Μωρά καί ..βιβλία!!!

Τα βιβλία κάνουν καλό στα μωρά

Μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε δεδομένο ότι οι καμπάνιες προώθησης της ανάγνωσης απευθύνονται σε εκπαιδευτικούς κυρίως και σε βιβλιοθηκονόμους.  

Τα σχολεία όλων των βαθμίδων αλλά βέβαια και οι παιδικοί σταθμοί και οι βιβλιοθήκες είναι πάντα το προνομιακό πεδίο στο οποίο συντελείται η ανάγνωση σε όλες τις μορφές της. 

Ωστόσο, όλα εξαρτώνται από την ευρύτητα της οπτικής που έχει κανείς για την ανάγνωση: αν τη συνδέει κυρίως με τη σχολική ηλικία και τη μάθηση ή αν τη βλέπει ως μια ανοικτή πράξη επικοινωνίας κατά την οποία δύο ή περισσότεροι άνθρωποι μοιράζονται την απόλαυση της αφήγησης και του ρυθμού αλλά και αναπαραστάσεις του κόσμου, ιδέες και συναισθήματα∙ μια ζωτική δηλαδή πράξη επικοινωνίας  που σχετίζεται με όλες της πλευρές της ζωής και της ψυχικής και σωματικής υγείας  τους. 
Η δεύτερη αυτή αντίληψη της ανάγνωσης ανοίγει το εύρος των εμπλεκομένων στην υπόθεση της προώθησης της ανάγνωσης και πολλαπλασιάζει τις δυνατότητες συμμαχιών και συνεργειών ανάμεσα σε θεσμούς που ενδιαφέρονται για την ανάγνωση αλλά και θεσμούς που ενδιαφέρονται για την υγεία. 
Η συζήτηση που ανοίξαμε αφορά όλες τις ηλικίες και όλων των ειδών τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι. 
Όμως εδώ θα επικεντρωθούμε στην ανάγνωση στη βρεφική και πρώτη παιδική ηλικία που είναι ένα πεδίο στο οποίο, αν και σε άλλες χώρες δραστηριοποιούνται από χρόνια μεγάλοι οργανισμοί, μόλις άρχισε να αναπτύσσεται και στη χώρα μας.

Πριν από λίγα χρόνια ιδρύθηκε στην Αθήνα το Σωματείο «Διαβάζοντας μεγαλώνω» (http://www.oanagnostis.gr/διαβάζοντας-μεγαλώνω/) το οποίο έχει σκοπό την προώθηση της ανάγνωσης στα βρέφη και στην πρώτη παιδική ηλικία (0-6 ετών). 
Το σωματείο αυτό, με τις δεκάδες πλέον δράσεις του και, κυρίως, με τη Βρεφική – Νηπιακή Βιβλιοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στην ίδρυση και λειτουργία της οποίας συνέβαλε και συμβάλλει, μας άνοιξε ένα καινούριο πεδίο έρευνας και παρέμβασης.

Το σωματείο απευθύνθηκε από την αρχή όχι μόνο στους βρεφονηπιοκόμους και τους νηπιαγωγούς αλλά και στους παιδιάτρους και τους επισκέπτες υγείας, οι οποίοι σχετίζονται και συναναστρέφονται με τις οικογένειες με μικρά παιδιά. Πρόκειται για μια διεύρυνση των δυνατοτήτων προώθησης της ανάγνωσης με τεράστια σημασία και θα εξηγήσω γιατί. 
Μέχρι τώρα οι παρεμβάσεις μας αφορούσαν τον τομέα, ας πούμε συνθηματικά, του «πολιτισμού», άρα προϋπέθεταν την πρόσβαση σε τέτοιες δομές αλλά και μια ορισμένη συνειδητοποίηση ότι, πέρα από την υγεία του βρέφους και του παιδιού, χρειάζονται και άλλα πράγματα. 
Όλοι ξέρουμε όμως ότι τέτοιου τύπου φροντίδες αφορούν ένα κομμάτι του πληθυσμού, το πιο προνομιούχο οικονομικά ή πολιτισμικά. 
Σχεδόν όλοι οι γονείς όμως θα απευθυνθούν σε παιδιάτρους και σε πρωτοβάθμιες μονάδες υγείας και φροντίδας παιδιού. Οι επισκέψεις σε τέτοιες δομές είναι συχνές, συνήθως υπάρχει και κάποιος χρόνος αναμονής, οι γονείς εμπιστεύονται τους παιδιάτρους και τους  επισκέπτες υγείας. 
Είναι πολύ σημαντικό, λοιπόν, να ευαισθητοποιηθούν οι επαγγελματίες υγείας που σχετίζονται με παιδιά και οικογένειες για τη σημασία της ανάγνωσης  στη συνολική ανάπτυξη του παιδιού, στην ψυχική του ισορροπία, στην πρόληψη μαθησιακών και άλλων ψυχοκοινωνικών δυσκολιών και στη βελτίωση των σχέσεων στο εσωτερικό της οικογένειας. 
Ειδικά οι επισκέπτες υγείας, οι οποίοι από τη φύση του επαγγέλματός τους προσφέρουν υπηρεσίες στο σπίτι, στο σχολείο, σε δομές της κοινότητας (Κέντρα Υγείας, Κέντρα Προστασίας μητρότητας και παιδιού κ.ά.), είναι αφοσιωμένοι στην προαγωγή της υγείας και στην πρόληψη, έχουν πολλές δυνατότητες συμβουλευτικής και παρέμβασης.

Σήμερα διαθέτουμε και ένα βιβλίο το οποίο μπορεί να μας στηρίξει στο κομμάτι της ευαισθητοποίησης και της πειθούς για τη σημασία της ανάγνωσης στα μωρά. 
Της Marie Bonnafé, Τα βιβλία κάνουν καλό στα μωρά, έκδοση του Επιστημονικού Συλλόγου Μέριμνας Παιδιού και Εφήβου (ΣΕΜΕΠΕ). Η Bonnafé, ψυχίατρος η ίδια, μας δείχνει με παραδείγματα από πολύχρονη κλινική έρευνα ότι δεν υπάρχει μωρό (και άρα άνθρωπος) που να μην ποθεί την ανάγνωση, δηλαδή να μην ποθεί τη μετάβαση σε έναν άλλον κόσμο, τη μεταφορά, την ολοκλήρωση που δε μπορεί να προσφέρει η καθημερινή, αποσπασματική και καμιά φορά σκληρή, γλώσσα. 
Η καθημερινή ανάγνωση στα μωρά είναι μια πράξη μοιράσματος και συναισθηματικού δεσίματος ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί τις υποδοχές για την ανάπτυξη του εγκεφάλου με όλα όσα σημαίνει αυτό. Πρόκειται για ένα βιβλίο πολύτιμο που έλειπε από την ελληνική βιβλιογραφία. 
Έχουμε λοιπόν πολλή δουλειά μπροστά μας και ατέλειωτες δυνατότητες συνεργασίας με επαγγελματίες και θεσμούς που δεν φανταζόμασταν ως τώρα. 
Και αν τα παραπάνω άνοιξαν καθόλου την όρεξη, μπορείτε το ερχόμενοΣάββατο 10 Μαρτίου 9.30 – 2.00 να παρακολουθήσετε την ημερίδα «Απόλαυση της αφήγησης. Όρεξη για διάβασμα. Συζητώντας με αφορμή το βιβλίο της Marie Bonnafé, Τα βιβλία κάνουν καλό στα μωρά» στο αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων.
 Βενετία Αποστολίδου
ΠΗΓΗ: oanagnostis.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:Το 

Η Ορθοδοξία!!!

