Ο Δάσκαλός μου!!

Στον Δάσκαλο με αγάπη και ευγνωμοσύνη:

 Η  δημιουργία της αξίας  του  ανθρώπου

Δρ. Γεώργιος Ν. Κόιος, Ιατρός-Ενδοκρινολόγος

Γεννιέται  ένας άνθρωπος. Από την ανυπαρξία έρχεται στο φως ένα νέο πρόσωπο. Οι γονείς το υποδέχονται γοητευμένοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι δοξάζουν  και ευχαριστούν τον Θεό για το υπέροχο δώρο Του.  Την καινούργια ύπαρξη την θεωρούν δώρο δικό Του. Μερικοί δεν δέχονται αυτήν την αλήθεια. Με γειά τους, με χαρά τους. Δικό τους πρόβλημα. Αυτοί που το θεωρούν  ως δώρο του Θεού το εμπιστεύονται σε Αυτόν.  Φροντίζουν από νωρίς να βρούν τρόπους να το μεγαλώσουν με νουν Κυρίου για να αποκτήσει νόημα η ζωή τουμ ως νέου ανθρώπου. Να μη είναι απλά ένα ακόμη άτομο, αλλά ένα πρόσωπο, μια μοναδική ύπαρξη, με όνομα και υπόσταση ανεπανάληπτη. Εκφράζει εγωισμό αυτή η σκέψη; Όχι. Είναι η αλήθεια. Έτσι, όπως την θέλει ο Δημιουργός. Ελεύθερη και μοναδική προσωπικότητα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά την απλότητα, το ταπεινό φρόνημα, την ανιδιοτέλεια, την αγάπη, την διάθεση να διακονεί χωρίς να ζητά ανταπόδοση, την αγάπη στην αλήθεια και την πίστη στον Δημιουργό Πατέρα.

Όμως, η νέα αυτή ύπαρξη για να ολοκληρωθεί στην πορεία της ζωής ως μοναδικό πρόσωπο χρειάζεται  φροντίδα που να οδηγεί σε αυτόν τον δρόμο προς την τελείωση.

Οι γονείς, η οικογένεια του, αποτελούν το κατεξοχήν περιβάλλον που θα επηρεάσει την πορεία του. Η αγάπη, η στοργή, η γενικότερη μέριμνα για την ανάπτυξή του, το παράδειγμα, η στάση των γονιών γενικά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, θα αποτελέσουν το βάθρο στο οποίο θα στηρίξει το παιδί την προσωπική  πορεία στην ζωή του.  Ό,τι βλέπουν, ακούν, αντιλαμβάνονται και κινεί την προσοχή τους το αντιγράφουν και το καταγράφουν στην μνήμη τους. Αποτελούν την βάση για τις δικές τους αντιδράσεις.

Δεν είναι, όμως , μόνο οι γονείς που καθορίζουν τον χαρακτήρα των παιδιών. Παράγοντες, όπως το ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον, η κοινότητα και προπαντός το σχολικό, συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας.

Το σχολικό περιβάλλον, η μαθητική κοινότητα και ιδιαίτερα η προσωπικότητα του δασκάλου είναι καθοριστικοί παράγοντες προσδιορισμού του χαρακτήρα του εύπλαστου παιδιού.

Ιδιαίτερα θα σταθούμε στην ανεκτίμητη προσφορά του δασκάλου. Θα αναφερθούν και προσωπικά βιώματα ώστε όσα εκτεθούν να περιλαμβάνουν και εμπειρίες ζωής.

Υπάρχει άραγε άνθρωπος στον κόσμο, που διαθέτει κοινό νου, να σκεφθεί τους δασκάλους του και να μη τον διαπεράσει ρίγος συγκίνησης και ευγνωμοσύνης!

Ζητούμε συγγνώμη από τους αναγνώστες, καθώς θα αναφερθούμε προσωπικά στους δικούς μας δασκάλους, αλλά πιστεύουμε ότι τα ίδια αισθήματα και σκέψεις ισχύουν για τον κάθε μαθητή προς το σεβαστό πρόσωπο των δασκάλων. Θα χρησιμοποιηθεί το ενικό πρόσωπο του δασκάλου και σε αυτό θα περιλαμβάνεται το σύνολο των δασκάλων, που αποτελούν τμήμα από τα πιο σεβαστά, αγαπημένα και άξια να τιμώνται πρόσωπα.  Αποτελούν μια ιερή εικόνα προσώπου που προσδιορίζεται με ό,τι εκλεκτότερο περιλαμβάνει η έννοια της λέξης  Δ ά σ κ α λ ο ς.

