Διάκονοι της Ορθοδόξου Υμνολογίας

ΑΒΡΑΑΜ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

Στη νέα εκπομπή Διάκονοι της Ορθοδόξου Υμνολογίας του Ιδρύματος Μουσικής της Ι.Α.Α. έχουμε αφιέρωμα στον αείμνηστο μεγάλο δάσκαλο Αβραάμ Ευθυμιάδη, στο έργο του οποίου μας ταξιδεύει ο αείμνηστος Πρωτοψάλτης και Δάσκαλος Θεόδωρος Βασιλείου ο οποίος υπήρξε ένας μεγάλος δάσκαλος και ερευνητής της ελληνικής μουσικής, μας μιλά λοιπόν για τον μεγάλο δάσκαλο, πρωτοψάλτη και άρχοντα μουσικοδιδάσκαλο Αβραάμ Ευθυμιάδη.

Μέσα από την εκπομπή, η οποία πραγματοποιήθηκε το 2006, με απόλυτα γλαφυρό τρόπο, μας αναλύει το σπουδαίο έργο του Αβραάμ Ευθυμιάδη, την προσωπικότητα του καθώς και την μουσική πορεία του στη βυζαντινή μουσική.

Ο αείμνηστος Aβραάμ Eυθυμιάδης γεννήθηκε το 1911 στην Σελεύκεια της M. Aσίας.

Aπό την παιδική κιόλας ηλικία εκδηλώνεται η αγάπη του και το τάλαντό του περί τα μουσικά, το οποίο και θα σηματοδοτήσει την μετέπειτα πορεία της ζωής του.

Aπό της ηλικίας των έξι ετών, διδάσκεται τα στοιχειώδη μαθήματα της θεωρίας και το Aναστασιματάριον δίπλα στον δημοδιδάσκαλο και πρωτοψάλτη της γενέτειράς του Παντελή Eγγονόπουλο, καθηγητή του Άρχοντος Πρωτοψάλτου της M.X.E. Γεωργίου Bιολάκη.

Mετά την μικρασιατική καταστροφή και την εγκατάστασή του στην Θεσσαλονίκη συνδέεται με τον πρωτοψάλτη του I.N. Aγ. Tριάδος Θεσσαλονίκης Σωκράτη Παπαδόπουλο στον Xορό του οποίου και φοιτά, ενώ συγχρόνως από το 1929 συνδέεται στενά με τον μετέπειτα Άρχοντα πρωτοψάλτη της M.X.E. Kωνσταντίνο Πρίγγο και του οποίου υπήρξε ένας εκ των αρίστων μαθητών, πιστών φίλων, και συνεργατών μέχρι το 1964 ημερομηνία εκδημίας του Άρχοντα.

Tο 1931 ξεκινά την διακονία του στο Iερό Aναλόγιο η οποία και περατώνεται το 1976, ψάλλοντας σε διαφόρους ναούς εντός και εκτός της Θεσσαλονίκης.

Tο 1936 περατώνει τις σπουδές του στο Aριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, παίρνοντας το πτυχίο της Γεωπονίας, ενώ τον ίδιο χρόνο, λόγω των ανυπάρκτων ελπίδων αξιοποιήσεως του πτυχίου του διορίζεται ως υπάλληλος στα T.T.T. (Tηλέφωνα, Tηλέγραφοι, Tαχυδρομεία) και αργότερα στον O.T.E. (Oργανισμός Tηλεπικοινωνιών Eλλάδος) όπου και περατώνει την επαγγελματική του σταδιοδρομία.

Εργαζόμενος αόκνως και αθορύβως ανέπτυξε μια πλούσια δραστηριότητα καθώς και ένα ογκώδες και εμβριθέστατο έργο, αποκύημα της βαθειάς λειτουργικής παιδείας του και της ενδελεχούς μελέτης των παλαιών διδασκάλων.

Ιδρυση των φροντιστηρίων Bυζαντινής Eκκλησιαστικής μουσικής που λειτουργούν, το μεν πρώτο το 1948 στην Oρθόδοξη Aδελφότητα «Aπολύτρωσις» (τότε «Aποστολική Διακονία»), το δε δεύτερο το 1951 στον Άγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης, ενώ υπήρξε ο εμπνευστής και πρωτεργάτης στην ίδρυση της Σχολής Bυζαντινής Mουσικής Θεσσαλονίκης στην οποία και διδάσκει έως το 1975.

Eκ παραλλήλου από χειρόγραφα και ελεγμένα ακούσματα του K. Πρίγγου, εκδίδει την «Πατριαρχική Φόρμιγγα» σε δύο τόμους και αναλαμβάνει την επιμέλεια και διόρθωση πολλών άλλων μουσικών εκδόσεων.

Eπιπλέον, ανατυπώνει το «Eιρμολόγιον Kαταβασιών» του Π. Πελοποννησίου και την Tρίτομο «Mουσική Συλλογή» του Γ. Πρωγάκη για τις βασικές ανάγκες της σχολής.

Tα εκδοθέντα έργα είναι:

1. «Mαθήματα Bυζαντινής Eκκλησιαστικής Mουσικής» (Θεωρητικόν)

2. «Nέον Tετράτομον Yμνολόγιον Φωναίς Aισίαις»

και 3. «Tριώδιον Φωναίς Aισίαις».

ενώ τα ανέκδοτα είναι:

1. «Tετράτομον Nέον Στιχηράριον τα Όλα Eνιαυτού»

2. Tετράτομον Δοξαστάριον (αργόν και σύντομον) των Nεοφανών Aγίων

3. H Aγία και Mεγάλη Eβδομάς

4. Tο Πεντηκοστάριον

5. H Mεγάλη Eβδομάς του Aγίου Δημητρίου

6. Aκολουθία των Eγκαινίων

7. Aκολουθία των Iερών Mυστηρίων

Θεόδωρος Βασιλείου

Ο αείμνηστος Θεόδωρος Βασιλείου γεννήθηκε στην πόλη Στυλίδα (αρχαία Φάλαρα) του νομού Φθιώτιδος στις 24-12-1953, στον Μικρασιατικό συνοικισμό της οποίας έζησε μέχρι του έτους 1971, όταν και μετώκησε στον Πειραιά μετά των γονέων του για βιοποριστικούς λόγους.

Την βασική Ελληνική μουσική παιδεία του στο σκέλος της Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής, άρχισε να δέχεται σε ηλικία οκτώ (8) ετών στην ιδιαιτέρα του πατρίδα, στο μεν θεωρητικό μέρος από τον μουσικολογιώτατο πρωτοπρεσβύτερο π. Ιωάννη Ροδίτη, στο δε πρακτικό από τον θείο του πρωτοψάλτη κ. Γεώργιο Παπαΐωάνου.

Μαθητεύει δε αργότερο στον Λαμπαδάριο του ι.ν. Αγίου Κωνσταντίνου πλατείας Ομονοίας κ. Ιωάννη Μαθιουδάκη κατ στον αείμνηστο Κωνσταντινουπολίτη ψάλτη Βασίλειο Γιουβάνογλου.

Επίσης δέχτηκε τις χρηστές επιδράσεις ως προς την μελοποιΐα και την θεωρία της Β.Ε.Μ του Άρχοντος Μουσικοδιδάσκαλου του Οικουμενικού Θρόνου μακαριστού Αβραάμ Ευθυμιάδη, ως προς την ψαλτική τέχνη δε από τον α' ψάλτης Αγιότατης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντίνου Πόλεως και α' ψάλτη του ι.ν. της του Θεού Σοφίας Θεσ/νίκης κ,Χαριλάου Ταλιαδώρου, καθώς και στη Βυζαντινή μουσικολογία από τον αρμόδιο καθηγητή στο πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Γρηγόριο Στάθη.

Στο σκέλος του Δημοτικού τραγουδιού της υπαίθρου συνεργάστηκε στενά με τον μουσικολόγο και λαογράφο κ. Παντελή Καβακόπουλο του οποίου κατέγραψε σε Βυζαντινή παρασημαντική, τα ευρισκόμενα στο περισπούδαστο βιβλίο του υπό τον τίτλο «Καθιστικά της Σωζόπολης χορευτικά της Θράκης».

Αρχιμ. Ειρηναίος Νάκος
Γενικός Διευθυντής Ιδρύματος Μουσικής Ι.Α.Α.

ΠΗΓΗ:https://www.romfea.gr/psaltiki-kai-politismos/40391-diakonoi-tis-orthodojou-umnologias-abraam-euthumiadis

 Πιο επικίνδυνη είναι η απόγνωση 

παρά η αμαρτία μας

 αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Πιο πολύ ικανοποιείται ο διάβολος όταν απογοητευόμαστε παρά όταν αμαρτάνουμε. Διότι η αμαρτία μας μπορεί να θεραπευτεί με την μετάνοια και την ελπίδα μας στο έλεος του Θεού, όμως η απογοήτευση και η απελπισία, μας καθηλώνει μέσα στο σκοτάδι, γεννά την ακηδία και την θλίψη.

Η απογοήτευση έχει μητέρα πολλές φορές την ντροπή. Ντρεπόμαστε που αμαρτήσαμε, ντρεπόμαστε για τα λάθη που κάναμε, αλλά συγχρόνως αρχίζουμε και συζητούμε με τον λογισμό μας.

«Πώς το έκανα εγώ αυτό; Γιατί να μην μπορώ να νικήσω τον πειρασμό; Γιατί να μην μπορώ να ανταπεξέλθω στην δοκιμασία»; Ασχολούμαστε με την αμαρτία μας τόσο όσο χρειάζεται για να απελπιστούμε. Και αυτό είναι ολέθριο. Σαν να θέλουμε να φτάσουμε σ’αυτό το σημείο της θλίψης, της αίσθησης του αδιεξόδου.

