          Ταῦτα πρός τό παρόν, μέ τήν εὐχή «νά βάλῃ ὁ Θεός τό Χέρι Του», ὥστε νά μήν ἄλλο κακό.

Η Αγια Μαρίνα (17 ΙΟΥΛΊΟΥ)

Η Αγια Μαρίνα Eπιπρέπει σοι, πώς αν είποις, Mαρίνα, Σων αιμάτων έρευθος, α ξίφει χέεις. Εβδομάτη δεκάτη Mαρίναν κτάνε φάσγανον οξύ. Χεὶρ δημίου τέμνει σε Μαρῖνα ξίφει, Χεὶρ Κυρίου χάριτι θείᾳ δὲ στέφει. Ἑβδομάτῃ δεκάτῃ Μαρῖνα δειροτομήθη.

ΒιογραφίαΗ Αγία Μαρίνα γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Πισιδίας, στα χρόνια του αυτοκράτορα Κλαυδίου του Β', το 270 μ.Χ. Λίγες μέρες μετά τη γέννησή της, η μητέρα της πέθανε, και ο πατέρας της Αιδέσιος, που ήταν Ιερέας των ειδώλων, την ανέθεσε σε μια χριστιανή γυναίκα, από την οποία η Μαρίνα διδάχθηκε το Χριστό. Όταν έγινε 15 χρονών, αποκαλύπτει στον πατέρα της ότι είναι χριστιανή. Έκπληκτος αυτός απ' αυτό που άκουσε, με μίσος τη διέγραψε από παιδί του. Μετά από καιρό, έμαθε για τη Μαρίνα και ο έπαρχος Ολύμβριος, που διέταξε να τη συλλάβουν για ανάκριση. Όταν την είδε μπροστά του, θαύμασε την ομορφιά της και προσπάθησε να την πείσει με κάθε τρόπο να αρνηθεί το Χριστό και να γίνει σύζυγος του. Μάταια, όμως. Η Αγία Μαρίνα σε κάθε προσπάθεια του Ολυμβρίου αντέτασσε τη φράση: «Είμαι χριστιανή». Τότε ο σκληρός έπαρχος διέταξε να την ξαπλώσουν στη γη, και την καταξέσχισε άσπλαχνα με ραβδιά τόσο, ώστε η γη έγινε κόκκινη από το αίμα που έτρεξε. Έπειτα, ενώ αιμορραγούσε, την κρέμασε για πολλή ώρα και μετά τη φυλάκισε. Μέσα στην φυλακή μάλιστα συνέβη το εξής: ο διάβολος μεταμορφωμένος σε άγριο δράκοντα, προσπάθησε να κάνει την αγία να φοβηθεί. Αυτή όμως προσευχήθηκε στον Θεό και αμέσως ο δράκοντας άλλαξε μορφή και έγινε ένας μαύρος σκύλος και τότε η αγία άρπαξε ένα σφυρί και χτυπώντας τον στο κεφάλι και την ράχη τον ταπείνωσε. Όταν για δεύτερη φορά την εξέτασε και διαπίστωσε ότι η πίστη της Αγίας Μαρίνας ήταν αμετακίνητη στο Χριστό, την έκαψε με αναμμένες λαμπάδες. Αλλά οι πληγές της με θαύμα έκλεισαν, και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα πολλοί παρευρισκόμενοι να γίνουν χριστιανοί. Μπροστά σ' αύτόν τον κίνδυνο ο έπαρχος τελικά αποκεφάλισε τη Μαρίνα, που έτσι πήρε το άφθαρτο στεφάνι της αιώνιας δόξας. Tα άγια λείψανα της φυλάγονταν στην Κωνσταντινούπολη μέχρι την πρώτη άλωση της από τους Λατίνους, το 1204 μ.Χ., ενώ σύμφωνα με άλλες πηγές βρίσκονταν μέχρι το 908 μ.Χ. στην Αντιόχεια και στην συνέχεια μεταφέρθηκαν στην Ιταλία. Σήμερα, τα άγια λείψανα της Αγίας Μαρίνας, φυλάγονται στην Αθήνα, σε ναό που φέρει το όνομα της ενώ η χείρα της έχει μεταφερθεί στη Μονή Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος. Διαβάστε εδώ τον Παρακλητικό Κανόνα της Αγίας Μαρίνας. Επίσης, διαβάστε εδώγια ένα σύγχρονο θαύμα της Αγίας Μαρίνας, ενώ εδώ μπορείτε να διαβάσετε την συνοπτική ιστορία του μοναστηριού της Αγίας Μαρίνας Άνδρου.

Ἀπολυτίκιον Ἀνδρείαν καὶ φρόνησιν, σὺ κεκτημένη σεμνή, ἀνδρείως κατεπάτησας ὄφιν ἀρχέκακον, Μαρίνα πανεύφημε, ἤσχυνας Ὀλυμβρίου τᾶς πικρᾶς τιμωρίας, εὐφρανας Ἀσωμάτων τᾶς χορείας ἀθλοῦσα, διὸ ἀπαύστως πρέσβευε Χριστῷ, εἰς τὸ σωθήναι ἠμᾶς. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον. Μνηστευθεῖσα τῷ Λόγῳ Μαρίνα ἔνδοξε, τῶν ἐπιγείων τὴν σχέσιν πᾶσαν κατέλιπες, καὶ ἐνήθλησας λαμπρῶς ὡς καλλιπάρθενος· τὸν γὰρ ἀόρατον ἐχθρὸν κατεπάτησας στερρῶς ὀφθέντα σοὶ Ἀθληφόρε. Καὶ νῦν πηγάζεις τῷ κόσμῳ τῶν ἰαμάτων τὰ δωρήματα. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ἡ ἀμνάς σου Ἰησοῦ, κράζει μεγάλη τῇ φωνῇ. Σὲ Νυμφίε μου ποθῶ, καὶ σὲ ζητοῦσα ἀθλῶ, καὶ συσταυροῦμαι καὶ συνθάπτομαι τῷ βαπτισμῷ σου· καὶ πάσχω διὰ σέ, ὡς βασιλεύσω σὺν σοί, καὶ θνήσκω ὑπὲρ σοῦ, ἵνα καὶ ζήσω ἐν σοί· ἀλλ᾽ ὡς θυσίαν ἄμωμον προσδέχου τὴν μετὰ πόθου τυθεῖσάν σοι. Αὐτῆς πρεσβείαις, ὡς ἐλεήμων, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Κοντάκιον Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Παρθενίας κάλλεσι, πεποικιλμένη παρθένε, ἀκηράτοις στέμμασιν, ἐστεφανώθης Mαρίνα, αἵμασι, τοῦ μαρτυρίου δε φοινιχθεῖσα, θαύμασι καταλαμπρύνθης τῶν ἰαμάτων, καὶ τῆς νίκης τὰ βραβεῖα, ἐδέξω Μάρτυς χειρὶ τοῦ Κτίστου σου. Ὁ Οἶκος Τῷ νυμφίῳ Χριστῷ, ἔρωτι τῆς καρδίας σου ἀπὸ βρέφους σεμνὴ πυρποληθεῖσα, ἔδραμες, δορκὰς ὡς διψῶσα πηγαῖς ἀειρύτοις, Παρθενομάρτυς, καὶ τῇ ἀθλήσει σεαυτήν συντηρήσασα, ἐν τῷ ἀφθάρτῳ ὄντως τοῦ Κτίστου σου, νύμφη εὐκλεής, θαλάμῳ ἔφθασας ἐστολισμένη, πεποικιλμένη, στεφανηφόρος, νικητὴς λαμπαδηφόρος, εὐθαλής, ἀφθάρτου νυμφῶνος τυχοῦσα, καὶ δεξαμένη ὡς χρυσίον, βραβεῖα νίκης τῆς σῆς ἀθλήσεως. Μεγαλυνάριον Την Λαμπάδα πάντες Τη φαεινήν, και της παρθενίας, τον ασύλλητον θυσαυρόν, τη νύμφη Κυρίου, και Άσπιλον Αμνάδα, Μαρίναν την αγίαν, ύμνοις τιμήσωμεν ΠΗΓΗ:www.saint.gr/

