... σπιτικά, νόστιμα,
γιά τό Χριστουγεννιάτικο τραπέζι!
Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 2014
Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2014
Αστυνομικός... πέρα από το καθήκον!
Αστυνομικός
πλήρωσε ταξί για να έχουν ασφάλεια μάνα και παιδιά
ΟΣΟΙ ΕΙΔΑΝ
ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ! ...
Η κινέζικη παροιμία που θέλει μια εικόνα να είναι χίλιες λέξεις, αποτυπώθηκε το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης στο κέντρο της Πάτρας.
Πρωταγωνιστής ένας δικυκλιστής της ΕΛ.ΑΣ, ο οποίος στη διασταύρωση των οδών Παντανάσσης και Μαιζώνος σταμάτησε τον οδηγό ενός smart, μέσα στο οποίο εκτός από αυτόν επέβαιναν η γυναίκα του και τα δυο τους παιδιά.
Στο ερώτημα γιατί μέσα στο αυτοκίνητο που επιτρέπονται δύο άτομα, επέβαιναν τέσσερις και μάλιστα οι δύο από αυτούς ήταν μικρά παιδιά, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την σωματική τους ακεραιότητα, η απάντηση – άλλοθι του οδηγού ήταν, πως δεν είχε χρήματα για να μετακινήσει όλη την οικογένεια με ταξί με αποτέλεσμα να επιλέγει αυτόν τον τρόπο μεταφοράς τους παρόλο που είναι επισφαλείς.
Ο διάλογος εκτυλίχτηκε μπροστά στα μάτια πολλών πεζών και οδηγών, αλλά η συνέχεια ήταν τέτοια που ξάφνιασε άπαντες ευχάριστα.
Ο αστυνομικός ζήτησε από τον οδηγό του smart να αποβιβάσει την γυναίκα με τα δύο ανήλικα παιδιά και εκεί που όλοι περίμεναν πως η επόμενη κίνηση του θα ήταν να προχωρήσει στην επίδοση κλήσης, σταμάτησε ένα ταξί , επιβίβασε την γυναίκα με τα δύο παιδιά σε αυτό και δηλώνοντας πως τα έξοδα μεταφοράς τους στο σπίτι τα επωμίζεται αυτός, ζήτησε από τον πατέρα τους να πει στον οδηγό του ταξί την διεύθυνση.
Η συγκεκριμένη κίνηση συνοδεύτηκε από τα χειροκροτήματα όσων παρακολουθούσαν την σκηνή , ενώ δεν ήταν λίγοι αυτοί που έσπευσαν να συγχαρούν τον αστυνομικό.
Μάλιστα για αρκετή ώρα μετά την αποχώρηση και του αστυνομικού από την διασταύρωση της Μαιζώνος με την Παντανάσσης, αυτόπτες μάρτυρες σχολίαζαν θετικά την στάση του ένστολου, επισημαίνοντας πως τέτοιες εικόνες ομορφαίνουν την εικόνα της ελληνικής αστυνομίας και δίνουν άλλη διάσταση στο ρόλο της.
Του Γιάννη Γεωργόπουλου
ΠΗΓΗ:http://www.patrastimes.grΗ κινέζικη παροιμία που θέλει μια εικόνα να είναι χίλιες λέξεις, αποτυπώθηκε το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης στο κέντρο της Πάτρας.
Πρωταγωνιστής ένας δικυκλιστής της ΕΛ.ΑΣ, ο οποίος στη διασταύρωση των οδών Παντανάσσης και Μαιζώνος σταμάτησε τον οδηγό ενός smart, μέσα στο οποίο εκτός από αυτόν επέβαιναν η γυναίκα του και τα δυο τους παιδιά.
Στο ερώτημα γιατί μέσα στο αυτοκίνητο που επιτρέπονται δύο άτομα, επέβαιναν τέσσερις και μάλιστα οι δύο από αυτούς ήταν μικρά παιδιά, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την σωματική τους ακεραιότητα, η απάντηση – άλλοθι του οδηγού ήταν, πως δεν είχε χρήματα για να μετακινήσει όλη την οικογένεια με ταξί με αποτέλεσμα να επιλέγει αυτόν τον τρόπο μεταφοράς τους παρόλο που είναι επισφαλείς.
Ο διάλογος εκτυλίχτηκε μπροστά στα μάτια πολλών πεζών και οδηγών, αλλά η συνέχεια ήταν τέτοια που ξάφνιασε άπαντες ευχάριστα.
Ο αστυνομικός ζήτησε από τον οδηγό του smart να αποβιβάσει την γυναίκα με τα δύο ανήλικα παιδιά και εκεί που όλοι περίμεναν πως η επόμενη κίνηση του θα ήταν να προχωρήσει στην επίδοση κλήσης, σταμάτησε ένα ταξί , επιβίβασε την γυναίκα με τα δύο παιδιά σε αυτό και δηλώνοντας πως τα έξοδα μεταφοράς τους στο σπίτι τα επωμίζεται αυτός, ζήτησε από τον πατέρα τους να πει στον οδηγό του ταξί την διεύθυνση.
Η συγκεκριμένη κίνηση συνοδεύτηκε από τα χειροκροτήματα όσων παρακολουθούσαν την σκηνή , ενώ δεν ήταν λίγοι αυτοί που έσπευσαν να συγχαρούν τον αστυνομικό.
Μάλιστα για αρκετή ώρα μετά την αποχώρηση και του αστυνομικού από την διασταύρωση της Μαιζώνος με την Παντανάσσης, αυτόπτες μάρτυρες σχολίαζαν θετικά την στάση του ένστολου, επισημαίνοντας πως τέτοιες εικόνες ομορφαίνουν την εικόνα της ελληνικής αστυνομίας και δίνουν άλλη διάσταση στο ρόλο της.
Του Γιάννη Γεωργόπουλου
Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2014
Βασιλόπιτα
Βασιλόπιτα (Συνταγή από Πρεσβυτέρα)
Υλικά:
1 κιλό αλεύρι
2 φλιτζάνια τσαγιού βούτυρο φρέσκο ή βιτάμ
μαγιά μπύρας ίσα με δύο καρύδια
1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη
1 φλιτζάνι τσαγιού γάλα
5-6 αυγά, λίγο αλάτι, λίγο μαχλέπι, λίγο σουσάμι
1 αυγό για άλειμμα, άφθονη ζάχαρη άχνη για πασπάλισμα.
Εκτέλεση:
Ανακατέψτε καλά την μαγιά με το γάλα χλιαρό και λίγο αλεύρι, να γίνουν ένας χυλός, τα αφήνετε σε ζεστό μέρος για να φουσκώσει.
Βράστε το μαχλέπι με λίγο νερό, να πάρει τη γεύση του, στραγγίζετε και κρατάτε το νερό.
Κάνετε μια λακουβίτσα στο αλεύρι και ρίχνετε μέσα το βούτυρο λιωμένο, τη ζάχαρη, τα αυγά, το χυλό της μαγιάς, το νερό από το μαχλέπι και τέλος λίγο αλάτι.