Μην συζητάμε με την αμαρτία μας, με τους λογισμούς μας, διότι ως αρχάριοι θα βυθιστούμε στην απόγνωση. Καλύτερα να βγούμε μια βόλτα παρά να καθίσουμε μόνοι μας παρέα με τους λογισμούς μας. Η πολλή εσωστρέφεια σ’αυτές τις περιπτώσεις κάνει κακό· οδηγεί στην θλίψη ακόμα και στην κατάθλιψη.

Πιο επικίνδυνη είναι η απόγνωση λοιπόν παρά η αμαρτία μας.
Η απόγνωση κρύβει εγωισμό, νιώθουμε χαμένοι γιατί περιμέναμε πολλά από τον εαυτούλη μας.

Η συνειδητοποίηση της αμαρτία μας, της αποτυχίας μας, ας γίνει η αφορμή να αποδεχτούμε την ανεπάρκειά μας και να ταπεινωθούμε (γι’αυτό και την επιτρέπει να έρθει ο Κύριος). Γιατί μόνο τότε θα μπορούμε να αντιμετωπίζουμε την πτώση μας, τον κάθε πειρασμό και δοκιμασία χωρίς να απογοητευόμαστε και να θλιβόμαστε.

Μην κάνεις την χάρη στον διάβολο και είσαι σκυθρωπός και σκυθρωπή. Σου πάει απίστευτα το χαμόγελο. Ειδικά αυτό που γεννιέται από την ελπίδα σου στον Χριστό.

Πηγή: Με παρρησία…

το «σπιτάκι της Μέλιας»

Το παιδί μας....

Ξέρετε τι συμβαίνει όταν φωνάζετε στο παιδί;

Ας είμαστε ειλικρινείς. Οι περισσότεροι από εμάς το έχουμε πράξει κι αν κάποιοι ανήκουν στις «ευλογημένες» εξαιρέσεις, σίγουρα το έχουν δει να συμβαίνει γύρω τους. Τι συμβαίνει όμως όταν φωνάζουμε στο παιδί για «να μας ακούσει»;

«Το να σηκώνεις κάποια φορά την ένταση της φωνής απέναντι στα παιδιά είναι ανθρώπινο», λένε πολλοί γονείς. Στην απέναντι όχθη οι ειδικοί επισημαίνουν ξανά και ξανά: «Γίνετε υπεράνθρωποι (!) και μην φωνάζετε ποτέ στα παιδιά!»

Λόγια θυμωμένα, ενίοτε και προσβλητικά σε μια προσπάθεια να ελέγξουμε ή να διορθώσουμε τη συμπεριφορά ενός παιδιού. Ας είμαστε ειλικρινείς. Οι περισσότεροι από εμάς το έχουμε πράξει κι αν κάποιοι ανήκουν στις «ευλογημένες» εξαιρέσεις, σίγουρα το έχουν δει να συμβαίνει γύρω τους. Δυνατές φωνές, απειλές ενίοτε και «ταμπέλες» αποτελούν για αρκετούς έναν τρόπο συνέτισης της όποιας παιδικής «ατασθαλίας». «Μέγα λάθος!», επισημαίνουν οι ειδικοί οι οποίοι σημειώνουν ότι «ενώ η άσκηση βίας (ακόμα και οι ξυλιές στον πισινό) έχει γίνει ταμπού σε αρκετές κοινωνίες, οι φωνές παραμένουν κάτι «φυσιολογικό» στο πλαίσιο της διαπαιδαγώγησης. Οι γονείς πιστεύουν ότι έτσι θα κάνουν τα παιδιά τους να τους ακούσουν ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο.»

Το να φωνάζετε στα παιδιά σας δεν θα τα κάνει λιγότερο άτακτα. Για την ακρίβεια θα κάνει τα πράγματα χειρότερα! Αυτό υποστηρίζει μεταξύ άλλων και μία έρευνα των Πανεπιστημίων του Pittsburgh και του Michigan σύμφωνα με την οποία «παιδιά των οποίων οι γονείς χρησιμοποιούν φωνές και σκληρές λεκτικές επιπλήξεις, τείνουν να αυξάνουν τα προβλήματα συμπεριφοράς τους ενώ τα παιδιά βιώνουν αργότερα συμπτώματα κατάθλιψης». Η εν λόγω έρευνα βρίσκει σύμφωνους και πολλούς ψυχολόγους για τους οποίους τα παιδιά που πέφτουν θύματα λεκτικής βίας από τους γονείς τους είναι πολύ πιθανό να εμφανίσουν κατά την εφηβεία τόσο ψυχολογικά θέματα όσο και προβλήματα συμπεριφοράς, όπως αδιαφορία στο σχολείο, καταφυγή στα ψέματα, κλοπές, εκρήξεις θυμού, συμπλοκές με άλλα παιδιά κλπ.

Συγκεκριμένα, οι γονείς που φωνάζουν στα παιδιά τους, προκαλούν σε αυτά παρόμοια προβλήματα με εκείνα της άσκησης βίας, αυξάνοντας τις πιθανότητες κατάθλιψης και επιθετικής συμπεριφοράς. Και το κυριότερο: Ακόμα και μία, κατά τα άλλα, καλή και θερμή σχέση μεταξύ γονιών και παιδιών, δεν τα προστατεύει από τις επιπτώσεις που έχει το να τους φωνάζουν και να τους βάζουν ταμπέλες, όπως «τεμπέλης», «χαζός» κ.α. Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ, βοηθός καθηγητή εκπαίδευσης και ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Pittsburgh: «Οι φωνές δεν μπορούν να μειώσουν ή να διορθώσουν προβλήματα συμπεριφοράς. Αντιθέτως, κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους, πρέπει να προσπαθούν να επικοινωνούν μαζί τους σε ισότιμο επίπεδο εξηγώντας τους το σκεπτικό τους και τις ανησυχίες τους».

ygeiamou.gr

Η κουκουβάγια!

 «Εξυπνη» ανατομία περιστρέφει το κεφάλι της κουκουβάγιας

© Alain Balthazard/Solent News & Photo Agency

Εκτός από… σοφή η κουκουβάγια είναι γνωστή και για μια ακόμη ιδιαίτερη ικανότητα που διαθέτει. Μπορεί να περιστρέφει το κεφάλι της σχεδόν πλήρως γεγονός που πονοκεφαλιάζει εδώ και πολλά χρόνια τους επιστήμονες που προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τον μηχανισμό αυτής της μοναδικής στο ζωικό βασίλειο κίνησης του κεφαλιού. Δύο επιστήμονες στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι βρήκαν την απάντηση σε αυτό το ανατομικό μυστήριο.

Τα μάτια της κουκουβάγιας δεν «κουνιούνται» και έτσι είναι υποχρεωμένη να μετακινεί ολόκληρο το κεφάλι της για να αλλάζει το οπτικό της πεδίο. Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς καταφέρνει η κουκουβάγια να περιστρέφει το κεφάλι της χωρίς να «αυτοστραγγαλίζεται». Αν προσπαθήσει ένας άνθρωπος να το κάνει θα διακοπεί αυτόματα η παροχή αίματος στον εγκέφαλο και ο θάνατος θα είναι άμεσος.

Ο Φιλίπ Γκαγιού της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς και ο εικονογράφος επιστήμης Φαμπιάν ντε Κοκ-Μερκάντο του Ιατρικού Ινστιτούτου Χάουαρντ Χιουζ συνεργάστηκαν για να βρουν την λύση στο μυστήριο.

Οι κουκουβάγιες διαθέτουν διπλάσιο αριθμό οστών στο λαιμό τους από ό,τι ο άνθρωπος αλλά το μυστικό κρύβεται στο πώς καταφέρνουν να διαχειρίζονται την ομαλή ροή του αίματος στον εγκέφαλό τους.

Μετά τις μελέτες που έκαναν σε ζωντανές αλλά και νεκρές κουκουβάγιες οι δύο ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι καρωτίδες του πτηνού είναι τοποθετημένες κοντά στον άξονα περιστροφής και έτσι υφίστανται λιγότερη πίεση κατά τη συγκεκριμένη κίνηση. Επιπλέον, οι αρτηρίες που διέρχονται κανάλια στο εσωτερικό των σπονδύλων διαθέτουν περισσότερο χώρο απ’ ό,τι στον άνθρωπο. Το αντίστοιχο κανάλι είναι στις κουκουβάγιες 10 φορές μεγαλύτερο. Τέλος, το κανάλι είναι εξοπλισμένο με «αερόσακκο».

Επιπλέον, οι καρωτίδες της κουκουβάγιας παρουσιάζουν ορισμένες διευρύνσεις ακριβώς κάτω από τη βάση του κρανίου στις οποίες μπορούν να αποθηκεύουν αίμα και να το διαχειρίζονται καταλλήλως κατά την κίνηση. Οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι αυτό το ανατομικό χαρακτηριστικό δεν έχει παρατηρηθεί στο παρελθόν.

«Οι κουκουβάγιες δεν ανέπτυξαν μια απάντηση στο πρόβλημά τους αλλά περισσότερες. Αυτός ο μηχανισμός εκτός των άλλων επιτρέπει στις κουκουβάγιες να είναι απρόσβλητες από εγκεφαλικά επεισόδια» αναφέρει ο κ. Γκαγιού. Οι δύο ερευνητές εφτιαξαν καλλιτεχνικές απεικονίσεις και σκίτσα της ιδιαίτερης ανατομίας του λαιμού της κουκουβάγιας. Μάλιστα με αυτά τα σκίτσα κέρδισαν το πρώτο βραβείο στην κατηγορία «αφίσα και γραφικά» του διαγωνισμού International & Engineering Visualization Cahllenge τον οποίο διοργανώνει το Εθνικό Ιδρυμα Επιστήμης των ΗΠΑ και η επιθεώρηση «Science».