Ντιμίτρι Μεντβέντεφ: 

«Η ζωή μου άλλαξε από τότε που ασπάσθηκα την Oρθοδοξία»

Ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας κ. Ντιμίτρι Μεντβέντεφ εξέπληξε τους πάντες, όταν στο Αμερικάνικο Τηλεοπτικό δίκτυο (ABC) δήλωσε, ότι η ζωή του άλλαξε ριζικά αφότου ασπάσθηκε την Ορθοδοξία.

«Πιστεύω είναι καλό για μένα, γιατί από τότε η ζωή μου, έχει αλλάξει! Δεν μιλάς ποτέ δυνατά για κάτι τέτοιο, γιατί τα θρησκευτικά αισθήματα πρέπει να παραμένουν κάπου βαθειά μέσα σου.
Όταν κάποιος επιδεικνύεται γι΄ αυτό δεν είναι ειλικρινής, το κάνει για δημόσιες σχέσεις και αυτοπροβολή».

Ερωτηθείς ο Πρόεδρος Μεντβέντεφ γιατί μπήκε μέσα στην Εκκλησία, μεταξύ άλλων τόνισε: «Ένιωσα ότι το έχω ανάγκη, ένιωσα εσωτερικά την επιθυμία να το κάνω».
Επίσης, σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Ρωσίας κ. Μεντβέντεφ, οι άνθρωποι γιατί πηγαίνουν στην Εκκλησία; «επειδή αισθάνονται μια εσωτερική ανάγκη, εκτός αν πηγαίνουν σαν περιηγητές και τουρίστες».

Τέλος, ο ισχυρός άνδρας της Ρωσίας, τόνισε: «Εγώ στα 23 μου αισθάνθηκα ότι το είχα ανάγκη».

Πηγή: iellada.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.diako

Ἐνσωμάτωση Δωδεκανήσου

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ 2018

Ναός Αγίου Σπυρίδωνος, Φρυ Κάσου

Yannis Emiris

Με τη σκέψη στα δύο στελέχη των ενόπλων μας δυνάμεων που δοκιμάζονται, εορτάζουμε σήμερα την επέτειο της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στον εθνικό κορμό

« Όταν έφευγα σούρουπο από την Κάσο, ένα δάσος από μαντήλια, που ΄μοιάζαν άσπρες μικρές σημαίες, με ξεπροβόδιζε από το λιμανάκι της Μπούκας. Η συγκίνηση μ’ έπνιγε. Ανεμίζοντας κι εγώ το μαντίλι μου πάνω από την πρύμνη του καϊκιού φώναζα μ’ όλη μου τη δύναμη: «Γρήγορα Λευτεριά!». Κι όλοι μαζί μου απαντούσαν, σα να ΄βγαινε από μέσα τους σε κύματα ιαχής η φωνή τους: «Ένωση! Λευτεριά! Μάνα Ελλάδα!»
Όσο το καΐκι ξεμακραίνοντας έκοβε δρόμο, δεν έπαυα να βλέπω όλους εκείνους τους ανθρώπους που ζούσανε τόσο μακριά, σαν αποξενωμένοι από τον κόσμο, ίδιοι μ’ εξόριστους απάνω σ’ ένα βράχο.
Έτσι καθώς έπεφτε στο πέλαγος η νύχτα κι όλα έσβηναν σιγά σιγά στην απόσταση, είδαμε ν΄ανατέλλει απάνω από το ηρωικό πετρόνησο ένα μεγάλο αστραφτερό αστέρι, ίδιο με φωτεινό σύμβολο λύτρωσης, δόξας και μαρτυρίου. Κι ανέβηκαν αθέλητα στα χείλη μου οι λαϊκοί τούτοι στίχοι:
«ήρθ’ η στιγμή της Λευτεριάς, Κάσος βασανισμένη,
Και θα σε δούμε ολόλευκα και γαλανά ντυμένη.»

Με τούτα τα λόγια περιγράφει η σημαντική λαογράφος και συγγραφέας Αθηνά Ταρσούλη τη στιγμή που φεύγει από την Κάσο, κάπου στο μεταίχμιο της εποχής που τα Δωδεκάνησα είχαν απαλλαγεί από τον Ιταλικό και στη συνέχεια τον Γερμανικό ζυγό κι όλοι περίμεναν με ανυπομονησία την ημέρα της ένταξης των νησιών στον εθνικό κορμό.

Λίγο πριν, λίγο μετά, τα μηνύματα της λευτεριάς έφθαναν από αέρος και τα κατέγραφε με τη γραφικότητα του δημοτικού λόγου ο Μιχάλης Μιχαλάκης:
«Ήρθεν το αεροπλάνο μιαν Κυργιακήν ημέρα
Επέταξέν μας τα χαρτιά και μια χρυσή παντιέρα
Γράφασι μέσα στα χαρτιά με γράμματα μεάλα
Όλα τα Δωδεκάνησα πως γίνασιν Ελλάδα

Στον Άγιο Σπυρίδωνα επήραν την παντιέρα,
Κι όλοι την εφιλούσασι σα γνήσια μητέρα
Όλα της Κάσος τα χωριά είχαν χαρές μεάλες,
άντρες, γυναίκες τσαι παιδιά χτυπούσα τις καμπάνες

Ελλάδα μου περήφανη, βασίλειο αρχαίο
πήρες τα Δωδεκάνησα και όλο το Αιγαίο
τα θάρρη μας ειν στο Θεό εκεί που τα ΄χουν όλοι,
πήρες τα Δωδεκάνησα, να πάρεις τσαι την Πόλη.»

Το όραμα της λευτεριάς ήταν πολύ παλιό σε τούτο το νησί και σε όλα τα Δωδεκάνησα που μέτρησαν πάνω από πέντε, σχεδόν έξι, αιώνες σκλαβιάς.
Το «ποθούμενον», η λευτεριά για την οποία θυσιάστηκαν οι Κασιώτες του 1824 δεν ήρθε με την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Δεν ήρθε με τους ενδιάμεσους συνεχείς αγώνες. Δεν ήρθε ούτε το 1919 όταν οι νέοι κατακτητές, οι Ιταλοί, είχαν υπογράψει την παράδοση των Δωδεκανήσων (πλην Ρόδου) στους Έλληνες.
Έπρεπε αυτοί οι Έλληνες νησιώτες να δοκιμαστούν περισσότερο με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την τριπλή κατοχή από Ιταλούς, Γερμανούς και Άγγλους, εκείνα τα χρόνια που καιγόταν ο κόσμος. Οι Δωδεκανήσιοι, τότε, πολέμησαν ξανά, στερήθηκαν –ξανά- τα πιο αναγκαία, πείνασαν –ξανά- όμως οι δοκιμασίες σφυρηλάτησαν ακόμα πιο στέρεα τις «δώδεκα αψίδες» που αναφέρει ο ύμνος της Δωδεκανησιακής Νεολαίας:
Δώδεκα αψίδες θριάμβου έχουν στηθεί στα Δώδεκα Νησιά μας
Κι έχουνε σφυρηλατήσει με μόχθους κι εθνική περηφάνια
Για να διαβεί η ποθητή μας λευτεριά, μάνα μας δοξασμένη,
Για ν’ αγκαλιάσει και τα δώδεκα νησιά, δαφνοστεφανωμένη

Χρειάστηκαν έξι περίπου αιώνες για να υψωθεί επιτέλους στον Μύλο του Πελεγράτη η γαλανόλευκη –η σημαία για την οποία, ίσως κανείς δεν λαχτάρησε όσο οι Κασιώτες.
Τι είναι, όμως, τα 500 ή τα 600 χρόνια σκλαβιάς για έναν τόπο όπου οι Έλληνες κατοικούν τουλάχιστον από το 2000π.Χ. , δηλαδή για τέσσερις χιλιετίες.