Μελισσόχορτο

  Eλληνικά αρωματικά φυτά και η χρήση τους στη διατροφή

Μελισσόχορτο

Λατινική ονομασία: Melissa officinalis L. L.
Οικογένεια: Lamiaceae 
ΙΣΤΟΡΙΑ

Γνωστό και ως μελισσάκι, μελισσοβότανο, κιτροβάλσαμο. Αφιερωμένο στη θεά Αρτεμη. Οι Αρχαίοι Έλληνες το χρησιμοποιούσαν για τη φαρμακευτική αξία του. Οι Αραβες το αγαπούσαν για το μοναδικό του άρωμα λεμονιού, ενώ οι αλχημιστές του Μεσαίωνα πίστευαν ότι το ποτό του προσφέρει το ελιξίριο της νεότητας.

ΚΑΤΑΓΩΓΗ

Αυτοφυές της Μεσογείου και της Κεντρικής Ευρώπης. Στην Έλλάδα το συναντούμε σε υγρές περιοχές της Μακεδονίας, της Θράκης αλλά και των Ιονίων Νήσων.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Πολυετές ποώδες, ύψος μέχρι 80 εκ., άνοιγμα κόμης μέχρι 50 εκ., άνθη μικρά άσπρα ή ανοιχτοκίτρινα όλο το καλοκαίρι. Φύλλα πράσινα, καρδιόσχημα πολύ αρωματικά όταν τριφτούν.

ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ-ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ

Με μοσχεύματα ή σπόρους. Τα μοσχεύματα μήκους περίπου 10εκ. κόβονται από το νεαρό φυτό πριν ανθίσει, αργά την άνοιξη ή νωρίς το καλοκαίρι. Οι σπόροι συλλέγονται αργά το καλοκαίρι. Σπορά των σπόρων ή τοποθέτηση των μοσχευμάτων σε μίγμα τύρφης και περλίτη σε αναλογία 2:1. Το μείγμα διατηρείται υγρό, αλλά όχι υπερβολικά. Τα αποτελέσματα φαίνονται σε δύο εβδομάδες περίπου. Ή σπορά γίνεται νωρίς την άνοιξη σε ζεστό μέρος. Οταν οι σπόροι φυτρώσουν και τα μοσχεύματα ριζοβολήσουν μεταφυτεύονται σε γλάστρα, σε ζαρντινιέρα ή στον κήπο. Οι αποστάσεις φύτευσης είναι 30 εκ. μεταξύ των φυτών επί της γραμμής φύτευσης και 60 εκ. μεταξύ των γραμμών. Το μελισσόχορτο χρειάζεται τακτικά ποτίσματα και αγαπάει τον ήλιο. Το pH του εδάφους πρέπει να είναι μεταξύ 6 και 7. Αν απαιηθεί λίπανση καλό είναι να χρησιμοποιηθεί οργανικό λίπασμα πλούσιο σε άζωτο.

ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ

Τα φύλλα κόβονται στη διάρκεια όλου του καλοκαιριού και χρησιμοποιούνται φρέσκα. Για να χρησιμοποιηθούν αποξηραμένα πρέπει να κοπούν λίγο πριν ανοίξουν τα άνθη, όταν η οσμή τους είναι άριστη και η περιεκτικότητα σε αιθέριο έλαιο υψηλή. Ιδανικές συνθήκες για την καλύτερη διατήρηση του αιθέριου ελαίου μετά την κοπή είναι στην κατάψυξη μέσα σε σακουλάκια με νερό.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΑΞΙΑ

Χρησιμοποιείται για την παρασκευή προϊόντων για τα τσιμπήματα εντόμων και καλλυντικών. Το αφέψημά του θεωρείται ότι αντιμετωπίζει τον πονοκέφαλο, την πίεση και επαναφέρει τη μνήμη. Έίναι χωνευτικό και αντικαταθλιπτικό με αντισπασμωδική και αντισταμινική δράση.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ

Ιδανικό μελισσοτροφικό αλλά και καλλωπιστικό φυτό. Το αιθέριο έλαιο χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία και στην παρασκευή ποτών.

Για να διαβάσετε τις συνταγές έξι αρωματικών φυτών κάντε κλικ στην εικόνα που ακολουθεί

Πηγή: Μαλούπα Ε.,  Στικούδη Μ., «Αρώματα και Γεύσεις από τον Βοτανικό Κήπο», Κ.Π.Ε. Βερτίσκου, Θεσσαλονίκη 2009.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:https://dasarxeio.com/2017/07/15/1844-2/

Ο Γέρων Παΐσιος!!!

Γέροντας Παΐσιος: αυτός που έκρυβε επιμελώς τον εαυτό του

Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων

Είναι πολύ δύσκολο πράγμα να μιλήσει κανείς για έναν άνθρωπο, και ιδίως όταν αυτός ο άνθρωπος είναι ένας άνθρωπος του Θεού με όλη τη σημασία της λέξεως. Και τη δυ­σκολία αυτή επιτείνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι αυτοί του Θεού, και ιδιαίτερα αυτός ο Γέροντας για τον οποίο μιλήσαμε απόψε, καθώς κρύβουν τον εαυτό τους από τα μάτια των ανθρώπων.