Πηγή: Λαϊνάς Θοδωρής | http://www.tovima.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:https://dasarxeio.com/2020/11/08/88415/

Ναός των Ασωμάτων Δυνάμεων

 Ακολουθία σε γκρεμισμένο ναό

 μετά από 53 χρόνια!

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος

---

Συγκινητικές και πρωτόγνωρες οι στιγμές και απόδειξη ότι η πίστη δεν σβήνει με τους διωγμούς,  όσο και αν την πολεμούν ζει στις καρδιές. 

Μετά από 53 ολόκληρα χρόνια (1967-2020), παραμονή της εορτής των Αργαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και όλων των Ασωμάτων Δυνάμεων, 8 Νοεμβρίου 2020,  τελέστηκε για πρώτη φορά ακολουθία (εσπερινός) στο  γκρεμισμένο ναό του Ταξιάρχη Μιχαήλ στην περιοχή Ντούκας - Πάτος του Φίερι Αλβανίας. 

Καθαρίστηκε ο χώρος, προετοιμάστηκε κατάλληλα και ο ιερέας Δημήτριος Λόσι και οι πιστοί, που συμμετείχαν, σε ακολουθία μέσα στα χαλάσματα, ένιωσαν μια πρωτόγνωρη εμπειρία.

Το 1967 αυτή η εκκλησία είχε μετατραπεί σε πολιτιστικό κέντρο από το αθεϊστικό καθεστώς. 

Όταν έπεσε η τυραννία και οι καμπάνες ξαναχτύπησαν αναστάσιμα στην Αλβανία, ο ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο  Ντούκας - Πάτος μετατράπηκε σε οικία από κάποια οικογένεια.

Από τη φθορά του χρόνου όμως και την εγκατάλειψη το κτίσμα κατέπεσε και η οικογένεια αναγκάστηκε να αποχωρήσει.

Έτσι, ακούστηκαν ξανά ψαλμωδίες στο εσωτερικό του. Αλλά και οι καρδιές αισθάνθηκαν ότι ο Ιησούς Χριστός, αναστημένος και παρών, πάντα θριαμβεύει.

Ο Σταυρός του, όχι ως σύμβολο θανάτου, αλλά ως απόδειξη νίκης, ξαναστήθηκε μέσα στα ερείπια. 

Η Εκκλησία του Χριστού, δεν χάνει ποτέ την απαστράπτουσα λαμπρότητά της και τη μοναδική της δόξα. 

Αυτό είναι το μεγαλείο της πίστης μας, αυτή η απεραντοσύνη της αγάπης του Θεού μας. 

Μέσα στα χαλάσματα οι πιστοί κατάλαβαν ότι όχι μόνο σε χρυσοποίκιλτους ναούς, αλλά σε όποιον ιερό τόπο, έστω και χωρίς φώτα, και χωρίς καλλιμάρμαρη τράπεζα  και χωρίς ιστορημένους θόλους, ο Θεός κατοικεί και κάνει χαρούμενες τις ψυχές των ακολούθων Του. 

Και σίγουρα θα σκέφτηκαν: "Πόσο δυνατός είσαι Θεέ μου, πόσο αληθινά μεγάλος και πόσο μικροί εμείς μπροστά στο μεγαλείο Σου. Ποια λόγια μπορούν να εκφράσουν τις ευχαριστίες μας;".

Στου Χριστιανού το διάβα, του ενδυναμωμένου "εν Κυρίω και εν τω κράτει της ισχύος αυτού", όλα παραμερίζουν. Στον πύρινο λόγο του όλα υπακούουν. Στην προσταγή του πέφτουν κάστρα. Τείχη γκρεμίζονται. Αποδείχθηκε αυτό στην Αλβανία και σε άλλα κράτη.

Με του Χριστού την πνοή όλα δημιουργούν. Όλα ζωντανεύουν. Πάντα.

Θέλουμε δύναμη; Να τι απομένει σε μας. Να δώσουμε στο Θεό το χέρι μας για να το κάνει ισχυρότερο, ώστε ακούραστα να απλώνεται και να εργάζεται το καλό.

Σ' Εκείνον να να στείλουμε τους αθόρυβους παλμούς της καρδιάς μας, για να είναι δυνατός και άσβηστος ο πόθος για το καλύτερο αύριο. 

Ο ερειπωμένος ναός του Ταξιάρχη Μιχαήλ  μιλάει και μας λέει ότι χωρίς Χριστό και η πιο μεγάλη δύναμη είναι αδυναμία. Μαζί του και η εσχάτη αδυναμία είναι δύναμη τεράστια και ακατάβλητη.

ΠΗΓΗ:https://www.romfea.gr/diafora/40371-akolouthia-se-gkremismeno-nao-meta-apo-53-xronia

Οι Άγγελοι!!!

 Οι άγγελοι στην χριστιανική τέχνη

Σταύρος Ν. Μαδεράκης, Δρ. Ιστορίας Τέχνης και Αρχαιολογίας

Οι Άγγελοι στην Αγία Γραφή, την Πατερική Παράδοση και την Υμνογραφία τής ‘Εκκλησίας μας εκτός τού ρόλου των να υμνούν τον Θεό και να μεταφέρουν τις εντολές Του έχουν περιβληθεί και από πλήθος άλλες ιδιότητες. Όλες οι θρησκείες του κόσμου έχουν αγγέλους, η χριστιανική όμως τέχνη είναι αυτή, όσο ξέρω, πού τούς έδωσε την κύρια εικονογραφία των και το περιεχόμενο των.

Ο άγγελος στην χριστιανική τέχνη αρχίζει τη σταδιοδρομία του πιθανότατα μετά την απομάκρυνση τού αγάλματος της Νίκης από την Curia της Ρώμης από τον Θεο­δόσιο τον Μεγάλο (381) και από τότε υποδύεται όλους τούς ρόλους της Νίκης, της Ίρι­δας, τού Έρωτα, τού Καιρού, των ανέμων και όλων των άλλων συμβόλων του θριάμβου και της απαθανάτισης της αυτοκρατορικής εικονογραφίας. Αν και σε μερικές παραστάσεις των στον 4ον μ.Χ. αιώνα είναι άπτεροι από την ίδια εποχή αρχίζουν να εικονίζονται ως ή Νίκη και ίσιος από τα χρόνια τού Ιουστινιανού με τα αυτοκρατορικά διά­σημα· την δαλματική, τον λώρο, τα αυτοκρατορικά υποδήματα, το σκήπτρο, τη σφαίρα. Γίνονται ή τιμητική φρουρά και οι αξιωματούχοι τού μόνου Παντοκράτορα και της Αυγούστας Παναγίας και παραστέκουν αιώνια δίπλα στον θρόνο των, όπως οι αξιωματούχοι της επίγειας αυλής τού χριστιανού Ρωμαίου αυτοκράτορα και της Αυγούστας.

Την Παναγία, σε στάση σεβασμού και προσκύνησης, με καλυμμένα τα χέρια ή δείχνοντας σε χειρονομία  μαρτυρίας και παρουσίασης τού πιστού στην αρχόντισσα, ντυμένοι συνήθως κατά τον αρχαίο τρόπο, με χιτώνα και ιμάτιο, ή αυτοκρατορικά, δορυφορούν ως τον επηρμένον θρόνον, όπου κάθεται Βασιλεύς των Πάντων.

Οι ρόλοι των αγγέλων σε σχέση με την Παναγία πολλαπλασιάζονται με τον χρόνο. Είναι αγγελιοφόροι και διάκονοι της θείας βουλήσεως στον Ευαγγελισμό, τροφείς και φρουροί της παιδούλας Παναγίας στα  Άγια των Αγίων, τιμητική φρουρά τού Χριστού, ψυχοπομποί, τιμωροί τού ασεβούς Ιεφωνία, διάκονοι και λειτουργοί, τιμητική φρουρά και συνοδός της στους ουρανούς και ο λαός, πού υποδέχεται και επευφημεί τη Βασίλισσα κατά την κοίμηση και μετάσταση Της στους ουρανούς, όπως ο λαός υποδέχεται τον τροπαιούχο πραγματικό αυτοκράτορα κατά την ώρα της θριαμβικής εισόδου του στην Πόλη.

Σ’ όλες όμως τις παραστάσεις των αγγέλων δίπλα στην Παναγία κυριαρχεί ή αυτοκρατορική εικονογραφία και ο ρόλος των αγγέλων είναι ή τιμητική φρούρηση και προσκύνηση της Μόνης Αυγούστας και τού καθημένου στην μητρική καθέδρα σαρκωμένου Λόγου.

ΠΗΓΗ:https://www.pemptousia.gr/2020/11/i-angeli-stin-christianiki-techni/

Ο Άγιος Νεκτάριος (9 Νοεμβρίου)

 Βίος συνοπτικός Αγίου Νεκταρίου

Ιερομόναχος Μακάριος Σιμωνοπετρίτης

Ο άγιος πατήρ ημών Νεκτάριος γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846, στη Σηλυβρία της Θράκης, απο γονείς φτωχούς, αλλά ευσεβείς χριστιανούς, τον Δήμο και τη Μαρία Κεφαλά. Το βαπτιστικό του ήταν Αναστάσιος και από μικρος έδειξε μεγάλη ευλάβεια και βαθειά αγάπη για τη μελέτη.Όταν η μητέρα του τού μάθαινε τον 50οψαλμό, εκείνος αρεσκόταν να επαναλαμβάνει τον στίχο: Διδάξω ανόμους τας οδούς σου… (Ψαλμ. 50, 15). Αφού έμαθε τα πρώτα του γράμματα στην πατρίδα του, στάλθηκε από τους γονείς του στην Κωνσταντινούπολη για να συνεχίσει τις σπουδές του, εργαζόμενος ταυτόχρονα ως υπάλληλος σε κατάστημα. Το νεαρο αγόρι έμενε απερίσπαστο από την τύρβη του κόσμου και ενασχολουνταν μονάχα με το να οικοδομεί εντός του νυχθημερόν τον κρυπτόν της καρδίας άνθρωπον κατ’ εικόνα του Χριστού, με την προσευχή και την εμβάθυνση στα γραπτά των αγίων Πατέρων. Σε ηλικία είκοσι χρόνων άφησε την Κωνσταντινούπολη για να γίνει δημοδιδάσκαλος στη νήσο Χίο. Εκεί ενθάρρυνε τη νεολαία και τους κατοίκους του χωριού προς την ευλάβεια και την εργασία των αρετών, όχι μόνον με τα λόγια, αλλά κυρίως με το παράδειγμα του δικού του βίου, βίου ασκήσεως και προσευχής.