Αποτελούσαμε την πρώτη κανονική Πρώτη τάξη του Δημοτικού μετά την τραγική δεκαετία 1940-1950. Πολλοί συμμαθητές ήταν μεγάλης σχετικά ηλικίας λόγω των πολέμων. Νηπιακή προπαιδεία δεν υπήρχε και έπρεπε να κολυμπήσουμε νωρίς στα βαθειά. Όταν τα βλέπει κανείς, μεγάλος πια, φαίνονται απλά και εύκολα. Για μας, καθώς αρχίζαμε αμέσως με την πρώτη τάξη και με τις συνθήκες εκείνης της εποχής, ήταν βουνό. Βοηθήματα, βιβλία και ό,τι άλλο σχετικό με την μάθηση ήταν σε ανεπάρκεια. Τα μόνο βοήθημα που είχαμε ήταν ο Δάσκαλός μας, ο Κύριος, για μας τα μαθητούδια και το αναγνωστικό μας.   Με πόση αγάπη, ενδιαφέρον, στοργή και προπαντός υπομονή, καθόταν να μας μάθει το κάθε γράμμα. Πως γράφεται, πως προφέρεται. Μας μάθαινε να συνταιριάζουμε τις γιώτες και τις κουλούρες και να φτιάχνουμε τα διάφορα γράμματα της αλφα-βήτας. Όταν μάθαμε την αλφα-βήτα, μας μάθαινε να βάζουμε τα γράμματα το ένα δίπλα με το άλλο, να τα βάζουμε τα σημαδάκια που τα έλεγαν τόνους και σημεία στίξης, να μάθουμε που πρέπει να δυναμώνουμε την φωνή και να τονίζουμε και που να ρωτάμε ή να θαυμάζουμε ή να σταματάμε. Εκείνα τα μαύρα στρατιωτάκια, που τα ονομάτιζαν γράμματα, όταν έμπαιναν σε σειρά σχημάτιζαν τις λέξεις. Στην αρχή συλλαβιστά και μετά όλες μαζί οι συλλαβές μας έδιναν την έννοια μιας λέξης. Αντιγραφή κάναμε σε ειδικά τετράδια που περιόριζαν τα γράμματα σε κάποια ομοιομορφία. Το αναγνωστικό της πρώτης δημοτικού το 1950 μας βοηθούσε με τον τρόπο του και ουσιαστικά με την συνδρομή του Δακάλου μας, να μαθαίνουμε, σιγά – σιγά ανάγνωση και γραφή. Στην αρχή, όταν πρωτομαθαίναμε να σχηματίζουμε τα γράμματα, προσπαθώντας να ταιριάξουμε τις γιώτες και τις κουλούρες, κάμναμε κάτι απίθανα σχήματα, που θύμιζαν κάτι εξωπραγματικό. Οι κουλούρες άλλοτε έπαιρναν σχήμα τριγώνου, άλλοτε τετραγώνου, άλλοτε πεπονιού, πάντα διαφορετική η μια από την άλλη. Αν πεις για τις ουρές, πότε μικρές, πότε μεγάλες, πότε λοξές, πότε κάθετες. Όταν έβλεπες το σύνολο ή θα έπρεπε να απογοητευθείς είτε να γελάσει, για να δώσεις και λίγο κουράγιο για μια δεύτερη προσπάθεια. Μας έσωζε η ανεξάντλητη υπομονή και συγκατάβαση του Δασκάλου μας, που μας διόρθωνε με αγάπη κάθε μέρα. Με τον καιρό τα ασχημόπαπα άρχισαν να παίρνουν μορφή κύκνου και μερικών μαθητών ήταν κόσμημα.

 Η συνέχει ήταν πιο συναρπαστική. Απλά και καθαρά μας εξηγούσε ο Κύριος πώς να τοποθετούμε τους φθόγους και τα σημεία της στίξης και να κάνουμε τις λέξεις.  Μάθαμε πρώτα να γράφουμε το όνομά μας. Μερικές λέξεις που μας έκαναν εντύπωση ήταν λέξεις όπως  αγάπη, καλημέρα, Χριστός, Παναγία, σχολείο, εκκλησία, Ελλάδα, πατρίδα. Μαθαίναμε, λοιπόν, στην αρχή τις λέξεις και στην συνέχεια με την χρήση κι άλλων λέξεων, που αποτελούσαν τα μέρη του λόγου, μάθαμε να κάνουμε φράσεις. Με την χρήση ρημάτων, ουσιαστικών, αντωνυμιών, επιθέτων, προθέσεων, επιρρημάτων και των υπόλοιπων μερών του λόγου, μάθαμε να γράφουμε προτάσεις με ολοκληρωμένα νοήματα. Τι μαγεία ήταν εκείνη που εκείνα τα μαύρα σχήματα, τα γράμματα, μπορούσαν να μιλούν και να κουβεντιάζουμε! Όταν μας βάζαν να γράφουμε εκθέσεις, τι ζόρι τραβούσαμε για να μπορέσουμε να τα βάλουμε σε τάξη τα γράμματα  και να μιλήσουν· να βγάζουν νόημα και να καταλαβαίνουμε τι θέλουν να μας μολογήσουν. Άλλοτε ήταν ακαταλαβίστικες οι έννοιες, άλλοτε αστείες και άλλοτε γεμάτες νόημα.

