Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνα Κερκύρας

Επισκεφθείτε εικονικά τον Άγιο Σπυρίδωνα στην Κέρκυρα

από τον υπολογιστή σας

Αρχή φόρμ

Ένας από τους πιο όμορφους Ναούς των Επτανήσων, αυτός του Αγίου Σπυρίδωνα στην Κέρκυρα είναι πλέον διαθέσιμος σε όλους τους χρήστες του διαδικτύου που μέσω της τεχνολογίας μπορούν να τον επισκεφθούν εικονικά.

Ο Ναός στον οποίο φυλάσσεται η λάρνακα με το σώμα του Αγίου Σπυρίδωνα είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία αναφοράς της Κέρκυρας και δέχεται κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες απ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Χτίστηκε το 1589, με τη μορφή μιας μονόχωρης Επτανησιακής Βασιλικής. Παρόλο ο εξωτερικός της διάκοσμος είναι ιδιαίτερα λιτός, το εσωτερικό του ναού, είναι πλούσιο σε διακόσμηση, με ιδιαίτερα εντυπωσιακό τέμπλο του 1864 από μάρμαρο Πάρου.

Οι εξίσου αξιόλογες εικόνες του τέμπλου είναι έργα του Κερκυραίου ζωγράφου Σπύρου Προσαλέντη. Η περίφημη «ουρανία» του ναού είναι χωρισμένη σε 17 τμήματα με χρυσά πλαίσια, ζωγραφισμένα αρχικά από το σπουδαίο Κερκυραίο ζωγράφο, Παναγιώτη Δοξαρά, το 1727.

Οι αρχικές εικόνες ωστόσο δεν κατάφεραν να επιβιώσουν λόγω της υγρασίας. Στα μέσα του 19ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1852, η «ουρανία» αποκαταστάθηκε και επανέκτησε χρώμα και ζωντάνια από τα χέρια του ζωγράφου Νικόλαου Ασπιώτη.

Ανάμεσα στα πολλά αφιερώματα που δέχεται κάθε χρόνο ο προστάτης του νησιού Άγιος Σπυρίδωνας, διακρίνονται δύο μεγάλα καντήλια που αφιερώθηκαν το 1716, το έτος που γλίτωσαν οι κάτοικοι του νησιού από τους Τούρκους με τη βοήθειά του.

Η Λάρνακα και το Ιερό Λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα

Η Λάρνακα, στην οποία τοποθετήθηκε το Ιερό Λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα, κατασκευάστηκε στη Βιέννη το 1867. Το Ιερό Λείψανο του Αγίου παρέμεινε στην Κύπρο για τριακόσια περίπου χρόνια μετά το θάνατο του, ενώ περίπου στο τέλος του 7ου αιώνα μ.Χ. μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη λόγω των Αραβικών επιδρομών κατά της Κύπρου.

Το 1456, τρία χρόνια μετά την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους, ο ιερέας Γρηγόριος Πολύευκτος μετέφερε το Ιερό Λείψανο του Αγίου μαζί με το Σκήνωμα της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστας στην Ήπειρο και από εκεί στην Κέρκυρα.

Η ιστορία της Κέρκυρας είναι βαθιά συνδεδεμένη με τον Άγιο Σπυρίδωνα. Μερικά από τα θαύματα του, όπως η σωτηρία των κατοίκων από λιμό, η απομάκρυνση των Τούρκων που πολιορκούσαν το νησί το 1716, η απαλλαγή του νησιού από την επιδημία της πανούκλας το 1629 και 1673, αποδείχθηκαν σωτήρια για το νησί.

Ο λαός της Κέρκυρας τιμά τον πολιούχο της μεγαλοπρεπώς με λιτανείες, πολλές φορές στη διάρκεια του έτους: στις 11 Αυγούστου όπου γιορτάζεται η σωτηρία του νησιού από την πολιορκία των Τούρκων το 1716, στις 12 Δεκεμβρίου που γιορτάζεται η μνήμη του Αγίου, την πρώτη Κυριακή του Νοέμβρη και την Κυριακή των Βαΐων για την απαλλαγή του νησιού από την επιδημία της πανούκλας αντίστοιχα το 1629 και 1673 και το Μεγάλο Σάββατο για τη σωτηρία των κατοίκων από λιμό. 

Περιηγηθείτε εικονικά ΕΔΩ.

ΠΗΓΗ:http://www.pentapostagma.gr/2013/07/eikonika-agios-spyridonas-kerkyra.html#ixzz2ZIfDB3JP

+ Ιωάννης Κορναράκης

Αποχαιρετιστήριος λόγος 

στον Καθηγητή Ιωάννη Κορναράκη

| Εκτύπωση |Δημιουργηθηκε στις Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013 

Γράφτηκε από τον/την Αρχιεπισκοπή Αθηνών - 11.50

Tελέστηκε χθες στον Ι. Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Χαλανδρίου η Εξόδιος Ακολουθία του αειμνήστου Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννη Κορναράκη. Τον Μακαριώτατο εκπροσώπησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως κ. Αθηναγόρας.

Για την προσωπικότητα του εκλιπόντος ομίλησε ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής κ. Μ. Μπέγζος, εκπροσωπώντας τους Προέδρους αμφοτέρων των Τμημάτων και ο Πρωτοπρ. π. Βασίλειος Γεωργόπουλος, Λέκτορας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. ενώ τον επικήδειο λόγο εξεφώνησε - όπως προέβλεπε το Ψήφισμα της Θεολογικής Σχολής - ο Αιδεσιμ. Πρωτοπρεσβύτερος π. Αδαμάντιος Αυγουστίδης, Αν. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Γεν. Διευθυντής της Διεύθυνσης Ποιμαντικής Μέριμνας, Πολιτισμού και Επικοινωνίας της Ι.Α.Α.

Διαβάστε τον επικήδειο λόγο που εκφώνησε ο π. Αδαμάντιος Αυγουστίδης:

Η είδηση της εκδημίας του ομότιμου καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννη Κορναράκη βρήκε τη Θεολογική Σχολή και την ευρύτερη Ακαδημαϊκή κοινότητα ήδη αναστατωμένες και προβληματισμένες για τα τεκταινόμενα εντός και εκτός των τειχών της και για τις επερχόμενες εξελίξεις ή ίσως και δεινά.

Η θλίψη για την απώλεια ενός εξέχοντος μέλους της Ακαδημαϊκής μας οικογένειας, σε εποχές που αυτές οι απώλειες μετράνε πολύ περισσότερο, συνήχησε με όσα σηματοδότησε η γόνιμη και καρποφόρα διακονία της ιεράς επιστήμης και του ευρύτερου εκκλησιαστικού βίου από τον εκλιπόντα, επιτείνοντας επώδυνα την αίσθηση ότι πτωχεύουμε όλο και περισσότερο.

Σε εποχή θεμιτών και αθέμιτων ανακατατάξεων·  Σε εποχή εξόχως μεταβατική και σχεδόν άμορφη σχετικά με το τι πρέπει να μείνει πίσω, τι θα κληρονομήσουμε και τι μέλλον μας πρέπει, η παρακαταθήκη και οι σημασιοδοτήσεις που αφήνει σε μας ο πορευόμενος σήμερα την μακαρία οδό δάσκαλός μας είναι βαρυσήμαντες. Με την πλήρη έννοια του όρου. Και αναπόδραστα δεσμευτικές.

Σεβόμενος τη συγκινησιακή φόρτιση και την οδύνη όλων και ιδιαίτερα της οικογένειας θα σταθώ μόνο σε μερικά σημεία, υποδεικτικά της οφειλόμενης ευγνωμοσύνης για τη συμβολή του στην επιστήμη και, κυρίως, για το υπόδειγμα ακαδημαϊκού και εκκλησιαστικού ανδρός που μας κληροδότησε.

Στο βιογραφικό του σημείωμα, δια χειρός καθηγητού Δημητρίου Γόνη, που διασώζεται στην αφιερωμένη σε αυτόν επετηρίδα της Σχολής μας, υπάρχει μια πολύ περιεκτική αναφορά:

Ο καθηγητής Ιωάννης Κορναράκης επεδίωξε «να διευκρινίσει, μέσω του οικείου ψυχολογικού υλικού των διαφόρων θεωριών, αλλά και της σχετικής πατερικής παρακαταθήκης τη βιωματική σχέση εξομολόγου και εξομολογουμένου, στις βαθύτερες και αθέατες (μη συνειδητές) ψυχοδυναμικές της.

Στο σημείο αυτό ο  επιστημονικός ποιμαντικοψυχολογικός του προσανατολισμός, σε συνάρτηση με την προβληματική της σχέσεως των δύο αυτών παραγόντων του εξομολογητικού διαλόγου, αποκάλυψε τις αστοχίες αλλά και τους κινδύνους μιας αυτονόητης αντιλήψεως της σχέσεως αυτής με παρωχημένα ηθικιστικά ή αποτελματωμένα πνευματικώς, σε τυπικές εξωτερικές διαδικασίες, εκκλησιαστικά πρότυπα».

Με άλλα λόγια, ο δάσκαλος υπήρξε πρωτοπόρος τόσο στον επιστημονικό χώρο όσο και στην εκκλησιαστική πραγματικότητα, όντας, όπως πολύ εύστοχα περιγράφει αλλού ο κ. Γόνης, «ταυτόχρονα παραδοσιακός και πρωτοπόρος και πολύπλευρος».