Επιθυμώντας από παλαιά να ασπασθεί την ισάγγελο πολιτεία, έγινε μοναχός με το όνομα Λάζαρος, στις 7 Νοεμβρίου 1876, στο περίφημο μοναστήρι της Νέας Μονής. Αναζητώντας μονάχα τα άνω, υπόδειγμα πραότητας και υπακοής, έγινε αγαπητός σε όλους τους αδελφούς και αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος. Χάρη στη γενναιοδωρία ενός ευλαβούς κατοίκου της Χίου και εν συνεχεία με την προστασία του πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιου, μπόρεσε να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Αθήνα και να λάβει το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1885 έφθασε στην Αλεξάνδρεια, όπου σύντομα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, στη συνέχεια δε μητροπολίτης Πενταπόλεως (παλαιάεπισκοπή που αντιστοιχεί στην άνω Λιβύη). Ιεροκήρυκας και γραμματέας του Πατριαρχείου, διετέλεσε επίσης και πατριαρχικός επίτροπος στο Κάιρο, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου.

Παρα τα αξιώματά του, ο Νεκτάριος δεν έχασε τίποτα από την ταπεινοφροσύνη του και γνώριζε πώς να μεταδίδει στο πνευματικό ποίμνιό του τον ζήλο για τις ευαγγελικές αρετές. Ηαγάπη όμως και ο θαυμασμός που του έδειχνε ο λαός απέβησαν εις βάρος του. Με πειρασμό του διαβόλου, ορισμένα μέλη του Πατριαρχείου, φθονώντας τις επιτυχίες του, τον διέβαλαν λέγοντας πώς ήθελε να κερδίσει την εύνοια του λαού, με σκοπό να καταλάβει τον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξανδρείας. Ο άγιος δεν ζήτησε να βρει το δίκιο του, αλλά εναπόθεσε την εμπιστοσύνη του στην επαγγελία του Χριστού, ο οποίος είπε: Μακάριοι έστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού  (Ματθ. 5, 11). Εκδιώχθηκε έτσι από την έδρα του και έφυγε για την Αθήνα, όπου βρέθηκε μόνος, αγνοημένος, καταφρονημένος, στερούμενος ακόμη και τον επιούσιο άρτο, γιατί δεν ήξερε να φυλάξει τίποτε για τον εαυτό του, και τους πενιχρούς του πόρους τους μοίραζε στους φτωχούς. Εγκαταλείποντας το αρχικό του σχέδιο να αποσυρθεί στο Άγιον Όρος, ο πράος και ταπεινός μιμητής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού προτίμησε να θυσιάσει την αγάπη του για την ησυχία, χάριν της σωτηρίας του πλησίον του. Παρέμεινε ιεροκήρυκας για λίγα χρόνια (1891-1894) και στη συνέχεια διορίσθηκε διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικης Σχολής, η οποία είχε σκοπό την εκπαίδευση των μελλοντικών ιερέων. Η βαθειά του γνώση των Γραφών, των αγίων Πατέρων, ακόμη και των θύραθεν επιστημών, και η ανάπλεη πραότητος αυθεντία του στην καθοδήγηση ανθρώπων του επέτρεψαν να προσδώσει στο ίδρυμα τούτο μια υψηλή πνευματική και ηθική ποιότητα. Ο άγιος ιεράρχης επιφορτίσθηκε με τη διεύθυνση και τα μαθήματα της Ποιμαντικής, δίχως να διακόψει το ασκητικό του πρόγραμμα, τη μελέτη των Γραφών και την προσευχή, προσθέτοντας μάλιστα τα υψηλά καθήκοντα του κηρύγματος και της τακτικής τελέσεως των ιερών Μυστηρίων εντός της σχολής, αλλά και στην περιοχή των Αθηνών.

Είχε οικειότητα με τους αγίους και την Παναγία πού συχνά του φανερώνονταν κατά τη θεία Λειτουργία ή στον ύπνο του.

Παρά ταύτα, ο Νεκτάριος διατηρούσε στα βάθη της καρδιάς του τον διάπυρο πόθο της ησυχίας και της ειρήνης του μοναχικού βίου. Επωφελήθηκε έτσι από την επιθυμία που εξέφρασαν ορισμένες πνευματικές θυγατέρες του, για να ιδρύσει ένα γυναικείο μοναστήρι στη νήσο Αίγινα (μεταξύ 1904 και 1907), όπου και αποσύρθηκε στα 1908, αφου παραιτήθηκε από τη διεύθυνση της εκκλησιαστικής σχολής. Παρά τις αναρίθμητες φροντίδες και δυσκολίες, ο άγιος μερίμνησε να οργανώσει μια κοινοβιακή αδελφότητα, πιστή στο πνεύμα των αγίων Πατέρων. Εδαπάνησε αφειδώς τις σωματικές και ψυχικές του δυνάμεις στην ανέγερση κτηρίων, στην τέλεση των ιερών ακολουθιών και στην πνευματική καθοδήγηση κάθε μαθήτριάς του ξεχωριστά. Τον έβλεπες συχνά να εργάζεται στον κήπο, φορώντας ένα τριμμένο ράσο, ή να διορθώνει τα υποδήματα των μοναζουσών. Και όταν γινόταν άφαντος για ώρες πολλές, μάντευες ότι ήταν κλεισμένος στο κελλί του για να ανατείνει τον νου του προς τον Θεό, δια της νοεράς προσευχής. Παρ’ όλο που εμάκρυνε από κάθε επαφή με τον κόσμο και είχε αυστηρώς ρυθμίσει τις επισκέψεις στο μοναστήρι, η φήμη των αρετών και χαρισμάτων, που αξιώθηκε από τον Θεό, εξαπλώθηκε στην περιοχή και οι πιστοι έρχονταν προς αυτόν, ελκόμενοι όπως το μέταλλο από τον μαγνήτη. Θεράπευσε πολλούς λαϊκούς και μοναχές από τις ασθένειες που τους ταλαιπωρούσαν, έφερε τη βροχη στο νησί που υπέφερε από την ξηρασία, ανακούφιζε, παρηγορούσε, στήριζε… Παρα τις δυσκολίες της περιόδου μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, απαγόρευσε αυστηρά στις μοναχές του να αποθηκεύουν οτιδήποτε για την τροφή τους, αλλά διέταξε να μοιράζουν το πλεόνασμα στους φτωχούς, εναποθέτοντας τη μέριμνα της συντηρήσεως της μονής στην Πρόνοια του Θεού. Πέραν των άλλων καθηκόντων του, ο Νεκτάριος βρήκε τον χρόνο να συντάξει πλήθος έργων θεολογίας, ηθικής και εκκλησιαστικής ιστορίας για τη στερέωση της Εκκλησίας της Ελλάδος στην ιερά Παράδοση των Πατέρων, που αγνοούνταν τότε σύχνα εξαιτίας δυτικών επιδράσεων. Ζώντας λοιπόν ως εν σαρκί άγγελος και αυγάζοντας γύρω του τις ακτίνες του ακτίστου φωτός της Χάριτος, ο μακάριος υπέστη πάλι συκοφαντίες και άδικες κατηγορίες για το μοναστήρι του, από μέλη της ιεραρχίας. Υπέμεινε τις τελευταίες αυτές δοκιμασίες με την υπομονή του Χριστού: αγόγγυστα και δίχως να εξανίσταται. Τότε προσβλήθηκε από μία επώδυνη αρρώστια για περισσότερο από ενάμιση χρόνο. Ευχαρίστησε τον Θεό για τη δοκιμασία αυτή και προσπάθησε να κρατήσει μυστική την ασθένειά του μέχρι τις τελευταίες στιγμές του. Αφού πήγε να προσκυνήσει για τελευταία φορά την εικόνα της Θεοτόκου που βρισκόταν όχι μακριά από το μοναστήρι, ανήγγειλε στις μαθήτριές του την επικείμενη εκδημία του και μεταφέρθηκε σε ένα νοσοκομείο στην Αθήνα, όπου μετά από πενήντα ημέρες οδύνης την οποία υπέμεινε με μία υπομονή που οικοδομούσε όλους όσοι τον πλησίαζαν, παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στον Θεό στις 8 Νοεμβρίου του 1920. Οι πιστοί της Αίγινας, οι μαθήτριές του και όλοι οι χριστιανοί που τον είχαν πλησιάσει, έκλαψαν για την απώλεια του πράου και σπλαγχνικού μαθητή του Χριστού, που όλη του τη ζωή υπέστη διαβολές, διώξεις και άδικες κατηγορίες παίρνοντας ως τύπον και υπογραμμό του τα θεία Πάθη του Κυρίου. Ο Θεός όμως τον εδόξασε και από την ώρα της κοιμήσεώς του τα θαύματα περίσσευσαν και περισσεύουν καθημερινά ως σήμερα για εκείνους που πλησιάζουν με πίστη τα λείψανά του ή εμπιστεύονται την ισχυρή του μεσιτεία.