Ο Γέροντας Παΐσιος ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος σε όλη του τη ζωή έκρυβε επιμελώς τον εαυτό του και τη ζωή του, σε σημείο να αισθάνεται πολύ δύσκολα και πολύ στενοχωρημένος με όσους προσπαθούσαν να μιλήσουν γι’ αυτόν.

Αν ζούσε ακόμη σ’ αυτόν τον κόσμο, οπωσδήποτε δεν θα τολμούσαμε, ούτε ο π. Μωυσής ούτε η ελαχιστότης μου να αναφερθούμε σ’ αυτόν ή να μιλήσουμε γι’ αυτόν, γιατί θα τον λυπούσαμε πολύ και, αν συνέβαινε αυτό, αν μιλούσαμε δηλαδή γι’ αυτόν δημόσια, τουλάχιστον με τον π. Μωυσή με τον οποίο ζούσαν κοντά, θα είχε διακόψει κάθε σχέση.

Δεν είναι όμως μόνο αυτή η δυσκολία· είναι και το ότι δεν είναι δυνατό να περιγραφεί η ζωή ενός Αγίου· είναι κάτι το αδύνατο, το ακατόρθωτο. Ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο και είναι μονομερές, γιατί ασφαλώς πολλοί πλησιάζουν τους αγίους Πατέρες, ελάχιστοι όμως μπορούν να αποδώσουν ακριβώς το πνεύμα τους και τη ζωή τους.

Από την άλλη όμως πλευρά είναι απαραίτητο να μιλούμε για τους αγίους ανθρώπους και να μην κρύπτουμε τα θαυμάσια του Θεού. Οι Άγιοι δεν είναι όντα εξωπραγματικά, είναι άνθρωποι οι οποίοι πίστεψαν στον Χριστό με όλη τους τη δύναμη. Είναι άνθρωποι οι οποίοι για την αγάπη του Χριστού αφιέρωσαν τον εαυτό τους στην άσκηση και στον αγώνα τον πνευματικό και δεν προέκριναν τίποτε άλλο στη ζωή τους από τον ίδιο τον Χριστό. Είναι, άνθρωποι οι, οποίοι ταύτισαν την ύπαρξή τους με τον Χριστό, ώστε να μπορούν να επαναλαμβάνουν και αυτοί μαζί με τον Απόστολο Παύλο «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20). Και έχουν τόσο ταυτιστεί στη συνείδηση της Εκκλησίας με τον Χριστό, ώστε μιλώντας για τον Χριστό, ο νους μας στρέφεται σ’ αυτούς τους ανθρώπους, και μιλώντας πάλι για τους αγίους ανθρώπους είναι σαν να μιλούμε για τον Χριστό, διότι οι Άγιοι μάς οδηγούν στον Χριστό και ο Χριστός μάς δείχνει πως είναι πατέρας, είναι φίλος και είναι οικείος με τους Αγίους.

Είναι μεγάλη ευλογία να γνωρίζουμε τη ζωή των Αγίων και ακόμη μεγαλύτερη να γνωρίζουμε αγίους ανθρώπους και να μετέχουμε στη χάρη και στις ευχές των Αγίων. Και καθώς Άγιοι υπάρχουν σε κάθε εποχή, είναι εύκολο -και λόγω των μέσων που διαθέτουμε σήμερα- να γνωρίσουμε τη ζωή των αγίων ανθρώπων που ζουν σήμερα μεταξύ μας ή που έζησαν και κοιμήθηκαν πριν από λίγα χρόνια. Η Πρόνοια του Θεού επέτρεψε σε πολλούς από εμάς να γνωρίσουμε τέτοιους αγίους ανθρώπους, συγχρόνους Αγίους, για να στερεωθούμε περισ­σότερο στην πίστη και να προσπαθήσουμε και εμείς, ανάλογα με τις μικρές μας δυνάμεις, να αγωνισθούμε.

Ας μην αναζητούμε, λοιπόν, πρότυπα για τη ζωή και το έργο μας σε κοσμικούς ανθρώπους και άρχοντες, αλλά ας τα αναζητούμε στη ζωή των Αγίων της Εκκλησίας μας, στη ζωή των Μοναχών και των ασκητών που έζησαν στις ημέρες μας και βοήθησαν τόσες πολλές ψυχές να βρουν τον δρόμο προς τη σωτηρία και την αγιότητα, να βρουν τον τρόπο για να αντιμετωπίσουν τα καθημερινά τους προβλήματα, τις δυσκολίες και τους πειρασμούς.

Πολλές φορές αναζητούμε τα προσόντα ενός Κληρικού στη μόρφωση, στα πτυχία, στις γνώσεις ή τις ξένες γλώσσες και απορούμε όταν, ενώ κάποιοι τα διαθέτουν όλα αυτά, δεν συγκινούν τους ανθρώπους και δεν μπορούν να τους προσεγγίσουν. Αντίθετα πάλι βρίσκουμε ανθρώπους, κληρικούς και μοναχούς, που δεν διαθέτουν κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά που κατά τη γνώμη μας θα προσείλκυαν τους ανθρώπους και μάλι­στα τους νέους. Κι όμως βλέπουμε πολλούς, πάρα πολλούς αν­θρώπους να προσφεύγουν σ’ αυτούς, να τους αναζητούν όπου και αν βρίσκονται, και να αναπαύονται κοντά τους.

Τί έχουν αυτοί οι άνθρωποι και ελκύουν τις ψυχές; Είναι άνθρωποι της προσευχής και του αγώνα, είναι άνθρωποι του καθήκοντος και της αγάπης, είναι άνθρωποι της θυσίας και της προσφοράς προς τον συνάνθρωπο. Και ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας τέτοιος σύγχρονος Άγιος ήταν και ο Γέροντας Παΐσιος.

Τί ήταν ο αείμνηστος Γέροντας Παΐσιος; Ένας απλός και ταπεινός Μοναχός ήταν και όμως προσέφερε τόσα πολλά στους ανθρώπους, που έτρεχαν να τον επισκεφθούν και να τον συμβουλευθούν. Ένας απλός Μοναχός ήταν, χωρίς ιδιαίτερη μόρ­φωση και εγκόσμια προσόντα, όμως έλαμψε και λάμπει στην Εκκλησία του Χριστού και σε ολόκληρη την Ορθοδοξία. Ένας πολύ απλός άνθρωπος ήταν, ταυτόχρονα όμως ήταν και ένας μάρτυρας της σαρκώσεως του θείου Λόγου. Γιατί γι’ αυτόν τον άνθρωπο, το ότι ο Χριστός έγινε άνθρωπος ήταν το κέντρο της ζωής του.