Αρχίζετε το ζύμωμα παίρνοντας μέσα και το αλεύρι, λίγο-λίγο, ώστε να σχηματιστεί μία σφιχτή ζύμη.
Τη βάζετε σε αλευρωμένο μέρος τη σκεπάζετε και την αφήνετε να ανέβει.
Τη ζυμώνετε πάλι και πλάθετε την πίτα.
Την τοποθετείτε σε βουτυρωμένο ταψί ή φόρμα και την αφήνετε πάλι σε ζεστό μέρος να ανέβει.
Όταν φουσκώσει, την αλείφετε με το αυγό, την πασπαλίζετε με το σουσάμι και την ψήνετε σε μέτριο φούρνο.
Βγάζετε από το φούρνο, αφήνετε να πέσει λίγο η θερμοκρασία, την ξεφορμάρετε και πασπαλίζετε την επιφάνεια της με άφθονη ζάχαρη άχνη.
της πρεσβυτέρας Όλγας Τσερβένη
Υλικά:
1 κιλό αλεύρι
2 φλιτζάνια τσαγιού βούτυρο φρέσκο ή βιτάμ
μαγιά μπύρας ίσα με δύο καρύδια
1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη
1 φλιτζάνι τσαγιού γάλα
5-6 αυγά, λίγο αλάτι, λίγο μαχλέπι, λίγο σουσάμι
1 αυγό για άλειμμα, άφθονη ζάχαρη άχνη για πασπάλισμα.
Εκτέλεση:
Ανακατέψτε καλά την μαγιά με το γάλα χλιαρό και λίγο αλεύρι, να γίνουν ένας χυλός, τα αφήνετε σε ζεστό μέρος για να φουσκώσει.
Βράστε το μαχλέπι με λίγο νερό, να πάρει τη γεύση του, στραγγίζετε και κρατάτε το νερό.
Κάνετε μια λακουβίτσα στο αλεύρι και ρίχνετε μέσα το βούτυρο λιωμένο, τη ζάχαρη, τα αυγά, το χυλό της μαγιάς, το νερό από το μαχλέπι και τέλος λίγο αλάτι.
Αρχίζετε το ζύμωμα παίρνοντας μέσα και το αλεύρι, λίγο-λίγο, ώστε να σχηματιστεί μία σφιχτή ζύμη.
Τη βάζετε σε αλευρωμένο μέρος τη σκεπάζετε και την αφήνετε να ανέβει.
Τη ζυμώνετε πάλι και πλάθετε την πίτα.
Την τοποθετείτε σε βουτυρωμένο ταψί ή φόρμα και την αφήνετε πάλι σε ζεστό μέρος να ανέβει.
Όταν φουσκώσει, την αλείφετε με το αυγό, την πασπαλίζετε με το σουσάμι και την ψήνετε σε μέτριο φούρνο.
Βγάζετε από το φούρνο, αφήνετε να πέσει λίγο η θερμοκρασία, την ξεφορμάρετε και πασπαλίζετε την επιφάνεια της με άφθονη ζάχαρη άχνη.
της πρεσβυτέρας Όλγας Τσερβένη
Ο Γιατρός ...
Ένας γιατρός μπήκε βιαστικός στο νοσοκομείο μετά από κλήση που δέχτηκε... για ένα επείγον περιστατικό που απαιτούσε άμεση χειρουργική επέμβαση.
Πολύ γρήγορα άλλαξε ρούχα και κατευθύνθηκε προς το χειρουργείο.
Στον διάδρομο, όπως προχωρούσε, συνάντησε τον πατέρα του αγοριού που τον περίμενε ήδη στο χειρουργείο.
Βλέποντας τον ο πατέρας, του φώναξε:
Πολύ γρήγορα άλλαξε ρούχα και κατευθύνθηκε προς το χειρουργείο.
Στον διάδρομο, όπως προχωρούσε, συνάντησε τον πατέρα του αγοριού που τον περίμενε ήδη στο χειρουργείο.
Βλέποντας τον ο πατέρας, του φώναξε:
«Γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις; Δεν ξέρεις
ότι η ζωή του γιου μου βρίσκεται σε κίνδυνο; Τι γιατρός είναι εσύ. Δεν
έχεις καμία αίσθηση ευθύνης;»Ο γιατρός χαμογέλασε και του απάντησε
χαμηλόφωνα:
«Λυπάμαι, δεν ήμουν στο νοσοκομείο και ήρθα όσο πιο γρήγορα
μπορούσα μόλις μου το είπαν. Τώρα θα σας παρακαλέσω να ηρεμήσετε, έτσι
ώστε να μπορέσω να κάνω τη δουλειά μου.»«Να ηρεμήσω; Με κοροϊδεύεις;
Τι θα συνέβαινε αν ήταν ο δικός σου γιος αυτή τη στιγμή στο
χειρουργείο; Θα ήσουν ήρεμος; Αν έβλεπες το δικό σου παιδί να πεθαίνει
τι θα έκανες;» του είπε εκνευρισμένος ο πατέρας.
Ο γιατρός χαμογέλασε πάλι και του απάντησε:
Ο γιατρός χαμογέλασε πάλι και του απάντησε:
«Θα έλεγα αυτό που είπε κάποτε ο Ιώβ: «Από τη
σκόνη προερχόμαστε και στη σκόνη θα επιστρέψουμε». Οι γιατροί δεν
μπορούν να παρατείνουν τη ζωή. Πήγαινε και προσευχήσου για τον γιο σου.
Εγώ θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ για να τον σώσω.»
«Το να δίνεις συμβουλές όταν δεν είσαι ο άμεσα ενδιαφερόμενος είναι πολύ εύκολο» μουρμούρισε ο πατέρας.
Η επέμβαση κράτησε αρκετές ώρες. Αργά το βράδυ ο γιατρός βγήκε χαρούμενος από το χειρουργείο και απευθυνόμενος στον πάτερα, του είπε:
«Όλα πήγαν καλά. Ο γιος σας θα γίνει καλά! Αν έχετε οποιαδήποτε απορία, ρωτήστε τη νοσοκόμα.» Χωρίς να περιμένει την απάντηση του πατέρα έτρεξε γρήγορα να αλλάξει ρούχα.
«Γιατί είναι τόσο αλαζόνας; Δεν μπορούσε να περιμένει μερικά λεπτά για να μου εξηγήσει μερικά πράγματα για την κατάσταση του παιδιού;» απευθύνθηκε ο πατέρας στη νοσοκόμα.
Η νοσοκόμα του απάντησε προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα της:
«Το να δίνεις συμβουλές όταν δεν είσαι ο άμεσα ενδιαφερόμενος είναι πολύ εύκολο» μουρμούρισε ο πατέρας.