Το σώμα του αγίου παρέμεινε θαυματουργικά άφθαρτο περισσότερο από είκοσι χρόνια, αναδίδοντας ουράνια και λεπτή ευωδία. Στα 1953, όταν έλυωσε τελικά κατά τους φυσικούς νόμους, έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του και διαπιστώθηκε τότε ότι αναδυόταν έντονα η ίδια ευωδία. Δεν έπαυσε έκτοτε να χαροποιεί τους πιστούς που πλησιάζουν τα τίμια αύτα λείψανα, δίνοντάς τους τη διαβεβαίωση ότι ο άγιος Νεκτάριος βρήκε τη θέση του κοντά στον Θεό, στις μονές των αγίων.

πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας,έκδ. Ίνδικτος

αναδημοσίευση από:Μηνιαίο Περιοδικό Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς «Πειραϊκή Εκκλησία», Έτος 19ο, Αριθμός Φύλλου 209, Νοέμβριος 2009

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:https://www.pemptousia.gr/2020/11/vios-sinoptikos-agiou-nektariou/

Η Γλώσσα μου...

«ἐν κρυπτῷ καί παραβύστῳ»

Η έκφραση εν κρυπτώ και παραβύστω χρησιμοποιείται για να δηλώσει κάτι που γίνεται κρυφά και μυστικά.

Ο παράβυστος ήταν επίθετο (ὁ, ἡ παράβυστος, τὸ παράβυστον) και δήλωνε τον απρόσκλητο σε δείπνο επισκέπτη, που δεν αντιλαμβανόταν την αγένειά του και εισερχόταν στο τραπέζι, αυτόκλητος συνδαιτημόνας, καθόταν, έτρωγε και έπινε μαζί με τους υπόλοιπους. 

Παράβυστος κλίνη, όμως, λεγόταν το κρεβατάκι που στρωνόταν δίπλα σε αυτό του ζευγαριού, στην γαμικήν κλίνην, ώστε να μπορεί η μητέρα να καθησυχάζει το μικρό της, κατά την διάρκεια της νύχτας. Έμπαινε στην γωνίτσα, χωρίς να φαίνεται.

Παράβυστον, όμως, ονόμαζαν και ο,τιδήποτε έβαζαν παράμερα. Στην αρχαία Αθήνα είχαν, για παράδειγμα, και το παράβυστον δικαστήριον, τμήμα, κατά κάποιον τρόπο, του δικαστηρίου της Ηλιαίας, όπου δίκαζαν κακουργήματα ένδεκα δικαστές, οι περίφημοι « Ένδεκα» και συνήθης ποινή ήταν η θανατική. Επειδή, λοιπόν, οι Ηλιαστές δίκαζαν αυτές τις υποθέσεις όχι στην ύπαιθρο, αλλά σε έναν μικρό στεγασμένο χώρο, προέκυψε η έκφραση ἐν κρυπτῷ καὶ παραβύστῳ, για να περιγράψει ενέργειες που γίνονται με μεγάλη μυστικότητα.

Αναφορά σ' αυτό τον τύπο δικαστηρίου γίνεται από τον Αντιφώντα στον «περί του Ηρώδου φόνου» λόγο του, που εκφώνησε στο Παράβυστον και στον οποίο επικρίνει τον αντίδικό του ότι παραβίασε σοβαρή διάταξη του αττικού δικαίου μη λαμβάνοντας υπ΄ όψη το νόμο όπου σε περίπτωση πατροκτονίας ο μηνυτής δεν πρέπει να παρευρίσκεται υπό την αυτή στέγη με τον φονιά.

Αλλά και ο Αρποκρατίωνας αναφέρει ομοίως το Παράβυστον ως τέτοιο στεγασμένο χώρο, όπως και ο Παυσανίας προσδιορίζει (Ι:28): «εν αφανεί της πόλεως όν και επί ελαχίστοις συνιόντων εις αυτό».

Κατά τον Κέλερ ερείπια του Παραβύστου θα πρέπει να θεωρούνται τα σωζόμενα λείψανα κτιρίου στη βόρεια πλευρά - πλαγιά του λόφου των Νυμφών (σημερινού Αστεροσκοπείου). Κατ' άλλους αρχαιολόγους το Παράβυστον τοποθετείται στην αρχαία Αγορά της Αθήνας.

Το κρυπτῷ παράγεται από το ρήμα κρύπτω, το παραβύστῳ από το παραβύω (παρά+βύω) που έχει την έννοια παραγεμίζω, φράζω, παρεμβάλλω. Μία παράγωγη που έχει επιβιώσει στα νέα ελληνικά είναι το βύσμα, ως εξάρτημα που επιτρέπει την εισαγωγή ενός αγωγού σε πρίζα, ως πώμα ή ως πρόσωπο που μεσολαβεί.

Εν κρυπτώ και παραβύστω, λοιπόν, ενίοτε λαμβάνονται αποφάσεις, κλείνονται συμφωνίες. Αλλά, όλα κάποια στιγμή αποκαλύπτονται.

Πηγές:

• el.wikipedia.org
  
• asxetos.gr
  
• rodiaki.gr
  
• thepresident.gr
  
• thepresident.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο σεβασμός ......

Ο σεβασμός δεν απαιτείται… κερδίζεται!

Μία από τις πιο σημαντικές αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκαν πολλές γενιές είναι ο σεβασμός προς τους γονείς και γενικά προς τους μεγαλύτερους. Για πολλά χρόνια η ανατροφή των παιδιών βασιζόταν στον φόβο προς τους γονείς, τους παππούδες και τους δασκάλους. Αυτό σήμαινε σεβασμός για τις πιο παλιές και όχι μόνο δυστυχώς, γενιές. Πίστευαν ότι αν τα παιδιά φοβόντουσαν τους γονείς και τους δασκάλους τους, τότε θα ήταν πιο υπάκουα και θα σέβονταν και περισσότερο. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Ο φόβος είναι προαπαιτούμενο του σεβασμού ή είναι κατάλοιπο των μεγαλύτερων γενεών που δεν ήξεραν πώς να επικοινωνούν αποτελεσματικά; Έχουμε γαλουχηθεί με το να δομούμε τις σχέσεις μας με τους μεγαλύτερους, γονείς, παππούδες και κυρίως τις πατρικές φιγούρες με βάση τον φόβο. “Αν το ξανακάνεις, θα το πω στον πατέρα σου και θα δεις τι έχεις να πάθεις!” Διαβάζοντας κάποιος την παραπάνω φράση, ίσως ηχήσει γνώριμη στα αυτιά του, καθώς την έχει ακούσει πολλές φορές να την λέει η μητέρα του σε μια φάση απελπισίας, μη γνωρίζοντας πώς αλλιώς θα μπορούσε να “νουθετήσει” το μικρό παιδί.

Αν αναλύσουμε τις παραπάνω γραμμές, θα δούμε ότι υπάρχουν πολλές παγίδες στις οποίες πέφτουμε και διαταράσσεται ο δεσμός με τα παιδιά μας. Η πρώτη και κυριότερη είναι το ότι η πατρική φιγούρα αυτόματα παίρνει έναν ρόλο εξουσιαστικό και τρομακτικό. Ρόλος του πατέρα είναι να επιβάλλει τα όρια και να ασκεί εξουσία ή να φροντίζει με αγάπη τα παιδιά και να αποτελεί ένα σωστό πρότυπο γι’ αυτά, όπου μέσα από τις πράξεις του θα ακολουθήσουν το παράδειγμά του; Γιατί να είναι απαραίτητο να επιβάλλει το σωστό με τιμωρίες και φωνές και όχι να εξηγεί και να δίνει εναλλακτικές; Μία ακόμη παγίδα που μπορεί να δει κανείς, είναι η αποσύνδεση του μπαμπά με το παιδί. Η σχέση τους πια δεν βασίζεται στην αγάπη, τον σεβασμό και την άνευ όρων αποδοχή, αλλά δημιουργείται μια μεγάλη απόσταση που όσο περνάει ο καιρός γίνεται και μεγαλύτερη.

Ο σεβασμός όμως πια, ξέρουμε ότι κερδίζεται και δεν επιβάλλεται. Ο αναγνώστης του άρθρου που αναγνωρίζει πίσω από αυτές τις γραμμές τον εαυτό του, αν κάνει έναν απολογισμό και δει την πορεία του, ίσως διαπιστώσει ότι δεν είχε τη σχέση που θα ήθελε με τους γονείς του, αλλά ακόμα και τώρα υπήρχε απόσταση. Το πιο σημαντικό όμως είναι να μην διαιωνίζονται τα λάθη στις επόμενες γενιές. Οι νέοι γονείς, αλλά και όσοι ετοιμάζονται να γίνουν γονείς να βάλουν άλλες βάσεις στα παιδιά τους, διαφορετικές από αυτές που κληρονόμησαν από τους γονείς τους. Η σχέση τους με τα παιδιά τους να βασίζεται στο σεβασμό και την αγάπη και αυτό να είναι έκδηλο στην καθημερινότητα τους. Αν σεβόμαστε τα παιδιά, θα μας σέβονται και εκείνα και η αρχή μπορεί να γίνει με τα πιο καθημερινά, όπως να μάθουμε εμείς οι γονείς να ζητάμε από τα παιδιά μας και όχι να απαιτούμε: “Μου φέρνεις σε παρακαλώ ένα ποτήρι νερό;” ηχεί διαφορετικά στα αυτιά του παιδιού μας από την φράση: “Φέρε μου ένα ποτήρι νερό”. Αν το έχει ως πρότυπο αυτό το παιδί μας, τότε θα αλλάξει και το πώς ζητάει και το ίδιο αυτό που θέλει. Ας μην ξεχνάμε ότι πρώτα αλλάζουμε τον εαυτό μας για να μπορούμε να διδάξουμε τα παιδιά μας!