Αυτή είναι, Κυρίες και Κύριοι, η αντοχή των Ελλήνων! Έτσι μετριέται! Με τις χιλιετίες της ιστορίας της. Και σ’ αυτό το μέτρημα η Κάσος ήταν πάντοτε παρούσα, από την εποχή του Τρωικού Πολέμου.

Στην Επανάσταση του 21, η Κάσος πρόσφερε την πιο ηρωική στιγμή στο Νότιο Αιγαίο. Θυσιάστηκε ευημερούσα, γιατί δεν άντεχε να βλέπει την «απαισίαν ημισέλινον», όπως αναφέρεται στα επίσημα έγγραφα της εποχής.
Στους αγώνες της Δωδεκανήσου για την ενσωμάτωση, που γιγαντώθηκαν όταν έγινε φανερή η πρόθεση των Ιταλών, νέων κατακτητών, να ιταλοποιήσουν τα νησιά, οι Κασιώτες ήταν πάντοτε παρόντες και συχνά πρωτοπόροι.
Στη Δωδεκανησιακή Νεολαία που άπλωσε τις φτερούγες της στην Αμερική, την Αίγυπτο και την Αθήνα και σήκωσε το βάρος της εθνικής επαγρύπνισης, οι Κασιώτες διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Στην Αίγυπτο, η ευάριθμη παροικία μας υπήρξε ο στηλοβάτης του Αγώνα. Ο Μηνάς Αρετός και ο Ζαχαρίας Χαλκιάδης, μαζί με πολλούς άλλους, έδρασαν με αποφασιστικότητα και εθνική συνείδηση. Στις ΗΠΑ, όπου δόθηκε όλο το βάρος για τη διεθνοποίηση του Δωδεκανησιακού Ζητήματος, την Προεδρία της Νεολαίας, αλλά και άλλων οργανώσεων, ανέλαβε, μόλις έφθασε εκεί το 1940, ο Νικόλαος Μαυρής, ο μετέπειτα Διοικητής Δωδεκανήσου, που ακούραστος ενημέρωνε τους Διεθνείς Οργανισμούς, τις ευρωπαϊκές πρεσβείες και την κυβέρνηση των ΗΠΑ για τα εθνικά αιτήματα κι αντέκρουε την ιταλική προπαγάνδα με φυλλάδια, βιβλία, συνέδρια και επίσημες διαμαρτυρίες.
Ο Κασιώτης Νικόλαος Μαυρής μαζί με τον Καλύμνιο Σκεύο Ζερβό και τον Ροδίτη Ιωάννη Καζούλη, ήταν οι επικεφαλής του ανά τον κόσμο αγώνα των Δωδεκανησίων.
Ακόμα και στην Αθήνα, όπου ήταν ακόμα ολιγάριθμη η παροικία, ο νεαρός Κασιώτης δικηγόρος Ηλίας Εμίρης διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Δωδεκανησιακής Νεολαίας και πρωτοστάτησε στα συλλαλητήρια που οργανώνονταν κατά της Ιταλικής Πρεσβείας.

Η κήρυξη του πολέμου από την Ιταλία στην Ελλάδα σήμανε νέα βάσανα για τα υπόδουλα νησιά, η διαβίωση έγινε ακόμα δυσκολότερη και τα τρόφιμα ήταν ελάχιστα.

Για τους όπου γης Δωδεκανήσιους σήμανε η ώρα της ευθύνης. Αμέσως μετά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου συγκροτήθηκε το Δωδεκανησιακό Εθελοντικό Σύνταγμα που το πλαισίωσαν 1500 Δωδεκανήσιοι, εκ των οποίων 25 Κασιώτες, καθώς όπως είπαμε η παροικία ήταν ακόμα μικρή. Ανάμεσά τους ο μετέπειτα δάσκαλος Μιχάλης Καραγιαννάκης και ο ανήλικος, τότε, Μιχάλης Κουτλάκης που πλαστογράφησε την ηλικία του για να γίνει δεκτός, κι αργότερα σκοτώθηκε από τους Γερμανούς σε ενέδρα, κατά την Εθνική Αντίσταση.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι Δωδεκανήσιοι είχαν τυπικά την ιταλική υπηκοότητα κι η τυχόν σύλληψή τους σήμαινε την άμεση τους εκτέλεση, τίποτα όμως δεν εμπόδισε αυτούς τους ηρωικούς συμπατριώτες μας να καταταγούν εθελοντικά στο στρατό της πατρίδας τους και να πολεμήσουν. Στον κατάλογο των Κασίων που έχασαν τη ζωή τους περιλαμβάνεται και ο Ηλίας Βιντιάδης που υπηρετούσε ως ναύτης-πυροβολητής και σκοτώθηκε κατά τη βύθιση του αντιτορπιλικού Βασίλισσα Όλγα στη Λέρο το 1943.

Η μεγαλύτερη, ωστόσο, προσφορά της Κάσου κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε στον γνωστό, παλαιό χώρο της ανδραγαθίας και της διάκρισης των παιδιών της: στη θάλασσα. Το ελληνικό εμπορικό ναυτικό ήταν ένας σημαντικός παράγοντας και άλλη μια μεγάλη ελληνική θυσία.