Η επέμβαση κράτησε αρκετές ώρες. Αργά το βράδυ ο γιατρός βγήκε χαρούμενος από το χειρουργείο και απευθυνόμενος στον πάτερα, του είπε:
«Όλα πήγαν καλά. Ο γιος σας θα γίνει καλά! Αν έχετε οποιαδήποτε απορία, ρωτήστε τη νοσοκόμα.» Χωρίς να περιμένει την απάντηση του πατέρα έτρεξε γρήγορα να αλλάξει ρούχα.
«Γιατί είναι τόσο αλαζόνας; Δεν μπορούσε να περιμένει μερικά λεπτά για να μου εξηγήσει μερικά πράγματα για την κατάσταση του παιδιού;» απευθύνθηκε ο πατέρας στη νοσοκόμα.
Η νοσοκόμα του απάντησε προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα της:
«Ο γιος
του πέθανε προχθές σε τροχαίο ατύχημα. Όταν τον καλέσαμε να έρθει για
τον γιο σας, ήταν στην κηδεία του γιου του. Τώρα που έσωσε τη ζωή του
παιδιού σας, πηγαίνει και πάλι να αποχαιρετήσει για πάντα το δικό του
παιδί».
Είναι εύκολο να κρίνουμε τους άλλους. Το δύσκολο είναι να μην το κάνουμε. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι συμβαίνει στη ζωή του και πόσο μεγάλες είναι η δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει.
ΠΗΓΗ:newsrebel.gr
Είναι εύκολο να κρίνουμε τους άλλους. Το δύσκολο είναι να μην το κάνουμε. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι συμβαίνει στη ζωή του και πόσο μεγάλες είναι η δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει.
ΠΗΓΗ:newsrebel.gr
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://parapona-rodou.blogspot.gr/
Το καράβι των Χριστουγέννων
Πού βρίσκονται, οι ρίζες της παράδοσης του στολισμού καραβιού, τις μέρες της γέννησης του Χριστού;
Και γιατί το χριστουγεννιάτικο δέντρο κατάφερε να εκτοπίσει το καράβι από τα ελληνικά σπίτια και τις πλατείες;
Η ιστορία μάς πάει αρκετά πίσω και οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα είναι πιο απλές από όσο θα νόμιζε κανείς.
Ας τις δούμε.
Η Ελλάδα είναι ευλογημένος τόπος. Ευλογημένος με το δώρο της θάλασσας και του απέραντου γαλάζιου. Και οι Έλληνες αγαπήσαμε από νωρίς τα μυστήρια και τα μυστικά της και βαλθήκαμε να την κατακτήσουμε. Έτσι, η Ελλάδα υπήρξε, ιστορικά, χώρα ναυτικών. Και είναι ακόμα, έχοντας βιώσει έντονα όσα καλά, αλλά και κακά φέρνει η θάλασσα, στο πέρασμα των χρόνων.
Λογικό ήταν, λοιπόν, η καθημερινότητα των κατοίκων της να περιστρέφεται γύρω από το υγρό στοιχείο. Γεγονός που ήταν, μάλιστα, εντονότερο πριν αρκετές δεκαετίες, όταν σχεδόν από κάθε σπίτι, θα έλεγε κανείς, ο πατέρας ή ο γιος – πολλές φορές και οι δύο – έλειπαν “στα καράβια”, παλεύοντας για το ψωμί της οικογένειας.
Και τα Χριστούγεννα δεν μπορούσαν να διαφέρουν.
Τα παιδιά που έμεναν πίσω, οπλισμένα με πολλή φαντασία, συνήθιζαν να κατασκευάζουν μόνα τα παιχνίδια τους, χρησιμοποιώντας ό,τι είχαν πρόχειρο· συνήθως, ξύλο και λίγο χαρτί ή κουρέλια. Τα περισσότερα κατέληγαν να φτιάχνουν το παραδοσιακό, πλέον, καραβάκι, εμπνευσμένα από τα μακρινά ταξίδια των αγαπημένων τους προσώπων και τη νοσταλγία να τα ξαναδούν.
Το καραβάκι ενδεχομένως να συμβόλιζε, όχι μόνο την προσμονή των παιδιών για αντάμωση με τους συγγενείς τους, αλλά και τη δική τους αγάπη για τη θάλασσα. Παράλληλα, μικρά καραβάκια είχαν τον ρόλο και ενός τιμητικού καλωσορίσματος για τους Έλληνες θαλασσοπόρους που επέστρεφαν στα σπίτια και τις οικογένειές τους, καθώς και τάματος για να είναι ασφαλείς στα άγρια κύματα.
Ως τέτοιο βρήκε, σιγά - σιγά, μεγαλύτερη θέση και μέσα στα σπίτια των Ελλήνων - κυρίως όσων ασχολούνταν με τη θάλασσα - και καθιερώθηκε το έθιμο του στολισμού του. Όπως, όμως, επισημαίνει ο συγγραφέας Δημήτριος Λουκάτος, το καραβάκι ήταν, συχνά, συνυφασμένο με την αίσθηση του αποχωρισμού και με δυσάρεστες αναμνήσεις και δεν μπόρεσε να εδραιωθεί ως γιορτινό σύμβολο.
Για το λόγο αυτό, ήταν εύκολο να αντικατασταθεί, αργότερα, από το έθιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου, το οποίο απαλλαγμένο από τέτοιους συσχετισμούς στις συνειδήσεις των Ελλήνων, κατάφερνε να πλαισιώσει ιδανικά συνεστιάσεις θαλπωρής, με παρόντα όλα τα μέλη της φαμίλιας και να τονώσει τον οικογενειακό τους χαρακτήρα.
Ακόμα κι έτσι, όμως, το έθιμο με το καραβάκι άντεξε για αρκετά χρόνια μετά το …ντεμπούτο του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην ελληνική πραγματικότητα. Το πρώτο δέντρο στην Ελλάδα – πιθανότατα ένα έλατο – στολίστηκε το 1833, στα ανάκτορα του βασιλιά Όθωνα, στο Ναύπλιο. Παρόλα αυτά, μόλις την δεκαετία του 1950 κατάφερε να μπει μαζικότερα στα ελληνικά σπίτια.
Τη δεκαετία του 1970, μάλιστα, υπήρξε μία προσπάθεια “κατάργησης” του εθιμικού στολισμού δέντρου και επαναφοράς του στολισμού καραβιού, με κύρια επιχειρήματα ότι το καραβάκι είναι σύμβολο παράδοσης, αλλά και προάγει την οικολογική συνείδηση. Τελικά, παρά τις έντονες συζητήσεις, η ιδέα απορρίφθηκε και το χριστουγεννιάτικο δέντρο καθιερώθηκε για τα καλά.
Πάντως, κυρίως ανάμεσα σε ναυτικούς, ψαράδες και θαλασσοπόρους, το έθιμο με το στόλισμα καραβιού κρατάει ακόμα γερά. Ίσως και σαν μία μορφή τάματος στον Άη Νικόλα, προστάτη άγιο των ναυτικών, ο οποίος γιορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου, για μπουνάτσες τη νέα χρονιά. Αξίζει να σημειώσουμε, ότι σε αρκετές δυτικές χώρες, με το όνομα Santa Claus εννοούν τον Άγιο Νικόλαο και όχι τον Άη Βασίλη!