Και αυτό το ένιωθε κανείς όταν συναντούσε και συναναστρεφόταν τον Γέροντα. Ένιωθε δηλαδή, ότι όλα όσα είπε ο Χριστός στο Ευαγγέλιο και όλα όσα είπαν οι Άγιοι και όλα όσα διαβάζουμε στη ζωή των Αγίων είναι όλα αληθινά, γιατί η ζωή του ήταν εναρμονισμένη με τη ζωή του Χριστού, με το Ευαγγέλιο του Χριστού, με τη ζωή των Αγίων. Ήταν ένας άν­θρωπος που βίωσε ακριβώς το μυστήριο της σαρκώσεως του θείου Λόγου. Και η βίωση αυτή του μυστηρίου της σαρκώσεως του θείου Λόγου, τον έκανε να βιώσει και τη θυσία του. Έτσι η ζωή του ήταν αφοσιωμένη στη λατρεία του Θεού, στην προσ­ευχή και στη διακονία των ανθρώπων.

Είχα την ευλογία να συναντήσω τον π. Παΐσιο για πρώτη φορά όταν ήμουν πολύ νέος, γύρω στο 1965-66, όταν νοσηλευό­ταν στο Ασβεστοχώρι της Θεσσαλονίκης μετά από μία σοβαρή εγχείρηση.

Ο π. Παΐσιος ήταν κάτι το ξεχωριστό. Κάθε φορά -ομολο­γούν όσοι είχαν στενές σχέσεις μαζί του- η συνάντησή τους μαζί του ήταν ένα γεγονός.

Έλεγε ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, ότι «η συνάντηση με ένα άνθρωπο του Θεού αποτελεί ένα προφητικό γεγονός». Και πράγματι αυτό επαληθευόταν στον Γέροντα Παΐσιο σε απόλυτο βαθμό. Η συνάντηση με αυτόν τον άνθρωπο ήταν ένα σημείο, ένα προφητικό γεγονός, το οποίο γινόταν από μόνο του, και ενώ μπροστά στα μάτια των άλλων γινόταν θαυμά­σια, εν τούτοις όλα καλυπτόταν μέσα στην απλότητα και την ταπείνωση.

Θα μου επιτρέψετε να αναφέρω ένα περιστατικό από τη ζωή του Γέροντα, το οποίο δείχνει ξεκάθαρα σε όλους μας ποιά θέση είχε στη ζωή του Γέροντα η προσευχή και η μέριμνα για τον άνθρωπο.

Την παραμονή των Χριστουγέννων, ο Γέροντας είχε πάρα πολύ κόσμο στο Κελλί του, την Παναγούδα, όλη την ημέρα και μέχρι την ώρα που χτυπούσαν οι καμπάνες για την αγρυπνία εκείνος έβλεπε κόσμο. Και όμως στη συνέχεια πήγε μέσα στη νύκτα στο Κουτλουμούσι για την αγρυπνία. Δέκα ολόκληρες ώρες διήρκεσε η αγρυπνία των Χριστουγέννων και σε όλη την αγρυπνία ο Γέροντας ήταν όρθιος, κρεμασμένος από το στασίδι του. Ήταν ηλικιωμένος και άρρωστος, με μισό πνεύμονα, με χίλια δυό προβλήματα υγείας, άγρυπνος σε όλη του τη ζωή, κουρασμένος, καθώς όλη την ημέρα, όπως είπαμε, έβλεπε κό­σμο· και όμως όλη τη νύκτα παρέμεινε άγρυπνος και ακολουθούσε την πορεία της αγρυπνίας.

Τελείωσε η αγρυπνία, πήγανε στην Τράπεζα, ο Γέροντας έκανε πως έφαγε, δεν έτρωγε, κάτι τσίμπησε και έφυγε για την καλύβη του. Πίσω του ακολουθούσε κόσμος, όπως συνέβαινε συνήθως. Ο Γέροντας όμως δεν υπολόγισε την κούραση, δεν αναζήτησε την ανάπαυση. Έφθασε το απόγευμα και εκείνος έβλεπε ακόμη κόσμο. Όταν τον ρώτησαν εάν ξεκουράστηκε καθόλου απάντησε αρνητικά και μάλιστα πρόσθεσε πως ίσως είχε να κοιμηθεί από προχθές ή αντιπροχθές. Είχε ξεχάσει από πότε είχε να κοιμηθεί, και μάλιστα αστειευόμενος, ρωτούσε αν είναι ημέρα ή νύκτα.

Θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς αν ήταν δυνατό με τόσο κόσμο που έβλεπε ο Γέροντας, να μπορούσε να διατηρεί μέσα του το πνεύμα της προσευχής ή, αν για να προσεύχεται κανείς αδιαλείπτως, θα πρέπει να είναι σε απόλυτη ησυχία και απομονωμένος. Ο Γέροντας είχε όλη την ημέρα κόσμο, πάρα πολλούς ανθρώπους, άραγε προσευχόταν, άραγε έλεγε την ευχή, είχε μέσα του την αδιάλειπτη προσευχή;

Την απάντηση σε όλα αυτά την έδωσε ο Γέροντας, χωρίς κανείς να τον ρωτήσει, σε κάποιο συνομιλητή του που είχε όλα αυτά τα ερωτηματικά μέσα του. Καθισμένος σε ένα κορμό δέν­δρου του λέει· «Ξέρεις, πριν από οκτώ χρόνια καιγόταν η καρ­διά μου από αγάπη για τον Χριστό τόσο πολύ, ώστε έλιωναν τα κόκαλά μου σαν λαμπάδες, σαν να ήμουν, δηλαδή, ολόκληρος μια πυρκαγιά. Και καιγόμουν ολόκληρος για την αγάπη του Θεού. Αφού μια φορά πήγαινα στις Καρυές και από το πλήθος αυτής της αγάπης του Χριστού διαλύθηκα και δεν μπορούσα να περπατήσω και έπεσα μπρούμυτα σε μια γωνιά εκεί στο δάσος και προσευχόμουν και έκλαιγα και παρακαλούσα τον Θεό να πάρει λίγο από επάνω μου αυτό το κύμα της χάριτος για να μπορέσω να πάω στη δουλειά μου. Δεν μπορούσα να κάνω ούτε ένα βήμα, γιατί καιγόμουν ολόκληρος από την αγάπη του Χριστού. Εδώ όμως και οκτώ χρόνια περίπου αυτό που αισθανόμουν για τον Θεό το αισθάνομαι για τον κόσμο και έχω μέσα στην καρδιά μου μεγάλο πόνο για τον κόσμο και δεν μπορώ, λιώνω, δεν μπορώ να διώξω κανένα άνθρωπο και μιλώντας με τους ανθρώπους και ωφελώντας τους ανθρώπους παίρνω πίσω αυτό το οποίο τους δίνω και μεταβάλλεται μέσα μου σε προσευχή, όπως ακριβώς τότε που ήμουν τελείως μόνος μου».