Από τη στιγμή της κήρυξης του Παγκόσμιου Πολέμου και πολύ πριν εμπλακεί η Ελλάδα στον κατά ξηράν αγώνα, η ελληνική κυβέρνηση έθεσε στη διάθεση των συμμάχων τα ελληνικά εμπορικά πλοία, χρήσιμα όσο τίποτα άλλο, καθώς οι ανάγκες μεταφοράς πολεμικού υλικού και προμηθειών ήταν τεράστιες. Από τον ελληνικό εμπορικό στόλο, συνολικής μεταφορικής δυναμικότητας 1.700.000 τόνων, που υπέστη τις θυσίες που θα δούμε στη συνέχεια, το ένα τρίτο ανήκε σε Κασιώτες πλοιοκτήτες, στον Κουλουκουντή, τον Ρεθύμνη, τον Νικολάου, τον Μαυρολέοντα, τον Χατζηλία και άλλους.
Οι θυσίες σε ανθρώπους και περιουσίες υπήρξαν τεράστιες. Από συνολικά πληρώματα 20.000 ανδρών υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν περίπου 3.000. Από τα 500 ελληνικά φορτηγά πλοία, 211 βυθίστηκαν και 107 απωλέσθηκαν για άλλους λόγους. Από τα 55 επιβατηγά βυθίστηκαν τα 52. Από τα 700 καΐκια χάθηκαν τα 500. Σύμφωνα με τους κανόνες του πολέμου ένα πλοίο με ουδέτερη σημαία επιτρεπόταν να ελεγχθεί και αν διαπιστωνόταν ότι μετέφερε πολεμικό υλικό βυθιζόταν μετά την απομάκρυνση του πληρώματος. Αυτά όμως ήταν ψιλά γράμματα την ώρα της παγκόσμιας καταστροφής. Τα πλοία βυθίζονταν αύτανδρα κι ακόμα κι όσοι από τα πληρώματα προσπαθούσαν να διαφύγουν πυροβολούνταν εν ψυχρώ. Προς τα γερμανικά υποβρύχια είχε δοθεί διαταγή, από τον πρώτο μήνα του πολέμου, τον Σεπτέμβριο του 1939: «Τα ελληνικά (εμπορικά)πλοία πρέπει να θεωρούνται ως εχθρικά… Κατά τις επιθέσεις τα υποβρύχια να παραμένουν αθέατα…»
Από τα ανδραγαθήματα του εμπορικού μας στόλου, ξεχωρίζει η επιτυχής επιχείρηση του πλοίου «Νικόλαος Γ. Κουλουκουντής» που στις 2 Φεβρουαρίου του 1943 κατόρθωσε να μπει στο λιμάνι της Λιβύης και να εκφορτώσει πολύτιμα καύσιμα για το 8ο Βρετανικό Στράτευμα. Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ, ο Άγγλος Πρωθυπουργός, επισκέφθηκε δύο ημέρες αργότερα το πλοίο για να συγχαρεί τον κυβερνήτη και το πλήρωμα.
Τέτοιους αγώνες έδωσυ γαλουχηθήκαμε από αυτούς ή από τις αρχές που έδωσαν στα παιδιά τους. Τα Δωδεκάνησα, είναι το τελευταίο ελληνικό έδαφος που, μέχρι σήμερα, αξιώθηκε την ένταξη στον εθνικό κορμό, γι’ αυτό κι εμείς οι Δωδεκανήσιοι αντιλαμβανόμαστε καλύτερα τα λόγια του ποιητή, του Οδυσσέα Ελύτη:
Ήρθαν ντυμένοι «φίλοι»
Αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
Το παμπάλαιο χώμα πατώντας
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους

Ο ίδιος ο Ελύτης έχει γράψει ένα ποίημα ειδικά για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου. Ονομάζεται «Δώδεκα νήσων Άγγελος», γράφτηκε το 1946, πρωτοδημοσιεύτηκε, πολλά χρόνια αργότερα, το 1965, στο περιοδικό Εποχές, και περιελήφθη τελικά στην ποιητική του συλλογή «Τα Ετεροθαλή» που κυκλοφόρησε το 1974.
Το ποίημα που αναφέρθηκε πέρυσι, στην ομιλία για το Ολοκαύτωμα της Κάσου σε αυτόν τον ναό, δεν έχει συνδεθεί όσο θα έπρεπε με τη μεγάλη σημερινή επέτειο σε εθνικό και δωδεκανησιακό επίπεδο. Σε αυτό ο Χελιδονοδρόμος Ερμής περνά πάνω από όλα τα νησιά και μεταφέρει το μήνυμα της ελευθερίας «κατά των Αθηνών το κάστρο που ριγά».
Οι συγκλονιστικές εικόνες του Ελύτη μας μεταφέρουν στις βαθιές εικόνες των νησιών, στα στοιχεία που μένουν αναλλοίωτα στο χρόνο.
Το πρωί με φοινικιάς Ροδίτισσας
Κλωνάρι τον αιθέρα καίοντας χύνεται
Πάνω από της Ανατολής την ορασιά
Και πιο κάτω:
Πάει, πετάει, μα στις ψυχές χτυπά
Καμπάνα σηκωμού κι αρνάδας λύτρωση […]
Μαϊστραλίζουν οι μανταρινιές της Κάλυμνος
Κι ακούν μισάνοιχτα της Κάσος
Τα όστρακα.

Αναζητήσαμε, Κυρίες και Κύριοι, μέσα από τα γεγονότα και μέσα από τη μετουσίωση τους σε τέχνη, την ψυχή της Ιστορίας που οδήγησε στη σημερινή λυτρωτική ημέρα. Στην ημέρα που για πρώτη φορά εορτάστηκε επίσημα η λευτεριά στα πολύπαθα νησιά μας. Οι όχι και τόσο μακρινοί μας πρόγονοι γονάτισαν εκείνη την ημέρα μπροστά σε αυτό που τόσο λαχτάρησαν: την Ελληνική Σημαία!
Ας φροντίσουμε να κρατήσουμε μέσα μας τη βαθιά συγκίνηση εκείνης της ημέρας. Ας μάθουμε το παρελθόν μας. Ας νιώσουμε τις ανάσες εκείνες, γιατί με τη γνώση του παρελθόντος ο άνθρωπος κατανοεί καλύτερα όσα συμβαίνουν στους δικούς του καιρούς. Κι ασφαλώς –δυστυχώς- δεν είναι η ώρα της επανάπαυσης.

Γιάννης Ηλ. Εμίρης

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ 2018
Ναός Αγίου Σπυρίδωνος, Φρυ Κάσου

Η Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου

 Σαν σήμερα επιστρέφουν στη Μητέρα Ελλάδα

---

ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ: Τα Δωδεκάνησα (για την ακρίβεια είναι 14) ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων δεμένα με τις τύχες του Ελληνισμού. Εν τούτοις, μόλις το 1947 ενσωματώθηκαν στο ελληνικό κράτος.

Εξαιτίας της γεωγραφικής τους θέσης δέχθηκαν καταστρεπτικές επιδρομές από τους Πέρσες, τους Σαρακηνούς, τους Βενετούς, τους Γενουάτες, τους Σταυροφόρους και τους Τούρκους (Σελτζούκους και Οθωμανούς). Από το 1309 περιήλθαν στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και έμειναν υπό την κυριαρχία τους έως το 1522, οπότε καταλήφθηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους. Με την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, τα Δωδεκάνησα επαναστάτησαν, αλλά το 1830 επιστράφηκαν μαζί με τη Σάμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα την Εύβοια, η οποία ενσωματώθηκε στο ελεύθερο ελληνικό κράτος.

Η κατάληψη των Δωδεκανήσων από τους Ιταλούς το 1912 αναπτέρωσε τις ελπίδες των κατοίκων τους ότι σύντομα τα νησιά θα ενταχθούν στον εθνικό κορμό. Πράγματι, με τη συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) τα Δωδεκάνησα παραχωρούνταν στην Ελλάδα, με εξαίρεση τη Ρόδο, που θα παρέμενε για ένα διάστημα υπό ιταλική διοίκηση. Όμως, η ατυχής έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας έδωσε την ευκαιρία στους Ιταλούς να υπαναχωρήσουν και με την άνοδο του Μουσολίνι προσπάθησαν να τα εξιταλίσουν. Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών (1943), κύριοι των Δωδεκανήσων έγιναν οι Γερμανοί και μετά την παράδοση της Χιτλερικής Γερμανίας (Μάιος 1945), η Μεγάλη Βρετανία.

Ήταν η χρυσή ευκαιρία για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στο ελληνικό κράτος, την οποία η ελληνική διπλωματία δεν έπρεπε να αφήσει να πάει χαμένη. Ήταν απαίτηση του ελληνικού λαού και είχε χυθεί άφθονο ελληνικό αίμα για την εκδίωξη των Γερμανών από τα Δωδεκάνησα. Το θέμα θα λυνόταν οριστικά από τη Διάσκεψη Ειρήνης των νικητριών δυνάμεων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που θα συνερχόταν στο Παρίσι.

