Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2019

Άλφρεντ Νόμπελ

Ποιος ήταν ο Νόμπελ.

Ανακάλυψε τη δυναμίτιδα που σκότωσε τον αδελφό του και απομάκρυνε τον μεγάλο έρωτα της ζωής του. Ήταν πάμπλουτος και απόλυτα μόνος.

Η οικογένεια Νόμπελ ήταν μία από τις παλαιότερες οικογένειες βιομηχάνων στη Σουηδία και ο Άλφρεντ, ένας πρωτοπόρος «τρελός επιστήμονας» με περίσσια τόλμη στο επιχειρείν, που τα έκανε όμως θάλασσα στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Ο Άλφρεντ Νόμπελ σε νεαρή ηλικία

Γεννήθηκε το 1833 και ήταν ο τρίτος και μικρότερος γιος του Σουηδού μηχανικού Εμμανουήλ Νόμπελ, που κατασκεύαζε πολεμοφόδια για τη Ρωσία και κέρδισε πολλά χρήματα στον Κριμαϊκό πόλεμο. Από παιδί έδειξε μεγάλη έφεση στη Χημεία και τις ξένες γλώσσες και σε αντίθεση με τους δύο αδελφούς του, ο πατέρας του τον εμπιστεύθηκε σε οικοδιδάσκαλο και αργότερα τον έστειλε στην Αμερική να σπουδάσει δίπλα σε έναν Σουηδό μηχανικό.

Οι Νόμπελ συνεχίζουν να φτιάχνουν νάρκες, τορπίλες και κανόνια, αλλά σε καιρό ειρήνης δεν μπορούν να βρουν χρηματοδότες. Ο Άλφρεντ πήγε στη Γαλλία για να παρουσιάσει τις έρευνές του στη νιτρογλυκερίνη, αλλά οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι τον απέρριπταν. Όμως, ο Ναπολέων Γ΄ ενθουσιάστηκε και έδωσε εντολή στον τραπεζίτη Περέιρ να δανείσει 100.000 χρυσά φράγκα στον μικρό Νόμπελ. Ο ταλαντούχος νεαρός ανακάλυψε μια μέθοδο, με μια λιπαρή ουσία, που προκαλούσε έκρηξη στη νιτρογλυκερίνη δέκα φορές ισχυρότερη από τη μαύρη πυρίτιδα της εποχής. Όμως, το εκρηκτικό μείγμα δεν μπορούσε να τιθασευτεί και στις 3 Σεπτεμβρίου του 1864, το εργοστάσιο Νόμπελ ανατινάσσεται από μια ανάφλεξη. Πολλοί εργάτες θάβονται στα ερείπια και ανάμεσά τους, ο Αιμίλιος, ένας από τους αδελφούς του Άλφρεντ. Παρά τον θάνατο του αδελφού του, ο Άλφρεντ Νόμπελ συνέχισε να αναζητεί τρόπο για να ελέγχει τη λιπαρή ουσία ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται σε ορυχεία και διανοίξεις σηράγγων.

Η σουηδική κυβέρνηση υποχρέωσε τους Νόμπελ να κατασκευάσουν τη νέα τους μονάδα στις όχθες μιας λίμνης πολύ μακριά από τη Στοκχόλμη, για να μην τινάξουν την πρωτεύουσα στον αέρα! Γρήγορα όμως, ο φόβος μετατράπηκε σε ενδιαφέρον, όταν οι σουηδικοί σιδηρόδρομοι χρησιμοποίησαν τη νιτρογλυκερίνη για να ανοίξουν μια σήραγγα.

Το τυχαίο πείραμα

Κατά τη διάρκεια ενός πειράματος, σταγόνες από το υγρό έτρεξαν από ένα ραγισμένο δοχείο και έπεσαν πάνω στο πορώδες υλικό που χρησιμοποιούσε για τη συσκευασία. Αμέσως δημιουργήθηκε μια στερεή μάζα που καθιστούσε ευκολότερη τη χρήση της εκρηκτικής λιπαρής ουσίας. Η πυρίτιδα σε σκόνη έγινε η δυναμίτιδα που εδραιώθηκε στην κατασκευή των εκρηκτικών μέχρι την επανάσταση των πλαστικών. Η ανακάλυψη ήταν σημαντική, αλλά ακόμη δεν ήταν ασφαλής. Κάποιος Γερμανός ταξιδιώτης είχε ξεχάσει ένα δέμα με ποσότητα νιτρογλυκρίνης σε ένα ξενοδοχείο στη Νέα Υόρκη και στις 5 Νοεμβρίου 1865 η έκρηξη που προκάλεσε, τραυμάτισε 8 ανθρώπους. Μετά από ένα μήνα διαλύθηκε ένα πλοίο και 50 άνθρωποι σκοτώθηκαν, όταν εξερράγησαν 300 βαρέλια δυναμίτιδας στα ανοιχτά του Παναμά. Από ανάλογες εκρήξεις καταστράφηκαν δύο εργοστάσια στο Σίδνεϋ και το Αμβούργο. Ο Νόμπελ προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του και την μεθοδό του. Μπροστά στο δικαστήριο έριξε ένα δοχείο νιτρογλυκερίνη από ύψος και δεν προκλήθηκε έκρηξη. Μετά έριξε ένα σπίρτο που πήρε φωτιά αλλά δεν έγινε έκρηξη. Οι καταστροφές μπορεί να οφείλονταν στη ζέστη και ο Νόμπελ δεν έφερε ευθύνη. Όμως, οι πελάτες του και οι πλοιοκτήτες, του επέβαλλαν εμπάργκο και από το 1866 έως το 1867 ο τζίρος της επιχείρησής του καταρρακώθηκε.

Σύντομη κάμψη.

Το 1969 υπέγραψε μια μεγάλη συμφωνία στις ΗΠΑ στην οποία προμήθευε 300 βαρέλια δυναμίτιδας ημερησίως και ίδρυσε μια νέα εταιρεία. Αντίστοιχη ανταπόκριση δεν βρήκε στην Ευρώπη, παρά μόνο στο πρόσωπο του Πωλ Μπαρμπ, ιδιοκτήτη ενός χαλυβουργείου, ο οποίος έγινε και ο μοναδικός του φίλος.

Έως το 1874, ο Άλφρεντ Νόμπελ είχε ιδρύσει 12 εταιρείες σε 10 χώρες και είχε γίνει ζάπλουτος. Ωστόσο, ζούσε ινκόγνιτο σε ένα διαμέρισμα στο Παρίσι και είχε αφήσει μια μακριά γενειάδα για να κρύβει το πρόσωπό του, από το οποίο ξεχώριζαν τα σπινθηροβόλα γαλάζια του μάτια.

Η αγγελία

Ένιωθε μοναξιά και μια μέρα του 1876 δημοσίευσε την εξής αγγελία: «Κύριος όχι πια πολύ νέος, πολύ πλούσιος, πολύ μορφωμένος, που ζει στο Παρίσι, ζητά κυρία της ίδιας ηλικίας που να μιλά πολλές γλώσσες για να του χρησιμεύσει ως γραμματέας και να διευθύνει το σπίτι του». Ανταποκρίθηκε η 33χρονη Αυστριακή αριστοκράτισσα Μπέρτα Κίνσκυ, η οποία γοήτευσε τον Νόμπελ. Ο ερωτευμένος Άλφρεντ μεταμορφώθηκε σε βαθμό που της έγραφε στίχους και τους διάβαζε στην όμορφη Βιεννέζα. Η Μπέρτα όμως, ήταν βαθιά ειρηνόφιλη και δεν μπορούσε να πειστεί από τις απόψεις του Νόιμπελ, ο οποίος της έλεγε ότι επιθυμούσε να ανακαλύψει μια ουσία τόσο καταστροφική που θα καθιστούσε τον πόλεμο αδύνατο!