Έτσι έδωσε ο Γέροντας λύση σε όλες τις απορίες και απάντηση σε όλα τα ερωτήματα που γεννιούνται μερικές φορές μέσα μας ή και διατυπώνονται και σε συζητήσεις. Πολλοί λένε συνήθως· ποιά είναι η προσφορά των Μοναχών; Απομακρύνον­ται από τον κόσμο και προσεύχονται. Δεν θα ήταν καλύτερα να μένουν στον κόσμο και να ασκούν ένα κοινωνικό έργο σαν αυτό που άσκησαν οι μεγάλοι Πατέρες σαν τον Μέγα Βασίλειο;

Όμως οι Μοναχοί, οι ασκητές και οι Άγιοι δεν προσεύχονται μόνο για τον εαυτό τους. Προσεύχονται για όλο τον κόσμο, τον οποίο δεν αρνούνται, αλλά υπεραγαπούν, όπως ακούσα­με να λέει ο Γέρων Παΐσιος. Αγαπούν τους ανθρώπους και προσεύχονται γι’ αυτούς. Αγαπούν τους ανθρώπους και τους δέχονται για να ακούσουν τα προβλήματά τους και να τους συμβουλεύσουν, επιτελώντας έτσι ένα τεράστιο, αν και αφανές, κοινωνικό έργο.

Αυτός ο άνθρωπος, ο Γέρων Παΐσιος, δεν λογάριασε ποτέ τον εαυτό του. Ολόκληρη η ζωή του ήταν μία ανελέητη άσκη­ση. Φοβερός άνθρωπος. Πολλοί άνθρωποι που τον έζησαν από κοντά και μάλιστα για πολλά χρόνια, εντυπωσιαζόταν κάθε φορά που τον έβλεπαν, σαν να τον έβλεπαν για πρώτη φορά. Η αίσθηση που έδινε σε όποιον τον έβλεπε ήταν αυτή του αυστηρού ανθρώπου, του ανελέητου ανθρώπου για τον εαυτό του και του ανθρώπου με πολλή μεγάλη αγάπη για τον άλλο άνθρωπο. Διότι όσο πιο αυστηρός είναι ο Μοναχός ή ο Κλη­ρικός με τον εαυτό του τόσο καλύτερα μπορεί να κατανοήσει τις δυσκολίες και τον κόπο του πνευματικού αγώνα, μπορεί να κατανοήσει πόσο δύσκολο είναι για ένα άνθρωπο, για ένα νέο που ζει στη σύγχρονη κοινωνία, που ζει στον κόσμο μέσα σε τόσους πειρασμούς και τόσες αμαρτωλές επιδράσεις και επιρροές να ζήσει την εν Χριστώ ζωή. Γι’ αυτό αντιμετωπίζει και τον ίδιο και τα σφάλματα και τα λάθη και τις πτώσεις του με αγάπη, με συμπάθεια, με κατανόηση. Προσπαθεί όχι να τον απογοητεύσει και να τον συντρίψει, αλλά να τον στηρίξει και να τον βοηθήσει. Και αυτό έκανε σε όλη του τη ζωή ο Γέρων Παΐσιος, όπως και όλοι οι Άγιοι.

Και αποτελεί μεγάλη ευλογία για εμάς που είμαστε Ορ­θόδοξοι χριστιανοί να ξέρουμε ότι μέσα στην Εκκλησία μας έχουμε σήμερα Αγίους, τους οποίους ζήσαμε και είδαμε τις ενέργειες του Θεού μπροστά μας. Είναι μεγάλος πλούτος και μεγάλη παρηγορία και μεγάλη δύναμη για εμάς η παρουσία των Αγίων στη ζωή μας. Αυτό το γεγονός δεν παρατηρείται πουθενά αλλού, παρά μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Γι’ αυτό και πρέπει να είμαστε πολύ ευγνώμονες προς τον Θεό, γιατί είμαστε Ορθόδοξοι χριστιανοί, γιατί έχουμε ζώσα Εκκλησία και τη ζώσα σχέση με τον ζώντα Θεό.

Και να γνωρίζουμε ότι αυτός ο δρόμος των Αγίων είναι ο δρόμος τον οποίο παρέδωσε ο Θεός στον κόσμο, είναι ο δρόμος τον οποίο βάδισαν οι Άγιοι, οι Προφήτες, οι Απόστολοι. Την ίδια εμπειρία είχαν όλοι οι Άγιοι από τον πρώτο μέχρι σήμερα. Είναι η ίδια ακριβώς εμπειρία, η ίδια πνευματική κατάσταση, το ίδιο άγιο Πνεύμα το οποίο ενεργεί.

Αυτή είναι, νομίζω, η μεγάλη σπουδαιότητα της παρουσιάσεως και του αγίου Γέροντος Παϊσίου, όπως και των άλλων συγχρόνων αγίων, μέσα από αυτές τις εσπερίδες που καθιε­ρώσαμε στο πλαίσιο των «Παυλείων» υπό τον τίτλο «Σύγχρο­νες μορφές της Εκκλησίας», γιατί οι Άγιοι επαληθεύουν όλα όσα μας δίδαξε ο Χριστός. Όλα αυτά τα έζησαν οι Άγιοι και βλέπουμε να τα ζουν και σήμερα μπροστά μας. Αυτό είναι για μας η πολύτιμη κληρονομιά και βέβαια εναπόκειται σε μας να αγωνισθούμε, ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του.

Θα τελειώσω με αυτό που έλεγε ο Γέροντας για τους αν­θρώπους που είναι στον κόσμο. Όταν επέστρεψε από την Αυστραλία, έλεγε ότι στην Αυστραλία υπάρχει πολλή χάρις του Θεού. Και έλεγε ότι οι άνθρωποι αγιάζουν εκεί κάνοντας υπομονή στον πολύ πόνο που έχουν. Και εκτιμούσε πάρα πολύ τους ανθρώπους που είναι στον κόσμο, για την υπομονή που κάνουν. Έλεγε πολλές φορές εκτιμώντας την υπομονή που κά­νει μια γυναίκα με ένα παράξενο άνδρα· «ξέρετε τί πνευματικά μέτρα είναι αυτά που επιτυγχάνει;». Ή για ένα άνθρωπο που όλη μέρα δουλεύει και μετά έρχεται στο σπίτι και αγωνίζεται να προσευχηθεί, έστω για λίγο, μετά από τόσο κόπο. «Αυτό έχει πολύ μεγάλη αξία ενώπιον του Θεού, διότι», έλεγε, «εμείς δεν έχουμε τίποτε άλλο, αυτό είναι το έργο μας».