Η Ελλάδα δια του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη διαμήνυσε ότι θα έθετε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως εθνικές διεκδικήσεις την πρόσκτηση της Βορείου Ηπείρου και των Δωδεκανήσων, τη διευθέτηση των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, ενώ σκόπευε να θέσει και το ζήτημα της Κύπρου στη Μεγάλη Βρετανία. Από τις τέσσερις αυτές εθνικές διεκδικήσεις, μόνο το θέμα των Δωδεκανήσων ευοδώθηκε, χωρίς δυσκολίες και περιπλοκές.

Είναι γνωστό ότι ο Στάλιν και ο Τσόρτσιλ, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, προσπάθησαν να δελεάσουν την Τουρκία, προσφέροντάς της ορισμένα παράκτια νησιά του Αιγαίου, προκειμένου να την πείσουν να βγει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων ή τουλάχιστον να παραμείνει αυστηρά ουδέτερη. Επιπροσθέτως, ο Στάλιν είχε συνδέσει το θέμα των Δωδεκανήσων με την Τριπολίτιδα (σημερινή Λιβύη), για την οποία η Σοβιετική Ένωση είχε διατυπώσει το αίτημα να της ανατεθεί η εντολή.

Όμως, σε μια απρόσμενη στροφή της πολιτικής της, η Σοβιετική Ένωση συγκατατέθηκε να αποδοθούν τα Δωδεκάνησα στη Ελλάδα, στη συνεδρίαση των Υπουργών Εξωτερικών που προετοίμαζε τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων. Η δήλωση έγινε στις 27 Ιουνίου 1946 από τον Υπουργό Εξωτερικών Βιατσεσλάβ Σκριάμπιν, γνωστότερο ως Μολότοφ, με μοναδικό όρο την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Έτσι, προτού καν συνέλθει η Διάσκεψη Ειρήνης, το θέμα των Δωδεκανήσων είχε λάβει ευνοϊκή τροπή για την Ελλάδα.

Η είδηση για την απόδοση των Δωδεκανήσων στη Ελλάδα χαιρετίστηκε με μεγάλο ενθουσιασμό, σε μια περίοδο που η χώρα βρισκόταν στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου. Η Διάσκεψη της Ειρήνης συνήλθε στο Παρίσι από τις 29 Ιουλίου έως τις 11 Οκτωβρίου 1946, όπου τέθηκαν από ελληνικής πλευράς και τα θέματα της Βορείου Ηπείρου και της διευθέτησης των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, χωρίς επιτυχία, αφού οι ΗΠΑ δεν θέλησαν να δυσαρεστήσουν τη σύμμαχό τους Σοβιετική Ένωση και τους δορυφόρους της Αλβανία και Βουλγαρία. Η προσπάθεια της Τουρκίας να διεκδικήσει το Καστελόριζο και τη Σύμη έπεσαν στο κενό.

Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 υπογράφηκε στο Παρίσι η Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία, σύμφωνα με την οποία τα Δωδεκάνησα αποδίδονταν στην Ελλάδα, ενώ η Ιταλία υποχρεωνόταν σε αποζημίωση ύψους 105 εκατομμυρίων δολαρίων προς τη χώρα μας. Με επιμονή της σοβιετικής πλευράς, οριζόταν στο κείμενο ότι τα νησιά θα παρέμεναν αποστρατιωτικοποιημένα, πρόβλεψη που θα επικαλεστεί η Τουρκία κατά τρόπο καταχρηστικό μετά το 1974. Από την τουρκική ερμηνεία του κειμένου της ελληνοϊταλικής συνθήκης του 1947, σε συνδυασμό με τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες του 1932, θα προκύψει και το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών», που έθεσε η Άγκυρα μετά την Κρίση των Ιμίων το 1996.

Η τελετή παράδοσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα από τις βρετανικές αρχές έγινε στις 31 Μαρτίου 1947 στη Ρόδο μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα. Πρώτος διοικητής των Δωδεκανήσων ανέλαβε ο αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης, με πολιτικό σύμβουλο τον πανεπιστημιακό και δικαστικό Μιχαήλ Στασινόπουλο, μετέπειτα πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου 1948 και το 1955 τα Δωδεκάνησα έγιναν νομός με πρωτεύουσα τη Ρόδο.

ΠΗΓΗ: https://www.vimaorthodoxias.gr

Αἰσώπου μῦθοι

Τό κουνούπι καί τό λεοντάρι

Κάποτε το κουνούπι πλησίασε το λιοντάρι και το προκάλεσε: «Άκου εδώ, εγώ δεν σε φοβάμαι, ούτε και με ξεπερνάς στη δύναμη. Αλήθεια, γιά πες μου, πού έγκειται η δύναμή σου; Στο ότι γδέρνεις με τις νυχάρες σου και δαγκώνεις με τα δόντια σου; Σιγά το πράγμα — αυτό μπορεί να το κάνει και μια κυράτσα που τσακώνεται με τον άντρα της. Σου λέω, εγώ είμαι πολύ πολύ πιο ισχυρός από σένα. Και άμα σου βαστάει, έλα να μετρηθούμε σε μονομαχία». Έτσι, που λέτε, το κουνούπι σάλπισε επίθεση και βάλθηκε να μπήγεται και να τσιμπάει το λιοντάρι στο πρόσωπο, εκεί γύρω από τη μύτη, όπου το ζώο δεν έχει τρίχωμα. Το λιοντάρι, βέβαια, πάσχιζε να το τσακώσει, πλην μάταια· αντίθετα, κατάφερνε μόνο να πληγώνει τον εαυτό του με τα ίδια του τα νύχια, ώσπου στο τέλος αγανάκτησε. Με αυτόν τον τρόπο το κουνούπι νίκησε το θεριό και άρχισε να πετάει τριγύρω, βουίζοντας σαν καραμούζα και ψέλνοντας την ωδή του θριάμβου. Έλα όμως που μετά από λίγο μπλέχτηκε στον ιστό της αράχνης. Καθώς λοιπόν αυτή το κατασπάραζε, το ζουζούνι έκλαιγε τη μοίρα του: ακούς εκεί, να τα έχει βάλει με τόσο πελώρια θηρία και τελικά να βρει τον θάνατο από ένα τιποτένιο σίχαμα σαν την αράχνη!
Ο μύθος αυτός απευθύνεται προς όσους βάζουν κάτω τους σπουδαίους αλλά κατατροπώνονται από ασήμαντους.