Η Μπέρτα φον Σούτνερ (1906) εγκατέλειψε τον Νόμπελ, αλλά συνέχισε να αλληλογραφεί μαζί του Κάποια στιγμή ο Νόμπελ πήγε να εγκαινιάσει ένα εργοστάσιο στη Σουδία και όταν επέστρεψε, η Μπέρτα το είχε σκάσει με τον ανηψιό του παλιού της εργοδότη, Βαρώνου φον Σούτνερ. Ο Άλφρεντ κλείστηκε στον εαυτό του, εγκατέλειψε το Παρίσι και εγκαταστάθηκε στην έπαυλη «Mio Nido» (Η φωλιά μου) στο Σαν Ρέμο. Το μόνο που δεν τον εγκατέλειψε ποτέ ήταν η εφευρετικότητά του. Ανακάλυψε το σύνθετο ελαστικό και την ηλεκτροχημεία. Συνεχίζει επίσης να τον γοητεύει η ιδέα της παγκόσμιας ειρήνης και διαβάζει με πάθος το βιβλίο «Κάτω τα όπλα» που έγραψε η Μπέρτα, με την οποία συνεχίζει να αλληλογραφεί παρά την πικρή του εμπειρία. Συναντήθηκαν για τελευταία φορά στη Ζυρίχη το 1892, στο περιθώριο ενός συνεδρίου για την ειρήνη και ο περίπατός τους εξελίχθηκε για ακόμη μια φορά σε μια αντιπαράθεση ιδεών για την ειρήνη. Υποστήριζε ότι όλα τα έθνη έπρεπε να κάνουν μια συμφωνία που θα εξασφάλιζε την ειρήνη για αιώνες και τουλάχιστον σε θεσμικό επίπεδο, αποδείχθηκε προφητικός, με τη δημιουργία της Κοινωνίας των Εθνών και του ΟΗΕ, πολλά χρόνια αργότερα. Ο Άλφρεντ Νόμπελ πέθανε το 1896 στο Σαν Ρέμο. Κληροδότησε τη μυθώδη περιουσία του που έφτανε τα 31 εκατομμύρια κορώνες σε ένα ίδρυμα που απονέμει από το 1901 μέχρι σήμερα, βραβεία επιστημών και φυσικά το Νόμπελ Ειρήνης. Το 1905 το Νόμπελ Ειρήνης απονεμήθηκε στην Μπέρτα φον Σούτνερ…

ΠΗΓΗ: https://www.mixanitouxronou.gr/a

"Υγρός χρυσός"!

Το νερό στο οποίο βράζουν τα ζυμαρικά είναι υγρός χρυσός!

Εάν πετάτε κι εσείς το νερό των ζυμαρικών αφού τα στραγγίξετε στο νεροχύτη, διαπράττετε ένα μαγειρικό «έγκλημα».

Μάθετε πώς να αξιοποιήσετε στο έπακρο το χρήσιμο αυτό παραπροϊόν που μπορεί να κάνει τα πιάτα σας πιο νόστιμα και να δέσει ιδανικά τις σάλτσες, βελτιώνοντας ταυτόχρονα τη γεύση και την υφή τους.

Αν στραγγίζετε το νερό από τα ζυμαρικά που μόλις βράσατε στο νεροχύτη, πετάτε ένα ανεκτίμητο προϊόν που οι σεφ αποκαλούν «υγρό χρυσό». Πρώτα από όλα, μην πιστεύετε αυτό που πολλοί συνιστούν: Δεν χρειάζεται να βράζετε τα ζυμαρικά σε πάρα πολύ νερό.

Η μαγεία του νερού των ζυμαρικών προέρχεται από το άμυλο που απελευθερώνεται καθώς μαγειρεύονται τα ζυμαρικά. Χρησιμοποιώντας πολύ νερό σημαίνει ότι αραιώνουμε πολύ το υγρό, καθιστώντας το πρακτικά άχρηστο. Όλο και περισσότεροι σεφ υποστηρίζουν αυτή την άποψη. Χρησιμοποιήστε μόνο όσο νερό χρειάζεστε για να καλύψετε τα ζυμαρικά καθώς βράζουν. Μην φοβάστε, δεν θα κολλήσουν, αρκεί να τα ανακατέψετε καλά κατά τα δύο-τρία πρώτα λεπτά του χρόνου μαγειρέματος. Και όταν είναι έτοιμα, το άμυλο θα έχει συγκεντρωθεί στο νερό που έβρασαν και θα το έχει θολώσει αισθητά.

Προσθέστε μια-δυο κουτάλες από το νερό αυτό μέσα στο τηγάνι με τη σάλτσα που έχετε ρίξει τα ζυμαρικά για να ολοκληρωθεί το μαγείρεμά τους. Με τον τρόπο αυτό βοηθάτε τη σάλτσα να κολλήσει στα ζυμαρικά και της δίνει μια θαυμάσια κρεμώδη υφή.

Μέχρι εδώ καλά. Αλλά δεν χρειάζεται να πετάξετε το υπόλοιπο νερό που δεν χρησιμοποιήσατε στη σάλτσα. Αντιμετωπίστε το σαν απόθεμα (ζωμό) και καταψύξτε το μέσα σε θήκες για παγάκια. Προσθέστε ένα ή δύο παγωμένους κύβους σε σούπες, ριζότι και φαγητά κατσαρόλας ή ακόμα για να προσαρμόσετε τη συνοχή μιας σάλτσας. Η γαλακτωματοποίηση (emulsification) κάνει τη διαφορά, όπως αποδεικνύουν η επιστήμη και οι γευστικοί μας κάλυκες. Πολύ συχνά, ένα πιάτο σπαγγέτι περικλείεται από μια υδαρή, κόκκινη μικρή λίμνη που εκτελεί χρέη σάλτσας.

Αυτή η αποτυχημένη σάλτσα προκύπτει όταν το νερό και το λάδι των ζυμαρικών και της σάλτσας διαχωρίζονται το ένα από το άλλο. Το άμυλο στο νερό των ζυμαρικών είναι ένας παράγοντας γαλακτωματοποίησης και πύκνωσης. Έτσι, αν κρατήσετε ένα μέρος από αυτό το νερό και στη συνέχεια αναμίξετε σιγά-σιγά λίγη ποσότητα με τη σάλτσα, δεσμεύετε μαζί τα υγρά και τα έλαια, δημιουργώντας ένα ιδανικά κρεμώδες σύνολο. Υπάρχει και ένα άλλο πλεονέκτημα της χρήσης του νερού: με το να μη ξεπλένετε τα ζυμαρικά, δημιουργείτε μια ωραία επίστρωση αμύλου που δεσμεύει τα ζυμαρικά με τη σάλτσα, προσφέροντας ακόμα περισσότερη αρμονία στο πιάτο σας.

Εάν μαγειρεύετε εναλλακτικά ζυμαρικά με φακές, μαύρα φασόλια, καστανό ρύζι ή σχεδόν οτιδήποτε άλλο, αυτά είναι όλα θαυμάσια αμυλώδη συστατικά και το νερό του βρασίματος μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί με τον ίδιο τρόπο.

Άλλοι τρόποι χρήσης του νερού των ζυμαρικών
Για το πότισμα των λουλουδιών
Τα φυτά θα το εκτιμήσουν. Είναι ιδανικό για το πότισμα λόγω του ορυκτού του περιεχομένου. Αφήστε το να κρυώσει πριν το χρησιμοποιήσετε.

Για σάλτσες και πέστο
Λειτουργεί ως ένας τέλειος συνδυαστικός παράγοντας για τη σάλτσα ντομάτας και όχι μόνο. Προσθέστε το τα τελευταία λεπτά του μαγειρέματος.

Για ζύμη ψωμιού και πίτσας
Όλες οι ζύμες ζύμης απαιτούν λίγο υγρό με μια πρέζα αλατιού. Με το νερό των ζυμαρικών σας, είστε ήδη ένα βήμα μπροστά. Απλά χρησιμοποιήστε όσο απαιτεί η συνταγή.

Για να μαλακώσετε τα όσπρια
Μουσκέψτε αποβραδίς κάθε είδους όσπρια σε αυτό το νερό και θα μας θυμηθείτε!

Για πλύσιμο πιάτων
Είτε το πιστεύετε είτε όχι, το εκχύλισμα αυτό ενεργεί ως φυσικό απορρυπαντικό. Το ζεστό νερό από τα βρασμένα ζυμαρικά είναι ιδανικό για μούλιασμα των ιδιαίτερα βρώμικων πιάτων και κατσαρολικών.

Για ένα spa ποδιών
Για όσους υποφέρουν από κουρασμένα ή πρησμένα πόδια μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, σίγουρα θα πρέπει να το δοκιμάσετε. Τόσο το ζεστό νερό όσο και τα μεταλλικά στοιχεία που περιέχει, θα αφήσουν τα πόδια σας απαλά και ανανεωμένα σε χρόνο μηδέν.

Για τα μαλλιά
Τα ταλαιπωρημένα μαλλιά θα αναζωογονηθούν και θα γίνουν πιο απαλά μετά από ένα 10λεπτο μασάζ με αυτό το νερό. Ξεπλύνετε καλά και μετά χρησιμοποιήστε το κανονικό σας σαμπουάν και θα εκπλαγείτε από τα αποτελέσματα.

ΠΗΓΗ: https://www.citypatras.gr/psychagogia/mustreads/to-nero-opoio-vrazoyn-ta-zymarika-ygros-chrysos/

Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2019

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ ΟΚΤΑΗΧΟΝ

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ οκτάηχον.

Κατά την ψαλτική παράδοση στη Λέρο.

Καταγραφή σε Βυζαντινή Παρασημαντική:

Ελευθέριος Ι.Χατζηλάρης-Δ/χος Μουσικοδιδάσκαλος Β.Μ.-

Πτ/χος Ειδ.Αρμονίας-Πτ/χος Αντίστιξης.

Το παρόν τροπάριο κατέγραψα κατ'απαγγελίαν

του πατρός μου ιερέως Σωφρονίου 1996 στη Λέρο!

Η Γλώσσα μου!!!