Η πρωτοποριακότητα των ενδιαφερόντων του και των επιστημονικών του αναζητήσεων εντυπωσιάζει εξ αρχής. Σε περίοδο που κυριαρχούσε ο ηθικισμός και οι σχέσεις Θεολογίας, Ψυχολογίας και Ψυχιατρικής ήσαν αμοιβαία σχεδόν ψυχροπολεμικές, εκείνος ξανοίγεται σε πρωτόγνωρου περιεχομένου για την εποχή μεταπτυχιακές σπουδές στην Ευρώπη.

Με υποτροφία του καθηγητή Hubert Urban, εκπαιδεύεται στην «Ψυχοπαθολογία και τις θεραπευτικές κλινικές εφαρμογές» στην Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική του Ιννσμπουρκ, στην Αυστρία.

Συνεχίζει με υποτροφία του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών μεταπτυχιακές σπουδές με αντικείμενο την «Χριστιανική Παιδαγωγική και Ποιμαντική» στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου.

Και μετά, με υποτροφία του Ρω­μαιοκαθολικού επισκόπου της πόλεως Μύνστερ, στη Γερμανία, ειδικεύεται στην «Ποιμαντική, Χριστιανική Ηθική, Ψυχολογία του Βάθους και Ποιμαντική Φροντίδα ψυχασθενών», στο Πανεπιστήμιο της εν λόγω πόλεως.

Επιστέφοντας, υπηρέτησε καταρχήν στην Εκκλησιαστική εκπαίδευση σε πολλά και σημαντικά κέντρα σπουδών, όπως στην Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή και στην Εκκλησιαστική Σχολή της Αγίας Αναστασίας στη Θεσσαλονίκη, στο Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο, στις Ανώτερες Εκκλησιαστικές Σχολές Θεσσαλονίκης και Αθηνών και αλλού, αθροιστικώς επί δέκα εννέα έτη.

Προοδευτικά, έκανε την είσοδό του στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Αρχικά στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου πρώτα ως εντεταλμένος υφηγητής και μετά ως Έκτακτος καθηγητής υπηρέτησε για μια δεκαετία (1968-1978), διδάσκοντας Ποιμαντική Ψυχολογία.

Και έπειτα, από το 1978 μέχρι και τη συνταξιοδότηση του, το 1993, κόσμησε την Θεολογική Σχολή Αθηνών ως Τακτικός Καθηγητής Ποιμαντικής Ψυχολογίας και Εξομολογητικής, ενώ από το 1994 υπήρξε Ομότιμος Καθηγητής του Τμήματος Ποιμαντικής (νυν Κοινωνικής Θεολογίας).

Σε όλη αυτή τη μακροχρόνια πορεία είναι εμφανής η σταθερότητά του στο επιστημονικό του όραμα. Ο πρωτοπόρα παραδοσιακός Ιωάννης Κορναράκης δεν απέκλινε ποτέ μιας επιστημονικής πορείας που, σύμφωνα με το βιογραφικό του «αποσκοπούσε κυρίως στη συγκρότηση μιας Ορθόδοξης Ποιμαντικής Ψυχολογίας, προκειμένου να δημιουργηθεί ουσιαστική προϋπόθεση μελέτης και κατανοήσεως των ποικίλων πνευματικών προβλημάτων στο έργο της Εκκλησίας από την εντελώς ανθρώπινη πλευρά τους».

Έτσι, ο δάσκαλός μας υπήρξε ο θεμελιωτής και αυτός που καθιέρωσε τον κλάδο της Ποιμαντικής Ψυχολογίας στον ακαδημαϊκό χώρο των ορθοδόξων θεολογικών σπουδών.

Σε όσους εργασθήκαμε επιστημονικά υπό την καθοδήγησή του αλλά και από όσους μελετήσουν προσεκτικά το έργο του, εύκολα γίνεται κατανοητό, ότι η βαθύτητα του στοχασμού, η συνθετικότητα της σκέψης και η πρωτοτυπία των προβληματισμών του δεν συνιστούν ποτέ αυθαίρετους διανοητικούς ακροβατισμούς.

Ο δάσκαλος πατά στέρεα στο έδαφος της Ορθόδοξης Θεολογίας και, ορμώμενος από την ορθόδοξη αυτοσυνειδησία του, διαλέγεται νηφάλια και προσληπτικά με τα θύραθεν.

Με τον δικό του πολύ μοντέρνο τρόπο συνεχίζει την πατερική μας παράδοση, που πάντοτε προσλαμβάνει με διάκριση και μεταμορφώνει εν αγίω Πνεύματι όσα προσφέρουν σε κάθε εποχή οι άλλες, εκτός Θεολογίας, επιστήμες, για να εκκλησιάσει τους καρπούς τους και να τους αξιο­ποιήσει επ ωφελεία της σωτηρίας του ανθρώπου.

Χρησιμοποιώντας τη σύγχρονη γλώσσα της ψυχολογίας και των επι­στημών του ανθρώπου αναδεικνύει και προβάλει με ενάργεια τον πλούτο, το βάθος, το εύρος, και την όντως ανθρωπολογική ευστοχία των ψυχολογικών γνώσεων που κρύβονται στην πατερική σοφία και εμπειρία.

Κατορθώνει, ακόμα, να διαλεχθεί με τις ψυχολογικές θεωρίες κριτικά και με σεβασμό, αξιοποιώντας με τρόπο θετικό τους καρπούς τους. Υποδεικνύοντας, όμως, με διαύγεια και τους εγγενείς περιορισμούς τους και τα σημεία όπου αυτές υπολείπονται της Όντως Γνώσης.

Άνοιξε έτσι τον δρόμο ώστε να ξανασυζητηθεί, ιδιαίτερα στο εγγύς και στο απώτερο μέλλον, ποιες αρνητικές επιπτώσεις είχε και έχει η άκριτη υιοθέτηση από την δυτικοχριστιανική ποιμαντικοψυχολογική σκέψη των ανθρωπολογικών και υπαρξιακών αρχών των ψυχολογικών θεωριών εις βάρος της χριστιανικής ανθρωπολογίας.

Η σημασία όλων αυτών των προβληματισμών δεν έχει ακόμη συνειδητοποιηθεί σε όλο το εύρος της. Όμως, το γεγονός ότι κάποιοι ξεκινήσαμε από την Ιατρική ή από άλλες θύραθεν επιστήμες και επιλέξαμε να αφοσιωθούμε στη επιστημονική και πρακτική διακονία της Ποιμαντικής Θεολογίας και της Ποιμαντικής Ψυχολογίας, υποδεικνύει ότι το επιστημονικό του όραμα υπήρξε πηγή εμπνεύσεως και οραματισμών και για τις νεότερες γενιές.

Και έχουμε χρέος τούτη την ύστατη ώρα να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη στον άνθρωπο, στον οποίο οφείλουμε μεγάλο μέρος της επιστημονικής μας ύπαρξης. Να τον ευχαριστήσουμε δημόσια για τον καινούργιο δρόμο που άνοιξε - σχεδόν προφητικά- αναγνωρίζοντας του αυτή την προσφορά, τη σπουδαιότητα του έργου του και τη σημασία της πάντοτε ενεργού και καρποφόρας παρουσίας του στο ακαδημαϊκό και στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι.

Σε αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να υπενθυμίσω, ότι ο θεράπων της λεγόμενης Πρακτικής Θεολογίας δεν κρίνεται μόνο από τον στοχασμό του αλλά και από το αν το επιστημονικό του έργο είναι αξιοποιήσιμο στην ποιμαντική πράξη. Το ερώτημα, που τίθεται, δηλαδή, είναι όχι μόνο πόσο το έργο ενός επιστήμονα πρακτικού θεολόγου συμβάλει στην πρόοδο της επιστήμης του και πόσο αναγνωρίζεται από τους ομοτέχνους του ή από άλλους επιστήμονες αλλά και πόσο αξιοποιήσιμο αποδεικνύεται αυτό στον εκκλησιαστικό και κοινωνικό βίο.

Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, και μόνο η καταγραφή 204 τίτλων δημοσιευμένων έργων και η επιστημονική αναφορά πολλών εξ΄ ημών σε αυτά είναι αρκούντως αποκαλυπτική. Εργασίες, όπως για παράδειγμα, η υφηγεσία του, με τίτλο «Η νεύρωσις ως “αδαμικόν πλέγμα”. Συμβολή εις την Ποιμαντικήν Θεολογίαν», η μελέτη με τίτλο «Νείλου του Ασκητού ψυχολογικές προοπτικές υπό το πρίσμα συγχρόνων γνώσεων», ή η εισήγησή του Θ΄ Διεθνές Πατρολογικό Συνέδριο με τίτλο «Ψυχική διάσπαση και σύγκρουση κατά τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης», και πολλά άλλα, αποτελούν κείμενα αναφοράς για την ποιμαντικοψυχολογική επιστήμη.

Όμως, όσοι διακονούμε την Εκκλησία είμαστε αψευδείς μάρτυρες των ποικίλων τρόπων που η θεωρητική του διδασκαλία βρίσκει εφαρμογές και αξιοποιείται στο ποιμαντικό έργο. Άλλωστε ο ίδιος δεν παρέμεινε ποτέ περιορισμένος εντός των ακαδημαϊκών τειχών.

Η διακονία του στην Εκκλησιαστική εκπαίδευση, η αδιάλειπτη συμμετοχή του σε ιερατικά συνέδρια, οι ομιλίες του σε ιερατικές συνάξεις αλλά και η συμμετοχή του σε ποιμαντικά και άλλα θεολογικά συνέδρια με ανακοινώσεις πρακτικού ποιμαντικού περιεχομένου λειτούργησαν καταλυτικά στον εμβολιασμό της σύγχρονης ποιμαντικής θεωρίας και πράξης με τα αποτελέσματα του ερευνητικού του έργου και τα πορίσματα των προβληματισμών του.