    Όσο προχωρούσαμε στις τάξεις και πλουτίζαμε σε γνώσεις και εμπειρία αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε την δύναμη αυτών των μικρών μαύρων στρατιωτών που αποτελούσαν την αλφα-βήτα. Στην αρχή δυσκολευόμασταν να εκφράσουμε αυτό που σκεφτόμασταν. Ο Κύριος όμως εκεί, ακοίμητος βοηθός προσπαθούσε να μας μυήσει στην έκθεση των σκέψεών μας. Προσπαθούσε να ελευθερώσει την ψυχή μας, το πνεύμα μας για να εκφράσουμε αυτό που σκεφτόμασταν, που ζούσαμε και αισθανόμασταν.  Διόρθωνε τα λάθη μας με τρόπο που ήταν ένα επιπλέον μάθημα γνώσης και βιώματος. Μας μάθαινε να να βάζουμε τα γράμματα να λένε αυτά που νοημάτιζαν τα θέματα και έπρεπε να αναπτύξουμε. Καθώς στην εποχή μας τα βιβλία ήταν σε ανεπάρκεια, το έκαμνε το μάθημα ο Κύριος με τέτοιο τρόπο που μας συνάρπαζε και μας μαγνήτιζε και μας οδηγούσε να ζήσουμε και εμείς τα γεγονότα που μας περιέγραφε.

  Έτσι άρχισε να γίνεται αντιληπτή η δύναμη των γραμμάτων και το μεγαλείο της προσπάθειας του Δάσκαλου, του βασικού συντελεστού της προσφοράς της γνώσης στον μικρό μαθητή, του νέου κύτταρου της μελλοντικής κοινωνίας. Με την δύναμή των γραμμάτων οι μεγάλοι συγγραφείς μπορούσαν με πιόνια τα γράμματα, να φτιάχνουν όμορφες λέξεις  και προτάσεις και σε έπαιρναν μαζί τους σε μέρη άγνωστα και ζούσες μαζί τους παραμύθια, τις ιστορίες, τους αγώνες και τις αγωνίες των ηρώων, την λύτρωση ή τον θάνατο, που κι αυτός μερικές φορές ήταν λύτρωση. Αυτά τα άψυχα στρατιωτάκια, τα γράμματα, σου έδιναν ζωή, κίνηση, σε ψυχώναν και έφθανες να μάχεσαι με τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, με τον Μιλτιάδη στον Μαραθώνα, με τον Μεγαλέξανδρο στον Γρανικό, την Ισσό, στα Γαυγάμηλα και να πορεύεσαι στην έρημο της Γεδρωσίας· να παλεύεις μαζί με τον Διγενή Ακρίτα τον χάροντα στα μαρμαρένια αλώνια· να πολεμάς με τον Αυτοκράτωρα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο στα τείχη της Βασιλεύουσας· να μάχεσαι με τον Νικηταρά, με τους Σουλιώτες, τους Μεσολογγίτες, τους Ψαριανούς, τους Μακεδονομάχους, να βιώνεις την καταστροφή της Σμύρνης και να μεθάς με το «ΟΧΙ» του Μεταξά και της Ελλάδας στους Ιταλούς.

    Αμ εκείνα τα στρατιωτάκια που περιέγραφαν τους μυθικούς χρόνους! Ποιος δεν βρέθηκε να σφίγγει τον λαιμό του λιονταριού μαζί με τον Ηρακλή; Ποιος δεν αγωνιούσε με την Λερναία Ύδρα ή τον Κέρβερο; Ποιος δεν λαχταρούσε να δόσει ένα χέρι βοήθειας στον Θησέα καθώς καθάριζε τον δρόμο από τους ληστές; Ποιος δεν έζησε μαζί με τον βασιληά Αιγαία την αγωνία του Μινώταυρου; Ποιος δεν ταξίδευσε με τους αργοναύτες του Ιάσωνα στην Κολχίδα;

   Εκείνα όμως, που μας καθήλωναν στην κυριολεξία ήταν η Παλιά και η Καινή Διαθήκη. Ο Παράδεισος, ο κατακλυσμός του Νώε, η θυσία του Αβραάμ, ο Ιακώβ, ο Πάγκαλος Ιωσήφ και ο Μωυσής. Πόσες φορές αισθανθήκαμε να περνάμε την Ερυθρά θάλασσα, να πορευόμαστε  στην έρημο και να ζούμε το συγκλονιστικό γεγονός· να γράφει ο Θεός με δάχτυλο την φωτιά τις Δέκα Εντολές. Τον Σαούλ να κυνηγάει τον Δαυίδ, τον Δαυίδ να νικάει τον Γολιάθ, κι όταν έγινε Βασιληάς να κυνηγάει τον γυιό του τον Αβεσαλώμ.