Κρητικού Μαρίνα, Ψυχολόγος Υγείας/Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος, Συνεργάτης Attachment Parenting Hellas

schooltime.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εορτή των Αρχαγγέλων

 

Νικόλαος Ταπραντζής, Απόστολος εορτής Παμμεγίστων Ταξιαρχών (08.11)

Εορτη των Παμμεγίστων Ταξιαρχών

Αθανάσιος Βουγιουκλής,Ως Ταξιάρχης και πρόμαχος, Δοξαστικό Αποστίχων Παμ...

Εορτή των Ταξιαρχών

Συγχάρητε ἡμῖν - Δοξαστικό εσπερινού - Θεόδωρος Βασιλείου

Απολυτίκιο Ταξιαρχών

Η Εορτή των Ταξιαρχών!!!

Οι Άγιοι Άγγελοι και η Θεία Λατρεία

Με την ευκαιρία της Εορτής των Αρχαγγέλων, Αγγέλων, των Χερουβείμ, Σεραφείμ και όλων των Ασωμάτων ουρανίων Δυνάμεων, ας ιδούμε πόσο συνδεδεμένη είναι η ζωή μας με τους αγίους Αγγέλους και μάλιστα στη θεία λατρεία της Εκκλησίας μας.

Ένας ύμνος της Εκκλησίας μας λέγει: «Διά τοῦ Σταυροῦ σου Χριστέ, μία ποίμνη γέγονεν Ἀγγέλων καί ἀνθρώπων, καί μία Ἐκκλησία· οὐρανός και η γη ἀγάλλεται·« (Αἶνοι Παρασκευῆς μετά τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ).

Ο Χριστός μας, που έφθασε μέχρι τή σταυρική Του θυσία, από αγάπη για μας, μας ένωσε με τους αγίους Αγγέλους και μας έκανε μία ποίμνη. Έτσι, μέσα στην πνευματική ποίμνη του Χριστού, που είναι η Εκκλησία Του ανήκουμε άνθρωποι και Άγγελοι. Επομένως και στη θεία λατρεία της Εκκλησίας μας, φυσικό είναι να συμμετέχουν και οι άγιοι Άγγελοι. Όπως στον ουρανό, οι Άγγελοι ακατάπαυστα υμνούν τον Θεό έτσι παρίστανται καί σε κάθε αγία Τράπεζα ιερού ναού, που τελεσιουργείται το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας και είναι παρών ο ίδιος ο Χριστός.

Μάλιστα ο Λειτουργός, κατά την Μικρή Είσοδο της θείας Λειτουργίας, κρατώντας το ιερό Ευαγγέλιο δέεται να εισοδεύσουν μαζί του στο άγιο Βήμα και άγιοι Άγγελοι, για να συλλειτουργήσουν όλοι μαζί και να συνδοξολογήσουν τον Πανάγαθο Θεό. Και ασφαλώς οι Άγγελοι έρχονται και στέκουν γύρω από την Αγία Τράπεζα και συλλειτουργούν με τους Ιερείς. Βέβαια, επειδή είναι Πνεύματα οι Άγγελοι, εμείς δεν τους βλέπουμε με τα φυσικά μάτια. Εκείνοι όμως μας βλέπουν και συμπαρίστανται και συνδιακονούν στα τελούμενα. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις, που κάποιοι άγιοι ιερείς και Επίσκοποι αξιώθηκαν να ιδούν Αγγέλους γύρω από την Αγία Τράπεζα και να λειτουργούν μαζί τους, όπως: ο Άγιος Σπυρίδων, ο Άγιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής (4ος αιών), ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, (18ος αιών) αλλά και στις ημέρες μας ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης) και άλλοι.

Στη θεία Λειτουργία έχουν ενσωματωθεί και ύμνοι των Αγγέλων, που αναφέρονται στην Αγία Γραφή ή στην Ιερά Παράδοση, όπως το  «Ἀλληλούϊα«που άκουσε ο Ιωάννης να ψάλλουν οι Άγγελοι στον ουρανό (Αποκ. 19,1) και σημαίνει: «Αἰνεῖτε τόν Θεόν». Το «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος σαβαώθ, πλήρης πᾶσα ἡ γῆ τῆς δόξης Αυτοῦ« (Ησαΐα 6,3), που άκουσε ο Προφήτης Ησαΐας να ψάλλουν τα Σεραφείμ γύρω από τον ένδοξο ουράνιο θρόνο του Θεού. Αυτόν τον ύμνο, με προσθήκην του ύμνου  των παιδιών κατά την θριαμβευτική είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, «Ὡσσανὰ εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος…» τον ψάλλουμε ενδιάμεσα της  Ευχής της αγίας Αναφοράς, στη θεία Λειτουργία. Ένας όμοιος προς αυτόν ύμνος, που υποδείχθηκε από Άγγελο στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Άγιο Πρόκλο (434-446) και ψάλλεται επίσης σε κάθε θεία Λειτουργία, αλλά λέγεται και στην εναρκτήρια προσευχή και σε άλλες περιπτώσεις συχνά, είναι το γνωστό: «Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος ἰσχυρός, ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς.»Είναι γνωστός ως Τρισάγιος Ύμνος και αναφέρεται στα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. Στους αγγελικούς ύμνους, που ψάλλουμε στα πλαίσια της θείας Λειτουργίας, αλλά και σε άλλες Ιερές Ακολουθίες, ας προσθέσουμε τέλος το: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία«, που έψαλλαν οι Άγγελοι στη Βηθλέεμ τη νύχτα της Γεννήσεως του Κυρίου.

Έτσι στη θεία Λειτουργία ενώνονται οι δικές μας φωνές με τις χιλιάδες και μυριάδες αγγελικές φωνές, για να υμνήσουμε τον Τριαδικό Θεό! Και όλοι μαζί συλλειτουργούμε με τους αγίους Αγγέλους! Έχουμε συνειδητοποιήσει τί μεγαλειώδεις στιγμές είναι αυτές που ζούμε εμείς οι Ορθόδοξοι στη θεία Λειτουργία! Μην αμφιβάλλει κανείς γι’ αυτό. Σαφώς φαίνεται αυτό και από την ευχή την Αναφοράς· την ώρα που ο ιερός χορός ψάλλει τον Αγγελικὸ ύμνο: «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ…»ο Λειτουργός -Επίσκοπος ή ιερέας- συνεχίζει την Ευχή: «Μαζί με αυτές και εμείς τις άγιες δυνάμεις, Δέσποτα φιλάνθρωπε, μεγαλόφωνα λέμε· Άγιος είσαι και πανάγιος, εσύ και ο μονογενής Υιός σου και το Άγιο Πνεύμα σου…«Είναι ολοφάνερο: μαζί με μας και οι Άγγελοι υμνούν τον Θεό. Τι θαυμαστά συμβαίνουν την ώρα εκείνη! Τη στιγμή αυτή ο λαός του Θεού γίνεται ισότιμος με τις ασώματες και νοερές δυνάμεις του Ουρανού. Οι άγιοι άγγελοι συναγμένοι γύρω από την Αγία Τράπεζα μέσα στους ναούς μας, γονατίζουν μαζί μας και προσφέρουμε όλοι μαζί την αναίμακτη θυσία.

Αισθανόμενοι αυτές τις μοναδικές στιγμές που ζούμε μέσα στον ιερό ναό αναφωνούμε:  «Ἐν τῷ Ναῷ ἑστῶτες τῆς δόξης Σου, ἐν οὐρανῷ ἑστάναι νομίζομεν». Γι ̓αυτό και ο ύμνος του Χερουβικού μας προετοιμάζει να μιμηθούμε τα Χερουβείμ στην  ευλάβεια που παρουσιάζουν μπροστά στο Θεό. Να αφήσουμε κάθε βιοτική μέριμνα, για να υποδεχθούμε τον Βασιλέα των όλων, που αόρατα συνοδεύεται από τις αγγελικές τάξεις.

Αυτή είναι η πραγματικότητα, αδελφοί μου, την οποία για να την βιώσουμε και να αγγίξει την ψυχή του καθενός μας, χρειάζεται πίστη, αγάπη θερμή προς τον Χριστό, πνευματική προετοιμασία, καθαρή καρδιά, και προσήλωση στα τελούμενα κατά την θεία Λειτουργία. Γι’ αυτό ο Λειτουργός μας απευθύνει σε κρίσιμες στιγμές παραγγέλματα, όπως: «Σοφία· ὀρθοὶ«. «Στῶμεν καλῶς· στῶμεν μετὰ φόβου· πρόσχωμεν …«.

Αισθανόμενοι, ότι και οι Άγιοι Άγγελοι είναι μαζί μας στη θεία Λειτουργία, ας παρακινούμαστε από τη δική τους ευλάβεια προς τον Θεό· να συμμετέχουμε προσεκτικά στα τελούμενα· και να λατρεύουμε -μαζί με τους Αγγέλους- τον Πανάγιο Κύριο και  Θεό  μας,  με βαθειά ευγνωμοσύνη, εγκάρδια  αγάπη και ολοκληρωτική αφοσίωση. Αμήν.

 ΠΗΓΗ:https://www.pemptousia.gr/

Απαγόρευση κυκλοφορίας...

Εκδόθηκε η νέα ΚΥΑ 

Κλειστές οι εκκλησίες για τους πιστούς

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

Εκδόθηκε η νέα ΚΥΑ στην οποία αναφέρεται ο τρόπος Λειτουργίας των χώρων λατρείας στο σύνολο της Επικράτειας για το διάστημα από το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2020 έως και τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2020.

Σύμφωνα με την νέα Κοινή Υπουργική Απόφαση στο εξής οι Ναοί και οι υπόλοιποι χώροι λατρείας θα είναι κλειστοί για τους πιστούς.