Υπάρχει μια πτυχή ακόμα, καθοριστική για την κατανόηση του έργου και των προϋποθέσεων της επιστημονικής καρποφορίας του εκλιπόντος καθηγητού.

Θαρρώ πως ούτε το επιστημονικό του έργο, ούτε το ήθος με το οποίο ανταποκρίθηκε στα διοικητικά του καθήκοντα ως Πρόεδρος δύο φορές του Τμήματος Ποιμαντικής, ως Διευθυντής του Τομέα Χριστιανικής Λατρείας, Αγωγής και Διαποιμάνσεως, ως Πρόεδρος της Εφορίας της Πανεπιστημιακής Φοιτητικής Λέσχης, ως τακτικό μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου Φοιτητών, του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Υπουργείου Εμπορίου και ως μέλος σε πολλές άλλες πανεπιστημιακές επιτροπές, αλλά ούτε και την προσφορά του στο ποιμαντικό έργο μπορούμε να κατανοήσουμε επαρκώς, αν δεν λάβουμε υπόψη τον ακρογωνιαίο λίθο επί του οποίου οικοδομήθηκαν όσα προαναφέραμε.

Ο Ιωάννης Κορναράκης υπήρξε πάντοτε άνθρωπος της Εκκλησίας. Δεν ήταν ποτέ ένας παθητικός πιστός ή ένας ατομοκεντρικός ευσεβής. Υπήρξε πάντοτε ενεργό μέλος του ευχαριστιακού σώματος της Εκκλησίας.

Δεν δίδασκε κάτι που δεν τον αφορούσε προσωπικά. Δεν ερευνούσε για να ικανοποιήσει ατομικές αναζητήσεις. Δεν ζούσε αλλιώς από ότι διεκήρυττε. Δεν διαχώριζε το σπουδαστήριο από τον πνευματικό βίο. Δεν ήταν άλλος στον ιδιωτικό και άλλος στον δημόσιο βίο. Γι αυτό, ακόμα και οι διαφωνούντες μαζί του τον σέβονταν. Γι αυτό και όταν κάποτε έμοιαζε αυστηρός ή απόλυτος ήξερες ότι ήταν έτσι πρώτα στον εαυτό του. Ότι αυτή η στάση του δεν σήμαινε τίποτε περισσότερο από μια αδιάλειπτη προσπάθεια συνέπειας έργων και λόγων. Όταν όμως τον πλησίαζες και συνεργαζόσουν μαζί του καταλάβαινες πόση ευαισθησία και πνευματική αναζήτηση κρυβόταν πίσω από την φαινομενική καθηγητική αυστηρότητα.

Και πόση ταπεινοφροσύνη.

Φυλάω ως πολύτιμο υπόδειγμα ακαδημαϊκής σχέσης δα­σκάλου και μαθητού μια ιδιωτική στιγμή, που κατεγράφη μέσα μου ως παρακαταθήκη για το τι πρέπει να προσδοκώ και με ποιο αίτημα και στόχο οφείλω να καθοδηγώ και να ενθαρρύνω τους δικούς μου μαθητές.

Όταν πήγα στο σπίτι του δασκάλου για να παραδώσω το σώμα της διδακτορικής μου διατριβής, μου είπε με την απλότητα, την αμεσότητα και την ειλικρίνεια που μόνο ένας καταξιωμένος επιστήμονας μπορεί να έχει προς τους μαθητές του: «Είμαι χαρούμενος που τελείωσε αυτή η εργασία και θέλω να σου πω ότι αυτή τη διατριβή θα ήθελα να την είχα γράψει εγώ».

Τώρα, εν μέσω συναδέλφων και αδελφών και, κυρίως, ενώπιον του, πριν τον τελευταίο ασπασμό, θέλω να του απαντήσω εξίσου ειλικρινά και για πρώτη και τελευταία φορά στον ενικό. Με την οικειότητα που επιτρέπει μια όντως υιική σχέση:

«Σεβαστέ μου δάσκαλε, θα ήθελα κι εγώ να είχα γράψει πολλά από τα δικά σου έργα. Κι ακόμα θα ήθελα να ξέρεις ότι το δέντρο που φύτεψες μεγάλωσε. Κι ανθεί και λουλουδίζει. Και γίνεται δάσος επιστημόνων που τους ενέπνευσε το έργο και η παρουσία σου. Και είναι μεγάλη τιμή και ευθύνη βαριά να είμαι επιστημονικός σου απόγονος και διάδοχος».

Η τρανότερη, όμως απόδειξη ότι ο δάσκαλος ήταν όντως εκκλησιαστικός άνδρας είναι η παρούσα στο πλευρό του και μοιραζόμενη το πένθος μαζί μας οικογένειά του.

Ο Θεός χάρισε στο ευλογημένο ζεύγος Ιωάννη και Ελένης Κορναράκη τέσσερα χαριτωμένα με τη θεολογική έννοια του όρου παιδιά. Και ευχαριστιακώ τω τρόπω τα παιδιά αυτοδωρήθηκαν στην Εκκλησία και στη διακονία της Θεολογικής Επιστήμης. Η νεώτερη θυγατέρα, η αδελφή Παραμυθία, αγιογράφος κατ’ αρχήν, είναι σήμερα μοναχή. Ο νεότερος υιός, ο πατήρ Αλέξανδρος, αγιογράφος επίσης, φιλοξενεί σήμερα, πριν το τελευταίο ταξίδι, τον πατέρα του στον ναό του. Η άλλη θυγατέρα, η Αφροδίτη, διακονεί ενεργά τη θεολογική επιστήμη στον δύσκολο χώρο της μέσης εκπαιδεύσεως. Και ο πρεσβύτερος υιός, ο εκλεκτός και αγαπητός συνάδελφος Κωνσταντίνος Κορναράκης, κοσμεί τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ως αναπληρωτής καθηγητής Χριστιανικής Ηθικής και ήδη εκλεγμένος διευθυντής του Τομέα Συστηματικής Θεολογίας. Είναι προφανές, ότι τα σχόλια περιττεύουν. Όταν μιλά κατ ευθείαν η ορατή πραγματικότητα παρέλκουν οι περιγραφές.

Αγαπημένε μας δάσκαλε, καθηγητά κ. Ιωάννη Κορναράκη,

Σε αποχαιρετούμε σήμερα θρηνητικώς και οδυνόμενοι. Όμως όχι «καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα».

Ως κατακλείδα αυτής της αποχαιρετιστήριας προσλαλιάς ας ακουστεί ο δικός σου λόγος. Λόγος ενδεικτικός του ήθους σου και παρηγορητικός για εμάς τους περιλειπόμενους. Λόγος που επιβεβαιώνει την πεποίθησή μας ότι ο δάσκαλος μας δικαιούται να βρίσκεται πλέον εν σκηναίς δικαίων, αναπαυόμενος εν κόλποις Αβραάμ και συναριθμούμενος μετά των αγίων:

«Το βασικό πρόβλημα της υπάρξεώς μας είναι σε ποιο μέτρο αληθεύει η ζωή μας εν Χριστώ Ιησού. Ο Χριστός, η κατ εξοχήν ανυπέρβατη αλήθεια, μας υποχρεώνει, εφ΄ όσον θέλουμε “οπίσω αυτής περιπατείν”, να αληθεύουμε εν παντί. Όταν δεν το κάνουμε, “παίζουμε εν ου παικτοίς”, στο τραπέζι των ευαγγελικών αληθειών».

Καλό ταξίδι και καλή αντάμωση δάσκαλε.

ΠΗΓΗ:http://www.romfea.gr/arthra-apopseis/18035-2013-07-16-08-50-57

Τα έλκη

Ο κίνδυνος από τα έλκη το καλοκαίρι

Ιδιαίτερα προσεχτικοί κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής περιόδου, όπου τα πόδια είναι περισσότερο εκτεθειμένα σε μικροτραυματισμούς, θα πρέπει να είναι οι ασθενείς που πάσχουν από περιφερική αρτηριοπάθεια των κάτω άκρων, τονίζουν οι αγγειοχειρουργοί.

Η περιφερική αρτηριοπάθεια των κάτω άκρων σε συνδυασμό με διαβήτη, κάπνισμα και τη χρόνια φλεβική ανεπάρκεια, μπορούν να δημιουργήσουν απειλητικές καταστάσεις τόσο για την βιωσιμότητα του σκέλους όσο και για την ζωή των ασθενών. «Ειδικά οι διαβητικοί καθώς και οι ασθενείς με χρόνια αγγειίτιδα αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να εμφανίσουν δερματικά έλκη στα κάτω άκρα, τα οποία δύσκολα επουλώνονται, καθώς είναι πολύ ανθεκτικά στη θεραπεία» αναφέρει ο αγγειοχειρουργός- αγγειολόγος Δρ. Χαράλαμπος Ηλίας (www.xar.elias@yahoo.gr ).

Σύμφωνα με τους αγγειοχειρουργούς ο διαβήτης δημιουργεί χρόνια νευροπάθεια και μικροαγγειοπάθεια. Έτσι ο ασθενής δεν αντιλαμβάνεται έγκαιρα τον μικροτραυματισμό στο πόδι του, ο οποίος λόγω της καλοκαιρινής ζέστης εύκολα μολύνεται.