   Αλλά η μαγεία ήταν η Καινή Διαθήκη. Πορευόσουν με τον Χριστό, ζούσες κάθε στιγμή μαζί Του· η ζωή, τα θαύματα, τα Πάθη, η Σταύρωση και η Ανάσταση του Χριστού, όλα ήταν συγκλονιστικά. Ιδιαίτερα τα Πάθη και η πορεία στον Γολγοθά. Τα γράμματα σε έπαιρναν στα φτερά τους και σε μετέφεραν στον τόπο και στους χώρους του μαρτυρίου. Αισθάνουσουν νυγμό και πόνο στην καρδιά. Καταλάβαινες τον πόνο της Παναγίας Μητέρας, την άκρα ταπείνωση του Θεάνθρωπου Χριστού, την άμετρη αγάπη και ανεξικακία Του· «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι», τα λέει όλα. Και έρχονταν η Ανάσταση· και τα γέμιζε όλα Φως, Ειρήνη, Γαλήνη, από τον ουρανό μέχρι το σκοτάδι του Άδη. Αυτά οδηγούσαν τον άνθρωπο στην Μεγάλη Αλλαγή, τον Καινόν Άνθρωπο, τον σωσμένο από την Μεγάλη Θυσία του Χριστού, τον θεωμένο από την Χάρι του Αγίου Πνεύματος, μέσα στην Εκκλησία Του.

   Όλα αυτά τα ζεί κανείς με την βοήθεια των γραμμάτων, των λέξεων, των φράσεων, των κειμένων, των βιβλίων. Καμμία δύναμη στο αισθητό κόσμο δεν μπορεί να συγκριθεί με την δύναμη των στρατιωτών της αλφαβήτας.  Όταν είμασταν μικροί μαθητές στο δημοτικό, με την αμέριστη συμπαράσταση των σεβαστών μας δασκάλων το υποψιαζόμασταν· αργότερα, στις μεγαλύτερες ηλικίες,  το διαπιστώνουμε  σε καθημερινή βάση όταν διαβάζουμε διάφορα βιβλία. Όταν συνδυάζονται τα γράμματα με τους αριθμούς, τότε αποκαλύπτεται η συνολική δύναμη της νόησης, με την οποία έχει προικίσει ο Δημιουργός το πλάσμα του. Και έρχονται πάλι τα γράμματα με την σύνθεση λέξεων και εννοιών και με την συμμετοχή του λόγου του ανθρώπινου νου, να ορίσουν κανόνες συμπεριφοράς και σωστής χρήσης της δύναμης που του παρέχει η νόηση. Με αυτή μπαίνει ο άνθρωπος στην βαθειά γνώση του ορατού και του πνευματικού κόσμου. Συλλογιέται και λύνει προβλήματα· στοχάζεται και κατανοεί έννοιες όπως η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισότητα, η δημοκρατία, η αγάπη· εκφράζει την σκέψη του στα γραφτά και δημιουργεί αθάνατα έργα· μεταφέρει τον λόγο στην γλώσσα και επικοινωνεί. Η νόηση διαθέτει αφάνταστη δύναμη και  πρέπει να μπαίνει στην υπηρεσία του ανθρώπου·  είναι φωτιά και ή ζεσταίνει, αν χρησιμοποιηθεί καλά, ή καταστρέφει τα πάντα αν χρησιμοποιηθεί άκριτα· η παράχρησή της εξαπολύει δυνάμεις καταστροφικές και οι συνέπειες είναι δραματικές. Η καλή χρήση της είναι αποτέλεσμα του χαρακτήρα του ανθρώπου. Ο χαρακτήρας, όμως, του ανθρώπου, που προσφέρει την ζεστασιά και όχι την καταστροφή, σμιλεύεται με συμπαράσταση της οικογένειας και την παιδεία και καλλιέργεια που προσφέρει μαζί με τις γνώσεις ο Δάσκαλος. Αυτοί οδηγούν την πορεία του προσώπου στον δρόμο  προς τον Γολγοθά, τον Σταυρό και την Ανάσταση, προς το Φως και την Αλήθεια, που αποτελεί την κατεξοχήν Γνώση.

 Ό,τι περιγράφηκε κύριο συντελεστή έχει τον Δάσκαλο. Αλλά η προσφορά του παίρνει άλλη διάσταση όταν τις γνώσεις τις συμπληρώνει η διάπλαση του χαρακτήρα. Μεγάλη η δύναμη της γνώσης του Δασκάλου, ακόμη μεγαλύτερη το βίωμα που προσφέρει. Αυτός μετά την γνώση θα προσφέρει τον δεσμό του μαθητή με την Ιστορία της πατρίδας του. Ο Δάσκαλος θα του διδάξει την Πίστη, θα τον μάθει να προσεύχεται, να αγαπά, να βοηθά, να σέβεται και τον εαυτό του και τους άλλους, να ανέχεται, να υπομένει, να είναι φιλότιμος και να αγωνίζεται τον αγώνα τον καλόν. Η δύναμη είναι μεγάλη. Μικροί λέγαμε: « ο Κύριος το είπε…» και ήταν νόμος.  Αυτός ο Δάσκαλος, και στο πρόσωπο του ενός αναφέρονται όλοι οι Δάσκαλοι, είναι ο θεμέλιος λίθος όπου στηρίζεται το οικοδόμημα της Γνώσης, της Κοινωνίας, το «ευ ζειν» της ανθρωπότητας. Η απρεπής συμπεριφορά στο πρόσωπό του δείχνει έλλειψη καλλιέργειας, αγραμματοσύνη, μικροψυχία, αγνωμοσύνη και ο,τιδήποτε άλλο μειώνει την αξία ενός ανθρώπου.