Ἀνακαλύπτω τὶς ρίζες τῶν λέξεων – Ἀληθεύοντες ἐν γλώσσῃ

Ἀνακηρύχτηκε ἢ ἀναγορεύτηκε διδάκτωρ; ἁγιοποιήθηκε ἢ ἁγιοκατατάχθηκε; Τὸ ἀναγορεύω χρησιμοποιεῖται γιὰ τὴν ἀπονομὴ τίτλου ἢ ἀξιώματος, τὸ ἀνακηρύσσω σημαίνει ἀνακοινώνω ἐπίσημα τὴν ἀπόφασή μου γιὰ τὴν ἀπονομὴ τίτλου ἢ ἀξιώματος. Ὅταν θέλουμε νὰ ποῦμε ὅτι κάποιος πῆρε τὸ διδακτορικό του θὰ ποῦμε: ἀναγορεύτηκε διδάκτωρ, ὅταν θέλουμε νὰ ποῦμε ὅτι τὸ Πανεπιστήμιο ἀποφάσισε νὰ ἀπονείμῃ τὸν τίτλο τοῦ διδάκτορος σὲ κάποιον ἡ διατύπωση θὰ ἔχῃ ὡς ἑξῆς: Τὸ Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ἀνακήρυξε τὸν δεῖνα διδάκτορα.

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐγγραφὴ τοῦ Ἁγίου Παΐσίου τοῦ Ἁγιορείτου στὶς δέλτους τῶν Ἁγίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας γράφτηκε: «Ἁγιοποιήθηκε ὁ Παΐσιος», «Ἔγινε Ἅγιος ὁ Παΐσιος», «ἀνακηρύχθηκε Ἅγιος ὁ Παΐσιος». Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι κονκλάβιο, γιὰ νὰ ἀποφασίζῃ πότε κάποιος θὰ λέγεται Ἅγιος, οὔτε ὁ Ἅγιος εἶναι αὐτοκράτορας, γιὰ νὰ ἀνακηρυχθῇ. Τὰ θαυμαστὰ σημεῖα καὶ ἡ περιρρέουσα πίστη τῶν πιστῶν παρακινεῖ τὴν Σύνοδο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νὰ διαπιστώσῃ τὴν γενικὴ ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση περὶ τῆς ἁγιότητας κάποιου μέλους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐν συνεχείᾳ ἡ Σύνοδος ὁρίζει νὰ συναριθμῆται «τοῖς Ὁσίοις Πατράσι καὶ Ἁγίοις τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας». Συνεπῶς ἡ Σύνοδος διακηρύσσει τὴν διαπιστωμένη ἁγιότητα τοῦ ἑκάστοτε Ἁγίου καὶ ὁρίζει ὅπως ἑορτάζεται πανορθόξως ἡ μνήμη του. Ἑπομένως ἡ Σύνοδος διακηρύσσει τὴν ἁγιότητα καὶ συγκαταριθμεῖ τὸν Ἅγιο στὶς ἁγιολογικὲς δέλτους, ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἁγιοκατατάχθηκε ἢ προστέθηκε στὸν ἁγιολογικὸ κατάλογο τῆς κατ΄Ἀνατολὰς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· δὲν ἁγιοποιήθηκε.

Καὶ κάτι τελευταῖο. Ἡ ἐτήσια μνήμη τοῦ Ἁγίου ἑορτάζεται, ἐμεῖς ἑορτάζουμε, ἡ Ἐκκλησία στὶς 23 Ἀπριλίου ἑορτάζει τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἀλλὰ ἡ ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἑορτάζεται στὶς 3 Νοεμβρίου. Ἐκεῖνος ποὺ ἑορτάζει εἶναι ὁ ἑορτάζων καὶ ὄχι ὁ ἑορταζόμενος.

ΠΗΓΗ: https://enromiosini.gr/

Η Ψαλτική Τέχνη.....

..... και η Βυζαντινή Μουσική

Εντός και Εκτός του Ναού

Ἕνας θεραπευτής
τῆς τοῦ Δαμασκηνοῦ Τέχνης

Ἡ Ἐκκλησία εἰσήγαγε στήν Λατρεία κάποιες τέχνες (ἀρχιτεκτονική, εἰκονογραφία κ.ἄ.), προκειμένου νά βοηθήση τόν ἄνθρωπο νά ἀνυψωθῆ συναισθηματικά καί πνευματικά. Μία ἀπό αὐτές τίς τέχνες εἶναι ἡ Ψαλτική Τέχνη (ΨΤ). Σκοπός τῆς εἰσαγωγῆς τῆς ΨΤ στόν Ναό καί στήν Λατρεία εἶναι νά ἐπενδύση τόν ποιητικό καί πεζό λόγο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὑμνογραφίας μέ ἀνάλογη μουσική.

Ἡ ΨΤ λοιπόν γεννήθηκε καί διαμορφώθηκε γιά νά καλύψη τούς στόχους τῆς Λατρείας. Ἡ Βυζαντινή μουσική (ΒΜ) γεννήθηκε πρωτίστως γιά νά ὑπηρετήση τήν ψαλτική τέχνη, γιατί ἡ ἐντός τοῦ Ναοῦ ψαλμωδία πρέπει νά διέπεται ἀπό ἀρχές καί νά ὑπακούη σέ κανόνες, ὅπως κάθε τέχνη. Δέν πρέπει νά παρατηρῆται ἀσυδοσία καί αὐθαιρεσία, ὅπως συμβαίνει στήν ἑβραϊκή χάβρα.

Δευτερευόντως ἡ ΒΜ χρησιμοποιήθηκε ἀπό τούς λαϊκούς τραγουδιστές, οἱ ὁποῖοι, μή ἔχοντες ἄλλον τρόπο νά διατυπώσουν γραπτά τίς μουσικές τους ἐπιδόσεις, χρησιμοποίησαν τήν ΒΜ. Αὐτή ἡ ἔξοδος τῆς ΒΜ πρός τήν δημώδη ποίηση ἀνάγκασε τήν Ἐκκλησία νά ἐπιλέξη ἀπό τό εὗρος τῶν δυνατοτήτων τῆς ΒΜ νά χρησιμοποιοῦνται ἐντός τῶν Ναῶν– λατρείας ὁρισμένες κλίμακες, συγκεκριμένοι ρυθμοί, συνδυασμοί, μεταβολές καί συνθέσεις τῶν κλιμάκων, πού πρέπει νά ἐπιλέγωνται γιά τήν σύνθεση τῶν μουσικῶν μελῶν, τά ὁποῖα ἐπενδύουν τόν ἐκκλησιαστικό λόγο ἔτσι, ὥστε τό μέλος νά ὑπηρετῆ τόν λόγο καί νά μήν τόν ἀπαξιώνη. Ἔτσι οἱ ἐκτός τοῦ Ναοῦ χρησιμοποιούμενες μουσικές συνθέσεις ἀποτέλεσαν τήν ἐσωτερική ΒΜ, ἐνῶ οἱ ἐκτός τοῦ Ναοῦ χρησιμοποιούμενες μουσικές συνθέσεις ἀποτέλεσαν τήν ἐξωτερική ΒΜ.

Στήν ἐκκλησία δέν ψάλλουμε ἀνταγωνιστικῶς. Πρέπει νά ψάλλουμε μέ ἕνα στόμα καί μιά ψυχή, ἔτσι ὥστε ἡ προσωπική μονωδία νά μετατρέπεται σέ ὁμαδική ἁρμονία. Στίς μέρες μας ὅμως, δυστυχῶς, ἡ ΒΜ φόρεσε τόν κοσμικό μανδύα καί ἔγινε μέσον ἐπιδείξεως τῶν ταλαντούχων καί μή. Κάθε δημόσια ἐκδήλωση πλέον ἐπενδύεται μέ τήν ΨΤ, ὅπως ὁ μαϊδανός διανθίζει κάθε φαγητό. Τό πάθος τοῦ ἐγωϊσμοῦ καί τῆς προβολῆς ὁδήγησε τήν ΨΤ ἐκτός τοῦ Ναοῦ – λατρείας, ὅπου οἱ ἀκροατές εἶναι περισσότεροι καί ἀδαεῖς. Ἀκούγοντας τήν ΨΤ ἐντυπωσιάζονται καί ἐγκωμιάζουν τόν ἱεροψάλτη καί ἐνθαρρύνουν ἔτσι τό πάθος τοῦ ἐγωϊσμοῦ του. Αὐτοί (οἱ ἱεροψάλτες) αὐτοαναδεικνύονται θεματοφύλακες τῆς ΒΜ καί διευρύνουν τίς δραστηριότητες καί στό διαδίκτυο. Οἱ ἀναρτήσεις στό διαδίκτυο καί ἡ πληθώρα τῶν ψηφιακῶν δίσκων ἀπομακρύνουν τούς ἐνδιαφερομένους γιά τήν μάθηση τῆς ΒΜ μακριά ἀπό τόν δάσκαλο. Οἱ ἐνδιαφερόμενοι ὅμως γιά τήν ἐκμάθηση τῆς ΨΤ πρέπει νά γνωρίζουν ὅτι ἡ ΨΤ μαθαίνεται κοντά στόν ψάλτη. Ὅσα πτυχία ἀπό Σχολές καί Ὠδεῖα καί ἄν ἔχουν πάρη, ἄν δέν μαθητεύση κάποιος ἐπί μακρόν κοντά στόν δάσκαλο τῆς ΨΤ θά εἶναι ἡμιμαθής καί κατά συνέπειαν ἀμαθής. Γιατί τό πρῶτο πού θά κάνη κι αὐτός θά εἶναι νά κυκλοφορήση κάποιον ψηφιακό δίσκο καί νά ἀναρτήση τήν ἡμιμάθειά του στό διαδίκτυο. Ἀποτέλεσμα τῶν παραπάνω εἶναι ἡ κάθε μετριότης καί ὁ κάθε νεοσσός τῆς ΒΜ νά ἀναδεικνύεται ὡς κορυφή καί θεματοφύλακας τῆς ΒΜ, προσφέροντας μέτρια ὡς κακά πρότυπα τῆς ΒΜ στούς ἀκροατές πού ἀγνοοῦν τήν ΒΜ.