Έτσι μια μικρή φαινομενικά απλή φλεγμονή στο πόδι μπορεί γρήγορα να εξελιχθεί και σε συνδυασμό με τη φτωχή αιμάτωση να μην βελτιώνεται και να οδηγήσει σε νέκρωση των ιστών και σε υγρά γάγγραινα.

«Μια τέτοια δυσμενής εξέλιξη αυξάνει τον κίνδυνο του ακρωτηριασμού και ο ασθενής θα πρέπει άμεσα να εισαχθεί σε νοσοκομείο για ενδοφλέβια αγωγή, ενυδάτωση ,αγγειοδιασταλτική θεραπεία και καθαρισμό του έλκους από τυχόν νεκρώσεις» εξηγεί ο Δρ Ηλίας.

Στην περίπτωση των αγγειίτιδων τα έλκη είναι αρκετά μεγάλα και πολλαπλά ,χωρίς όμως ιδιαίτερες φλεγμονές αν ο ασθενής δεν έχει διαβήτη.

Προσοχή στην φροντίδα των ποδιών

Την καλοκαιρινή περίοδο τα πόδια είναι περισσότερο εκτεθειμένα σε μικροτραυματισμούς , οι πληγές , οι φλεγμονές και τα έλκη αυξάνονται.  Δυστυχώς οι καταστάσεις αυτές  επιδεινώνονται από την άγνοια για την κατάλληλη φροντίδα και θεραπεία.

Σύμφωνα με τους αγγειοχειρουργούς τα κοινά αντισηπτικά είναι δυνατόν να προκαλέσουν έγκαυμα στο δέρμα και να χειροτερέψουν την υπάρχουσα πληγή. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με σκευάσματα που περιέχουν κορτιζόνη, γι αυτό θα πρέπει να αποφεύγονται. Υπάρχει ειδική αγωγή που θα πρέπει να ακολουθούν οι  συγκεκριμένοι ασθενείς  και η οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων  εξατομικεύεται, ανάλογα με την κάθε περίπτωση.

Εκτός από την συνηθισμένη αγωγή τα τελευταία χρόνια, η θεραπεία με laser δίνει εντυπωσιακά αποτελέσματα στην επούλωση των ελκών και παράλληλα βοηθά πολλούς ασθενείς να αποφύγουν τον ακρωτηριασμό. Το laser Elves αυξάνει σημαντικά την αιμάτωση στην περιοχή που υπάρχει το έλκος και προκαλεί φωτοδιέγερση. Έτσι πολλαπλασιάζονται οι ινοβλάστες, οι οποίοι παράγουν νέο επιθηλιακό ιστό με αποτέλεσμα να έχουμε γρήγορη επούλωση του έλκους και λόγω της τοπικής αύξησης της θερμοκρασίας, γίνονται πολλές κυτταρικές αλλαγές που έχουν σαν αποτέλεσμα την συσσώρευση κολλαγόνου και νέου ιστού. Ακόμα και εκεί που «απέτυχε» μια επέμβαση πλαστικής , το laser Elves μπορεί να βοηθήσει.

Τα αποτελέσματα είναι πιο καλά σε ασθενείς κάτω των 75χρόνων Η δημιουργία ινώδους ιστού στο έλκος έχει σαν αποτέλεσμα την πλήρη κάλυψη του. Με τη βοήθεια του laser επιτυγχάνεται μείωση των φλεγμονών και των επιμολύνσεων και γρήγορη επούλωση. Δηλαδή εκτός από αναπλαστική δράση το laser  έχει και βακτηριοστατική δράση ,ελαττώνοντας τη χρήση  αντιβιοτικών στο ελάχιστο δυνατόν.

«Όταν λοιπόν ένας διαβητικός αγγειοπαθής ασθενής παρουσιάσει φλεγμονή η εξέλκωση στα κάτω άκρα θα πρέπει άμεσα να επισκεφτεί ειδικό αγγειοχειρουργό και να λάβει ειδική θεραπεία για την αποφυγή διασποράς της φλεγμονής και την ίαση της» καταλήγει ο Δρ Ηλίας.

ΠΗΓΗ:http://www.pemptousia.gr

Η Αγ. Μαρίνα, 17 Ιουλίου

 Η Αγία και καλλίνικος Μάρτυς Μαρίνα 

Αυτή καταγόταν από ένα χωριό της Πισιδίας, ήταν θυγατέρα μονογενής κάποιου Αιδεσίου, ιερέα των ειδώλων, στα χρόνια του Κλαυδίου Καίσαρα, κατά το έτος 270. Όταν λοιπόν έγινε δώδεκα ε­τών, πέθανε η μητέρα της. Έτσι παραδόθηκε η Αγία από τον πατέ­ρα της σε μία γυναίκα και παρακαλούσε τον Θεό να την αξιώσει της πίστεως των Χριστιανών, την οποία διδασκόταν από μερικούς Χριστιανούς, που βρίσκονταν στο χωριό που αναφέρθηκε. Όταν δε έγινε δεκαπέντε ετών, τότε πόθησε η Αγία να μαρτυρήσει για την α­γάπη του Χριστού. Οπότε, όταν έμαθε γι’ αυτήν ο ηγεμόνας Ολύμβριος έστειλε ανθρώπους και την συνέλαβε και την έ­βαλε σε φυλακή.

Αφού λοι­πόν πέρασαν μερικές ημέρες, την έβγαλε από την φυλακή και την παρουσίασε στο κριτήριό του. Βλέποντάς την όμως, όλος έμεινε έκπληκτος για την ωραιότητά της. Και αφού ρωτήθηκε από αυτόν, πώς ονομάζεται και ποιά τύ­χη και κατάσταση έχει, αποκρίθηκε η Αγία· «Μαρίνα ο­νομάζομαι, της Πισιδίας είμαι γέννημα και θρέμμα και το του Κυρίου μου Ιησού Χριστού επικαλούμαι όνομα». Τότε, επειδή δεν δέ­χθηκε να αρνηθεί τον Χρι­στό, πρόσταξε ο ηγεμόνας να απλωθεί κατά γης και να καταξεσχισθεί άσπλαχνα με ραβδιά. Όταν λοιπόν έγινε αυτό, η γη κοκκίνισε από το πολύ αίμα που έτρεξε. Έπειτα πρόσταξε να κρεμασθεί η Α­γία και να ξεσχίζεται το σώμα της για πολλή ώρα και κατόπιν την έβαλε στη φυλακή.

Έγινε όμως εκεί σεισμός μεγάλος ώστε σείσθηκε η φυλακή, και να, βγήκε από ένα μέρος της φυλακής ένας δράκον­τας, ο οποίος συρόμενος στην γη, έκαμνε ένα φοβερό θόρυβο και φά­νηκε, ότι έχυσε φωτιά γύρω από την Αγία. Επειδή όμως η Αγία φο­βήθηκε πολύ και τρόμαξε από την θέα αυτή, προσευχόταν στον Θεό. Οπότε ο φοβερός εκείνος δράκοντας, αφού μεταβλήθηκε, φαινόταν σαν ένας μαύρος σκύλος. Η δε Μάρτυρας, αφού τον άρπαξε από τις τρίχες και αφού βρήκε ένα σφυρί ριγμένο, τον έδειρε στην κεφαλή και στην ράχη και τον ταπείνωσε εντελώς.

Μετά από αυτά φέρθη­κε η Αγία σε δεύτερη εξέταση και μένοντας σταθερή στην του Χριστού πίστη, καίγεται με αναμμένες λαμπάδες και τοποθετείται κατα­κέφαλα μέσα σε ένα δοχείο γεμάτο από νερό. Μένοντας όμως αβλα­βής έλκυσε στην πίστη του Χριστού πολλούς άπιστους, που αποκεφαλίσθηκαν και έλαβαν τους στεφάνους της αθλήσεως. Οπότε, επειδή θύμωσε ο ηγεμόνας, απέκοψε την αγία της κεφαλή. Τελείται η Σύναξή της μέσα στον Άγιο Μηνά.

(Αγίου Νικοδήμου, Συναξαριστής τ. ΣΤ΄-Ιούλιος, Αύγουστος- Εκδ. Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος, σ. 80-82

ΠΗΓΗ:http://www.pemptousia.gr/

Ιεροψαλτικά

Σύγχρονα θέματα ψαλτικής:
συνέντευξη με τον Γεώργιο Δαρλάση

Η ψαλτική τέχνη και οι κατά τόπους ψάλτες αποτελούν σημείο πολιτισμικού ενδιαφέροντος της Πεμπτουσίας. Στα πλαίσια αυτά, συνομιλεί με μαΐστορες και ιεροψάλτες προσπαθώντας να εμβαθύνει σε θέματα ψαλτικού ύφους και ήθους, της ψαλτικής ως θεωρίας και τέχνης αλλά και της ψαλτικής ως πολιτισμικής έκφρασης.

Η αποκλειστική συνέντευξη από τον Πρόεδρο του Συνδέσμου Ιεροψαλτών Αργολίδος, καθηγητή βυζαντινής μουσικής και ένα εκ των έγκριτων Πρωτοψαλτών του Ναυπλίου είναι μια ακόμα ευκαιρία σπουδής σε θέματα ψαλτικής πρακτικής.