   Εμείς επιθυμούμε να καταθέσουμε στην μνήμη των Δασκάλων μας την αγάπη μας, τον απεριόριστο σεβασμό μας και την άπειρη ευγνωμοσύνη μας. Σε όσους ζούνε ο Κύριος όλων μας να τους χαρίζει σωματική και πνευματική υγεία. Σε όσους έχουν αναπαυθεί, αιωνία τους η μνήμη και ο Θεός να συγχωρήσει τις τυχόν ανθρώπινες αδυναμίες και να τους καταστήσει πολίτες του Παραδείσου.

                                       ************************

Δάσκαλοί μας στα διάφορα χρονικά διαστήματα υπήρξαν:

1949

κ. Μανής και ο Ασανακίδης Ευάγγελος που υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία. Μερικοί παρακολουθούσαμε ως εθελοντές, καθώς δεν λειτουργούσε νηπιαγωγείο

1950-1951

Κανονική πρώτη τάξη. Καινούργιος δάσκαλος ο κ, Μόκκας  Χρήστος από τον Βόλο

1951-1952

Δευτέρα τάξη με τον κ. Μόκκα  Χρήστο

1952-1953

Τρίτη τάξη με τον κ. Τσιώτα Ιωάννη από την Εύβοια

1953-1956

Τετάρτη, Πέμπτη και Έκτη τάξη με τον κ. Πατραλάκη Θεολόγο

Άλλοι δάσκαλοι του σχολείου μας, στο Γαρέφι- Αλμωπίας-Πέλλας ήταν:

Η Κα Στρατικοπούλου Ευανθία, Πάσχου Κατίνα και η Πελαγία υπηρέτησαν ως Νηπιαγωγοί

  Οι κύριοι  Αλεξάκος Κωνσταντίνος, Τσαματσούλης Χρήστος, Λαζαρίδης Χαράλαμπος και η δεσπ. Λαζαρίδου Ανδρομάχη υπηρέτησαν ως δάσκαλοι στο διάστημα της δικής μας μαθητείας στο εν λόγω δημοτικό σχολείο από το 1949 μέχρι το 1956.

  Κατεξοχήν Δάσκαλός μας υπήρξε ο αείμνηστος, πλέον, Πατραλάκης Θεολόγος. Ό,τι και να γράψει κανείς, οποιονδήποτε επαινετικό λόγο και να είπει δεν μπορεί να αποδόσει με επάρκεια τα χαρίσματά του. Όσοι το είχαμε Δάσκαλο του χρωστάμε παντοτεινή ευγνωμοσύνη.  Η καταγωγή του ήταν από τις Άνω Κλεινές Φλωρίνης και γεννήθηκε το 1927. Το 1959 με 1960 μετανάστευσε στην Αυστραλία οικογενειακώς ( με την Κα Ελένη απόκτησε τρία κορίτσια).  Έζησαν στην πόλη Wangaratta  της πολιτείας Victoria στην Αυστραλία, περίπου 230 χιλιόμετρα ΒΑ από την  Μελβούρνη, όπου και εκοιμήθη εν Κυρίω στις πέντε Ιουλίου το 2003, σε ηλικία 76 ετών. Μέσω του διαδυκτύου εντοπίσαμε το κοιμητήριο και το μνήμα του καθώς και της συζύγου του, της πολύ αγαπητής μας κυρα Ελένης. Ο Θεός να τους αναπαύει και αιωνία να είναι η μνήμη τους. Ο Κύριος γνωρίζει τι οφείλουμε στις άοκνες προσπάθειες του αγαπημένου μας Δασκάλου, αλλά και των υπολοίπων Δασκάλων του σχολείου μας.

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr/

Ελένη Γλύκατζη–Αρβελέρ

 «Χείμαρρος» η Ελένη Γλύκατζη–Αρβελέρ: «Το θανάσιμο αμάρτημα και οι αριστεροί ηγέτες-Τεράστιο λάθος το Βόρεια Μακεδονία»

Μία χειμαρρώδη συνέντευξη, εφ’ όλης της ύλης έδωσε η Ελένη Γλυκατζή–Αρβελέρ στην οποία αναφέρθηκε στην Αριστερά και τους Έλληνες ηγέτες, τα Μνημόνια αλλά και την ονομασία που παραχωρήθηκε στα Σκόπια.