Γεννᾶται λοιπόν τό ἐρώτημα, εἶναι δυνατόν νά ἀπολαύση κανείς ὁποιαδήποτε τέχνη ἐκτός τοῦ φυσικοῦ της περιβάλλοντος; Μποροῦμε νά φαντασθοῦμε ἕνα ἄγαλμα μοντέρνας τέχνης νά εἶναι τοποθετημένο σέ ἀρχαιολογικό χῶρο; Ποιόν ἐκκλησιαστικό λόγο μπορεῖ νά ἀνυψώση ἡ ΨΤ, ὅταν προσφέρεται σέ ἕνα στάδιο, μία αἴθουσα ἐκδηλώσεων ἤ ἕνα θέατρο, ὅπου δέν ὑπάρχει ἐκκλησιαστικό περιβάλλον; Καί φυσικά ἀφοῦ δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξη ἐκτός τοῦ Ναοῦ ἐκκλησιαστικό περιβάλλον, γιά νά τονώσουν τό ἀκροατήριο συμπληρώνουν τό πρόγραμμα μέ Δημοτικά παραδοσιακά τραγούδια, τό περιεχόμενο τῶν ὁποίων εἶναι ἐξωεκκλησιαστικό. Ἀπευθυνόμενοι οἱ ψάλτες σέ ἕνα ἀκροατήριο ἡ πλειονότης τοῦ ὁποίου δέν ἐκκλησιάζεται, κοντά στά Δημοτικά τραγούδια, προκειμένου νά ἐντυπωσιάσουν, ψάλλουν καί τό «Ἄξιόν ἐστι…». Ἄν ρωτούσαμε τήν Παναγία, δέν ξέρω τί θά ἀπαντοῦσε.

Παρακολουθοῦμε στίς τηλεοπτικές ἐκπομπές νά παρουσιάζωνται ἱεροψάλτες, καί μάλιστα ρασοφορεμένοι, οἱ ὁποῖοι νά ἰσχυρίζωνται καί νά προσπαθοῦν νά παρουσιασθοῦν ὡς πυρῆνες πολιτισμοῦ, γιατί πέραν τῆς ψαλτικῆς τους ἰδιότητος ἀσχολοῦνται καί μάλιστα ἐξ ἴσου, ἐγώ θά ἔλεγα περισσότερο, καί μέ τό Δημοτικό τραγούδι καί νά ἰσχυρίζωνται ὅτι ὑπηρετοῦν τόν πολιτισμό. Μερικοί δέ νά τραγουδοῦν ἤ νά παίζουν ὄργανα σέ νυχτερινά κέντρα, σέ γλέντια γάμων καί ἄλλες δραστηριότητες, πού δέν ἁρμόζουν στήν ἱεροψαλτικές δραστηριότητές τους. Δικαιολογοῦν δέ τίς παραπάνω ἐξω-ἱεροψαλτικές δραστηριότητές τους, ἰσχυριζόμενοι ὅτι οἱ παλαιοί δάσκαλοι ἦταν ὀργανοπαῖκτες μουσικῶν ὀργάνων καί κατά συνέπεια εἶχαν παρόμοιες δραστηριότητες παράλληλα μέ τήν ἱεροψαλτική τους ἰδιότητα. Ἡ ἱεροψαλτική ἰδιότητα καί οἱ ἐξ αὐτῆς προερχόμενες δραστηριότητες εἶναι ὑπεράνω αὐτῶν τῶν δραστηριοτήτων.

Εὐτυχῶς ἐλάχιστοι θεωροῦν ὡς ἀπαραίτητη τήν χρήση ὀργάνων καί στήν ἐποχή μας, ἰσχυριζόμενοι ὅτι διαφορετικά δέν εἶναι δυνατόν νά μάθη ὁ ψάλτης τά διαστήματα. Κανείς ἀπό τούς δασκάλους, στούς πόδας τῶν ὁποίων εἶχα τήν δυνατότητα νά μαθητεύσω, δέν ἰσχυρίζεται κάτι τέτοιο. Ἀλλά καί ἄν δεχτοῦμε τόν ἰσχυρισμό τους, αὐτός εἶναι ἔξω ἀπό κάθε παράδοση, διότι στόν κατ᾿ ἐξοχήν χῶρο τηρήσεως καί σεβασμοῦ πρός τήν παράδοση τῆς ψαλτικῆς τέχνης πού εἶναι τό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου εἶχα τήν εὐλογία νά διδαχτῶ, νά συναναστραφῶ καί νά συζητήσω κατ᾿ ἐπανάληψη γιά τήν ΨΤ στίς ἐπί πενήντα χρόνια ἐπισκέψεις μου μέ ὅλους τούς ἁγιορεῖτες ψάλτες, δέν ἄκουσα νά διατυπώνουν αὐτόν τόν ἰσχυρισμό. Καί ἐπιστημονικά κρινόμενη ἡ ἄποψη αὐτή πάσχει, διότι ὁ ἦχος ἑνός παλλομένου σώματος (ἐν προκειμένῳ ἡ χορδή) ἐξαρτᾶται ἀπό τό ὑλικό πού συνιστᾶ τό παλλόμενο σῶμα (χορδή) ἀπό τίς γεωμετρικές του διαστάσεις καί συνθῆκες τοῦ περιβάλλοντος κατά τήν στιγμή πού πάλλεται. Κατά συνέπεια ἡ ἀκριβής προσέγγιση τῶν διαστημάτων μέ τήν χρήση ὀργάνων εἶναι μία οὐτοπία, διότι ὅλα εἶναι σχετικά. Γι᾿ αὐτό χρειάζεται ὁ διδάσκαλος τῆς ΨΤ, ὁ ὁποῖος νά κατευθύνη τόν μαθητή πρός μία σταθερή κατεύθυνση ἀνάλογη μέ τήν φωνητική ἱκανότητα καί δυνατότητα τοῦ μαθητοῦ. Τό καλύτερο μουσικό ὄργανο πού ὑπάρχει στήν φύση εἶναι ὁ λάρυγγας τοῦ ἀνθρώπου.

Τελευταῖα παρατηροῦμε καί ἱερεῖς νά διευθύνουν ὀρχήστρες καί χορωδίες πού παρουσιάζουν ἔντεχνα ἤ Δημοτικά τραγούδια. Καί διερωτᾶται κανείς, ἄραγε αὐτό εἶναι τό ἔργο τοῦ ἱερέως; Συχνά ἐπίσης δημιουργεῖται σκάνδαλο ὅταν ἡ προβολή τῆς ΨΤ ἐπιχειρεῖται ἀπό γυνακεῖες χορωδίες. Φιλόμουσες καί καλλίφωνες κυρίες, ἐνδεδυμένες μέ τελευταίας μόδας κομψή περιβολή, φορώντας κοσμήματα καί ψιμυθιωμένες, προσπαθοῦν νά ἀποδώσουν μέλη τῆς ΒΜ, καί μάλιστα συνοδεύοντας τούς ἱερούς αὐτούς ἤχους μέ λικνισμούς τῶν σωμάτων. Στηρίζουν δέ τό ἐγχείρημα αὐτό σέ συμπεράσματα ἐρευνητῶν καί καθηγητῶν τῆς Μουσικολογίας τῆς Ἑσπερίας.

