Τό δένδρο της ζωῆς

 

Κάθε λουλούδι, ξέρει ότι πρέπει να μαραθεί...

Κι όμως, δεν σταματά να ανθίζει!

Δεν αρνείται να ανοίξει τα πέταλά του στον ήλιο!

Δεν κρατά κρυμμένο το άρωμά του!

Δεν ζητά να μείνει για πάντα, πάνω στο κλαδί!*

 

*Ανθίζει, γιατί αυτός είναι ο προορισμός του!

Να ομορφύνει τον κόσμο, έστω και για λίγο!

Να χαρίσει άρωμα, χρώμα και χαρά!

Να θυμίσει στον άνθρωπο, πως η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στη διάρκεια, αλλά και στην προσφορά!*

 

*Έτσι είναι και η ζωή μας!

Ξέρουμε πως όλα εδώ είναι περαστικά...

Τα χρόνια περνούν, οι δυνάμεις λιγοστεύουν, οι άνθρωποι αλλάζουν, οι καταστάσεις μεταβάλλονται!

Τίποτε δεν μένει ίδιο για πάντα...

Κι όμως, μέσα σε αυτό το πρόσκαιρο ταξίδι...

Ο Θεός μάς καλεί, να ανθίσουμε!*

 

*Να ανθίσουμε

με καλοσύνη!

Να ανθίσουμε

με συγχώρεση!

Να ανθίσουμε

με υπομονή!

Να ανθίσουμε

με αγάπη αληθινή, χωρίς υπολογισμούς...

Και χωρίς ανταλλάγματα!*

 

*Ο άνθρωπος, δεν γίνεται όμορφος επειδή δεν πονά...

Γίνεται όμορφος, όταν ενώ πονά, συνεχίζει να αγαπά!

Δεν γίνεται μεγάλος, επειδή δεν λυγίζει ποτέ...

Γίνεται μεγάλος, όταν αφού λυγίσει, σηκώνεται ξανά με πίστη στον Θεό!*

 

*Το λουλούδι, πριν μαραθεί, αφήνει το άρωμά του!

Έτσι κι εμείς, πριν φύγουμε από αυτόν τον κόσμο, ας αφήσουμε πίσω μας κάτι καθαρό!

Έναν καλό λόγο!

Μια πράξη αγάπης!

Μια συγχώρεση!

Μια προσευχή!

Ένα χαμόγελο, σε άνθρωπο που το είχε ανάγκη!*

 

*Γιατί δεν έχει σημασία μόνο πόσα χρόνια ζήσαμε...

Σημασία έχει, πόσες καρδιές ζεστάναμε!

Πόσους ανθρώπους στηρίξαμε!

Πόσες φορές γίναμε φως...

Μέσα στο σκοτάδι κάποιου άλλου!*

 

*Κάθε λουλούδι μαραίνεται...

Όμως το άρωμά του, μπορεί να μείνει!

Κάθε άνθρωπος φεύγει...

Όμως η αγάπη του, όταν είναι αληθινή, δεν χάνεται!*

 

*Μένει στις ψυχές!

Μένει στις μνήμες!

Μένει στις προσευχές!

Μένει ως ευλογία, μπροστά στον Θεό!*

 

*Ας ζήσουμε λοιπόν...

Όχι με φόβο για το τέλος...

Αλλά με ευγνωμοσύνη, για την κάθε ημέρα!

Ας μη μετράμε τη ζωή με τα χρόνια, αλλά με την αγάπη!

Ας μη ζητούμε μόνο να υπάρχουμε... Αλλά να προσφέρουμε!*

 

*Γιατί ο άνθρωπος που αγαπά, ακόμη κι όταν μαραθεί σαν λουλούδι..

Έχει ήδη ανθίσει μέσα στην Αιωνιότητα του Θεού!*

 

*🌳 π. Δημήτριος Αργύρης

Πρωτοπρεσβύτερος*