Πεμπτουσία: Θα μπορούσατε να μιλήσετε για τα βήματά σας στη ψαλτική, για πρόσωπα και γεγονότα που σας σημάδεψαν στη ψαλτική σας σταδιοδρομία;

Γεώργιος Δαρλάσης: Τα πρόσωπα που σημάδεψαν την  ιεροψαλτική μου σταδιοδρομία ήταν αρχικά ο θείος μου Ευάγγελος Δεμοίρος (+2000) που καταγόταν από το Ανυφί Ναυπλίου ο οποίος υπήρξε ο πρώτος μου δάσκαλος στη βυζαντινή μουσική, μαθητής του Άρχοντος πρωτοψάλτου Αθανασίου Καραμάνη και πρωτοψάλτης σε διαφόρους ναούς της Αργολίδας. Στη συνέχεια ακούγοντας από ραδιοφώνου αλλά και από διάφορες φωνοταινίες τον Αθανάσιο Καραμάνη άρχισε να αναπτύσσεται περισσότερο ο ενθουσιασμός και ο ζήλος για μάθηση της βυζαντινής μουσικής.

Κατόπιν συνδέθηκα με τον πρωτοψάλτη του Αγ. Πέτρου Άργους Αλέξανδρο Μπιτζή, όπου συνέχισα μαθήματα βυζαντινής μουσικής και συμμετείχα ως βοηθός τακτικά στο αναλόγιο του. Μαθήματα βυζαντινής μουσικής παρακολούθησα και στον πρωτοψάλτη και καθηγητή του Δημοτικού Ωδείου Άργους Παναγιώτη Κωστόπουλο. Έλαβα πτυχίο βυζαντινής Μουσικής του Εθνικού Ωδείου Αθηνών με καθηγητή τον πρωτοψάλτη Χρήστο Χατζηνικολάου και δίπλωμα βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής από τη σχολή βυζαντινής μουσικής «Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ» με καθηγητή τον Δημήτριο Γερονικολό.

Π.: Θα θέλατε να μας πείτε για την έννοια του ύφους στην ψαλτική; ποια η ειδοποιός διαφορά από άλλες μορφές φωνητικής μουσικής; πόσο συνδέεται με το ήθος; είναι στοιχεία που διδάσκονται;

Γ.Δ.: Το ύφος της βυζαντινής μουσικής είναι σήμερα θα έλεγα πολύ παρεξηγημένο. Θα αναφερθώ όπως μας το μεταφέρει ο Σταμάτης Παπαμανωλάκης στο βιβλίο του «Οι ψάλτες του  Οικουμενικού Πατριαρχείου»:  «Ύφος είναι σεμνότης και μεγαλοπρέπεια    ηγεμονική ή μυστικοπαθής εκτέλεσις όπου δει, ο ενδεδειγμένος χρόνος, η ορθή απαγγελία, ο τονισμός των λέξεων και αυτή ακόμη η σωματική στάσις του ψάλλοντος»

Ενδεικτικά και από τους μεγάλους θεωρητικούς σας αναφέρω ότι, στο έργο του Κυριακού Φιλοξένους «Θεωρητικόν στοιχειώδες της μουσικής» Θεσσαλονίκη 1992 διαβάζουμε: «Ύφος εστίν η καλή και τακτική έμμετρος σύνθεσις των μουσικών χαρακτήρων ή της γραφής των μουσικών φωνών του μέλους»

Η ψαλτική τέχνη που εκφράζεται διά της βυζαντινής μουσικής έχει μια ιδιαιτερότητα που την εκφράζουν οι ιεροψάλτες ο Πρωτοψάλτης και ο Λαμπαδάριος  μαζί με του βοηθούς τους, οι οποίοι είναι φορείς μιας συνεχούς και αδιάκοπης παραδόσεως.  Εκείνο που  έχει σημασία είναι όχι τόσο να ευχαριστείται  το εκκλησίασμα, αλλά να  δημιουργείται μια κατανυκτική ατμόσφαιρα μέσα στο ναό ώστε να δύναται ο πιστός να προσευχηθεί.  Επίσης, στοιχείο που πρέπει να τονισθεί είναι ότι ορισμένοι ύμνοι που είναι καθιερωμένοι από παλιά να ψάλλονται έτσι, συνεχίζουν και ψάλλονται κατά τον ίδιο και αμετάβλητο τρόπο, κάτι που δεν μπορεί να το συναντήσει κανείς έξω από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, σε άλλες εκκλησίες. Το μουσικό ήθος μπορούμε να πούμε γενικά, είναι αναπόσπαστο στοιχείο του ύφους και αντιθέτως.

Ένα ακόμα στοιχείο που απαιτεί προσοχής είναι το προσωπικό ήθος του κάθε ιεροψάλτη. Δεν μπορεί να είναι κάποιος ερμηνευτής των εκκλησιαστικών ύμνων και να διάγει βίον απρεπή και μη εκκλησιαστικό ή να κάνει διάφορες κινήσεις και σχόλια επί το αναλογίου που δεν συνάδουν σε χώρο λατρείας.

Το ύφος όσο και το ήθος δεν διδάσκονται. Το ύφος μεταδίδεται, μόνο με την ακοή.  Αυτό αναφέρει και ο Άγγελος Βουδούρης που λέγει: «Η μουσική τέχνη κάτω από την νέαν γραφή, απαιτεί την δια ζώσης φωνής διδασκαλίαν».  Ο δε Κωνσταντίνος Πρίγγος στον πρόλογο του της Μουσικής Κυψέλης, χαρακτηρίζει το ύφος το πατριαρχικό «σεμνό, απέριττο, μυστικοπαθές», και για την μετάδοσή του όπως τόνιζε και ο ίδιος: «… διότι σε σας αν τα πω και  τ’ ακούσετε, θα τα λέτε μεθαύριο σαν κι εμένα».

Π.: Θεωρείτε σημαντικό το ρεπερτόριο, τις μελοποιήσεις παλαιοτέρων, ποια η αξία των μαθημάτων που ψάλλονται αιώνες τώρα στην Εκκλησία; τι εννοούμε κλασσικό μάθημα;

Γ.Δ.: Οι μελοποιήσεις παλαιοτέρων δασκάλων και τα μαθήματα που ψάλλονται αιώνες τώρα στην Εκκλησία αποτελούν την «Πατριαρχική Παράδοση»  είναι τα μαθήματα και οι γραμμές εκείνες που αυστηρά καθιερώθηκαν και διατηρήθηκαν να ψάλλωνται έτσι μέσα στον Πατριαρχικό Ναό. Έτσι όταν ψάλλει ο Πρωτοψάλτης και ο Λαμπαδάριος τις γραμμές αυτές, οι μελωδίες που βγαίνουν από το στόμα τους είναι τα ΔΟΓΜΑΤΑ της Βυζαντινής Μουσικής που ταυτίζονται  «ύ φ ο ς  π α τ ρ ι α ρ χ ι κ ό» και «π α τ ρ ι α ρ χ ι κ ή  π α ρ ά δ ο σ η». Είναι αυτά που εννοούμε τα κλασικά μαθήματα και φυσικά είναι σημαντικό το ρεπερτόριο αυτό. Πολλοί σήμερα καθηγητές-πρωτοψάλτες και μουσικολόγοι συνθέτουν νέα μαθήματα εκκλησιαστικών ύμνων, δεν πρέπει όμως να αλλοιώνεται το ύφος που παραλάβαμε δια μέσου των αιώνων από το Πατριαρχείο. Πρέπει να είναι γραμμένα αυστηρά πάνω στις γραμμές των κλασικών μαθημάτων.

Π.: Ποια η άποψή σας για τη βυζαντινή μουσική σήμερα; ξέφυγε από τον κίνδυνο του εκδυτικισμού ή των εξωτερικών ανατολικών επιδράσεων;

Γ.Δ.: Η βυζαντινή μουσική σήμερα «πάσχει» θα έλεγα σε πολλές περιπτώσεις. Υπάρχουν ιεροψάλτες που επειδή  διάβασαν κάποτε τον εξάψαλμο ή τον προοιμιακό και έψαλαν  το «Ταις Πρεσβείαις τη Θεοτόκου…» αυτοανακηρύχθηκαν ιεροψάλτες και σ’ αυτό τους ενθαρρύνουν δυστυχώς και ιερείς.

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερωτήσεως έχω να πώ ότι, ο δυτικός λεγόμενος πολιτισμός έχει διαβρώσει τα πάντα και ιδιαίτερα τις παραδόσεις μας. Οι νέοι μας σήμερα δεν προσέρχονται με ευκολία στο αναλόγιο, αλλά μετά δυσκολίας και όσοι προσέρχονται είναι άλλο τόσο δύσκολο να παραμείνουν μέχρι τέλους. Επίσης o δυτικός τρόπος ζωής έχει διαβρώσει και αντικαταστήσει τον ελληνικό και παραδοσιακό τρόπο ζωής και βλέπουμε σήμερα ψάλτες να τραγουδάνε ψάλλοντας και τραγουδιστές να ψάλλουν τραγουδώντας, επειδή δήθεν είναι της μόδας. Έτσι εξαναγκάζονται πολλοί πιστοί να πηγαίνουν σε άλλο ενοριακό ναό ή να καταφεύγουν ακόμη και στα μοναστήρια που ναι μεν το ύφος δεν είναι το Πατριαρχικό δεν παύει όμως να είναι αυστηρά εκκλησιαστικό. Η επίσημος εκκλησία πολλές φορές μένει αδιάφορη για το αν καλλιεργείτε ή όχι η βυζαντινή μουσική, πολλές φορές η ίδια η εκκλησία δεν ενδιαφέρεται να βγάλει νέους και ταλαντούχους ιεροψάλτες να πλαισιώσουν τα αναλόγια.