Όταν μιλάει για τους Έλληνες και την Ελλάδα, που τόσο αγαπά, η κ. Γλύκατζη-Αρβελέρ θέτει ζήτημα αυτογνωσίας όπως αναφέρει στην Καθημερινή. «Είμαστε ταλαντούχος λαός αλλά με ελαττώματα, τα οποία όχι μόνο δεν αναγνωρίζουμε στον εαυτό μας αλλά θυμώνουμε μόλις κάποιος μας τα υποδείξει. Υποφέρουμε από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα», λέει. «Ανάμεσα στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα είναι και η αλαζονεία. Αυτό πλήρωσε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 26ης Μαΐου;» τη ρωτώ. Γελάει. «Θέλετε να με παρασύρετε στα πολιτικά; Προτιμώ να μιλήσουμε για τον πολιτισμό», απαντά. «Μα, όλα πολιτική δεν είναι; Να μη μιλήσουμε για τον πολιτικό πολιτισμό;», επιμένω. «Έχετε δίκιο. Θα σας απαντήσω με μια παραβολή. Ξέρετε τι λέμε στη Γαλλία; Ότι όλοι οι φοιτητές έρχονται στη Σορβόννη για να μάθουν, εκτός από τους Έλληνες που νομίζουν ότι ξέρουν τα πάντα και έρχονται για να τα μάθουν στους άλλους».

«Η Αριστερά στην Ελλάδα πληγώθηκε πολύ τα τελευταία χρόνια από κάποιους εκπροσώπους της. Ας μην πούμε ονόματα. Αριστερός είναι αυτός που κάνει αριστερά πράγματα, όχι αυτός που λέει ότι είναι. Αριστερά είναι τρόπος ζωής, όχι λόγου. Όποιος θέλει μόνο να μιλάει αλλά δεν ξέρει να ακούει, όποιος δεν υπερασπίζεται ακόμα και τον αντίπαλό του όταν αδικείται, παύει για εμένα να είναι αριστερός. Η μεγαλύτερη αρετή είναι να υπερασπίζεσαι το δίκαιο του αντιπάλου σου. Γι’ αυτό θεωρώ ότι δεν υπάρχει κανένας ενάρετος πολιτικός. Κι αν εξακολουθώ να λέω πως είμαι αριστερή, είναι γιατί ακόμα ελπίζω σε μια πιο δίκαιη κατανομή του πλούτου και σε μια παιδεία που θα διδάσκει την αρετή»,αναφέρει μεταξύ άλλων και συνεχίζει:

«Όταν στέλνουμε στο Ευρωκοινοβούλιο ανθρώπους που δεν ξέρουν όχι μόνο τι είναι η Ευρώπη και πώς δουλεύει αλλά ούτε μία ξένη γλώσσα, η αναξιοπιστία της πολιτικής μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο. Όταν στέλνουμε στο εθνικό Κοινοβούλιο Πολάκηδες συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Όταν διοικούν οι ανίκανοι, φταίνε οι ικανοί».

«Τα δύο θηλυκά κακά που μας κατέστρεψαν»

«Από παιδί άκουγα τους γονείς μου να λένε ότι δύο είναι τα θηλυκά κακά που μας κατέστρεψαν: η Ιστορία και η πολιτική. Την Ιστορία προσπάθησα να τη δαμάσω. Με την πολιτική ουδέποτε ασχολήθηκα. Είχα πει κάποτε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε πολιτική παρακμή. Με κοίταξε αγριεμένος και με ρώτησε γιατί. Του απάντησα: Επειδή τα εθνικά θέματα γίνονται πολιτικά, τα πολιτικά κομματικά και τα κομματικά προσωπικά. Με αυτόν τον τρόπο όμως χάνεται το εθνικό όραμα. Και μέχρι σήμερα αυτό δεν έχει αλλάξει.

«Τα μνημόνια –όσα προηγήθηκαν και όσα έπονται, γιατί θα μετρήσουμε πολλά ακόμα– διαρκούν στην Ελλάδα πολύ περισσότερο από ό,τι σε άλλες χώρες. Ακόμα και η Κύπρος προχώρησε. Τι σημαίνει αυτό; Ότι το λάθος δεν είναι μόνο τα μνημόνια. Μας λείπει η ομαδικότητα, μέχρι και στην τάξη των διανοούμενων: καθένας δουλεύει για την πάρτη του – και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου».

«Τεράστιο λάθος το Βόρεια Μακεδονία»

«Η επιλογή του ονόματος ήταν τεράστιο λάθος, πιο μεγάλο κι από το ζήτημα της ιθαγένειας και της γλώσσας. Ανέκαθεν ήμουν υπέρ του όρου «Νέα Μακεδονία». Γιατί η Βόρεια Μακεδονία προϋποθέτει και τη Νότια, είναι αναπόφευκτος ο συνειρμός. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η Βόρεια είναι κράτος και η Νότια, αυτή που υπονοείται, επαρχία, Περιφέρεια ενός άλλου κράτους. Το απεύχομαι, φυσικά, αλλά φοβάμαι πως κάποια στιγμή αυτό ίσως δημιουργήσει προβλήματα».