Τα καραβάκια, λοιπόν, εξακολουθούν να στολίζονται σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας – περισσότερο στα νησιά. Και αν και πιο σπάνια από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία στροφή αρκετών δήμων στην παράδοση, με καράβια να κάνουν την εμφάνισή τους σε όλο και περισσότερες πλατείες της χώρας. Τα βήματα αυτών είναι που ακολουθεί φέτος και η Αθήνα.
Το στολισμένο καράβι, λένε ότι, συμβολίζει την καινούρια πλεύση του ανθρώπου στη ζωή, μετά τη γέννηση του Ιησού. Ας ελπίσουμε, λοιπόν, το καράβι του Δήμου Αθηναίων, τοποθετημένο στην πλατεία Συντάγματος, απέναντι από το ελληνικό κοινοβούλιο, να δώσει νέα πλεύση στη χώρα το 2014, να την ταξιδέψει σε ήρεμα νερά και να μας δείξει τον δρόμο για ένα καλύτερο μέλλον.
Πηγή: ΓΟΝΙΜΗ ΓΡΑΜΜΗ
Και γιατί το χριστουγεννιάτικο δέντρο κατάφερε να εκτοπίσει το καράβι από τα ελληνικά σπίτια και τις πλατείες;
Ας τις δούμε.
Η Ελλάδα είναι ευλογημένος τόπος. Ευλογημένος με το δώρο της θάλασσας και του απέραντου γαλάζιου. Και οι Έλληνες αγαπήσαμε από νωρίς τα μυστήρια και τα μυστικά της και βαλθήκαμε να την κατακτήσουμε. Έτσι, η Ελλάδα υπήρξε, ιστορικά, χώρα ναυτικών. Και είναι ακόμα, έχοντας βιώσει έντονα όσα καλά, αλλά και κακά φέρνει η θάλασσα, στο πέρασμα των χρόνων.
Λογικό ήταν, λοιπόν, η καθημερινότητα των κατοίκων της να περιστρέφεται γύρω από το υγρό στοιχείο. Γεγονός που ήταν, μάλιστα, εντονότερο πριν αρκετές δεκαετίες, όταν σχεδόν από κάθε σπίτι, θα έλεγε κανείς, ο πατέρας ή ο γιος – πολλές φορές και οι δύο – έλειπαν “στα καράβια”, παλεύοντας για το ψωμί της οικογένειας.
Και τα Χριστούγεννα δεν μπορούσαν να διαφέρουν.
Τα παιδιά που έμεναν πίσω, οπλισμένα με πολλή φαντασία, συνήθιζαν να κατασκευάζουν μόνα τα παιχνίδια τους, χρησιμοποιώντας ό,τι είχαν πρόχειρο· συνήθως, ξύλο και λίγο χαρτί ή κουρέλια. Τα περισσότερα κατέληγαν να φτιάχνουν το παραδοσιακό, πλέον, καραβάκι, εμπνευσμένα από τα μακρινά ταξίδια των αγαπημένων τους προσώπων και τη νοσταλγία να τα ξαναδούν.
 |
| Τα κάλαντα με τη συνοδεία στολισμένου καραβιού
στη Σύρο, παραμονή Χριστουγέννων
|
Δεν
μας είναι ξένη η εικόνα παιδιών (ή και μεγαλύτερων) να γυρνάνε από
πόρτα σε πόρτα για να πούνε τα κάλαντα, κρατώντας στα χέρια ένα τέτοιο,
χειροποίητο καραβάκι. Στολισμένο με χρωματιστά χαρτιά και σχοινιά,
γέμιζε από γλυκά και χριστόψωμα από τους γείτονες. Αν και το
συγκεκριμένο έθιμο έχει ατονίσει, κρατάει ακόμα στα νησιά, από όπου και
προέρχεται.
Το καραβάκι ενδεχομένως να συμβόλιζε, όχι μόνο την προσμονή των παιδιών για αντάμωση με τους συγγενείς τους, αλλά και τη δική τους αγάπη για τη θάλασσα. Παράλληλα, μικρά καραβάκια είχαν τον ρόλο και ενός τιμητικού καλωσορίσματος για τους Έλληνες θαλασσοπόρους που επέστρεφαν στα σπίτια και τις οικογένειές τους, καθώς και τάματος για να είναι ασφαλείς στα άγρια κύματα.
Ως τέτοιο βρήκε, σιγά - σιγά, μεγαλύτερη θέση και μέσα στα σπίτια των Ελλήνων - κυρίως όσων ασχολούνταν με τη θάλασσα - και καθιερώθηκε το έθιμο του στολισμού του. Όπως, όμως, επισημαίνει ο συγγραφέας Δημήτριος Λουκάτος, το καραβάκι ήταν, συχνά, συνυφασμένο με την αίσθηση του αποχωρισμού και με δυσάρεστες αναμνήσεις και δεν μπόρεσε να εδραιωθεί ως γιορτινό σύμβολο.
Για το λόγο αυτό, ήταν εύκολο να αντικατασταθεί, αργότερα, από το έθιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου, το οποίο απαλλαγμένο από τέτοιους συσχετισμούς στις συνειδήσεις των Ελλήνων, κατάφερνε να πλαισιώσει ιδανικά συνεστιάσεις θαλπωρής, με παρόντα όλα τα μέλη της φαμίλιας και να τονώσει τον οικογενειακό τους χαρακτήρα.
Ακόμα κι έτσι, όμως, το έθιμο με το καραβάκι άντεξε για αρκετά χρόνια μετά το …ντεμπούτο του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην ελληνική πραγματικότητα. Το πρώτο δέντρο στην Ελλάδα – πιθανότατα ένα έλατο – στολίστηκε το 1833, στα ανάκτορα του βασιλιά Όθωνα, στο Ναύπλιο. Παρόλα αυτά, μόλις την δεκαετία του 1950 κατάφερε να μπει μαζικότερα στα ελληνικά σπίτια.
Τη δεκαετία του 1970, μάλιστα, υπήρξε μία προσπάθεια “κατάργησης” του εθιμικού στολισμού δέντρου και επαναφοράς του στολισμού καραβιού, με κύρια επιχειρήματα ότι το καραβάκι είναι σύμβολο παράδοσης, αλλά και προάγει την οικολογική συνείδηση. Τελικά, παρά τις έντονες συζητήσεις, η ιδέα απορρίφθηκε και το χριστουγεννιάτικο δέντρο καθιερώθηκε για τα καλά.