Ὅλοι οἱ σύγχρονοι καθηγητές τῆς ὀρθοφωνίας ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ ψάλτης δέν μπορεῖ νά τραγουδάη τραγούδια. Γιατί τότε, ὅταν θά ψάλλη στόν Ναό, θά τραγουδάη, καί ὅταν τραγουδάη ἐκτός Ναοῦ, θά ψάλλη. Καί τό ἕνα καί τό ἄλλο εἶναι λάθος. Δέν μποροῦμε ἐμεῖς οἱ ψάλτες νά τά κάνουμε καί τά δύο, κανένας σοβαρός τραγουδιστής δέν τό κάνει αὐτό. Ὅσοι ἱεροψάλτες τό κάνουν, ἱκανοποιοῦν μόνον τόν ἐγωϊσμό τους. Ἐνδεχομένως κάποιος νά θεωρήση τίς ἀπόψεις αὐτές ἀκραῖες καί νά ἀναρωτηθῆ· δέν πρέπει νά προβάλλουμε τήν ΨΤ, ὥστε νά γίνη γνωστή στό εὐρύ κοινό; Ἡ ἀπάντηση στό εὔλογο αὐτό ἐρώτημα εἶναι ἡ ἑξῆς· Ἡ ΨΤ διατηρήθηκε «ἀνά τούς αἰώνας» χωρίς νά ἔχη καμμία προβολή ἀπό κανέναν, γιατί ἡ ἀξία της, ὅπως αὐτή παρουσιάζεται μέ τά ἔργα τῶν μεγάλων συνθετῶν της, εἶναι διαχρονική. Ἄν ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι θεραπευτές της ἐπιθυμοῦμε τήν προβολή της, αὐτό πρέπει νά γίνεται μέ φειδώ καί σέ ἀνάλογο περιβάλλον καί μέ τήν ἁρμόζουσα γιά τήν ΨΤ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα, μέ καλά ὀργανωμένες ἐμφανίσεις ἀπό καλλίφωνους καί ἐπιδέξιους τεχνίτες τῆς ΨΤ. Ἡ ΨΤ δέν προβάλλεται σέ κινηματοθέατρο ἤ στό διαδίκτυο, ὅπου οἱ ἄνθρωποι πού παρακολουθοῦν, ὡς ἐπί τό πλεῖστον δέν ἐκκλησιάζονται καί ἔτσι δέν μποροῦν νά ἀντιληφθοῦν τήν ΨΤ. Εἶναι χαρακτηριστική ἡ στάση τοῦ ΑτΜΧΕ Θρασύβουλου Στανίτσα σχετικά μέ τό θέμα αὐτό, ὁ ὁποῖος ἔκανε μόνο μία ἐμφάνιση τόν χρόνο καί αὐτό μετά ἀπό πίεση. Διεκήρυττε δέ «ἄν θέλετε νά ἀκούσετε ψαλμωδία, ἐλᾶτε στήν ἐκκλησία».

Θεωρῶ λοιπόν ὅτι εἶναι καιρός ἐμεῖς οἱ ψάλτες νά περιοριστοῦμε στίς ἐμπλουτισμένες μουσικά ἀκολουθίες ἐντός τοῦ Ναοῦ, ὅπου «ἦχος καθαρός ἑορταζόντων» καί νά βοοῦμε «Κύριε, δόξα σοι». Οἱ μουσικές συνθέσεις πού μᾶς ἄφησαν οἱ ἀνά τούς αἰῶνες διδάσκαλοι τῆς ΨΤ ἔχουν ἀπαράμιλλο κάλλος καί μεγαλεῖο, γι᾿ αὐτό εἶναι διαχρονικές καί διατηρήθηκαν μέχρι σήμερα, ἀρκεῖ νά μάθουμε νά τίς ἐκτελοῦμε. Οἱ ἐπεξεργασίες και οἱ δῆθεν βελτιώσεις τῶν ἔργων τῶν παλαιῶν διδασκάλων πού ἐπιχειροῦν πολλοί εἶναι σάν νά βάφουμε τόν Παρθενώνα μέ πλαστικά χρώματα! Ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι πού μποροῦν σήμερα νά συνθέσουν πρωτογενεῖς μουσικές συνθέσεις πού νά ἀντέξουν στόν χρόνο.

Ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι ἄς μάθουμε νά ἐκτελοῦμε σωστά αὐτά πού οἱ παλαιότεροι μᾶς παρέδωσαν, «χωρίς νά ἐκπληρώνουμε τήν ἁμαρτία».

Περιοδικό Ε.ΡΩ. Τεύχος 37 σελ. 38-41

Η Μητέρα!

Γράμμα ενός Παιδιού στη Μητέρα του

Σε αγαπώ από την ώρα που η καρδιά μου χτύπησε κοντά στη δική σου. Δεν με γνώριζες ακόμα, όμως εγώ μαμά σε ένιωθα, σε άκουγα με προσοχή.

Ανέπνεα όταν ανέπνεες, αισθανόμουν κάθε σου συναίσθημα και ήμουνα κοντά σου με τον δικό μου τρόπο. Θεωρούσες ότι δεν άκουγα και δεν καταλάβαινα αλλά μαμά, τα γνώριζα όλα.

Και μετά έφτασε η ημέρα που συναντηθήκαμε από κοντά. Η ημέρα που ένιωσα το χάδι σου και κοιταχτήκαμε για πρώτη φορά. Με είδες ταλαιπωρημένο μωρό γιατί πάλεψα και έβαλα τα δυνατά μου να περάσω την πόρτα έξω στη ζωή κι εσύ μαμά πονούσες και ήσουν εξαντλημένη. Μετά ξεκίνησε να έρχεται κόσμος, φίλοι και συγγενείς μας αποθέωναν σε ευχές και κοπλιμέντα για την άφιξη μου και τη μεγάλη σου στιγμή να γίνεις μητέρα.

Το ξέρω πως μόλις επέστρεψα στο σπίτι προκάλεσα αναστάτωση. Είχες άγχος κι ένιωθες τεράστια ευθύνη, μα συνάμα μεγάλη χαρά. Ξενυχτούσες για εμένα, ανησυχούσες, περιόρισες τον εαυτό και τις ανάγκες σου και έκανες τα πάντα για να με μεγαλώσεις σωστά.

Σήμερα θέλω να σου μιλήσω. Άκουσε με, μαμά. Σήμερα θέλω να σου ζητήσω να με αγαπάς άνευ όρων. Έχω ανάγκη την αγάπη σου να υπάρχει σε ό,τι κι αν κάνω. Ακόμα κι όταν δεν αποδίδω καλά στα διαγωνίσματα, να ξέρεις πρώτα από όλα εγώ νιώθω την αποτυχία. Ούτε εγώ την αντέχω και πολλές φορές καταφεύγω στη ζωηρότητα και την αδιαφορία για να απαλύνω και τις δικές μου σκέψεις.

Εσύ με μαλώνεις γιατί θέλεις το καλύτερο για εμένα, όμως μαμά είμαι παιδί ακόμα και σε χρειάζομαι μέχρι να ενηλικιωθώ. Όταν τσακώνεστε μέσα στο σπίτι, κάνω τα δικά μου προσπαθώντας να σου τραβήξω την προσοχή. Πονάω κι εγώ μαμά, αλλά πώς να αντιδράσω, πώς να στο πω ότι στεναχωριέμαι; Κάθε μου κίνηση σου φωνάζει αναγνώρισέ με, αποδέξου με κι ενθάρρυνέ με.

Κανένας βαθμός, καμία σκανταλιά μου δεν μπορεί να σπάσει την αγάπη μας, μην το ξεχνάς. Σε έχω ανάγκη κοντά μου ως οπαδό. Να με αγαπάς και την ώρα που πέφτω και αποτυγχάνω, μην με αγαπάς με όρους και προϋποθέσεις. Κάνω πράγματα που σε ενοχλούν αλλά και εγώ θέλω να γευτώ εμπειρίες.

Μην προσπαθείς να με αποτρέψεις επειδή εσύ τις γνωρίζεις και βρέθηκαν στον δικό σου δρόμο. Άσε με να προσπαθήσω, να βαδίσω στο δικό μου μονοπάτι. Σε θέλω κι εσένα μαζί. Δίπλα μου, να με στηρίζεις,

Δούλεψε με τον εαυτό σου να γίνεις καλύτερη κάθε μέρα και να εμπνεύσεις κι εμένα σε έναν νέο τρόπο ζωής. Σε αγαπώ μαμά, μη με αφήνεις χωρίς αγάπη όταν δεν σου είμαι αρεστό παιδί.

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2019

Δοξολογία, ῆχος πλ. δ΄.

Ἀργή Δοξολογία Ἰακώβου, ἦχος πλ. δ΄.

Ἱεροψάλται οἱ: Ἀντώνιος Πεζανάκης

& Ἰωάννης Σκαλίδης

Ἱ. Ν. Ἁγίων Κων/νου & Ἑλένης Χανίων 1996

Κυριακή των Αγίων Πατέρων

"ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ο ΧΟΡΟΣ"

ΔΟΞΑΣΤΙΚΟΝ ΤΩΝ ΑΙΝΩΝ,ἦχος πλ. δ΄.

ΤΣΑΜΚΙΡΑΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ

Ζωντανή ηχογράφηση με τον αείμνηστο Ματθαίο που ψάλλει στην Κύπρο,Κυριακή των Αγ.Πατέρων στο μνημόσυνο του αδικοχαμένου γιου του.

Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2019

"Κύριος ποιμαίνε με.."

Σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ

(κλασσική + βυζαντινή μουσική)

Ο 22ος Ψαλμός του Δαβίδ (You are with me) σε αριστουργηματική σύνθεση, ενορχήστρωση του Βασίλη Τσαμπρόπουλου και εκτέλεση της Νεκταρία Καρατζή που «συμφιλιώνει» την βυζαντινή με την κλασσική μουσική.