Ο ψάλτης σήμερα δεν έχει την ψαλτική σαν έργο αλλά σαν πάρεργο.Οι δύσκολες συνθήκες της καθημερινής ζωής, οι όλο και αυξανόμενες ανάγκες και οι μικρές ή και ανύπαρκτες πολλές φορές παροχές της ψαλτικής τέχνης αναγκάζουν τους ψάλτες να αφιερώνουν όλο  και λιγότερες ώρες μελέτης και εκμάθησης της μουσικής και να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από αυτήν.

Η πλειοψηφία σήμερα των ιεροψαλτών είναι ηλικίας άνω των 65 ετών και σε πολλά χωριά ψάλλουν υπερήλικες με όλα τα επακόλουθα. Σε άλλα χωριά δεν υπάρχουν καθόλου ψάλτες και αναγκάζονται οι ιερείς και βάζουν όποιον βρουν άνδρα ή γυναίκα έστω να τα διαβάζει όπως- όπως αντί να τα  ψάλλει. Πρέπει όλοι οι αρμόδιοι να αποδυθούν σε αγώνα για την εξεύρεση λύσεων και προσέλκυση νέων στα αναλόγια, γεγονός που σήμερα δεν συμβαίνει. Και αυτά αν θέλουν να έχουν μέλλον τόσο η μουσική μας παράδοση όσο και η συμμετοχή των πιστών στις διάφορες ιερές ακολουθίες.

Η βυζαντινή μουσική, σαν άκουσμα ξεχωρίζει από άλλες μουσικές και από την ευρωπαϊκή πρωτίστως γιατί δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε ώστε να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του λόγου, επενδύοντας τον με μουσική, ώστε να γίνει πιο ευχάριστος, χωρίς να τον καταστρέφει. Αντιθέτως στην ευρωπαϊκή μουσική κυριαρχεί η μουσική, που επενδύεται με λόγο και φυσικό επόμενο να καταστρέφεται ο λόγος. Επίσης στη βυζαντινή μουσική τονίζεται πάντα η λέξη και δεν παρατονίζεται, όπως μπορεί να συμβεί στην Ευρωπαϊκή Μουσική.

Π.: Ποιες οι συμβουλές σας στους νεωτέρους; τι να προσέξουν; τι να ακολουθήσουν; ποια στοιχεία συνθέτουν τον τέλειο ψάλτη

Γ.Δ.: Θέλω να συμβουλεύσω τους νέους, εφόσον αποφάσισαν να γίνουν ψάλτες  θα πρέπει να σπουδάσουν την βυζαντινή μουσική σε βάθος χρόνου, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι θα  στερηθούν διαφόρων απολαύσεων, θα κουραστούν πολλές φορές διαβάζοντας και ψάλλοντας, θα υποστούν ακόμη και έξοδα, θα χάσουν πολύτιμο χρόνο από τα μαθήματα τους, τις σπουδές τους, την οικογένεια τους. Δεν πρέπει όμως ποτέ να ακούν τις «σύγχρονες σειρήνες» και να εξαναγκάζονται για ευνόητους λόγους να τα παρατούν στη μέση.

Θέλω να τελειώσω λέγοντας ότι για την τέλεια απόδοση της Βυζαντινής Μουσικής από έναν ψάλτη, πρέπει αυτός να συγκεντρώνει τα εξής στοιχεία: Να είναι ηθικός, να διάγει βίο ενάρετο και εγκρατή, να γνωρίζει καλά τη θεωρία και την πράξη της Βυζαντινής Μουσικής,  να είναι καλλίφωνος και  να έχει ακούσει παλαιότερους καλούς δασκάλους. Ακόμη όταν ψάλλει, καλόν είναι να ηχογραφεί το τι ψάλλει και να τα ακούει στη συνέχεια προσέχοντας τα τυχόν λάθη και ατέλειες, προκειμένου να τα διορθώνει και να έχει έτσι συνεχόμενη εξέλιξη. Θα ήτο πολύ ωφέλιμο, και κυρίως διδακτικό, όπως ο νέος ιεροψάλτης μετά το τέλος εκμάθησης της βυζαντινής μουσικής να παραμείνει στο αναλόγιο για ένα διάστημα κοντά σε ένα πεπειραμένο βυζαντινό πρωτοψάλτη.

Π.: Ευχαριστούμε

Γ.Δ.: Σας ευχαριστώ και γώ για την τιμή που μου κάνατε  να μιλήσουμε για τόσο σημαντικά θέματα.

ΠΗΓΗhttp://www.pemptousia.gr/2013

Η αργία της Κυριακής

Η Ιερά Κοινότης του Αγ. Όρους
για την αργία της Κυριακής

Με μία βαρυσήμαντη επιστολή, η Ι. Κοινότης των 20 Μονών του Αγιωνύμου Όρους Άθω τοποθετείται επί του θέματος που ταλανίζει και απασχολεί στις μέρες μας σύνολη την ελληνική κοινωνία. Συγκεκριμένα, με επιστολή της προς τον Υπουργό κ. Χατζηδάκη, η Ι. Κοινότητα ζητάει την αναθεώρηση του άρθρου «Λειτουργία καταστημάτων τις Κυριακές». Εκ παραλλήλου, κοινοποιώντας την επιστολή προς τους βουλευτές του Έθνους, η Ι. Κοινότητα ουσιαστικά τους ζητεί να καταψηφίσουν το νομοσχέδιο για την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας.

Εκφράζεται έτσι ρητά και απερίφραστα η αντίθεση των Αγιορειτών Πατέρων για το νέο νόμο που επιτρέπει τη λειτουργία των καταστημάτων την Κυριακή, ημέρα αφιερωμένη στο Θεό, σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση.

Το πλήρες κείμενο της Επιστολής έχει ως εξής:

ΚΑΡΥΑΙ  ΤΗι   2α / 15η Ιουλίου   2013
ΑΡ. ΠΡΩΤ. Φ.3/10β/2034

Εξοχώτατον

Υπουργόν Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων

κύριον Κωνσταντίνον Χατζηδάκην

Χαρ. Τρικούπη 182

101 78  Αθήνας

Εξοχώτατε κύριε  Υπουργέ,

Μετά βαθυτάτης θλίψεως η Ιερά Κοινότης, αποτελουμένη εκ των Αντιπροσώπων των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Όρους, επληροφορήθη την κατάθεσιν εις την Βουλήν του νομοσχεδίου «Κανόνες ρύθμισης της αγοράς προϊόντων και της παροχής υπηρεσιών», με το οποίον επιτρέπεται η προαιρετικώς και υπό προϋποθέσεις λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων κατά τας Κυριακάς.

Ωστόσον, τούτο αποτελεί εν ουσιαστικόν βήμα δια την κατάργησιν της αργίας της Κυριακής, η οποία εθεσπίσθη από τα βυζαντινά χρόνια και ετηρήθη από συστάσεως του Ελληνικού Κράτους, ως αποτέλεσμα του σεβασμού του πιστού λαού μας προς την Ορθόδοξον Παράδοσιν.

Η κατάργησίς της απεφεύχθη κατά την περίοδον της τουρκοκρατίας χάρις εις τους αγώνας του μεγάλου Αγιορείτου αγίου ιερομάρτυρος και εθναποστόλου Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος μεταξύ άλλων έλεγε: «Αδελφοί μου, Σας συμβουλεύω να φυλάγετε την Κυριακήν, ωσάν οπού είναι αφιερωμένη εις τον Θεόν».

Κατά την παρούσαν λίαν δυσχερή και κρίσιμον καμπήν της νεωτέρας ιστορίας της χώρας ημών, κατά την οποίαν ο ελληνικός λαός έχει περισσότερον από ποτέ άλλοτε ανάγκην κοινωνικής αλληλεγγύης, πνευματικής ενισχύσεως και επιστροφής εις τας παραδόσεις και όχι αποχριστιανοποιήσεως και αποδομήσεως της κοινωνικής συνοχής, θερμώς παρακαλούμεν, Εξοχώτατε κύριε Υπουργέ, δια την πλήρη αναθεώρησιν του άρθρου «Λειτουργία καταστημάτων τις Κυριακές».

Ελπίζοντες ότι θα αρθήτε εις το ύψος των περιστάσεων, τόσον Υμείς προσωπικώς όσον και οι αξιότιμοι Βουλευταί του Ελληνικού Κοινοβουλίου, και ότι εν τέλει η Ορθόδοξος Παράδοσις του Ελληνικού λαού θα γίνη σεβαστή υπό της πολιτικής αυτού ηγεσίας, ευχόμεθα να έχετε την σκέπην, ευλογίαν και άνωθεν φωτισμόν της Εφόρου του  Ιερού ημών Τόπου  Υπεραγίας Θεοτόκου, και διατελούμεν μετ᾽ εξόχου τιμής.

Άπαντες οι εν τη κοινή Συνάξει Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι
των είκοσιν Ιερών Μονών του  Αγίου Όρους  Άθω.

Κοιν. Εις τους Βουλευτάς του Ελληνικού Κοινοβουλίου

ΠΗΓΗ:http://www.pemptousia.gr/2

Ὁ Γέροντάς μου῾..

ΓΕΡΟΝΤΙΣΜΟΣ…

Τρίτη, 16 Ιούλιος 2013 19:40 fdathanasiou.wordpress.com

Προχωρημένο μεσημέρι στα περίχωρα μιας Μακεδονικής πόλης και ένας ταλαιπωρημένος διαβάτης που αναζητά απεγνωσμένα το λεωφορείο της γραμμής ως λύτρωση από τη ζέστη, βλέπει (ως από μηχανής Θεό) μια μοναχή παρακείμενης γυναικίας μονής που εργάζεται στα χωράφια. Γεμάτος προσδοκία και ελπίδα για τελειωμό της ταλαιπωρίας του ρωτάει την μοναχή:

- Αδελφή τι ώρα περνάει το λεωφορείο;

Και ακούει έκπληκτος την απάντηση:

- Δι ευχών της Γερόντισσας, στις 3!