ΚΩΝΩΨ ΚΑΙ ΛΕΩΝ

Κώνωψ πρὸς λέοντα ἐλθὼν εἶπεν· «οὔτε φοβοῦμαί σε οὔτε δυνατώτερός μου εἶ· εἰ δὲ μή, τίς σοί ἐστιν ἡ δύναμις; ὅτι ξύεις τοῖς ὄνυξι καὶ δάκνεις τοῖς ὀδοῦσι; τοῦτο καὶ γυνὴ τῷ ἀνδρὶ μαχομένη ποιεῖ. ἐγὼ δὲ λίαν ὑπάρχω σου ἰσχυρότερος. εἰ δὲ θέλεις, ἔλθωμεν καὶ εἰς πόλεμον». καὶ σαλπίσας ὁ κώνωψ ἐνεπήγετο δάκνων τὰ περὶ τὰς ῥῖνας αὐτοῦ ἄτριχα πρόσωπα. ὁ δὲ λέων τοῖς ἰδίοις ὄνυξι κατέλυεν ἑαυτὸν, ἕως οὗ ἠγανάκτησεν. ὁ δὲ κώνωψ νικήσας τὸν λέοντα καὶ σαλπίσας καὶ ἐπινίκιον ᾄσας ἔπτατο. ἀράχνης δὲ δεσμῷ ἐμπλακείς, ἐσθιόμενος ἀπωδύρετο, ὅτι μεγίστοις πολεμῶν ὑπ᾽ εὐτελοῦς ζῴου, τῆς ἀράχνης, ἀπώλετο.
Ὁ μῦθος πρὸς τοὺς καταβάλλοντας μεγάλους καὶ ὑπὸ μικρῶν καταβαλλομένους.

ΠΗΓΗ:http://www.greek-language.gr/

Η Ελληνική γλώσσα!

ὦ φίλτατον φώνημα!

(Σοφοκλέους Φιλοκτήτης, 234)

Μιχάλης Μιχαλακόπουλος 

Η Ελληνική γλώσσα μέχρι σήμερα, έχει διανύσει μια ιστορική διαδρομή τουλάχιστον τριών χιλιάδων ετών. Το γραπτό αποτύπωμά της ανιχνεύεται χίλια χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού. Στους τριάντα αυτούς αιώνες ασφαλώς η ελληνική γλώσσα εξελίχθηκε, δέχτηκε επιρροές και μεταβολές. Σαν ανθρώπινο βέβαια δημιούργημα δεν μπορούσε να μείνει στατική και αμετάβλητη. Κράτησε όμως τα βασικά της χαρακτηριστικά. Θα λέγαμε με σύγχρονους όρους κράτησε το γονίδιο της, γνήσιο, ζωντανό, αναγνωρίσιμο. Αυτό εύκολα αποδεικνύεται από την αντιπαραβολή αποσπασμάτων γραπτού λόγου της ελληνικής γλώσσας από τις πρώτες ιστορικές καταγραφές της μέχρι σήμερα.

Ένας φιλόλογος, με κάποια προσπάθεια, κατανοεί την ελληνική γλώσσα όλων των εποχών. Ένας μη φιλόλογος, αλλά υψηλής μόρφωσης Έλληνας, με μεγάλη προσπάθεια και με λίγα βοηθήματα, μπορεί και αυτός να την κατανοήσει. Μέτρο όμως θεωρούμε τον Έλληνα που έχει τελειώσει σχολείο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, χωρίς να αποκλείουμε και όσους έχουν τελειώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση, ακόμα και αυτούς που δεν έχουν πατήσει σε σχολείο. Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να μη γίνεται κατανοητή η γλώσσα σαν σύνολο, σίγουρα όμως γίνονται κατανοητές πολλές ή λίγες λέξεις από όλες τις ιστορικές περιόδους, στην πορεία των τριών χιλιάδων χρόνων. Αυτό κατά την άποψή μας αποτελεί απόδειξη της συνέχειας της γλώσσας μας από τους πανάρχαιους χρόνους μέχρι σήμερα. Εξ άλλου, ποιος καταλαβαίνει πλήρως τα διάφορα γλωσσικά ιδιώματα ή τις τοπικές διαλέκτους;

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν αυτό το ταξίδι των δειγμάτων του γραπτού λόγου από τη γλυκερή Οδύσσεια του 9ου πρό Χριστού αιώνα (Β΄337-342):

«…υψόροφον θάλαμον κατεβήσετο πατρός, ευρύν, όθι νητός χρυσός..τ΄ευώδες έλαιον. Εν πίθοι οίνοιο παλαιού ηδυπότοιο…θείον ποτόν εντός έχοντες…».

Πέστε μου ποιος δεν καταλαβαίνει τις λέξεις θάλαμος, πατρός, ευρύς, χρυσός, ευώδες έλαιον ή τη φράση με τα πιθάρια που περιέχουν παλιό, γλυκό κρασί, το θεϊκό ποτό;

Από τις δροσερές πηγές του Ομήρου ας πλεύσουμε στο ποτάμι της γλώσσας, όπως κυλάει, 500 χρόνια μεταγενέστερα, στο θείο Πλάτωνα, στην Απολογία του Σωκράτη (4ος αιώνας, κεφ. 30):

«Ουκ εκ χρημάτων αρετή γίγνεται, αλλ΄εξ αρετής χρήματα και τα άλλα αγαθά τοις ανθρώποις άπαντα…».

Σχεδόν όλες οι λέξεις χρησιμοποιούνται και σήμερα.

Ας έρθουμε τώρα στη μετά Χριστόν εποχή, στον 1ο μ.Χ. αιώνα κι ας σκύψουμε με ευλάβεια στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, ιβ΄ 20-22:

«Ήσαν δέ τινες Έλληνες εκ των αναβαινόντων ίνα προσκυνήσωσιν εν τη εορτή. Ούτοι ουν προσήλθον Φιλίππω τω από Βηθσαΐδά της Γαλιλαίας και ηρώτων αυτόν λέγοντες: Κύριε, θέλομεν τον Ιησούν ιδείν».

Συνεχίζοντας το οδοιπορικό μας φτάνουμε στις αρχές του 5ου μ.Χ. αιώνα και διαβάζουμε ένα χωρίο από το Λόγο περί Ελεημοσύνης του Ιωάννου του Χρυσοστόμου:

«Ληστή πάντα βουλομένω λαβείν δίδως μετά πάσης παρακλήσεως, τω βλάπτοντι σε εις πάντα, Θεώ δε μέρος τι βουλομένω λαβείν ου δανείζεις, τω πάντα παρέχοντί σοι αγαθά επίγεια και επουράνια».

Πάμε τώρα στον 11ο αιώνα, σε ένα κείμενο ΚΕΚΑΥΜΕΝΟΥ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΝ, ρκγ΄:

«Ναύτη δε λέγω σοι μη δώσης ίππον εποχείσθαι. Ου γαρ επιμελήσεται αυτού. Το γαρ πλοίον ούτε εσθίει, ούτε πίνει και νομίζει ότι και ο ίππος ως το πλοίον υπουργήσει».

Από το κείμενο που παραθέτουμε σαν δείγμα της ελληνικής γλώσσας του 15ου αιώνα μ.Χ. (ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ, ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΚΥΠΡΟΥ, 279), συνάγεται με σαφή τρόπο ότι οι καθομιλούμενες γλώσσες της Κύπρου και της Ελλάδας είναι βγαλμένες από την ίδια αρχαιοελληνική μήτρα. Ιστορείται με τρόπο χαριτωμένο ένα περιστατικό της καθημερινότητας. Μαθαίνουμε για τις διατροφικές προτιμήσεις σε ημέρα νηστείας, για ωράριο …καταστημάτων και άλλα ενδιαφέροντα:

«Πάλι να στραφούμεν εις τον Ρήγα. Όνταν ετελείωσεν τες δουλειές του, έκατζε να φα να δειπνήσει πολλά πικραμμένος, τη Τρίτη τη ιστ΄Ιανουαρίου ατξη΄Χριστού, την παραμονήν του αγίου Αντωνίου. Οι ποίοι θεωρώντα τον ρήγα οτοσαύτα θυμωμένον εποίκεν τον εμαυτόν του και ήτον άρρωστος και πολλοί καβαλλάρηδες μετά του. Ο ρήγας ενήστευγεν την παραμονήν του αγίου Αντωνίου και οπίσω εις πολλούς μίσους εφέραν του αγρελλία και ο βαχλιώτης του εζήτησεν λάδιν να βάλη εις τ΄αγρελλία και ελησμόνησα ν΄αγοράσουν και τα χανουτία εσφαλίσαν ότι ήτον αργά και ο Ρήγας εγδέχετο να τα φέρουν ομπρός του. Θωρώντα πως δεν τα έφεραν είπεν: «Εις το όνομα του Θεού τούτα τ΄ αγρελλία φέρνετέ τα!». Και ο Βαχλιώτης είπεν του «Αφέντη, λάδιν δεν έχουν και οι μυρωψοί εσφαλίσαν και πως ελησμονήσα να φέρουν ανωράς και ας έχουν συμπάθειον».