Συγκεκριμένα για τους χώρους λατρείας η ΚΥΑ προβλέπει:

Τέλεση λειτουργιών, λατρευτικών συνάξεων, ιεροπραξιών ή κάθε είδους θρησκευτικής τελετής αποκλειστικά και μόνο από θρησκευτικό/ούς λειτουργό/ούς και το αναγκαίο βοηθητικό προσωπικό χωρίς την παρουσία άλλων φυσικών προσώπων. Δεν επιτρέπεται η παρουσία φυσικών προσώπων, πλην των αναφερόμενων στο προηγούμενο εδάφιο, στους χώρους λατρείας αυτής κατά τη διάρκεια αυτής, καθώς και σε κάθε άλλη περίπτωση.

Για τις κηδείες και τις σχετικές λειτουργίες και λοιπές ιεροπραξίες και ταφικές εκδηλώσεις, επιτρέπεται η συμμετοχή μόνο του θρησκευτικού λειτουργού, έως εννέα (9) ατόμων και των προσώπων που επιμελούνται της ταφής.

ΠΗΓΗ: ΡΟΜΦΑΙΑ

Μαντώ Μαυρογένους!

                      Πρότυπο αυταπάρνησης και θυσίας

 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

          Η Μαντώ Μαυρογένους ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα της Επανάστασης του 1821. Γόνος της πλούσιας οικογένειας του Νικολάου Μαυρογένη και της Ζαχαράτης Μπατή γεννήθηκε στην Τεργέστη το 1796 ή το 1797. Το βαφτιστικό της όνομα ήταν Μαγδαληνή (Σημ. Μανταλένα στα ιταλικά, που έγινε Μαντώ). Ως κοπέλα συνδύαζε τη φυσική ομορφιά, με την σεμνότητα, την ευσέβεια, την μόρφωση και την αγάπη προς την Ελλάδα. Χειριζόταν άριστα την ελληνική γλώσσα και μιλούσε άπταιστα τα γαλλικά, τα ιταλικά και τα τουρκικά. 

          Έζησε τον αποκεφαλισμό του θείου της Στεφάνου Μαυρογένη, Μεγάλου Λογοθέτη του Οικ. Πατριαρχείου,  από τους τούρκους στις 13 Απριλίου 1821, την ίδια ημέρα με τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Αγίου Γρηγορίου Ε΄. Έμαθε την ιστορία των αρχαίων Ελλήνων και ζήλωσε τη δόξα τους. Βίωσε τα βάσανα, που τράβηξαν οι ομοεθνείς της κατά την τουρκοκρατία και η ψυχή της γέμισε οργή κατά των τούρκων και θέληση η Πατρίδα της να απελευθερωθεί. Από τότε υποσχέθηκε στον εαυτό της να αφιερώσει στον Αγώνα όλη της την περιουσία και τον ίδιο τον εαυτό της.

          Στην Μύκονο, όπου ζούσε, με δαπάνες της συγκρότησε σώμα στρατιωτών, που πολέμησαν στην Πελοπόννησο και εξόπλισε δύο πολεμικά σκάφη, για να ενωθούν με τον ελληνικό στόλο. Επικεφαλής των Μυκονιατών πολέμησε για πρώτη φορά τους αγαρηνούς στις 22 Οκτωβρίου 1822. Στη μάχη η κομψή κοσμοπολίτισσα, με τα δυτικά όμορφα φορέματα, μεταμορφώθηκε σε πολέμαρχο. Φορώντας απλό ρουχισμό αρματώθηκε με τουφέκι και σπαθί και τους αντιμετώπισε με επιτυχία, όταν επιχείρησαν να κάνουν απόβαση στο νησί. Έντρομοι οι αγαρηνοί από την ορμητικότητα των Μυκονιατών οπισθοχώρησαν  στα σκάφη τους, αφήνοντας στις ακτές του νησιού 17 νεκρούς και 60 τραυματίες.

          Ο Αγώνας είχε για καλά ανάψει στην Πελοπόννησο και στην Ρούμελη και η Μαντώ έχοντας εξασφαλίσει την άμυνα της Μυκόνου πήγε στην Πελοπόννησο, όπου συνέχισε την προσφορά της στην Επανάσταση. Το 1824 ο Παπαφλέσσας, ως Υπουργός των Εσωτερικών έγραψε για τους αγώνες και τις θυσίες της Μαντώς:

          « Το υπουργείον έχει πληροφορίας, η Κόρη αύτη απ’ αρχής του Ιερού Αγώνος έδειξε πάντοτε μέγαν ζήλον και προθυμίαν υπέρ της ελευθερίας της Πατρίδος και εν ώ μάλιστα οι συγγενείς αυτής επάσχιζον να την εμποδίσουν από το Θείον και Ιερόν τούτο έργον της, αύτη μάλλον ενοπλίζετο τον πατριωτικόν ζήλον και την προς την Πατρίδα αγάπην, προτιμούσα να μισήται και να αποδιώκεται από τους οικείους συγγενείς της παρά να φανή αμέτοχος του θείου και ιερού Αγώνος μας. Εις τοσούτον δε και τοιούτον βαθμόν έφθασεν ο υπέρ Πατρίδος ενθουσιασμός της, ώστε κατεδαπάνησεν όλην της την περιουσίαν προς όφελος της Πατρίδος (έργον τω όντι σπανιώτατον και μάλιστα δια Κόρην). Μάρτυρες δε τούτου είναι τα ανά χείρας της ενδεικτικά” (ΓΑΚ υπ. Εσωτερ. φ. 42 και Μανουήλ Τασούλα «Μαντώ Μαυρογένη», Ιστορικό Αρχείο, Έκδ. Δήμου Μυκονίων, Β΄ Έκδ. 1997, σελ. 120-121).

          Ο ενθουσιασμός, η αυτοθυσία, η προσφορά, δεν βρήκαν ανταπόκριση από πολλούς Έλληνες. Η μεγάλη απογοήτευση ήταν η εκ μέρους του Δημητρίου Υψηλάντη αθέτηση του επισήμου αρραβώνα τους. Πληγωμένη, που έβλεπε ότι ο Υψηλάντης ήθελε να την εγκαταλείψει «χωρίς λόγον, με την πλέον σκληράν περιφρόνησιν» η συναισθηματική και έντιμη Μαντώ κατέφυγε στο Υπουργείο της Θρησκείας ζητώντας δικαίωση. Δεν βρήκε το δίκιο της (Αυτ. σελ. 174). Ήταν γυναίκα και ποιος να τα έβαζε με τον Υψηλάντη… Υπάρχει και η άποψη ότι για να μην υλοποιηθεί ο αρραβώνας φίλοι του εισέβαλαν στο σπίτι της στο Ναύπλιο και την απήγαγαν, στέλνοντας την με ναυλωμένο πλοίο στη Μύκονο… Η πικρία της κράτησε έως τον θάνατο του Υψηλάντη, το 1832, σε ηλικία 39 ετών.

          Από την αυτοθυσία και το δόσιμο του εαυτού της και όλης της μεγάλης περιουσίας της στον Αγώνα μερικοί συγκινήθηκαν, πολλοί έμειναν αδιάφοροι  και αρκετοί εκμεταλλεύθηκαν την κατάστασή της και της έκλεψαν ό, τι της είχε απομείνει. Τα χρόνια στο Ναύπλιο ήταν βασανιστικά για την Μαντώ. Στις 11 Μαΐου 1823 με πρόφαση ότι ξέσπασε πυρκαγιά  στο σπίτι της άνθρωποι του Μανώλη Τομπάζη έκλεψαν και αφάνισαν  όλη της την προίκα Από ρούχα και διαμαντικά, μέχρι το σπαθί του πατέρα της (Αυτ. σελ. 79). Αφού ξόδεψε 25.000 γρόσια στον Αγώνα έμεινε χωρίς χρήματα, δεν μπορούσε να πληρώσει το ενοίκιο του σπιτιού και κάποιος Κάββας, άλλοτε μόνος και άλλοτε συνοδεία ενόπλων στρατιωτών πήγαινε και την ενοχλούσε να το εγκαταλείψει (Αυτ. σελ. 107). Μέχρι και το λαχουρένιο σάλι της έκλεψαν. Το κατάλαβε όταν θέλησε να το φορέσει για να πάει στην εκκλησία… Ο καμαριέρης του Υψηλάντη της έκλεψε δύο ομολογίες, το 1824.

          Η ηρωίδα έχοντας μόνο τριάντα γρόσια, μετά τα όσα πρόσφερε στον Αγώνα, έφυγε απογοητευμένη από το Ναύπλιο και το 1827 μετέβη να διαμείνει στην Αίγινα. Εκεί υπέβαλε αναφορά στην Αντικυβερνητική Επιτροπή, στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρει: «Είμαι βεβαία ότι η Σεβ. αύτη επιτροπή, γνωρίζει την κατάστασίν μου και δεν θέλει την εξοικονόμησιν, ότι δια την αγάπην της πατρίδος υστερούμαι τον επιούσιον άρτον» (Αυτ. σελ. 209).

          Τα χρόνια περνούν. Ένα μικρό μέρος της Ελλάδας έχει ελευθερωθεί. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια έρχεται ο Όθωνας και η εποχή του… Η Μαντώ αυτά τα χρόνια αρχίζει έναν άπελπι αγώνα να αποκτήσει από την οικογενειακή περιουσία αυτά που είχαν απομείνει,  της ανήκαν και άλλοι νοσφίζονταν. Μετά τα τόσα βάσανα που πέρασε αποσύρθηκε στην Πάρο, όπου βρήκε το κουράγιο να προσφέρει τη βοήθειά της σε άπορα και σε δυστυχισμένα κορίτσια. Πέθανε στην Πάρο, τον Ιούλιο του 1840, σε ηλικία 43 ή 44 ετών, από τυφοειδή πυρετό. Η ένδοξη «πατριώτις», όπως υπέγραφε, φορούσε στο φέρετρο στολή αντιστρατήγου. Η συμμετοχή του λαού ήταν πάνδημη. Ετάφη στο νεκροταφείο της Παροικιάς. Με τα χρόνια ο τάφος της ξεχάστηκε, ούτε ένας σταυρός με το όνομά της δεν βρέθηκε. Σώθηκε ο πολύτιμος Σταυρός που φορούσε. Αλλά αυτά όλα είναι τα υλικά και χρεώνονται στους ανθρώπους. Η Μαντώ μένει αθάνατη, για την ανιδιοτέλειά της και την προσφορά της στην Επανάσταση του 1821, έστω και αν λίγοι την μνημονεύουν.