Όσο γέλιο και αν προκαλεί το περιστατικό το θέμα έχει κωμικοτραγικές πνευματικές διαστάσεις και πλέον κατατυραννεί και γελοιοποιεί την Εκκλησία μας.

Δύο είναι οι χώροι πνευματικής πορείας και ζωής για τους χριστιανούς. Η ενορία και το μοναστήρι. Η ενορία είναι το θεμελιώδες κύτταρο του μυστηριακού σώματος της Εκκλησίας και το μοναστήρι είναι ο θυσιαστικός τόπος και προπαντός τρόπος της αποκλειστικής αγάπης των ανθρώπων για τον Χριστό και την Βασιλεία του.

Χριστιανός γίνεται ο άνθρωπος αγαπώντας τον Χριστό. Και ο χριστιανός γίνεται μοναχός αγαπώντας αποκλειστικά και μόνον τον Χριστό. Ο πρώτος δρόμος είναι ανθρώπινος και ο δεύτερος θέλει να γίνει αγγελικός. Τον πρώτο δρόμο πρέπει να τον περπατήσουμε όλοι οι χριστιανοί, τον δεύτερο τον αποφασίζουν, απολύτως ελεύθερα, όσοι επέλεξαν να παραιτηθούν και από επιτρεπόμενα, δηλαδή περιουσία, δικές τους επιλογές, οικογένεια. (Το τρίπτυχο της ζωής των μοναχών: υπακοή, παρθενία και ακτημοσύνη).

Όλα τα παραπάνω για τον Χριστό και την Εκκλησία δεν νοούνται παρά μόνον μέσα σε πνεύμα απόλυτης ελευθερίας. Ο Χριστός είναι αλήθεια και ελευθερία. Όποιος αγαπά την αλήθεια και την ελευθερία, είναι του Χριστού (ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιεί, … οὐ μακράν εἶ ἀπό τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ… Μαρκ. 12, 34).

Μέσα σ’ όλα όμως αυτά τα καλά και τα άγια, όπως και παλαιά στον αρχέγονο παράδεισο, εμφιλοχωρεί πολλές φορές ο δαιμονικός συρριγμός της αναίρεσης της ελευθερίας εν ονόματι του… καλού. Και παρουσιάζονται στην σύγχρονη εκκλησιαστική ζωή φαινόμενα τραγικά.

* * *

Μοναστήρια στα οποία όχι μόνο δεν υπάρχει ελευθερία, αλλά οι υπεύθυνοι (ηγούμενος-ηγουμένη) συγχέοντας την ελεύθερη απόφαση υπακοής (για ελευθερία από τον εγωισμό) του μοναχού (-ης) υποδουλώνουν τους ανθρώπους στις πεσμένες δικές του αμαρτωλές θελήσεις, που ενώ δεν είναι απαραίτητο να είναι αισχρές ηθικά (αν και ακόμα και τέτοια περιστατικά έχουν παρατηρηθεί) δεν παύουν όμως να είναι νοσηρές και ανελεύθερες. Αντί ο μοναχός (-η) να γίνουν δούλοι του Χριστού γίνονται (πολλάκις ανθρωπάρεσκα) δουλάρια ανθρώπων χωρίς γνώμη και σκέψη γιατί και αυτή έχει “δαιμονοποιηθεί” από τον γέροντα-ισσα, ότι οδηγεί στην… αθεΐα. Μοναστήρια όπου η ατμόσφαιρα καταφανώς αποπνέει στρατωνισμό και ισοπέδωση• ” Όπου ακούω τάξη, ανθρώπων σάρκα μου μυρίζει” (Οδ. Ελύτης). Χώροι υποτίθεται προσευχής, όπου η λανθασμένη γεροντική διδασκαλία τους έχει μετετρέψει σε “μηχανάκια” επαναλήψεως των λέξεων της ευχής του Ιησού. Λες και ο Χριστός κάμπτεται από τις επιδόσεις μας η είναι “αφελής” να δώσει χαρίσματα σε ανθρώπους που όχι μόνον δεν έχουν απεκδυθεί τον παλαιό άνθρωπο, αλλά είναι γεμάτοι αυτάρεσκη πνευματική ανοησία.

Και όλα αυτά γιατί το είπε ο γέροντας! Πάσης αντιλογίας πέρας… όχι το ευαγγέλιο και η διδασκαλία της Εκκλησίας, αλλά ο γέροντας. Εδώ βέβαια γίνεται επίκλησις των παραδειγμάτων των αγίων του Γεροντικού, για να λειτουργήσει η παροιμία “και η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες”. Θεσμική εξίσωσις. Καλόγηρος ο άγιος Αντώνιος – καλόγηρος και εγώ, άρα; Τι λοιπόν; Η ιδιότητα ταυτίζεται με την ποιότητα; Ηγούμενος ο Ιωάννης της Κλίμακος-ηγούμενος και ο κάθε φαντασμένος ιερομόναχος που ρίχνει στις πλάτες του τον αυτοκρατορικό μανδύα σαν να πρόκειται για ηγουμενικό άμφιο και όχι για “προνόμιο” συγκεκριμένων μονών; Αυτό μονάχα; Η και ανατροπή της απ αἰώνων τάξεως κατά την οποία γινόταν προϊστάμενος αυτός που είχε περάσει από τον δίαυλο της μοναχικής ζωής, είχε διέλθει υπό “καυδιανά δίκρανα” χρόνων πολλών υπακοής και άκων “εσύρετο” στην μέριμνα και προστασία της αδελφότητος;!

Στην εποχή μας το “γέροντας” έγινε διαδικτυακός τόπος! Δεν είναι αστείο. Πληκτρολογείστε το και θα εκπλαγείτε!

Έγινε επιδίωξη. Στόχος. Δύο ανόητοι και αμέσως ο ένας γέροντας. Άμφια, επανωκαλύμμαυχα, σταυροί, τυπικά και συνταγολόγια. Νοσηρότητα, ασάφεια στόχων, σύγχυση τρόπου. Nomina nuda tenemus. Γι αὐτό και ο μοναχισμός έχασε τον δραστικό του άρρητο λόγο και έγινε φωνασκίες “περί πάντων καί άλλων τινών”. Θέλετε για τα εκκλησιαστικά θέματα; Θέλετε για το 666; Θέλετε για την παιδεία και την γλώσσα; Θέλετε για τον γάμο; Θέλετε για τα οικονομικά; Για όλα γνώμη. Περί πάντων απόφανσις. Ο πάπας είναι κακό να ισχυρίζεται ότι είναι αλάθητος, σε μας… συμβαίνει!! Αντί της αφάνιας η επιτήδευση και η προβολή. Αντί της απλότητας η άνεση. Αντί της κατάθεσης βιωματικού λόγου, ευσεβή παραμύθια που δεν πείθουν κανέναν, γιατί ο τρόπος κάνει έμφανές το ότι “δεν εννοούν ο,τι λέγουν”.

* * *

Αν η υπόθεση έμενε στα μοναστήρια το κακό θα ήταν λίγο. Όμως έχει απλωθεί και στις ενορίες των πόλεων. Καινοφανή εκδηλώματα νεογεροντισμού από πολλούς κληρικούς-εφημερίους. Νεογεροντισμός με ανάμικτα στοιχεία νεοκαλβινισμού.

Εφημέριοι που λειτουργούν στις ενορίες τους ως ηγούμενοι σε μοναστήρι! Πνευματικές σχέσεις–σχέσεις εξαρτήσεως. Πρώτη διδασκαλία: είναι αμαρτία να αλλάξεις πνευματικό!! Κατά ανατροπή των λόγων του Χριστού: “μή καί ἡμεῖς θέλετε ὑπάγειν;”. Ιδιαιτέρως οι νέοι (αγόρια, κορίτσια) και οι γυναίκες γίνονται ευκόλως εξηρτημένα άτομα. Παραδίδουν το βάρος της ευθύνης της προσωπικής τους ελευθερίας και αισθάνονται… πανάλαφρα. Βρήκαν λύσεις για όλα (ρωτούν τον γέροντα) και δεν σκοτίζονται ούτε μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν. Ο Γέροντας φυσικά είναι πρόσωπο στο απυρόβλητο. Ένα περιβάλλον γύρω του φτιάχνει ατμόσφαιρα ευσεβούς έξάρτησης. Φημολογούνται (… μόνον σε σένα το λέω…) ευσεβή παραμύθια για την πνευματική κατάσταση του γέροντος. Ο ίδιος ταπεινοσχήμως τα αφίνει να “αιωρούνται”. Ευσεβείς απάτες (fraus pia) στηρίζουν τις “ψυχούλες”. Κηρύγματα δυναμικά, κηρύγματα πνευματικά, ακολουθίες ατέλειωτες χτίζουν την φυλακή όλων αυτών των ταλαιπώρων. Ακούνε ώρες κηρυγμάτων ερμηνείας από τον γέροντα, του Ευαγγελίου και των Αποστόλων, ενώ δεν έχουν διαβάσει ποτέ (μηη… προτεσταντισμός) τα Ευαγγέλια. Εμβατεύουν και περιπολούν τα ουράνια, ενώ δεν είναι ικανοί στο εργασιακό η σπουδαστικό τους περιβάλλον να πουν δυό αλατισμένες κουβέντες (που να αφορούν όμως τον σημερινό άνθρωπο) “περί τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος”.