Από τον τελευταίο σύμπακτο δίσκο του Β.Τσ. με τίτλο «Ελέησον«.

Ψαλμός 22

ΚΥΡΙΟΣ ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει. 2 εἰς τόπον χλόης, ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν, ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέ με, 3 τὴν ψυχήν μου ἐπέστρεψεν. ὡδήγησέ με ἐπὶ τρίβους δικαιοσύνης ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. 4 ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ· ἡ ράβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν. 5 ἡτοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν, ἐξεναντίας τῶν θλιβόντων με· ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου, καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον. 6 καὶ τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, καὶ τὸ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν

ΠΗΓΗ:http://istologio.org/?

Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2019

Ὁ Ἀπόστολος Φύλιππος, ὁ ἐκ τῶν 7 Διακόνων (11 Ὀκτωβρίου)

Ὁ Ἅγιος Φίλιππος, ὁ Διάκονος

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει αὔριο, 11 Ὀκτωβρίου, τήν μνήμη τοῦ Ἀποστόλου Φιλίππου, ἑνός ἐκ τῶν ἑπτά Διακόνων.

Στήν Πάτμο καί ἰδιαίτερα στό Μοναστήρι μας, ὅπου φυλάσσεται ἡ Τιμία Κάρα Του, ἡ μνήμη Του τιμᾶται ὅλως ἰδιαιτέρως, καί συγκαταλέγεται στίς μεγάλες καί ἐπίσημες γιορτές του.

Παραθέτω ἕνα μικρό κείμενο ἀπό τό Συναξάριο τοῦ Ἁγίου ἀπό τήν πηγη: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Καταγόταν ἀπό τήν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης καί ἦταν διάκονος μεταξύ τῶν ἑπτά διακόνων τῆς πρώτης Ἐκκλησίας στήν Ἱερουσαλήμ (Πράξ. στ’).

Ἐπίσης, ἦταν ἔγγαμος καί εἶχε τέσσερις θυγατέρες, προικισμένες μέ προφητικό χάρισμα. (Πράξ. κα’ 8 – 9). Ὁ Φίλιππος, ὅμως, δέν στάθηκε μόνο στήν Ἱερουσαλήμ. Πῆγε στή Σαμάρεια καί κήρυξε τό Εὐαγγέλιο, σάν γνήσιος καί αὐτός «Ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ κατά πίστιν ἐκλεκτῶν Θεοῦ καί ἐπί γνῶσιν ἀληθείας τῆς κατ’ εὐσέβειαν». Δηλαδή Ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ γιά νά διδάξει μεταξύ ἐκείνων πού ἐξέλεξε ὁ Θεός, τήν πίστη καί τήν ἐπίγνωση τῆς ἀλήθειας, πού ὁδηγεῖ στήν εὐσέβεια.
Ἐκεῖ στήν Σαμάρεια, διά τοῦ κηρύγματός του βάπτισε χριστιανό τόν Σίμωνα τόν μάγο. Ἔπειτα, ὁ Φίλιππος συνάντησε στό δρόμο του τόν Εὐνοῦχο τῆς βασίλισσας Κανδάκης, καί ἀφοῦ τόν κατήχησε, βάπτισε καί αὐτόν Χριστιανό. Κατόπιν, πῆγε στίς Τράλλεις τῆς Μ. Ἀσίας, ὅπου μέ τή διδασκαλία του ἔπεισε ὅλους σχεδόν τούς κατοίκους τῆς πόλης νά πιστέψουν στόν Χριστό.
Ὁ Φίλιππος στήν πόλη αὐτή, ἀφοῦ ἔκτισε καί χριστιανικό ναό, παρέδωσε στόν Θεό τήν ψυχή του.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείας χάριτος, πλήρης ὑπάρχων,

διηκόνησας, τῇ Ἐκκλησίᾳ,

ὡς Διάκονος τοῦ Λόγου Ἀπόστολε·

θεοσημείαις δέ θείαις χρησάμενος,

τῆς Σαμαρείας τά πλήθη κατηύγασας.

Μάκαρ Φίλιππε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε,

δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.

Φωτισθείς ἐν Πνεύματι τῷ Παναγίῳ,

τά τῆς γῆς πληρώματα,

ταῖς σαῖς φωτίζεις διδαχαῖς,

καί τῶν θαυμάτων λαμπρότησι,

ἱερομύστα Ἀπόστολε Φίλιππε.

Μεγαλυνάριον.

Πίστεως τό πλήρωμα γεωργῶν,

ἐξ αὐτοῦ παρέχεις,

τῷ πληρώματι τῶν πιστῶν,

ὡς ἐκλελεγμένος, διακονεῖν ἁγίοις·

ἐξ οὗ ἡμῖν μετάδος, Φίλιππε ἔνδοξε.

ΠΗΓΗ:http://faneromenihol.gr

Υγεία!!!

Tέσσερα φάρμακα για την υγεία!

Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμία

Ἀδελφοί μου χριστιανοί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως,

1) Σᾶς εὔχομαι τήν ὑγεία σας καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στήν οἰκογένειά σας. «Θά σᾶς δώσω, χριστιανοί μου, – τούς λέγω – τέσσερα φάρμακα γιά τήν ὑγεία σας. Ἀλλά θέλω νά τά πάρετε καί τά τέσσερα. Τό πρῶτο, εἶναι τό νά τρῶτε, ὄχι τά πρόχειρα ἐκεῖνα φαγητά πού κάνουν στούς δρόμους τῶν πόλεων, γιά νά «βουλώσουν» τήν πείνα τους, γιατί αὐτά κάνουν ζημιά στήν ὑγεία. Ἀλλά νά τρῶτε φαγητό καλομαγειρεμένο, ὅπως τό ἔκαναν παλαιά οἱ γονεῖς σας ἐδῶ στά χωριά μας. Δεύτερο φάρμακο, εἶναι τό νά κοιμᾶστε. Προτοῦ νά κοιμηθεῖτε νά σταυρώνετε τό μαξιλάρι σας, τρεῖς φορές, «Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», καί νά κοιμᾶστε ἥσυχα, χωρίς νά σκέπτεστε τίς ἀγωνίες σας. Γιατί θά ἔχετε ἀϋπνία. Ὡς τρίτο φάρμακο σᾶς λέγω τό νά μήν στενοχωρεῖστε. Δέν βγαίνει τίποτε μέ τήν στενοχώρια, χριστιανοί μου. Τά μπερδεύουμε χειρότερα τά πράγματα, γιατί χάνουμε τό κουράγιο μας. Ἀλλά θά πεῖτε, πῶς νά μήν στενοχωρούμαστε, ἀφοῦ ἔχουμε τόσα προβλήματα; Γιά τά προβλήματά σας, ἀδελφοί μου, πατέρες καί μητέρες μου καί ἅγιες γιαγιές, γιά τά προβλήματά σας, λέγω, σᾶς δίνω τό τέταρτο καί τό πιό καλό φάρμακο: Τό νά τά ἀκουμπᾶτε ὅλα στήν Παναγία. Νά λέτε: «Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου!». Καί θά δεῖτε πόσο ὡραῖα θά σᾶς ἔρθουν ὅλα τά θέματά σας.