Αυτό, λοιπόν, εύχομαι να μας δώσει ο Θεός σε όλους μας, και οι ευχές του Γέροντα να μας σκεπάζουν όλους και να μας αξιώσουν να έχουμε και εμείς τη χάρη του Θεού.

Πηγή: Σύγχρονες Οσιακές Μορφές, Έκδοσις Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας 2017, σ. 43 – 50.

Δεν είναι όμως μόνο αυτή η δυσκολία· είναι και το ότι δεν είναι δυνατό να περιγραφεί η ζωή ενός Αγίου· είναι κάτι το αδύνατο, το ακατόρθωτο. Ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο και είναι μονομερές, γιατί ασφαλώς πολλοί πλησιάζουν τους αγίους Πατέρες, ελάχιστοι όμως μπορούν να αποδώσουν ακριβώς το πνεύμα τους και τη ζωή τους.

Από την άλλη όμως πλευρά είναι απαραίτητο να μιλούμε για τους αγίους ανθρώπους και να μην κρύπτουμε τα θαυμάσια του Θεού. Οι Άγιοι δεν είναι όντα εξωπραγματικά, είναι άνθρωποι οι οποίοι πίστεψαν στον Χριστό με όλη τους τη δύναμη. Είναι άνθρωποι οι οποίοι για την αγάπη του Χριστού αφιέρωσαν τον εαυτό τους στην άσκηση και στον αγώνα τον πνευματικό και δεν προέκριναν τίποτε άλλο στη ζωή τους από τον ίδιο τον Χριστό. Είναι, άνθρωποι οι, οποίοι ταύτισαν την ύπαρξή τους με τον Χριστό, ώστε να μπορούν να επαναλαμβάνουν και αυτοί μαζί με τον Απόστολο Παύλο «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20). Και έχουν τόσο ταυτιστεί στη συνείδηση της Εκκλησίας με τον Χριστό, ώστε μιλώντας για τον Χριστό, ο νους μας στρέφεται σ’ αυτούς τους ανθρώπους, και μιλώντας πάλι για τους αγίους ανθρώπους είναι σαν να μιλούμε για τον Χριστό, διότι οι Άγιοι μάς οδηγούν στον Χριστό και ο Χριστός μάς δείχνει πως είναι πατέρας, είναι φίλος και είναι οικείος με τους Αγίους.

Είναι μεγάλη ευλογία να γνωρίζουμε τη ζωή των Αγίων και ακόμη μεγαλύτερη να γνωρίζουμε αγίους ανθρώπους και να μετέχουμε στη χάρη και στις ευχές των Αγίων. Και καθώς Άγιοι υπάρχουν σε κάθε εποχή, είναι εύκολο -και λόγω των μέσων που διαθέτουμε σήμερα- να γνωρίσουμε τη ζωή των αγίων ανθρώπων που ζουν σήμερα μεταξύ μας ή που έζησαν και κοιμήθηκαν πριν από λίγα χρόνια. Η Πρόνοια του Θεού επέτρεψε σε πολλούς από εμάς να γνωρίσουμε τέτοιους αγίους ανθρώπους, συγχρόνους Αγίους, για να στερεωθούμε περισ­σότερο στην πίστη και να προσπαθήσουμε και εμείς, ανάλογα με τις μικρές μας δυνάμεις, να αγωνισθούμε.

Ας μην αναζητούμε, λοιπόν, πρότυπα για τη ζωή και το έργο μας σε κοσμικούς ανθρώπους και άρχοντες, αλλά ας τα αναζητούμε στη ζωή των Αγίων της Εκκλησίας μας, στη ζωή των Μοναχών και των ασκητών που έζησαν στις ημέρες μας και βοήθησαν τόσες πολλές ψυχές να βρουν τον δρόμο προς τη σωτηρία και την αγιότητα, να βρουν τον τρόπο για να αντιμετωπίσουν τα καθημερινά τους προβλήματα, τις δυσκολίες και τους πειρασμούς.

Πολλές φορές αναζητούμε τα προσόντα ενός Κληρικού στη μόρφωση, στα πτυχία, στις γνώσεις ή τις ξένες γλώσσες και απορούμε όταν, ενώ κάποιοι τα διαθέτουν όλα αυτά, δεν συγκινούν τους ανθρώπους και δεν μπορούν να τους προσεγγίσουν. Αντίθετα πάλι βρίσκουμε ανθρώπους, κληρικούς και μοναχούς, που δεν διαθέτουν κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά που κατά τη γνώμη μας θα προσείλκυαν τους ανθρώπους και μάλι­στα τους νέους. Κι όμως βλέπουμε πολλούς, πάρα πολλούς αν­θρώπους να προσφεύγουν σ’ αυτούς, να τους αναζητούν όπου και αν βρίσκονται, και να αναπαύονται κοντά τους.

Τί έχουν αυτοί οι άνθρωποι και ελκύουν τις ψυχές; Είναι άνθρωποι της προσευχής και του αγώνα, είναι άνθρωποι του καθήκοντος και της αγάπης, είναι άνθρωποι της θυσίας και της προσφοράς προς τον συνάνθρωπο. Και ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας τέτοιος σύγχρονος Άγιος ήταν και ο Γέροντας Παΐσιος.

Τί ήταν ο αείμνηστος Γέροντας Παΐσιος; Ένας απλός και ταπεινός Μοναχός ήταν και όμως προσέφερε τόσα πολλά στους ανθρώπους, που έτρεχαν να τον επισκεφθούν και να τον συμβουλευθούν. Ένας απλός Μοναχός ήταν, χωρίς ιδιαίτερη μόρ­φωση και εγκόσμια προσόντα, όμως έλαμψε και λάμπει στην Εκκλησία του Χριστού και σε ολόκληρη την Ορθοδοξία. Ένας πολύ απλός άνθρωπος ήταν, ταυτόχρονα όμως ήταν και ένας μάρτυρας της σαρκώσεως του θείου Λόγου. Γιατί γι’ αυτόν τον άνθρωπο, το ότι ο Χριστός έγινε άνθρωπος ήταν το κέντρο της ζωής του.

Και αυτό το ένιωθε κανείς όταν συναντούσε και συναναστρεφόταν τον Γέροντα. Ένιωθε δηλαδή, ότι όλα όσα είπε ο Χριστός στο Ευαγγέλιο και όλα όσα είπαν οι Άγιοι και όλα όσα διαβάζουμε στη ζωή των Αγίων είναι όλα αληθινά, γιατί η ζωή του ήταν εναρμονισμένη με τη ζωή του Χριστού, με το Ευαγγέλιο του Χριστού, με τη ζωή των Αγίων. Ήταν ένας άν­θρωπος που βίωσε ακριβώς το μυστήριο της σαρκώσεως του θείου Λόγου. Και η βίωση αυτή του μυστηρίου της σαρκώσεως του θείου Λόγου, τον έκανε να βιώσει και τη θυσία του. Έτσι η ζωή του ήταν αφοσιωμένη στη λατρεία του Θεού, στην προσ­ευχή και στη διακονία των ανθρώπων.