Το παραδοσιακό καράβι και το πιο σύγχρονο δέντρο συνυπάρχουν αρκετές φορές σε ελληνικές πλατείες
Πάντως, κυρίως ανάμεσα σε ναυτικούς, ψαράδες και θαλασσοπόρους, το έθιμο με το στόλισμα καραβιού κρατάει ακόμα γερά. Ίσως και σαν μία μορφή τάματος στον Άη Νικόλα, προστάτη άγιο των ναυτικών, ο οποίος γιορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου, για μπουνάτσες τη νέα χρονιά. Αξίζει να σημειώσουμε, ότι σε αρκετές δυτικές χώρες, με το όνομα Santa Claus εννοούν τον Άγιο Νικόλαο και όχι τον Άη Βασίλη!
Τα καραβάκια, λοιπόν, εξακολουθούν να στολίζονται σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας – περισσότερο στα νησιά. Και αν και πιο σπάνια από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία στροφή αρκετών δήμων στην παράδοση, με καράβια να κάνουν την εμφάνισή τους σε όλο και περισσότερες πλατείες της χώρας. Τα βήματα αυτών είναι που ακολουθεί φέτος και η Αθήνα.
Το στολισμένο καράβι, λένε ότι, συμβολίζει την καινούρια πλεύση του ανθρώπου στη ζωή, μετά τη γέννηση του Ιησού. Ας ελπίσουμε, λοιπόν, το καράβι του Δήμου Αθηναίων, τοποθετημένο στην πλατεία Συντάγματος, απέναντι από το ελληνικό κοινοβούλιο, να δώσει νέα πλεύση στη χώρα το 2014, να την ταξιδέψει σε ήρεμα νερά και να μας δείξει τον δρόμο για ένα καλύτερο μέλλον.
Πηγή: ΓΟΝΙΜΗ ΓΡΑΜΜΗ
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://hamomilaki.blogspot.gr
Ο Γκρεμιστής!
Ὁ Γκρεμιστὴς - Επίκαιρο όσο ποτέ!!
Κωστής Παλαμάς:
Ο ποιητής πιθανώς ξαφνιάζει με την ίσως γεμάτη πάθος προσταγή: «Γκρεμίστε! » αλλά αυτή η προσταγή δεν είναι παρά η ανάγκη του ποιητή για δημιουργία.
Ήδη από τον πρώτο στίχο ο ποιητής τονίζει ότι η
ιδιότητα του «γκρεμιστή» είναι συνυφασμένη με αυτήν του «κτίστη», το γκρέμισμα
είναι η προϋπόθεση της δημιουργίας, αλλά και η πρόθεση για δημιουργία είναι η
προϋπόθεση για τον γκρεμιστή.
Ὁ Γκρεμιστὴς
Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης*
καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι*
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.
Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ αγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.
Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει
Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.
Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,
καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς* ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;
Καβάλα στὸ νοητάκι* μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω,* βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!
Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης*
καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι*
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.
Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ αγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.
Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει
Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.
Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,
καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς* ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;
Καβάλα στὸ νοητάκι* μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω,* βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!
Δειλοί και κρυφοί στίχοι,
1928
απελάτης= βυζαντινός φρουρός των συνόρων - ζωοκλέφτης.
απελατίκι= σιδερένιο ρόπαλο
πλατωσιές= πλατώματα, πλατύ άνοιγμα, ξέφωτο
νοητάκι= μαγικό άλογο με υπερφυσικές ικανότητες
γρικάω= ακούω
Για τον ποιητή, το γκρέμισμα δεν είναι μία άλογη
απόρροια ενός βίαιου μηδενισμού (όπως με μια απρόσεχτη ανάγνωση μπορεί να
νομίσει κανείς ), αλλά είναι μία ενέργεια που απαιτεί πίστη, «νου και καρδιά
και χέρι».
Δηλαδή ο ποιητής με την προσταγή: «Γκρεμίστε!», δεν
προτρέπει στην άκριτη (και υλική) καταστροφή αλλά στην κατεδάφιση
της ασχήμιας και του ψευδους που κυριαρχεί πλέον σχεδόν σε κάθε τι
ανθρώπινο, «σε πύργους και σε ναούς». Για τον ποιητή/ κτίστη, θεμέλιο
πρέπει να είναι η ίδια η αλήθεια της φύσης, «των πρωτογέννητων καιρών η πλάση
με τα αγρίμια», και έτσι δεν προτρέπει σε έναν οπισθοδρομισμό αλλά σε μια
ηθική και κοινωνική αναγέννηση, η οποία μπορεί να έρθει μόνο με την κατεδάφιση
των πλέον αλλοτριωμένων σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων («τὴν πολιτεία τὴν κάνω
ἐρμιά») και το εκ νέου κτίσιμό τους, αντλώντας από τις πρωταρχικές ανάγκες
που ώθησαν τον άνθρωπο σε κοινωνία.
Ο ποιητής νοιώθει αποστροφή και θυμό αλλά αν και
βρίσκεται στα μεσάνυχτα του μίσους πάντα κοιτάζει προς το φως το
απόμακρο της μέρας...με αυτόν τον τρόπο ότι γκρεμίζει, το γκρεμίζει με
ελπίδα και μόνο έτσι καταφέρνει να γίνεται και ο κτίστης. Με λίγα λόγια μόνο με
ελπίδα, ελευθερία από κάθε κηδεμονία («Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας
ὅποιοι εἶστε...») και στόχους για κάτι καλύτερο και πιο αληθινό μπορεί να
γκρεμιστεί η ασχήμια και το ψεύδος, αλλιώς - αν και δεν το λέει ο Παλαμάς - το
«γκρέμισμα» γίνεται μάλλον αυτοκαταστροφικό....
Στην
σημερινή εποχή της παρακμής και της κρίσης, τα λόγια της ποίησης του
Παλαμά ακούγονται μάλλον επίκαιρα και αναδεικνύουν τόσο τον άλογο
μηδενισμό της όποιας βίας όσο και την ίσως ανόητη και στο τέλος οδυνηρή
επιμονή μας να χτίσουμε πάνω στα θεμέλια της ασχήμιας και του
ψεύδους(κρύβοντας τα έτσι κάτω από το χαλί...).Η κρίση είναι βαθιά, συνάμα πολιτική και κοινωνική. Οι σχέσεις της κοινωνίας και της πολιτείας, όσο και οι θεσμοί της (πολιτικοί και μη) πάσχουν. Τα συστήματα που τους εκφράζουν είναι δυστυχώς φθαρμένα (δεν έχει σημασία αν είναι πλήρως ή μερικώς), αλλά η κάθαρση θα έρθει μονάχα μέσω της αναγέννησης.
Η αλήθεια των θεσμών της Δημοκρατίας και της κοινωνίας δεν μπορεί να γκρεμιστεί (όσο και αν το διατείνονται κάποιοι...) αλλά η φανέρωση και η πραγμάτωσή της προϋποθέτει το γκρέμισμα του ψεύδους και όλων των φορέων του.
Αλλά για να είσαι ο κτίστης, πρέπει να είσαι και ο γκρεμιστής και αυτό βέβαια θέλει τόλμη.