ΠΗΓΗ: https://www.pentapostagma.gr/

Κυριακή του Τυφλού

Ἡ θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ

Τὸ εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς του Τυφλοῦ, ἀποτελεῖ μία ἀδιάψευστη ἀπόδειξη ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἦταν μόνο τέλειος ἄνθρωπος ἀλλὰ καὶ τέλειος Θεός.
Ὅπως διαβάζουμε στὸ Κατὰ Ἰωάννη Εὐαγγέλιον (κεφ. θ, 1 – 38), ὁ Χριστός, περνώντας μέσα ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, συναντάει ἕναν ἐκ γενετῆς τυφλό. Ὁ Κύριος, ἔκανε πηλό, ἀφοῦ ἔφτυσε στὸ χῶμα, τοῦ ἄλειψε τὰ μάτια καὶ τὸν ἔστειλε στὴν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ. Ὁ τρόπος αὐτὸς θεραπείας, μᾶς ὑπενθυμίζει τὸν τρόπο ποὺ ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο, πλάθοντάς τον. Ὁ Θεὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, πλάθει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ χῶμα, τώρα ὁ Χριστός, πλάθει τὰ μάτια τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ πάλι ἀπὸ χῶμα. Ὁ ἴδιος Θεός! Δοκιμάζει τὴν πίστη τοῦ τυφλοῦ καὶ τὸν στέλνει στὴν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ. Σέβεται τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ζητάει τὴ δική του ἑκούσια καὶ ἐλεύθερη συμμετοχή του στὸ θαῦμα. Ὁ τυφλὸς ὅμως μὲ πίστη, ὑπακούει στὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, πηγαίνει καὶ πλένεται καὶ ἐπιστρέφει βλέποντας.

Ὅμως, ἡ ζωὴ τοῦ θεραπευμένου τυφλοῦ, δὲ ἔγινε εὐκολότερη. Γίνεται στόχος τῆς κακίας καὶ τοῦ μίσους τῶν Φαρισαίων, τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων ποὺ μὲ ζῆλο πίστευαν στὸ Θεὸ καὶ στὴν τήρηση τοῦ Νόμου Του. Ἀνακρίνουν τὸν τυφλὸ καὶ ἀντὶ νὰ πιστέψουν καὶ ἐκεῖνοι βλέποντας ζωντανὸ τὸ θαῦμα μπροστά τους, κλείνουν τὰ μάτια τῆς ψυχῆς τους. Ὁ θρησκευτικὸς φανατισμός τους, ὄχι μόνο τοὺς κλείνει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς καὶ ἐξαφανίζει ἀπὸ τὴν ψυχή τους τὴ διάκριση ἀλλὰ τοὺς ἀπομακρύνει τελικὰ καὶ ἀπὸ τὸ Θεό.
Οἱ γονεῖς τοῦ τυφλοῦ, φοβοῦνται νὰ ὁμολογήσουν τὸ θαῦμα ποὺ ἔγινε στὸ παιδί τους ποὺ γεννήθηκε τυφλό, γιὰ νὰ μὴν γίνουν ἀποσυνάγωγοι. Τόση ἦταν ἡ πίστη τους καὶ ἡ χαρά τους ποὺ ἀπέκρυψαν ἀποφεύγοντας μὲ μαεστρία νὰ ὁμολογήσουν ἕνα ἀληθινὸ γεγονός. «Ἔχει ἡλικία αὐτὸν νὰ ρωτήσετε»! Ἴσως ὁ Χριστὸς νὰ τοὺς χάλασε τὰ σχέδια, ἀφοῦ ὁ ἐκ γενετῆς τυφλὸς γιός τους ζητιάνευε. Ἴσως τοὺς χάλασε τὴν ἡσυχία τους ἀφοῦ ἔπρεπε νὰ παρουσιαστοῦν στὴ συναγωγὴ καὶ νὰ ἀνακριθοῦν μὲ τὸν κίνδυνο νὰ γίνουν ἀποσυνάγωγοι. Καὶ ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ ποὺ εὐεργετούμαστε καθημερινὰ ἀπὸ τὸ Θεό, ντρεπόμαστε ἢ φοβόμαστε νὰ ὁμολογήσουμε τὸ Θεὸ ἀπὸ τὴν ὀλιγοπιστία μας. Βάζουμε τὰ συμφέροντά μας πάνω ἀπὸ τὸ Θεό, πιστεύοντας ἐνδόμυχα πὼς Ἐκεῖνος θὰ μᾶς καταλάβει! Ἐκεῖνος θὰ μᾶς καταλάβει ἀλλὰ θὰ δεῖ καὶ τὴν πίστη μας καὶ τὶς προτεραιότητες ποὺ ἔχουμε βάλλει στὴ ζωή μας. Θὰ δεῖ ποιοὺς θεοὺς ἔχουμε βάλλει στὴ θέση Του καὶ μὲ τὸ δικό του τρόπο δὲ θὰ πάψει νὰ μᾶς ὑπενθυμίζει πὼς Ἐκεῖνος εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου.
Ὁ τυφλός, τελικὰ δὲ θεράπευσε μόνο τὰ μάτια τοῦ σώματός του ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχῆς του. Ἀναγνωρίζει καὶ προσκυνεῖ τὴ θεότητα τοῦ Ἰησοῦ καὶ δὲ διστάζει νὰ τὸ ὁμολογήσει στοὺς θρησκευτικοὺς ἄρχοντες μὲ θάρρος ποὺ θὰ τὸ ζήλευαν πολλοὶ ἀπὸ μᾶς. Δὲν ἀρκεῖ μόνο ἡ πίστη, χρειάζεται καὶ ἡ ὁμολογία πίστεως γιὰ νὰ γίνουμε γνήσια παιδιὰ τοῦ Ἰησοῦ. Ὅταν ὁμολογήσουμε τὸ Χριστὸ μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, θὰ μᾶς ὁμολογήσει καὶ Ἐκεῖνος μπροστὰ στὸν Πατέρα Του, μᾶς ἔχει ὑποσχεθεῖ ὁ Κύριος.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