Τέλος, ας καταλήξουμε την πορεία μας στον 20ο αιώνα με ένα κείμενο του Σπύρου Μελά από το βιβλίο του «ΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΡΑΣΑ». Αναφέρεται στον Άγιο Γρηγόριο τον Ε΄, τον Εθνομάρτυρα, από την Δημητσάνα κατά την διάρκεια της έκπτωσής του από τον πατριαρχικό θρόνο και της εξορίας του στο Άγιο Όρος:

«Ο Γρηγόριος στην εξορία του στάθηκε πιο επιβλητικός παρ΄όσο στο θρόνο. Απλός, λιτοδίαιτος, γύριζε από μοναστήρι σε μοναστήρι κι από σκήτη σε σκήτη, ν΄αναμορφώσει τη ζωή των καλογέρων. Προσπάθησε να κάμει πιο ενδόμυχο το θρησκευτικό τους αίσθημα. Τους έμαθε να νοιώθουνε τις προσευχές αντί να τις παπαγαλίζουνε…».

ΠΗΓΗ: http://www.pemptousia.gr/2018/03/o-filtaton-fonima/

Το Βιβλίο!!

Η Αγάπη για το Βιβλίο ξεκινά 

από την Οικογένεια!

Κάθε μέρα, όλο και περισσότερο πληθαίνουν οι φωνές που μιλούν για την ασφυκτική κατάσταση που δημιουργείται στη ζωή των παιδιών μας, από τις λογής – λογής «σειρήνες» που τα περιβάλλουν. Παιδικά περιοδικά με άχρωμο, ανούσιο, ρηχό, αλλά και βλαβερό περιεχόμενο. 

Τηλεοπτικές εκπομπές, βιντεοταινίες, παιχνίδια σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, επιτραπέζια παιχνίδια, βιντεο-παιχνίδια, βιβλία, τραγούδια και συγκροτήματα, που αντί να σκορπούν χαρά, γαλήνη και ειρήνη στις ψυχές των παιδιών μας, τις γεμίζουν με λύπη, φόβο και άγχος… 

Που φέρνουν τη βία, τον τρόμο, το θάνατο… 

Που δείχνουν άλλο προσανατολισμό στη ζωή, μακριά από τις εδραιωμένες αξίες, που οδηγούν τα παιδιά μας, μακριά από το φως του Χριστού και τα παίρνουν στα σκοτάδια και το θάνατο! 

Μια ανακούφιση ζωής, μια ελπίδα ειρήνης, μια όαση γαλήνης κι ένα αντίδοτο, το καλύτερο ίσως για την περίπτωση, είναι το καλό, το διαλεγμένο βιβλίο, που – ευτυχώς! – τόσο εύκολα, αλλά και τόσο πλούσια βρίσκεται σήμερα κοντά μας και δίπλα μας!

Στην Οικογένεια και το Σχολείο, έχει ανατεθεί ο δύσκολος ρόλος να ενεργοποιήσουν όλα αυτά! 

Να προβάλλουν το καλό βιβλίο, να το φέρουν στη ζωή των παιδιών μας, μα και με κάθε τρόπο να βοηθήσουν τα παιδιά να προσεγγίσουν το βιβλίο, να το αγαπήσουν, να το βάλουν μια για πάντα στην καρδιά τους! Για να καλλιεργηθεί η φιλαναγνωσία, υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι.

Η Οικογένεια, η φυσική αυτή «φωλιά» των παιδιών μας, είναι η πρώτη πού θα δημιουργήσει το ευνοϊκό κλίμα για να γνωρίσει και ν’ αγαπήσει το παιδί το καλό βιβλίο. Τα παιδικά βιβλία για τα πολύ μικρά παιδιά είναι γεμάτα με εικόνες. 

Κι είναι έτσι φτιαγμένα για να μπορέσει να δημιουργηθεί μια ευχάριστη, μια ζεστή σχέση, ανάμεσα στο γονέα και το παιδί. Γρήγορα η εικόνα μπαίνει στο οπτικό πεδίο του παιδιού. Μετά απομένει να έρθει ο πατέρας ή η μητέρα να πάρει το παιδί στην αγκαλιά του και μέσα στη μοναδική αυτή θαλπωρή, να ερμηνεύσει την εικόνα, να διηγηθεί μια ιστορία, ν’ ανακαλύψουν μαζί τις λεπτομέρειες των εικόνων, να του διαβάσει μεγαλόφωνα το κείμενο… Ήδη το παιδί γεύθηκε το μαγικό δώρο της ανάγνωσης!

Παίρνοντας το παιδί στα χέρια του εικονογραφημένα βιβλία δείχνει εκεί το καθετί που βλέπει και το λέει με τ’ όνομά του. 

Σιγά-σιγά συνδέει την εικόνα με τα γράμματα που τη συνοδεύουν, ζητά να του διαβάσουν τα παράξενα αυτά «σημαδάκια» και ταυτόχρονα του γεννιέται η επιθυμία να μπορέσει αυτό, μόνο του, να διαβάσει το ίδιο. 

Και δεν είναι καθόλου παράξενο, πού ακούμε τα παιδιά μας σ’ αυτή την ηλικία, να διηγούνται μιαν ιστορία στον εαυτό τους, βλέποντας απλώς και μόνο τις εικόνες του βιβλίου! Όταν μετά το παιδί έρθει στο Σχολείο, στην πρώτη τάξηκι αποκτήσει πια την ικανότητα της αναγνώσεως, εκεί χρειάζεται πολλή προσοχή και μεγάλο ενδιαφέρον, τόσο από τούς γονείς, όσο κι από το δάσκαλο ή τη δασκάλα.

Ο δάσκαλος έχει την ευθύνη να φέρει το παιδί σε επαφή με το γραπτό λόγο και θα το βοηθήσει ν’ αναπτύξει την αναγνωστική ικανότητα. Το παιδί, σ’ αυτή τη φάση της ζωής του έχει κάνει μια μεγάλη ανακάλυψη! Τώρα μπορεί ν’ αποκρυπτογραφεί τα γράμματα – σύμβολα κι αυτό του δημιουργεί εμπειρίες, που έχουν καθοριστική σημασία! Αυτός ο καταιγισμός από εικόνες, που έχουν μπει στη ζωή μας με κάθε μορφή και τρόπο, είναι πιθανό ν’ απωθήσει το παιδί από το διάβασμα. Κι αυτό πρέπει να το προσέξουν καλά, γονείς και δάσκαλοι!