α.α.
/hamomilaki.blogspot.gr
Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014
Κυριακή προ Χριστού Γεννήσεως
Δοξαστικό Αίνων Κυριακής προ Χριστού Γεννήσεως ,
σε σύνθεση Κωνσταντίνου Πρίγγου.
Απόδοση από τον Πρωτοψάλτη Νικόλαο Ταπραντζή.
Απόδοση από τον Πρωτοψάλτη Νικόλαο Ταπραντζή.
Το Ιερό Βάπτισμα
Βάπτισμα ενηλίκων και νηπιοβαπτισμός
Προχωρούμε
στη δημοσίευση της μελέτης του ιεροδιακόνου Καισάριου (Δημήτριου) Χρόνη
για την Ποιμαντική και τελετουργική προσέγγιση του μυστηρίου του
Βαπτίσματος (προηγούμενη δημοσίευση:www.pemptousia.gr/?p=85067), με τα
ισχύοντα στο Βάπτισμα των ενηλίκων και την εισαγωγή στην τελετουργία
του νηπιοβαπτισμού.
Πηγή:stratosvassilikoshotel.com
1.
Το βάπτισμα των ενηλίκων εκτός εξαιρέσεων
και κίνδυνο θανάτου, δεν γίνεται όποια μέρα τύχει. Τελείται κατά τις μεγάλες
εορτές, και κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας. Η παράδοση διέσωσε τα ίχνη
των βαπτισματικών αυτών λειτουργιών∙ είναι αυτές στι οποίες ψάλλεται το «Ὅσοι
εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε» αντί του τρισαγίου, δηλαδή το Πάσχα, κατά κύριο και
πρώτο λόγο, τα Χριστούγεννα, τα Θεοφάνεια και η Πεντηκοστή. Το βάπτισμα δεν
είναι ιδιωτική υπόθεση αλλά πανηγυρική σύναξη ολόκληρης της Εκκλησίας.
2.
Οι κατηχούμενοι δεν βαπτίζονται ένας ένας,
αλλά ομαδικά. Ατομικά βαπτίσματα γίνονται μόνο σε περίπτωση ανάγκης.
3.
Το βάπτισμα δεν γίνεται σε κολυμβήθρες ή
σε βαρέλια ή σε ακατάλληλα σκεύη. Γίνεται σε βαπτιστήρια, που εξασ-φαλίζουν την
πλήρη τριπλή κατάδυση στο νερό, ή σε δεξαμενές, θάλασσες, λίμνες ή ποταμούς.
4.
Το βάπτισμα δεν είναι δημόσιο θέαμα, όπως
στα νήπια. Τελείται σε χώρους όπως τα βαπτιστήρια, που εξασφαλίζουν την
ιδιωτικότητα σε λογικά πλαίσια. Παρίσταντο μόνο ο βαπτίζων ιερεύς, οι
βαπτιζόμενοι και ο ανάδοχος. Η ακρίβεια που τηρείται με άκρα σχολαστικότητα,
ήταν ο βαπτιζόμενος να είναι τελείως γυμνός, όπως κατά την φυσική γέννησή του.
5.
Τα κατηχούμενα, οι εξορκισμοί, η απόταξη
και η σύνταξη και η ομολογία πίστεως δεν γίνονται πρό του βαπτί-σματος αλλά την
προηγούμενη μέρα. Οι δε εξορκισμοί διαβάζονται επανειλημμένα κατά την διάρκεια
της κατηχήσεως.
6.
Η άλειψη με το επορκιστό έλαιο γίνεται στα
καίρια μεν σημεία του σώματος από τον ιερέα, σ’ ολόκληρο δε το σώμα «ἀπό
κορυφῆς τριχῶν μέχρι πέλματος ποδῶν» από το διάκονο, τη διακόνισσα ή τον
ανάδοχο. Δεν είναι μια τυπική πράξη. Οι πατέρες αποδίδουν σ’ αυτή βασική
σπουδαιότητα.
7.
Ο ιερεύς φοράει λευκή πλήρη στολή και
επιμάνικα. Θέτει μόνο το χέρι στη κεφαλή του βαπτιζομένου κατά τις τρείς
καταδύσεις στο νερό. Η κατάδυση είναι πλήρης – και της κεφαλής.
8.
Ο νεωφώτιστος ενδύεται λευκό χιτώνα, την
«ἐμφώτιο ἐσθήτα», μετά την απόμαξη και όχι πριν από το βάπτισμα.
9.
Ο επίσκοπος δεν βαπτίζει. Παρίσταται στο
βάπτισμα και χρίει με το άγιο μύρο τα μέλη του βαπτισθέντος.
10.
Του χρίσματος, προηγείται η ευχή του
χρίσματος.
11.
Η τριχοκουρία (μαζί με την απόλουση) δεν
γίνονται κατά την ώρα του βαπτίσματος, αλλά μετά από αυτό, κατ’ ακρίβειαν την
ογδόη ημέρα ή έστω μετά το τέλος της θείας λειτουργίας.
12. Μετά την ένδυση δίνεται στο νεωφώτιστο ο
σταυρός και η λαμπάδα με τις σχετικές προσφωνήσεις αντίστοιχα[87]. «Εἶπεν ὁ
Κύριος∙ Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν..[88]» και «Εἶπεν ὁ Κύριος∙ Οὕτω λαμψάτω
το φῶς ὑμῶν..[89]».
13.
Ο νεωφώτιστος συνοδεύει κατά την είσοδο
των αγίων και απαραιτήτως κοινωνεί.
14.
Μετά το βάπτισμα μυούνται οι νεωφώτιστοι
στη χριστιανική λατρεία με τις λεγόμενες «μυσταγωγικές κατηχήσεις»[90].
Η απόλουση και η τριχοκουρία γίνονται κατά την τάξη την ογδόη ημέρα από του
Βαπτίσματος ημέρα, σε μια εορταστική σύναξη οιονεί της αποδόσεως της εορτής του
Βαπτίσματος[91].
2.1.2:«Τελετουργία
του βαπτίσματος
των
νηπίων».
Ο νηπιοβαπτισμός κατοχυρωμένος από την μακραίωνη πράξη και τη θεολογία
της Εκκλησίας, είχε κατ’ ανάγκη δυσμενείς επιπτώσεις στη τελεσιουργία του αγίου
βαπτίσματος. Ο φόβος θανάτου των νηπίων προκάλεσε την επιτάχυνσή του και την
τέλεσή του εκτός του αρχαίου φυσικού πλαισίου, της θείας λειτουργίας και των
μεγάλων εορτών. Για μεγάλο χρονικό διάστημα τελούνταν και στα σπίτια, πράγμα
που οδήγησε στην τέλεια αποξένωση του από την κοινότητα και τη μετατροπή του σε
οικογενειακή εορτή.
Υπήρξαν όμως και άλλες τελετουργικές επιπτώσεις. Η κατήχηση, εξορκισμοί κ.λπ.