          Το σπουδαιότερο γι’ αυτήν είναι πως, όπως έγραψε ο Ιταλός φιλέλληνας ιατρός Pierviviano Zecchini στο βιβλίο – ημερολόγιό του «Quadri della Grecia Moderna (Tipografia di Gio. Cecchini, 1864), «η Μαντώ δίδαξε ότι χωρίς την αγάπη στην Πατρίδα και επομένως χωρίς ελευθερία και ανεξαρτησία δεν υπάρχει ούτε αξιοπρέπεια, ούτε αρετή, ούτε ευτυχία επί της γης».-

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:https://enromiosini.gr/arthrografia/%%bd%ce%b7/

Το παιδί μας....

Ένα θυμωμένο παιδί έχει θυμωμένους γονείς

Δεν είναι και νέο αυτό έτσι δεν είναι; Όχι δεν είναι νέο γιατί οι περισσότεροι γονείς είναι θυμωμένοι και έτσι ο θυμός καλά κρατεί στην Ελληνική οικογένεια. ... 

Πολλή βία γενικώς επικρατεί μέσα μας και γύρω μας.
Όλα συνηγορούν για την εγκατάσταση του θυμού που είναι προοίμιο ή και συνέπεια της βίας.

Είναι άξιο παρατήρησης πάντως το πόσο οι γονείς αγνοούν αυτές τις παραμέτρους όπως αγνοούν κάτι που μοιάζει ολοφάνερο.

Ένα θυμωμένο παιδί έχει θυμωμένους γονείς. 

Έρχονται συνήθως να πάρουν βοήθεια (όσοι τέλος πάντων το τολμούν) για να αλλάξουν το παιδί τους, αντί να αρχίσουν από την αλλαγή του εαυτού τους. 

Την ώρα της συνεδρίας και όταν με λίγη προσπάθεια αντιληφθούν ότι εκείνοι ευθύνονται για το θυμό του παιδιού τους, είναι φανερή η αναγνώριση της ευθύνης και βαθιά μέσα στα μάτια τους βλέπεις την παραδοχή αυτή να αρχίζει δειλά αλλά σταθερά να αλλάζει την κοσμοθεωρία τους. 

Τις περισσότερες φορές φεύγουν από τη συνεδρία με το κεφάλι χαμηλωμένο, αισιοδοξώντας όμως πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. 

Έχοντας όμως και μεγάλες αμφιβολίες για το αν μπορούν οι ίδιοι να διαχειριστούν το δικό τους θυμό. Το θυμό τους που δεν οφείλεται πάντα (για να είμαστε ειλικρινείς έτσι είναι τις περισσότερες φορές) στο παιδί και στις συμπεριφορές του αλλά στην έλλειψη υπομονής και καλής πρόθεσης που έχουν απέναντι στο παιδί. 

Σε δικά τους άλυτα προβλήματα είτε προσωπικά είτε σχέσης. Ας μην αφήσουμε βέβαια στην άκρη και τις σημαντικές κοινωνικές αντιξοότητες που ενισχυμένες στις μέρες μας εντείνουν το θυμό και στενεύουν τα όρια της ανοχής.

Ένα παιδί που γεννιέται δεν έχει το θυμό μέσα του. 

Δεν είναι θυμωμένο γιατί πήρε απ’ τον πατέρα του ή απ’ τον παππού του το ταπεραμέντο του επιθετικού και θυμωμένου ατόμου. Δεν το κληρονόμησε όπως ίσως κληρονόμησε τα πράσινα μάτια του. 

Ναι ευθύνεται όμως ο πατέρας και ο παππούς ή μαμά και η γιαγιά (για να μην κάνουμε διαχωρισμό στα φύλα), γιατί καθώς το βρέφος μεγαλώνει παρατηρεί πως οι φωνές, η βία, η επιβολή, ο ανταγωνισμός, η απειλή, η τιμωρία είναι μέρος της ζωής γύρω του. 

Σιγά σιγά μεγαλώνοντας γίνεται και το ίδιο ο στόχος όλων αυτών των παραπάνω και για να είμαστε ειλικρινείς τις περισσότερες φορές γίνεται συχνά ο σάκος του μποξ αναίτια και αδικαιολόγητα. Είναι η εύκολη λύση. 

Μην το περνάτε αβασάνιστα αυτό! Είναι πολύ συχνό το φαινόμενο η συμπεριφορά του ενήλικα προς το παιδί να γίνεται απαράδεκτη γιατί τσακώθηκε με κάποιον άλλο ενήλικα. 

Πέρα λοιπόν από την παρατήρηση που έχει ιδιαίτερα αυξημένη το παιδί και βλέπει με κάθε λεπτομέρεια το τι κάνουν οι μεγάλοι γύρω του, έρχεται κάποια στιγμή και η δική του σειρά. 

Ενώ λοιπόν (για να δούμε ένα παράδειγμα) κάθε μέρα αργεί στο φαγητό του, αυτή ειδικά την ημέρα επειδή η μαμά είναι θυμωμένη η συμπεριφορά της απέναντί του γίνεται βίαιη και απειλητική. 

Γίνεται με άλλα λόγια ο στόχος της εκτόνωσης του θυμού της μητέρας αδικαιολόγητα. Δεν είναι ανάγκη εδώ να αμφισβητήσουμε την αλήθεια των λεγομένων γιατί η βία δεν εκφράζεται μόνον με ακραίες συμπεριφορές. 

Βία είναι και το τράβηγμα απ’ το μπράτσο με λίγη περισσότερη δύναμη. 

Βία είναι και το να αρπάξει η μητέρα με θυμό το πιάτο από μπροστά του γιατί αργοπορεί στο φαγητό του. 

Βία είναι και τα κατεβασμένα μούτρα. 

Βία είναι και το χτύπημα της πόρτας φεύγοντας απ’ το δωμάτιο.

Προχωρώντας το λίγο περισσότερο ας δούμε τι νοιώθει το παιδί που είτε η βίαιη συμπεριφορά του ενήλικα οφείλεται σε αίτιο που αφορά το ίδιο το παιδί ή ακόμη χειρότερα σε αναίτια αφορμή από μέρους του, απλά γίνεται ο αποδέκτης χωρίς να ευθύνεται.

Στην περίπτωση που ευθύνεται το ίδιο – υπάρχει πιθανότητα να το αντιλαμβάνεται αλλά μπορεί και όχι,- τα πράγματα είναι απλούστερα. Ίσως οι ενοχές να ισορροπήσουν -κακώς φυσικά- τη βία μέσα του, ίσως να αντιληφθεί το μερίδιο της ευθύνης του. 

Οπωσδήποτε όμως ως αποδέκτης μιας κακής θυμωμένης συμπεριφοράς του ενήλικα, αναπτύσσει μηχανισμούς άμυνας οι οποίοι οδηγούν σε σκέψεις και συναισθήματα υπεραναπλήρωσης της συνέπειας της κακής του συμπεριφοράς. 

Σκέψεις όπως «δεν με αγαπά», «δεν έχει δίκιο», «δεν φταίω εγώ…» κλπ έρχονται να δικαιολογήσουν τη συμπεριφορά χωρίς καν να του δοθεί η δυνατότητα να σκεφτεί το λάθος και να επανορθώσει. Δεν ευνοεί λοιπόν ο θυμός ή η τιμωρία για την αρνητική συμπεριφορά του παιδιού. Και όχι μόνον δεν ευνοεί πετυχαίνει το ακριβώς αντίθετο. 

Αν υπήρχε μία περίπτωση να αντιληφθεί το παιδί την εσφαλμένη συμπεριφορά του, η έκρηξη θυμού του ενήλικα το οδηγεί σε άλλα μονοπάτια σε εκείνα της μάχης για τη δύναμη ή των ενοχών που υποσκάπτουν και ενισχύουν ακόμη πιο πολύ τις μη λειτουργικές συμπεριφορές που θα ακολουθήσουν αργά ή γρήγορα. Ακόμη λοιπόν και αν το παιδί ευθύνεται ας επανεξετάσει ο ενήλικας τα αίτια της εσφαλμένης του συμπεριφοράς βάζοντας και τον εαυτό του στο μεγεθυντικό φακό. 

Συχνά εδώ οι γονείς θα πούνε πως «του έχω πει χιλιάδες φορές να μη χτυπά τον αδελφό του, τι άλλο να κάνω;» Έχει άραγε σκεφτεί ο γονιός που σπεύδει να δικαιολογήσει τη θυμωμένη του συμπεριφορά πόσο ο ίδιος ευθύνεται για το ότι το παιδί του έχει καταλήξει να χτυπά τον αδελφό του; 

Τις περισσότερες φορές από άγνοια δεν το αντιλαμβάνεται. Ο χορός λοιπόν του «εσύ φταις» όχι «εσύ φταις» καλά κρατεί. Το ζητούμενο είναι να αναλάβουν την ευθύνη οι μέντορες και οι προπονητές των νέων ανθρώπων και όχι ως κατήγοροι να στέκονται έτοιμοι να απονείμουν δικαιοσύνη. Μεγάλη ιστορία το δίκιο και το άδικο. Ας το προσεγγίζουμε προσεκτικά και με σύνεση και κυρίως με ενδοσκόπηση.
...........................................

η συνέχεια εδώ: eimaimama

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:https://hamomilaki.blogspot.com/