2) Ἀλλά εἶμαι χαρούμενος, γιατί βρῆκα δύο ὡραῖα κειμενάκια, δύο κοντινῶν μας ἁγίων, τοῦ ἁγίου Πορφυρίου καί τοῦ ἁγίου Παϊσίου. Εἶναι σχετικά μέ τήν ὑγεία τά κείμενα αὐτά. Σᾶς παρακαλῶ πολύ νά τά διαβάσετε. (α) Σᾶς παραθέτω τό πρῶτο κείμενο τοῦ ἁγίου Πορφυρίου. Μᾶς λέγει: «Νά προσέχεις τή δίαιτά σου, νά μήν τρῶς τροφές πού πειράζουν τήν πάθησή σου καί παχαίνουν. Νά μή μένεις πολλές ὧρες στό κρεβάτι, γιατί θά ξαναρρωστήσεις. Νά κινεῖσαι, νά ἀσκεῖσαι, ἀλλά μέ μέτρο. Νά περπατᾶς, ἀλλά οὔτε πολύ γρήγορα οὔτε πολύ ἀργά, οὔτε σέ ἀνηφοριές οὔτε σέ κατηφοριές, οὔτε σέ μεγάλο ὑψόμετρο οὔτε σέ μικρό. Νά βαδίζεις, μέ κανονικό ρυθμό, σέ ἴσιο μέρος, χωρίς νά κουράζεσαι. Νά βγαίνεις ἔξω. Δέ θά σοῦ πῶ ποῦ νά πᾶς• πήγαινε ὅπου σοῦ ἀρέσει, φθάνει νά εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἀθήνα, μακριά ἀπό τά καυσαέρια, πού σέ βλάπτουν πολύ στήν ὑγεία σου. Νά μή βγαίνεις ἔξω στό πολύ κρύο καί στήν πολλή ζέστη. Ὅταν βγαίνεις στό κρύο, νά κρατᾶς ἕνα μαντήλι μπροστά στή μύτη καί τό στόμα σου, γιά νά μήν ἀναπνέεις ψυχρό ἀέρα, καί στή ζέστη νά φορᾶς καπέλο, γιά νά μή σέ πειράξει ὁ ἥλιος στό κεφάλι. Νά προσέξεις πολύ τήν ψυχική πίεση καί τό ἄγχος, πού αἰσθάνεσαι στήν ἐργασία σου. Ξέρω, ὅτι ἐκεῖ δέ σέ πιέζουν, καί ἐξωτερικά φαίνεσαι ἤρεμος, ἀλλά ἐσωτερικά καταπιέζεις μόνος σου τόν ἑαυτό σου, γιά νά μήν ὑστερήσεις ὡς πρός τούς ἄλλους καί γιά νά ἀποδώσεις καλύτερη καί περισσότερη ἐργασία. Εἶδες τώρα, πού πῆρες ἀναρρωτική ἄδεια καί ἔμεινες ἀρκετές μέρες μακριά ἀπό αὐτή τήν ἐργασία σου, πόσο ἠρέμησες ἐσωτερικά; Ὅταν θά κάνεις ἄλλου εἴδους ἐργασία, δέ θά ἔχεις ἄγχος. Νά διαβάζεις πατερικά βιβλία καί νά προσεύχεσαι. Πρό πάντων νά μή στενοχωριέσαι. Ἔτσι ἡ ὑγεία σου θά πάει καλύτερα. Ὅσο πιό πολύ θά ἀγαπᾶς τό Χριστό, τόσο πιό πολύ θά χαίρεσαι καί τόσο πιό λίγο θά στενοχωριέσαι. Ὅλα νά τά κάνεις μέ ἀγάπη καί εὐχαρίστηση, χωρίς πίεση καί ἄγχος. Νά παίρνεις καί τά φάρμακά σου, ἴσως κάποτε νά τά πετάξεις κι αὐτά» . (β) Σᾶς δίνω τώρα καί τό ἄλλο κείμενο τοῦ ἁγίου Παϊσίου, σχετικό μέ τό ἄγχος, ἀπό τό ὁποῖο ὑποφέρουν ἰδιαίτερα οἱ ἄνθρωποι σήμερα: «Γιά τίποτε νά μήν ἔχετε ἄγχος. Τό ἄγχος εἶναι τοῦ διαβόλου. Ὅταν βλέπετε ἄγχος, νά ξέρετε ὅτι ἐκεῖ ἔχει βάλει τήν οὐρά του τό ταγκαλάκι. Ὁ διάβολος δέν πηγαίνει κόντρα. Ἄν ὑπάρχη μία τάση, σπρώχνει καί αὐτός, γιά νά ταλαιπωρήση καί νά πλανήση τόν ἄνθρωπο. Τόν εὐαίσθητο λ.χ. τόν κάνει ὑπερευαίσθητο. Ὅταν ἔχης διάθεση νά κάνης μετάνοιες, σπρώχνει καί ὁ διάβολος νά κάνης περισσότερες ἀπό τήν ἀντοχή σου καί, ἄν οἱ δυνάμεις σου εἶναι περιορισμένες, δημιουργεῖται μιά νευρικότητα, γιατί δέν τά βγάζεις πέρα, καί στήν συνέχεια σοῦ δημιουργεῖ ἄγχος μέ ἐλαφρά ἀπελπισία κατ’ ἀρχάς καί μετά συνεχίζει… Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν ἀρχάριος μοναχός, ἕνα διάστημα, μόλις ἔπεφτα νά κοιμηθῶ, μοῦ ἔλεγε ὁ πειρασμός: “Κοιμᾶσαι; Σήκω! Τόσοι ἄνθρωποι ὑποφέρουν, τόσοι ἔχουν ἀνάγκη…” Σηκωνόμουν καί ἔκανα μετάνοιες, ὅ,τι μποροῦσα. Μόλις ἔπεφτα νά κοιμηθῶ, ἄρχιζε ξανά: “Οἱ ἄλλοι ὑποφέρουν κι ἐσύ κοιμᾶσαι; Σήκω!” Σηκωνόμουν πάλι. Μέχρι πού ἔφθασα νά πῶ: “Ἄχ, νά μοῦ κόβονταν τά πόδια, τί καλά! Θά ἤμουν τότε δικαιολογημένος, ἀφοῦ δέν θά μποροῦσα νά κάνω μετάνοιες”. Μιά Μεγάλη Σαρακοστή τήν ἔβγαλα μέ τό ζόρι, γιατί πήγαινα νά στριμώξω τόν ἑαυτό μου περισσότερο ἀπό τήν ἀντοχή μου. Ὅταν νιώθουμε στόν ἀγώνα μας ἄγχος, νά ξέρουμε ὅτι δέν κινούμαστε στόν χῶρο τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Θεός δέν εἶναι τύραννος νά μᾶς πνίγη».

Mέ πολλές εὐχές,

† Ἀρχιερεύς Ἰερεμίας

Το κάπνισμα...

Ακόμα και πέντε τσιγάρα την ημέρα αρκούν

για να προκαλέσουν βλάβη στους πνεύμονες

Αρκούν λιγότερα από πέντε τσιγάρα τη μέρα για να προκαλέσει κάποιος βλάβη στους πνεύμονες του, ενώ για τους πρώην καπνιστές οι επιπτώσεις μπορεί να είναι ορατές ακόμη και μετά από τρεις δεκαετίες, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Αυτό το συμπέρασμα έρχεται να αμφισβητήσει την έως τώρα καθιερωμένη άποψη ότι μετά από λίγα χρόνια διακοπής του καπνίσματος, η λειτουργία των πνευμόνων επιστρέφει στη φυσιολογική λειτουργία της.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Ελίζαμπεθ Όελσνερ, επίκουρη καθηγήτρια ιατρικής του Ιατρικού Κολλεγίου του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό πνευμονολογίας «The Lancet Respiratory Medicine», μελέτησαν στοιχεία για περισσότερους από 25.000 ανθρώπους, καπνιστές και μη.

Η μελέτη συσχέτισε το κάπνισμα με τη βασική λειτουργία των πνευμόνων, την ποσότητα αέρα που ένας άνθρωπος εισπνέει και εκπνέει. Η λειτουργία αυτή μειώνεται φυσιολογικά με το πέρασμα του χρόνου και το κάπνισμα είναι γνωστό ότι επιταχύνει αυτή την εξέλιξη.

Διαπιστώθηκε ότι η λειτουργία των πνευμόνων επιδεινώνεται στους «ελαφρούς» καπνιστές (έως πέντε τσιγάρα τη μέρα) με ρυθμό πιο όμοιο (7,65 mL ετησίως) με εκείνο των βαριών καπνιστών (11,24 mL) παρά των μη καπνιστών (μηδέν για τη συγκεκριμένη ανάλυση). Αυτό, κατά τους ερευνητές, σημαίνει ότι ένας «λάιτ» καπνιστής μπορεί να χάσει σε ένα χρόνο όση λειτουργία των πνευμόνων χάνει ένας βαρύς καπνιστής μέσα σε εννέα μήνες – μια διαφορά όχι μεγάλη.

«Πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι το κάπνισμα λίγων τσιγάρων τη μέρα δεν είναι και τόσο κακό. Αποδεικνύεται όμως ότι η διαφορά στην απώλεια της λειτουργίας των πνευμόνων μεταξύ κάποιου που καπνίζει πέντε τσιγάρα και ενός που καπνίζει δύο πακέτα τη μέρα, τελικά είναι σχετικά μικρή. Το κάπνισμα λίγων τσιγάρων καθημερινά είναι πολύ πιο επικίνδυνο από ό,τι νομίζουν πολλοί. Ο καθένας πρέπει να ενθαρρυνθεί σοβαρά να κόψει το κάπνισμα, άσχετα με το πόσα τσιγάρα καπνίζει τη μέρα», δήλωσε η δρ Όελσνερ.

Η μελέτη έκανε και άλλη μία απομυθοποιητική αποκάλυψη, ότι η ζημιά στη λειτουργία των πνευμόνων δεν αποκαθίσταται μετά από λίγα χρόνια διακοπής του καπνίσματος. Αν και διαπιστώθηκε ότι η πνευμονική λειτουργία μειώνεται με πολύ πιο αργό ρυθμό στους πρώην καπνιστές (1,57 mL ετησίως περισσότερο από ό,τι στους μη καπνιστές), σε σχέση με τους ενεργούς σήμερα καπνιστές (9,42 mL ετησίως πιο πολύ σε σχέση με τους μη καπνιστές), χρειάζονται τουλάχιστον 30 χρόνια για να εξισωθεί ο ρυθμός της μειωμένης πνευμονικής λειτουργίας των πρώην καπνιστών με εκείνο των μη καπνιστών.