προσκολλήθηκαν στην αρχή της τελεσιουργίας, η χρίση με το επορκιστό έλαιο έγινε
σχεδόν τυπική, η τελεία κατάδυση αποφεύγονταν ως επικίνδυνη, το χρίσμα δινόταν
αμέσως μετά το βάπτισμα για τον κίνδυνο παρατάσεως της γυμνότητας του βρέφους,
η τριχοκουρία και η απόλουση τυποποιήθηκαν και γινόταν συνοπτικά κατά το
βάπτισμα, οι ευχές μεταφέρονταν και λέγονταν κατά τον χρόνο της ενδύσεως, η
θεία κοινωνία αναβάλλονταν για την προσεχή θεία λειτουργία. Όλα αυτά απέβησαν
βαθμηδόν χρόνιες καταστάσεις από τις οποίες πολλές παραμένουν μέχρι και σήμερα.
Γενικά σε ορισμένες περιοχές το βάπτισμα των νηπίων διατηρεί πολλά στοιχεία της
παλαιάς ευπρέπειας και τάξεως. Αλλού έχει φθαρεί περισσότερο, τόσο που αγγίζει
τα όρια ιεροσυλίας. Η επιστροφή στην αρχαία ακρίβεια δεν είναι δυνατή. Θα
μπορούσε όμως να βελτιωθεί κατά πολύ η κατάσταση, ακόμα και μέσα στα επιτρεπτά
όρια της οικονομίας. Η επανασύνδεση δε με την θεία λειτουργία μπορεί να γίνει
σταδιακά και με σύνεση[92]. Ομοίως και η τέλεση από κοινού περισσοτέρων του
ενός βαπτισμάτων, σε ορισμένες μάλιστα μέρες του λειτουργικού έτους[93].
Η τελετουργία όσο αναφορά το βάπτισμα των νηπίων, είναι η ίδια που ακολουθείται
σήμερα στην ακολουθία του βαπτίσματος και την οποία εξετάζουμε στο επόμενο
κεφάλαιο πιο περιεκτικά.
[87]
Βλ. Ιωάννου Μ. Φουντούλη, «ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ Α΄, ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ» εκδ. δ’,
εκδ. ΜΥΓΔΟΝΙΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2004, σελ.282-285.
[88]Βλ.
Μτθ. 16,24.
[89]
Βλ.Μτθ 5,16.
[90]
Βλ. Ιωάννου Μ. Φουντούλη, «ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ Α΄, ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ» εκδ. δ’,
εκδ. ΜΥΓΔΟΝΙΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2004, σελ. 285-286..
[91]
Βλ. Ιωάννου Μ. Φουντούλη, «ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ»,
τομ. «άγιον Βάπτισμα», εκδ. Ιερά Μητρόπολη Δράμας, Δράμα 1996, σελ 144.
[92]
Βλ. Ιωάννου Μ. Φουντούλη, «ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ Α΄, ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ» εκδ. δ’,
εκδ. ΜΥΓΔΟΝΙΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2004, σελ. 286-287.
[93]
Βλ. Ι.Μ. Φουντούλη, «Το βάπτισμα των ενηλίκων, ο νηπιοβαπτισμός, το βάπτισμα
της ανάγκης τελετουργική θεώρηση στο τομ. «άγιον Βάπτισμα» Πρακτικά Α’
Πανελληνίου Λειτουργικού Συμποσίου, εκδ του Κλάδου της Επικοινωνιακής και
Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ΑΘΗΝΑ 2003 σελ 143.
ΠΗΓΗ: http://www.pemptousia.gr/
Αγιογραφία
Αγιογραφώντας μία εικόνα
«Ενορία εν δράσει...»
Μαθήματα Αγιογραφίας και κατασκευής φορητής εικόνας παρουσίασε ο Αγιογράφος και καθηγητής της Σχολής Βυζαντινής Αγιογραφίας της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς κ.Γιώργος Μποζάς, στην Ευαγγελίστρια Πειραιώς, στο πλαίσιο του Προγράμματος «Ενορία εν δράσει...»
Το σφουγγάρι των πιάτων
Τι άλλο μπορεί να κάνει ένα σφουγγάρι
πιάτων;;;(Εφαρμογές)
Συνήθως το
σφουγγάρι χρησιμοποιείται για το πλύσιμο και το τρίψιμο των βρόμικων πιάτων.Το
σφουγγάρι κουζίνας μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να φυτρώσετε σπόρους, να
χαλαρώσετε την ταπετσαρία, αφαιρέσετε τις διαρροές πετρελαίου, να αποψύξετε το
ψυγείο σας, και πολλά άλλα.
1. Χαλαρώστε
την ταπετσαρία:
Για να χαλαρώσετε την ταπετσαρία αν θέλετε να την βγάλετε, βουτήξτε ένα σφουγγάρι σε ζεστό νερό και στη συνέχεια περάστε το επάνω από τις άκρες της ταπετσαρίας.
2. Αρωματικό για το ψυγείο:
Βουτήξτε το σφουγγάρι σε μαγειρική σόδα και βάλτε το στο ψυγείο. Θα απαλλαγείτε από τις άσχημες μυρωδιές.
3. Ανακουφιστείτε από τον πονόδοντο:
Ρίξτε μερικές σταγόνες από γαρυφαλέλαιο σε ένα σφουγγάρι καθαρό και βάλτε το στα δόντια σας και μασήστε.
4. Κρατήστε τα φυτά σας ενυδατωμένα:
Βάλτε στον πάτο της γλάστρας ένα σφουγγαράκι. Αυτό θα κρατήσει την υγρασία από το νερό και θα μαζέψει το περίσσευμα νερού για να μην πέσει από το πιατάκι.
5. Κρατήστε στεγνά τα λαχανικά σας στο ψυγείο:
Βάλτε στον πάτο του συρταριού των λαχανικών δύο τρία σφουγγαράκια και από επάνω τα λαχανικά σας. Τα σφουγγαράκια θα ρουφήξουν την υγρασία και θα αποτρέψουν τη δημιουργία μούχλας και αποσύνθεσης.
6. Κάντε το σαπούνι χεριών να διαρκέσει περισσότερο:
Βάλτε το σαπούνι χεριών επάνω σε ένα σφουγγάρι και αυτό θα απορροφά κάθε φορά τα νερά που διαλύουν το σαπούνι.
ΠΗΓΗ:http://www.greekpress.gr/Για να χαλαρώσετε την ταπετσαρία αν θέλετε να την βγάλετε, βουτήξτε ένα σφουγγάρι σε ζεστό νερό και στη συνέχεια περάστε το επάνω από τις άκρες της ταπετσαρίας.
2. Αρωματικό για το ψυγείο:
Βουτήξτε το σφουγγάρι σε μαγειρική σόδα και βάλτε το στο ψυγείο. Θα απαλλαγείτε από τις άσχημες μυρωδιές.