Είχα την ευλογία να συναντήσω τον π. Παΐσιο για πρώτη φορά όταν ήμουν πολύ νέος, γύρω στο 1965-66, όταν νοσηλευό­ταν στο Ασβεστοχώρι της Θεσσαλονίκης μετά από μία σοβαρή εγχείρηση.

Ο π. Παΐσιος ήταν κάτι το ξεχωριστό. Κάθε φορά -ομολο­γούν όσοι είχαν στενές σχέσεις μαζί του- η συνάντησή τους μαζί του ήταν ένα γεγονός.

Έλεγε ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, ότι «η συνάντηση με ένα άνθρωπο του Θεού αποτελεί ένα προφητικό γεγονός». Και πράγματι αυτό επαληθευόταν στον Γέροντα Παΐσιο σε απόλυτο βαθμό. Η συνάντηση με αυτόν τον άνθρωπο ήταν ένα σημείο, ένα προφητικό γεγονός, το οποίο γινόταν από μόνο του, και ενώ μπροστά στα μάτια των άλλων γινόταν θαυμά­σια, εν τούτοις όλα καλυπτόταν μέσα στην απλότητα και την ταπείνωση.

Θα μου επιτρέψετε να αναφέρω ένα περιστατικό από τη ζωή του Γέροντα, το οποίο δείχνει ξεκάθαρα σε όλους μας ποιά θέση είχε στη ζωή του Γέροντα η προσευχή και η μέριμνα για τον άνθρωπο.

Την παραμονή των Χριστουγέννων, ο Γέροντας είχε πάρα πολύ κόσμο στο Κελλί του, την Παναγούδα, όλη την ημέρα και μέχρι την ώρα που χτυπούσαν οι καμπάνες για την αγρυπνία εκείνος έβλεπε κόσμο. Και όμως στη συνέχεια πήγε μέσα στη νύκτα στο Κουτλουμούσι για την αγρυπνία. Δέκα ολόκληρες ώρες διήρκεσε η αγρυπνία των Χριστουγέννων και σε όλη την αγρυπνία ο Γέροντας ήταν όρθιος, κρεμασμένος από το στασίδι του. Ήταν ηλικιωμένος και άρρωστος, με μισό πνεύμονα, με χίλια δυό προβλήματα υγείας, άγρυπνος σε όλη του τη ζωή, κουρασμένος, καθώς όλη την ημέρα, όπως είπαμε, έβλεπε κό­σμο· και όμως όλη τη νύκτα παρέμεινε άγρυπνος και ακολουθούσε την πορεία της αγρυπνίας.

Τελείωσε η αγρυπνία, πήγανε στην Τράπεζα, ο Γέροντας έκανε πως έφαγε, δεν έτρωγε, κάτι τσίμπησε και έφυγε για την καλύβη του. Πίσω του ακολουθούσε κόσμος, όπως συνέβαινε συνήθως. Ο Γέροντας όμως δεν υπολόγισε την κούραση, δεν αναζήτησε την ανάπαυση. Έφθασε το απόγευμα και εκείνος έβλεπε ακόμη κόσμο. Όταν τον ρώτησαν εάν ξεκουράστηκε καθόλου απάντησε αρνητικά και μάλιστα πρόσθεσε πως ίσως είχε να κοιμηθεί από προχθές ή αντιπροχθές. Είχε ξεχάσει από πότε είχε να κοιμηθεί, και μάλιστα αστειευόμενος, ρωτούσε αν είναι ημέρα ή νύκτα.

Θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς αν ήταν δυνατό με τόσο κόσμο που έβλεπε ο Γέροντας, να μπορούσε να διατηρεί μέσα του το πνεύμα της προσευχής ή, αν για να προσεύχεται κανείς αδιαλείπτως, θα πρέπει να είναι σε απόλυτη ησυχία και απομονωμένος. Ο Γέροντας είχε όλη την ημέρα κόσμο, πάρα πολλούς ανθρώπους, άραγε προσευχόταν, άραγε έλεγε την ευχή, είχε μέσα του την αδιάλειπτη προσευχή;

Την απάντηση σε όλα αυτά την έδωσε ο Γέροντας, χωρίς κανείς να τον ρωτήσει, σε κάποιο συνομιλητή του που είχε όλα αυτά τα ερωτηματικά μέσα του. Καθισμένος σε ένα κορμό δέν­δρου του λέει· «Ξέρεις, πριν από οκτώ χρόνια καιγόταν η καρ­διά μου από αγάπη για τον Χριστό τόσο πολύ, ώστε έλιωναν τα κόκαλά μου σαν λαμπάδες, σαν να ήμουν, δηλαδή, ολόκληρος μια πυρκαγιά. Και καιγόμουν ολόκληρος για την αγάπη του Θεού. Αφού μια φορά πήγαινα στις Καρυές και από το πλήθος αυτής της αγάπης του Χριστού διαλύθηκα και δεν μπορούσα να περπατήσω και έπεσα μπρούμυτα σε μια γωνιά εκεί στο δάσος και προσευχόμουν και έκλαιγα και παρακαλούσα τον Θεό να πάρει λίγο από επάνω μου αυτό το κύμα της χάριτος για να μπορέσω να πάω στη δουλειά μου. Δεν μπορούσα να κάνω ούτε ένα βήμα, γιατί καιγόμουν ολόκληρος από την αγάπη του Χριστού. Εδώ όμως και οκτώ χρόνια περίπου αυτό που αισθανόμουν για τον Θεό το αισθάνομαι για τον κόσμο και έχω μέσα στην καρδιά μου μεγάλο πόνο για τον κόσμο και δεν μπορώ, λιώνω, δεν μπορώ να διώξω κανένα άνθρωπο και μιλώντας με τους ανθρώπους και ωφελώντας τους ανθρώπους παίρνω πίσω αυτό το οποίο τους δίνω και μεταβάλλεται μέσα μου σε προσευχή, όπως ακριβώς τότε που ήμουν τελείως μόνος μου».