«Υπάρχουν ανατομικές διαφορές στους πνεύμονες που επιμένουν για χρόνια αφότου έχουν κόψει το τσιγάρο οι καπνιστές, ενώ και η δραστηριότητα των γονιδίων τους συνεχίζει να εμφανίζει διαφορές για καιρό», ανέφερε η Όελσνερ.

Η επίπτωση του καπνίσματος στους πνεύμονες εξηγεί γιατί οι καπνιστές είναι πιθανότερο να εμφανίσουν Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), η οποία διαγιγνώσκεται, όταν η λειτουργία των πνευμόνων πέφτει κάτω από ένα όριο. Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, οι «λάιτ» καπνιστές κινδυνεύουν περισσότερο από ΧΑΠ από ό,τι είχαν συνειδητοποιήσει οι περισσότεροι επιστήμονες έως τώρα. Αυτό, σύμφωνα με τους ερευνητές, οφείλεται κυρίως στο ότι οι περισσότερες έρευνες πάνω στη ΧΑΠ έχουν εστιάσει σε όσους καπνίζουν πολύ και όχι λίγο.

Πηγη: https://www.pentapostagma.gr/

Εὐθανασία!

Η ευθανασία και η θέση του επιστήμονα Ιατρού

της Μαρίας Σκαμπαρδώνης

Ο κάθε θεράπων ιατρός ορκίζεται στην αρχή της πορείας του, μέσα στο χώρο της Ιατρικής, πως δε θα χορηγήσει ποτέ θανατηφόρο φάρμακο σε κάποιον ασθενή, με σκοπό την ανακούφιση του ίδιου από μία ανίατη ασθένεια. Για την επιστημονική συνείδηση του γιατρού, ο όρκος είναι αποτέλεσμα εσωτερικής προαίρεσης και απόρροια της βαθιάς ανάγκης του ίδιου να θεραπεύσει τον άνθρωπο που νοσεί.

Όταν ο πόνος του ασθενούς φτάσει σε ένα ανυπόφορο στάδιο, τότε ο νους του μέσα στο χάος που γεννά η αγωνία της ασθένειας, η αναμονή του τέλους αλλά και ο φόβος που προκαλεί η συνειδητοποίηση πως ο πόνος δεν τελειώνει, επιζητεί και βλέπει ως λύτρωση το θάνατο.

Και ενώ πραγματικά ο ασθενής έχει το δικαίωμα να υποστηρίζει τη δική του άποψη για την εξέλιξης της πορείας και της υγείας του, ο γιατρός οφείλει να μη δεσμευτεί στο να τερματίσει τη ζωή του ίδιου, να μη συνδράμει σε κάτι τέτοιο και να επιδιώξει με κάθε δυνατό τρόπο την προσπάθεια της επαναφοράς και της ίασης.

Η πράξη της ευθανασίας η οποία συνδέεται πολλές φορές με τον οίκτο από την πλευρά του γιατρού, παρεξηγείται και παρερμηνεύεται. Γιατί η αναμονή του θανάτου, έτσι και αλλιώς, είναι ένα κομμάτι της ζωής, αφού αυτή είναι η φυσική κατάληξη όλων μας. Όταν κάποιος όμως επιθυμεί, ακόμα και στη χειρότερη και πιο δυσάρεστη συνθήκη που βιώνει, να φύγει πριν το φυσικό του τέλος, αυτό συνιστά ακόμα και τότε μία πράξη αυτοκτονίας. Και ενώ ο ασθενής δικαιολογείται εξαιτίας του αφόρητου πόνου και της προσπάθειας που καταβάλλει ο ίδιος για να λυτρωθεί, ο επιστήμονας ιατρός δεν μπορεί να συνδράμει και να συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο. Ο σκοπός της Ιατρικής δεν είναι το να επισπεύσει το θάνατο, αλλά να αγωνιστεί για τη ζωή ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες.

Η ζωή ακόμα και μέσα στον μεγαλύτερο πόνο δεν παύει να έχει αξία και δεν μπορεί κανείς να προεξοφλεί την πιθανή εξέλιξη μίας κατάστασης και να προδικάζει για την παντελή απουσία κινήτρων. Ο θεράπων ιατρός δεν μπορεί να επικαλεστεί τον οίκτο, μιας και εκείνος δεν αποτελεί γνήσιο δείγμα σεβασμού προς έναν ισάξιο άνθρωπο, αλλά εμπεριέχει μέσα του την υποτίμηση του άλλου. Ο ιατρός σέβεται το δώρο της ζωής, γνωρίζει τις απεριόριστες δυνατότητες της ίδιας και σε καμία περίπτωση δε συμφωνεί με το να καταδικάσει κάποιον σε μία απόφαση η οποία είναι οριστική και δεν αναγνωρίζει καμία μεταμέλεια και επαναφορά. Ο ιατρός αγωνίζεται μέχρι το τέλος, πάντοτε ελπίζει για τη βελτίωση και γνωρίζει πως ανά πάσα ώρα και στιγμή, μπορεί να εφευρεθεί κάποιο νέο φάρμακο ή κάποια καινούργια θεραπευτική μέθοδος, η οποία θα βελτιώνει την ποιότητα ζωής του ασθενούς, ακόμα και θα του χαρίζει περισσότερα χρόνια ζωής. Ο ιατρός δε γίνεται να επιθυμεί να απαλλαγεί από έναν ‘’ενοχλητικό’’ άρρωστο, αλλά στέκεται δίπλα του και τιμά το επάγγελμά του που επιτελεί το δύσκολο και συνάμα τόσο υπέροχο ρόλο του παρηγορητή της ζωής. Ο ίδιος δεν μπορεί να εναντιωθεί στο καθήκον που επιτάσσει η ηθική της Ιατρικής επιστήμης, ούτε να χρησιμοποιήσει την κατάσταση ενός αρρώστου ως ‘’ηθικό άλλοθι’’. Αγωνίζεται μέχρι τέλους και εξαντλεί κάθε πιθανότητα για τη βελτίωση μίας κατάστασης.

Έτσι, ο ιατρός συνεχίζει να μένει πιστός στο σωτήριο έργο του και η Ιατρική δεν παύει να έχει το σπουδαίο ρόλο του παρηγορητή και σωτήρα της ζωής.

ΠΗΓΗ: https://www.pentapostagma.gr/

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γερμανός Γαλάνης

Ἐψηφισμένος Ἐπίσκοπος Ταμιάθεως

κ. Γερμανός,

ἀπόφοιτος τῆς Πατμιάδος Ἐ. Σχ.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Γερμανός, κατά κόσμον Νικόλαος, Γαλάνης γεννήθηκε στό Δρυμό Λαγκαδᾶ τό ἔτος 1951. Φοίτησε στήν Ἐκκλησιαστική Σχολή τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας στή Χαλκιδική καί στήν Πατμιάδα Ἐκκλησιαστική Σχολή. Σπούδασε Θεολογία στό Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης καί ἐκάρη Μοναχός τό ἔτος 1973.

Τό 1977 χειροτονήθηκε Διάκονος ἀπό τόν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Βεροίας καί Ναούσης κυρό Παῦλο καί τό 1979 Πρεσβύτερος ἀπό τόν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Λαγκαδᾶ κυρό Σπυρίδωνα.

Διετέλεσε ἐπί πολλά ἔτη προϊστάμενος στόν Μητροπολιτικό Ναό τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Λαγκαδᾶ καί Πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεως.

Τό 2010 ἔλαβε, κατόπιν αἴτησής του, ἀπολυτήριο γιά τή Μητρόπολη Ἱερισσοῦ, Ἁγίου καί Ἀρδαμερίου, στήν ὁποία ὑπηρέτησε μέχρι τό 2018 περίπου, μεταβάς ἔκτοτε στήν Αἴγυπτο, προκειμένου νά προσφέρει τίς ὑπηρεσίες του στό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας.

Σήμερα ἡ Ἱερά Σύνοδος τοῦ ἀνωτέρω Πατριαρχείου, κατόπιν είσηγήσεως τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας κ. Θεοδώρου, τόν ἐξέλεξε Ἐπίσκοπο Ταμιάθεως. Πρόκειται περί Κληρικοῦ ἐγνωσμένης πνευματικότητας καί μεγάλης προσφορᾶς στήν Ἐκκλησία.

Ἡ Πατμιάδα σεμνύται καί πάλι καί καυχάται ἐν Κυρίῳ, γιά τήν ἀνάδειξη ἑνός ἀκόμη ἀποφοίτου της, στόν Γ΄ βαθμό τῆς Ἱερωσύνης.

"Ο ΠΑΤΜΙΟΣ".

Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019

Ο παππούς καί η γιαγια..

Ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς στην ανατροφή των παιδιών

Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς στην ανατροφή των παιδιών μας; Πότε αυτή η σχέση γίνεται δυσλειτουργική; Μήπως είναι καλύτερα να αναθέσω την φροντίδα του παιδιού μου σε έναν επαγγελματία; Δείτε τις απαντήσεις από τους ψυχολόγους του Οργανισμού μας τον Στέφανο και Δημήτρη

Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2019