3. Ανακουφιστείτε από τον πονόδοντο:
Ρίξτε μερικές σταγόνες από γαρυφαλέλαιο σε ένα σφουγγάρι καθαρό και βάλτε το στα δόντια σας και μασήστε.
4. Κρατήστε τα φυτά σας ενυδατωμένα:
Βάλτε στον πάτο της γλάστρας ένα σφουγγαράκι. Αυτό θα κρατήσει την υγρασία από το νερό και θα μαζέψει το περίσσευμα νερού για να μην πέσει από το πιατάκι.
5. Κρατήστε στεγνά τα λαχανικά σας στο ψυγείο:
Βάλτε στον πάτο του συρταριού των λαχανικών δύο τρία σφουγγαράκια και από επάνω τα λαχανικά σας. Τα σφουγγαράκια θα ρουφήξουν την υγρασία και θα αποτρέψουν τη δημιουργία μούχλας και αποσύνθεσης.
6. Κάντε το σαπούνι χεριών να διαρκέσει περισσότερο:
Βάλτε το σαπούνι χεριών επάνω σε ένα σφουγγάρι και αυτό θα απορροφά κάθε φορά τα νερά που διαλύουν το σαπούνι.
Η Μητέρα!!!
Είμαι η μητέρα ενός Ιερέα!
Η παρακάτω επιστολή γράφθηκε την επομένη της χειροτονίας ενός νέου κληρικού από τη μητέρα του, και απευθύνεται προς μία παιδική της φίλη
« Αγαπητή μου φίλη,
Ευλογημέν και δοξασμένο το όνομα του Θεού! Είμαι μητέρα ενός ιερέως.
Σε σένα προ τριάντα ετών είχα γράψει, όταν ο Θεός μου χάρισε αυτό το παιδί. Θυμάμαι ότι ήμουνα τρελή από χαρά. Γεμάτη ευτυχία. Το αισθανόμουνα να ζει κοντά μου, άπλωνε τα χέρια του και το άγγιζα στην κούνια του, σαν για να βεβαιωθώ, ότι το κατέχω πραγματικά. Ω, πόση είναι η διαφορά μεταξύ της χαράς εκείνης και αυτής που πλημμυρίζει σήμερα την ψυχή μου από ένα καινούργιο αίσθημα! Είμαι σήμερα η μητέρα ενός ιερέως! Αυτά τα χέρια που μικρούτσικα τα γέμιζα φιλιά εδώ και τριάντα χρόνια, αυτά τα χέρια είναι αφιερωμένα, αυτά τα δάκτυλα ήγγισαν τον Θεόν!
Αυτή η διάνοια που έλαβε από μένα το φως και στην οποία έδειξα τον σκοπό της ζωής, αναπτύχθηκε και ποτίστηκε από την αλήθεια, πέρασε κατά πολύ τη δική μου με τη μελέτη και τη θ. Χάρη και είναι τώρα Αφιερωμένη.
Αυτό το σώμα που περιποιήθηκα, προφύλαξα, που με έκανε να περάσω ολόκληρες νύχτες χύνοντας τόσα δάκρυα, όταν η ασθένεια το διεκδικούσε, αυτό το σώμα μεγάλωσε και είναι τώρα αφιερωμένο. Υπηρέτης της ψυχής ενός ιερέα. Το σώμα αυτό θα υποβάλλεται σε μύριους κόπους, για να ανορθώσει τους αμαρτωλούς, να διδάξει τους αγνοούντες, να οδηγεί προς τον Κύριο κάθε πλάσμα που Τον ζητεί.
Αυτή η καρδιά, ω, αυτή η αγνή καρδιά, που δεν θέλησε να εγγίσει παρά μόνο την καρδιά της μητέρας του, η καρδιά που έτρεμε σε κάθε επίγεια επαφή, είναι τώρα αφιερωμένη. Η αγάπη που εκχυλίζει από αυτήν, λέγεται φιλανθρωπία. Ω, το γνωρίζω εγώ το παιδί μου. Ξέρω τι θησαυρούς κρύβει μέσα του. Αυτή η αυτοσυγκέντρωση θα του είναι ένα πρόχωμα εναντίον του κόσμου της αμαρτίας. Αλλ’ όταν ο Θεός του στείλει μια ψυχή αποκαμωμένη, ταραγμένη ή απελπισμένη, πόσο θα ξέρει να κάνει χρήση των λόγων εκείνων που αναφέρουν και κάνουν γνωστό τον θησαυρό του θείου ελέους!
Ναι, θα κάνει καλό το παιδί μου. Θα είναι όπως η θεϊκή καρδιά, όλος ευσπλαχνία και αγάπη προς όλους.
Αληθινά, είμαι η μητέρα ενός ιερέως! Πως θα σου περιγράψω την χθεσινή τέλεση του ιερού Μυστηρίου της χειροτονίας! Ήμουνα εκεί. Μπροστά. Έβλεπα το παιδί μου να στέκεται όρθιο, να κλίνει το κεφάλι του, να γονατίζει μπροστά στην Αγία Τράπεζα, να σηκώνεται συντετριμμένο μετά την επίθεση των χειρών του Επισκόπου στο κεφάλι του. Άκουσα και ΄ γω κλαίγοντας τα λόγια: « Η θ. Χάρις η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα, προχειρίζεται τον …». Άκουσα το όνομα του. Άκουσα, άκουσα, άκουσα τα φτερουγίσματα των αγγέλων που ευχών έλθει εκεί. Ω, το παιδί μου ιερεύς! Αδυνατώ να σου περιγράψω τα συναισθήματα της στιγμής εκείνης. Ήταν η έκσταση μιας χριστιανής μητέρας.
Έλεγα: Σ’ ευχαριστώ Χριστέ μου. Σ’ ευχαριστώ. Μέχρι τώρα ήταν δικό μου. Εγώ κατέβαλα κάθε προσπάθεια για την μόρφωση της ψυχής του. Τώρα δεν είναι πλέον δικός μου, είναι αποκλειστικά δικός Σου. Κύριε Σου ανήκει. Διαφύλαξε τον από κάθε κακό και την αμαρτία. Είναι το άλας της γης, προφύλαξε τον από την ηθική σήψη. Κύριε μου, Σε αγαπώ και τον αγαπώ. Γέμισε τον με τις δωρεές του Παναγίου Πνεύματος. Τον σέβομαι και τον ευλαβούμαι, είναι ο ιερές Σου!
Ειρήνη ανέκφραστη είχε πλημμυρίσει την ψυχή μου. Τα μάτια μου είχαν γεμίσει από δάκρυα, από δάκρυα χαράς, αγάπης και ευγνωμοσύνης. Είχα στη ζωή μου πολλές καλές μέρες. Αυτή όμως, χωρίς άλλο, ήταν η ωραιότερη, και οι επίγειες σκέψεις δεν είχαν καμία πλέον θέση σ’ αυτή. Αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω την επιστολή, τα δάκρυα μου μουσκεύουν το χαρτί, είναι δάκρυα ευτυχίας».
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://greekpress.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)