Περιττό να υπενθυμίσουμε ότι σε καμιά περίπτωση δε χρειάζεται να εξαναγκάζουμε το παιδί μας να διαβάσει κάτι. Δε θ’ αγαπήσουν τα παιδιά μας το διάβασμα, αν τα πιέζουμε! 

Το καλύτερο είναι να τα φέρουμε κοντά σε βιβλία που του προκαλούν ενδιαφέρον, καλογραμμένα και καλοτυπωμένα. Βιβλία χιλίων ειδών, που – δόξα τω Θεώ – υπάρχουν τόσα πολλά σήμερα! Θα το πετύχουμε αυτό αν φροντίσουμε να έχουμε στο σπίτι μας τη «γωνιά του βιβλίου». 

Μέσα στο δωμάτιο των παιδιών μας, όπου είναι αυτό δυνατό, ένα έπιπλο απλό ή έστω ένα ράφι, για να δημιουργείται σιγά-σιγά η προσωπική τους βιβλιοθήκη. Για να μπορεί το παιδί μας να χρησιμοποιεί όποτε θέλει τα βιβλία του, αλλά και κυρίως να τα βλέπει. Γιατί κι αυτό ακόμη, έστω κι αν δεν τα διαβάζει δηλαδή, επιδρά στη φιλαναγνωσία! 

Απαραίτητο είναι να παίρνουμε τα παιδιά μας στις Βιβλιοθήκες (που θα έπρεπε να υπάρχουν σε κάθε γειτονιά, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν), στα βιβλιοπωλεία και στις διάφορες εκθέσεις βιβλίου, που κατά καιρούς διοργανώνονται από διάφορους φορείς. Να βλέπουν τα πλήθη των βιβλίων, να χορταίνει το μάτι τους να βλέπει βιβλία με πολύχρωμα εξώφυλλα, με ωραίες εικόνες, με καλλιτεχνική εμφάνιση. Να τα πιάνουν, να τα αγγίζουν ελεύθερα, χωρίς «μη» και «όχι», να τα ξεφυλλίζουν, να τα αγοράζουν μόνα τους, να τα σφίγγουν στην αγκαλιά τους!

Το κυριότερο όμως είναι να τα μάθουμε να διαλέγουν τα βιβλία πού θα διαβάσουν. Να βάζουμε εμείς στην αρχή τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξουν τα βιβλία τους, για να μάθουν κι εκείνα να κάνουν μόνα τους το ίδιο, μετά. 

Ας μη γίνεται η επιλογή τους με μόνο κριτήριο το πολύχρωμο εξώφυλλο, το μεγάλο σχήμα ή ακόμη και τ’ όνομα του συγγραφέα… 

Ας μάθουμε τα παιδιά μας να διαβάζουν την περίληψη του περιεχομένου, που συνήθως υπάρχει στο οπισθόφυλλο, να το ξεφυλλίζουν, να βρίσκουν και να διαβάζουν τις κριτικές βιβλίων που δημοσιεύονται, τις ελάχιστες δυστυχώς, στα λιγοστά περιοδικά για τα παιδικά βιβλία. 

Ο δάσκαλος, όταν είναι ενημερωμένος, μπορεί να μάς βοηθήσει για την καταλληλότητα του βιβλίου, αλλά και να καθοδηγήσει διακριτικά τα παιδιά να ξεχωρίζουν το καλό βιβλίο.

Είναι πολύ σημαντικό να διαμορφώσουμε ένα κλίμα ευνοϊκό για την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας μέσα στην οικογένεια, μια στάση ζωής!Κάνοντας δώρα βιβλία, διαβάζοντας βιβλία κι οι γονείς σε κάθε ευκαιρία, στο λεωφορείο, στο τρένο, παντού… Διαβάζοντας κι εμείς, οι μεγάλοι, τα βιβλία των παιδιών μας… Αμείβοντας σε κάθε ευκαιρία την αναγνωστική διάθεσή τους… Ας μη λυπόμαστε τα χρήματα που ξοδεύουμε για τα βιβλία! 

Όπως κάνουμε τόσες θυσίες για ν’ αποκτήσουμε κάτι που το έχουν πραγματική ανάγκη τα παιδιά μας, ας κάνουμε κι αυτή την «επένδυση» για το καλύτερο μέλλον και την προκοπή των παιδιών μας! Ας ενθαρρύνουμε τις προσπάθειες των δασκάλων και των Συλλόγων Γονέων για τη διάδοση του καλού βιβλίου! Κι ας μην ξεχνάμε ποτέ, ότι το παιδί μας επιλέγει τη συμπεριφορά του, ανάλογα με τα πρότυπα με τα οποία ταυτίζεται! Εύκολα καταλαβαίνουμε, πόσο σημαντικό είναι να ενθαρρύνουν οι γονείς το παιδί τους να διαβάσει κάτι, αλλά και περισσότερο σημαντικό να διαβάζουν οι ίδιοι!

Ξεχωριστή θέση στη ζωή των παιδιών μας, πρέπει να έχει το βιβλίο των βιβλίων, η Αγία Γραφή. 

Ας διαλέξουν οι γονείς μια εικονογραφημένη Βίβλο και βιβλία με ιστορίες της Βίβλου αρχικά, όσο είναι μικρό το παιδί κι αργότερα την Καινή Διαθήκη, με μια απλή μετάφραση κι όσο γίνεται τακτικά ας διαβάζουν με τα παιδιά τους τα υπέροχα αυτά κείμενα, το λόγο του Θεού. 

Θα βοηθήσει πάρα πολύ αυτό να κατανοήσει το παιδί μας τη θέση του μέσα στον κόσμο, να γνωρίσει τη μεγάλη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο, θα βρει νόημα και σκοπό για τη ζωή του! 

Το βιβλίο, όσο κι αν αναπτυχθεί η σύγχρονη τεχνολογία, δε θα πάψει να έχει την πρωτεύουσα θέση του στη ζωή των παιδιών μας. 

Δεν είναι δυνατόν από τίποτε ν’ αντικατασταθεί! Παρόλες τις δυσκολίες παραμένει «ένα ανοικτό παράθυρο στον κόσμο»! 

Στη δική μας διάθεση, αλλά και την ευθύνη, απομένει να μπει το βιβλίο και να μείνει στη ζωή των παιδιών μας, να γίνει και να μείνει «μια αγάπη παντοτινή»!

Αρχιμ. Καλλίνικος Μαυρολέων
ΠΗΓΗ:istologioΤο Χαμομηλάκι

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ

 ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ

ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟΥ

ΤΡΙΣΑΓΙΟΣ ΥΜΝΟΣ

 ΤΡΙΣΑΓΙΟΣ ΥΜΝΟΣ ΠΛ Β΄ ΝΕΝΑΝΩ 

ΓΕΡ  ΠΡΕΒΕΖΙΑΝΟΥ

Συναυλία στον Καθεδρικό Ιερό Ναό της πόλεως των Βρανίων Σερβίας, Σάββατο 3/10/2015, στα πλαίσια της Ίδρυσης του Πανορθοδόξου Ιδρύματος «Όσιος Ιουστίνος του Τσέλιε και των Βρανίων». Χοράρχης ο κ. Δημήτριος Απ. Κατσικλής, Πρωτοψάλτης Ι.Ν.Αναλήψεως του Χριστού Βόλου.