Βρέφη υπομάζια ισοβίως. Ένας πνευματικός (γέροντας είπαμε) απαραίτητος για όλη την ζωή. Μόνιμη εξάρτηση. Αν τολμήσεις να ρωτήσεις τον “γέροντα”: μα τι κάνεις; Θα σου απαντήσει ότι τους βοηθά να μη αμαρτάνουν! Μια και αυτό δεν μπορούσε να το κάνει ο Χριστός το αναλαμβάνει ο γέροντας. Διορθώνει τελικώς τον Χριστό που άφισε όλους αυτούς τους αχρείους ελεύθερους. Δεν θέλει να σκεφτεί ότι ένα υποχρεωτικό καλό και μια αναγκαστική ευρυθμία είναι τα δαιμονικότερα πράγματα στον κόσμο. Δεν θέλει να ακούσει τον Ν. Μπερντιάγιεφ και να αναρωτηθεί: “Είναι άραγε άξιοι και επιθυμητοί από τον Θεό εκείνοι που έρχονται προς Αυτόν όχι από τον δρόμο της ελευθερίας και χωρίς να γνωρίζουν το κακό;”

Όλα αυτά τα… τερτίπια εν ονόματι της ελευθερίας του Χριστού και του… διαλόγου. Όπου διάλογος νοείται ο φραστικός υπερθεματισμός στα λεχθέντα του… γέροντος τα θεόσοφα και πανευλαβή. Θεωρητική αποδοχή του διαλόγου και “ατμοσφαιρική” “διδασκαλία” στη νοοτροπία άκριτης συμφωνίας. Ρυμούλκησις μυαλών και συνειδήσεων σε μία, ως από Θεού, επιβεβλημένη ενιαία πορεία! Η πολυπλοκότητα και το διάφορο του χαρακτήρος των Αποστόλων δεν μας συνετίζει. Η ποικιλία των χαρισμάτων μας ενοχλεί. Το “πολύχρωμο” (δηλαδή η πολλαπλότητα του τρόπου) της ζωής των αγίων δεν μας διδάσκει.

Ορθόδοξοι κληρικοί διαμαρτύρονται για την διδασκαλία των καθολικών και κάνουν “αγώνα” ενάντια στον πάπα (!), ενώ εγκολπώνονται αυτά που και οι καθολικοί πλέον έχουν απορρίψει.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Όχι απαντούν και συγχρόνως διηγούνται τερατολογικά θαύματα (η Παναγία ράπτρια… σφαγμένου!!!) που αλλοιώνουν τα κριτήρια και αναγκάζουν τους ανθρώπους να… καταπίνουν τερατολογίες και να… πείθονται για την… ύπαρξη του Θεού! Δημιουργία φοβικής σχέσης που για να σιγουρευτεί πολύ θα ήθελε, έστω κατά διαστήματα αν όχι συνεχώς, να δείχνει ο διάβολος τα κέρατά του, προκειμένου να απαλλαγεί αυτός ο ταλαίπωρος από το άγχος των αμφιβολιών.

Οι παρεμβάσεις του Θεού στην Γραφή (θαύματα) “διαβάζονται” ως αναλογικά προηγούμενα, αφού ποτέ δεν άκουσαν τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο να βροντοφωνάζει ότι η δια των θαυμάτων πορεία προς τον Θεό είναι πορεία των νηπίων και τώρα που ο Χριστός ήρθε και έγινε άνθρωπος μόνη η πίστη της αυτοπροαίρετης παράδοσης στα χέρια Του είναι ο δρόμος προς Αυτόν (χωρίο Χρυσοστόμου).

* * *

Ο Χριστός μετά την Ανάσταση, στηρίζοντας τον Πέτρο στην σχέση μαζί Του κατακλείει λέγοντας “καί σύ ποτέ ἐπιστρέψας, στήριξον τούς ἀδελφούς σου”. Αυτό αντί να είναι στόχος και σκοπός κάθε πνευματικής καθοδήγησης, έχει ανατραπεί και οι σύγχρονοι γέροντες παιδαγωγούν τους χριστιανούς σε μόνιμη σχέση-εξάρτηση. Χωρίς “Ανάληψη”! Χωρίς χωρισμούς. Σε μόνιμο ύπνο παρά τους πόδας… Γαμαλιήλ! Και έτσι καταντάμε μια… υπνώττουσα Εκκλησία. Χωρίς τον δυναμισμό της απορίας και της αντίρρησης. Χωρίς τον Θωμά. Μόνο με… τις μαθήτριες! Χωρίς προσωπικότητες, αφού ισοπεδόθηκαν για “πνευματικούς λόγους” από τους γέροντες. Χωρίς το “τσούξιμο” του αλατιού! Πνευματικό χαμομήλι για να μη βαρυστομαχιάσουν από την μια και από την άλλη παραπομπές στον Μάξιμο τον Ομολογητή για αύξηση του κύρους του γέροντα!

Και έτσι γινόμαστε μια Εκκλησία που δεν έχει να πει και να προτείνει στον σημερινό βασανιζόμενο άνθρωπο τίποτα που να τον ενδιαφέρει υπαρξιακά, το μόνο που προσφέρει είναι υποκατάστατα και αναλγητικά δευτέρας ποιότητος, την στιγμή που άνθρωποι βρίσκουν αλλού πολύ καλύτερα! Μια Εκκλησία τρομαγμένων που νομίζουν ότι όλοι συνωμοτούν εναντίον τους! (Ω της ταπεινώσεως! Με μας απαραιτήτως θα ασχολούνται οι πάντες!). Μια εκκλησία καλών ανθρώπων. Χρηστών πολιτών. Ευπρεπών κυρίων που συγχέουν το ήθος του Χριστού με τα χρηστά ήθη! (Βλέπε και “Χρηστοήθεια των χριστιανών”). Μια εκκλησία που σκανδαλίζεται από την ωμότητα των νέων και δεν αναζητά μέσα σ αὐτήν την ωμότητα στοιχεία ειλικρίνειας για να τα αναδείξει. Μια εκκλησία που νομίζει ότι σκοπός της είναι να ρυθμίζει το μήκος της κόμης, της φούστας, του γενιού και του μανικού! Μια εκκλησία που φοβάται να μιλήσει για τα μυστήρια που τελούνται πάνω και μπροστά στην Αγία Τράπεζα (Μυστήριο της μετοχής στην ζωή Του και Μυστήριο γάμου, δηλαδή θυσιαστικής σταυρώσεως από αγάπη για τον άλλον) και εξαντλείται σε “αφορισμούς” θεσμικής κοινωνικής επιβολής του τρόπου της, λες και ο τρόπος της είναι υποχρεωτική πορεία, πάλι αναιρόντας τον Χριστό που θέτει τον όρο “… ὅστις θέλει…”.

Αντί μιας Εκκλησίας γεμάτης δυναμισμό που παρεμβαίνει νοηματοδοτόντας την καθημερινότητα της ζωής των ανθρώπων ένας σεκταρισμός παρεΐστικος σαν να είναι η Εκκλησία μια ολοχρόνια κατασκήνωση. Αφέλειες “οικογενειακής” ατμόσφαιρας από την οποία “δεν πρέπει” να φύγουν “τα παιδιά” γιατί κινδυνεύουν από τον… “κόσμο”. Ένας ομφαλοσκοπισμός στην χειρότερή του εκδοχή που καταντάει την προσευχή και την φροντίδα για την ψυχή μονομανία αδιαφορίας για τους άλλους… τους κοσμικούς!! Μια θρησκευτικότητα, εξειδίκευση ευλαβών ασχολιών, και όχι εξυγίανση των παθών και φροντίδα αγάπης για όλους. Αφελής “ιεραποστολισμός” αψυχολόγητων παρεμβάσεων (χιλιαστική απομίμηση διανομής περιοδικών) που καταλήγουν σε γελοιοποίηση του θέματος και… “αγιοποίηση” του θύματος.

* * *

Αν η Εκκλησία δεν μπορέσει το συντομότερο δυνατόν να αποτινάξει αυτή την “ιστορικοπαραδοσιακή” (λέει!!) σκουριά, αν δεν κατορθώσει να προβάλει στον δημόσιο χώρο (αφού πάντοτε η Εκκλησία στον δημόσιο χώρο υπήρχε, στους πολίτες απευθυνόταν, και στον ανοιχτό περίγυρο έκανε πρόταση ζωής δια του… θανάτου των μελών της) ένα ιερατικό πρότυπο ουσιαστικά αξιοθαύμαστο, αλλά αν συνεχίσει την πτωτική πορεία της σημερινής ιερατικής ανυποληψίας, τότε για όλα τα παραπάνω δεν θα υπάρχει κατάληξη παρά μόνον η προτροπή του Αισχύλου στον “Προμηθέα Δεσμώτη”: “τοιοῦδε μόχθου τέρμα, μήτι προσδόκα”.

Ας ευχηθούμε όμως, ας προσευχηθούμε, ο Χριστός που έχυσε το αίμα Του για την Εκκλησία, να λυπηθεί τον λαό Του και να μη μας αφίσει ορφανούς κατά την ευχετική προτροπή της εορτής της Αναλήψεως: “μή ἐάσης ἡμᾶς ὀρφανούς Κύριε” (α΄ τροπάριο της Λιτής), αφού όλα τα προαναφερθέντα κάθε άλλο παρά ποιμαντική φροντίδα είναι.

Εύχεσθε 

ΠΗΓΗ:http://www.agioritikovima.gr/perizois/25100-gerontimos