Έτσι έδωσε ο Γέροντας λύση σε όλες τις απορίες και απάντηση σε όλα τα ερωτήματα που γεννιούνται μερικές φορές μέσα μας ή και διατυπώνονται και σε συζητήσεις. Πολλοί λένε συνήθως· ποιά είναι η προσφορά των Μοναχών; Απομακρύνον­ται από τον κόσμο και προσεύχονται. Δεν θα ήταν καλύτερα να μένουν στον κόσμο και να ασκούν ένα κοινωνικό έργο σαν αυτό που άσκησαν οι μεγάλοι Πατέρες σαν τον Μέγα Βασίλειο;

Όμως οι Μοναχοί, οι ασκητές και οι Άγιοι δεν προσεύχονται μόνο για τον εαυτό τους. Προσεύχονται για όλο τον κόσμο, τον οποίο δεν αρνούνται, αλλά υπεραγαπούν, όπως ακούσα­με να λέει ο Γέρων Παΐσιος. Αγαπούν τους ανθρώπους και προσεύχονται γι’ αυτούς. Αγαπούν τους ανθρώπους και τους δέχονται για να ακούσουν τα προβλήματά τους και να τους συμβουλεύσουν, επιτελώντας έτσι ένα τεράστιο, αν και αφανές, κοινωνικό έργο.

Αυτός ο άνθρωπος, ο Γέρων Παΐσιος, δεν λογάριασε ποτέ τον εαυτό του. Ολόκληρη η ζωή του ήταν μία ανελέητη άσκη­ση. Φοβερός άνθρωπος. Πολλοί άνθρωποι που τον έζησαν από κοντά και μάλιστα για πολλά χρόνια, εντυπωσιαζόταν κάθε φορά που τον έβλεπαν, σαν να τον έβλεπαν για πρώτη φορά. Η αίσθηση που έδινε σε όποιον τον έβλεπε ήταν αυτή του αυστηρού ανθρώπου, του ανελέητου ανθρώπου για τον εαυτό του και του ανθρώπου με πολλή μεγάλη αγάπη για τον άλλο άνθρωπο. Διότι όσο πιο αυστηρός είναι ο Μοναχός ή ο Κλη­ρικός με τον εαυτό του τόσο καλύτερα μπορεί να κατανοήσει τις δυσκολίες και τον κόπο του πνευματικού αγώνα, μπορεί να κατανοήσει πόσο δύσκολο είναι για ένα άνθρωπο, για ένα νέο που ζει στη σύγχρονη κοινωνία, που ζει στον κόσμο μέσα σε τόσους πειρασμούς και τόσες αμαρτωλές επιδράσεις και επιρροές να ζήσει την εν Χριστώ ζωή. Γι’ αυτό αντιμετωπίζει και τον ίδιο και τα σφάλματα και τα λάθη και τις πτώσεις του με αγάπη, με συμπάθεια, με κατανόηση. Προσπαθεί όχι να τον απογοητεύσει και να τον συντρίψει, αλλά να τον στηρίξει και να τον βοηθήσει. Και αυτό έκανε σε όλη του τη ζωή ο Γέρων Παΐσιος, όπως και όλοι οι Άγιοι.

Και αποτελεί μεγάλη ευλογία για εμάς που είμαστε Ορ­θόδοξοι χριστιανοί να ξέρουμε ότι μέσα στην Εκκλησία μας έχουμε σήμερα Αγίους, τους οποίους ζήσαμε και είδαμε τις ενέργειες του Θεού μπροστά μας. Είναι μεγάλος πλούτος και μεγάλη παρηγορία και μεγάλη δύναμη για εμάς η παρουσία των Αγίων στη ζωή μας. Αυτό το γεγονός δεν παρατηρείται πουθενά αλλού, παρά μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Γι’ αυτό και πρέπει να είμαστε πολύ ευγνώμονες προς τον Θεό, γιατί είμαστε Ορθόδοξοι χριστιανοί, γιατί έχουμε ζώσα Εκκλησία και τη ζώσα σχέση με τον ζώντα Θεό.

Και να γνωρίζουμε ότι αυτός ο δρόμος των Αγίων είναι ο δρόμος τον οποίο παρέδωσε ο Θεός στον κόσμο, είναι ο δρόμος τον οποίο βάδισαν οι Άγιοι, οι Προφήτες, οι Απόστολοι. Την ίδια εμπειρία είχαν όλοι οι Άγιοι από τον πρώτο μέχρι σήμερα. Είναι η ίδια ακριβώς εμπειρία, η ίδια πνευματική κατάσταση, το ίδιο άγιο Πνεύμα το οποίο ενεργεί.

Αυτή είναι, νομίζω, η μεγάλη σπουδαιότητα της παρουσιάσεως και του αγίου Γέροντος Παϊσίου, όπως και των άλλων συγχρόνων αγίων, μέσα από αυτές τις εσπερίδες που καθιε­ρώσαμε στο πλαίσιο των «Παυλείων» υπό τον τίτλο «Σύγχρο­νες μορφές της Εκκλησίας», γιατί οι Άγιοι επαληθεύουν όλα όσα μας δίδαξε ο Χριστός. Όλα αυτά τα έζησαν οι Άγιοι και βλέπουμε να τα ζουν και σήμερα μπροστά μας. Αυτό είναι για μας η πολύτιμη κληρονομιά και βέβαια εναπόκειται σε μας να αγωνισθούμε, ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του.

Θα τελειώσω με αυτό που έλεγε ο Γέροντας για τους αν­θρώπους που είναι στον κόσμο. Όταν επέστρεψε από την Αυστραλία, έλεγε ότι στην Αυστραλία υπάρχει πολλή χάρις του Θεού. Και έλεγε ότι οι άνθρωποι αγιάζουν εκεί κάνοντας υπομονή στον πολύ πόνο που έχουν. Και εκτιμούσε πάρα πολύ τους ανθρώπους που είναι στον κόσμο, για την υπομονή που κάνουν. Έλεγε πολλές φορές εκτιμώντας την υπομονή που κά­νει μια γυναίκα με ένα παράξενο άνδρα· «ξέρετε τί πνευματικά μέτρα είναι αυτά που επιτυγχάνει;». Ή για ένα άνθρωπο που όλη μέρα δουλεύει και μετά έρχεται στο σπίτι και αγωνίζεται να προσευχηθεί, έστω για λίγο, μετά από τόσο κόπο. «Αυτό έχει πολύ μεγάλη αξία ενώπιον του Θεού, διότι», έλεγε, «εμείς δεν έχουμε τίποτε άλλο, αυτό είναι το έργο μας».

Αυτό, λοιπόν, εύχομαι να μας δώσει ο Θεός σε όλους μας, και οι ευχές του Γέροντα να μας σκεπάζουν όλους και να μας αξιώσουν να έχουμε και εμείς τη χάρη του Θεού.

Πηγή: Σύγχρονες Οσιακές Μορφές, Έκδοσις Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας 2017, σ. 43 – 50.

 ΠΗΓΗ:http://www.pemptousia.gr/