                                         Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’.
Τὸν συνάναρχον Λόγον Πατρὶ καὶ Πνεύματι, τὸν ἐκ Παρθένου τεχθέντα εἰς σωτηρία ἡμῶν, ἀνυμνήσωμεν πιστοὶ καὶ προσκυνήσωμεν· ὅτι ηὐδόκησε σαρκί, ἀνελθεῖν ἐν τῷ Σταυρῷ, καὶ θάνατον ὑπομεῖναι, καὶ ἐγεῖραι τοὺς τεθνεῶτας, ἐν τῇ ἐνδόξῳ Ἀναστάσει αὐτοῦ.

                                 Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Τῆς ψυχῆς τὰ ὄμματα πεπηρωμένος, σοὶ Χριστὲ προσέρχομαι, ὡς ὁ τυφλὸς ἐκ γενετῆς, ἐν μετανοίᾳ κραυγάζων σοι· Σὺ τῶν ἐν σκότει τὸ φῶς τὸ ὑπέρλαμπρον.

                                                    Μεγαλυνάριον.
Ἤνοιξας Σωτήρ μου τοὺς ὀφθαλμούς, τοῦ τυφλοῦ ἐκ μήτρας, ὡς φιλάνθρωπος πλαστουργός, τοῦ πηλοῦ τῇ χρήσει, καὶ Σιλωὰμ τῇ νίψει· διό σε ὡμολόγει, Θεὸν καὶ Κύριον.

ΠΗΓΗ: http://www.faneromenihol.gr/index.php/agionpasha/336-meta-to-pasxa/3076-2013-06-06-08-54-36

Καταβασίες της Αναλήψεως μέλος αργόν. Γ.Γεροντάκης - Γ.Παπαδάμου.

Κυριακη του Τυφλού

"Κύριε, παράγων ἐν τῇ ὁδῷ"

 Το Δοξαστικόν των Εσπερίων του Εσπερινού της Κυριακής του Τυφλού.

Μέλος Γεωργίου Ραιδεστηνού Β΄ (Ραιδεστός 1833 - Κωνσταντινούπολη 1889).

Ηχος πλ.α΄.

Ηχογράφηση της ραδιοφωνικής μετάδοσης του Εσπερινού της 12ης Μαϊου 2018 από τον Ιερό Ναό της Αγίας Ειρήνης Αθηνών (οδού Αιόλου).

Ψάλλουν: Μιχαήλ Ζάμπας (Πρωτοψάλτης) Παναγιώτης Δήμου Ιωάννης Πανουσάκης Γεώργιος Κιούσης Σωτήριος Χρυσικός

Άγγελος Ακοτάντος!!!

Ο Έλληνας ζωγράφος,

σύμβολο του 15ου αιώνα

             Τα έργα του θα τον κρατήσουν ζωντανό στην αιωνιότητα.

Ο Άγγελος Ακοτάντος ήταν ο πιο σπουδαίος ζωγράφος μιας ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας εποχής το οποίο πολλοί αποκαλούν «Δομήνικο Θεοτοκόπουλο του 15ου αιώνα» και υπήρξε ο πρώτος ζωγράφος εικόνων που αποφάσισε να σπάσει την ανωνυμία του και να βάλει στα έργα του υπογραφή.

Οι περισσότερες πληροφορίες που υπάρχουν για αυτόν προέρχονται από τη διαθήκη του, η οποία γράφτηκε γύρω στο 1436 και την οποία δε συνέταξε επειδή ήταν άρρωστος ή μεγάλος σε ηλικία, αλλά επειδή επρόκειτο να επισκεφθεί την Τουρκία -πλέον φυλάσσεται στα Κρατικά Αρχεία της Βενετίας. Τα γνωστά του έργα αποτελούνται από πενήντα εικόνες, από τις οποίες οι τριάντα είναι υπογεγραμμένες, και από είκοσι ακόμα που αποδόθηκαν σε αυτόν από αξιόπιστη έρευνα.

Ήταν Κρητικός, γεννημένος στον Χάνδακα, όπου και ζούσε και ασκούσε τη ζωγραφική τέχνη. Η περίοδος της καλλιτεχνικής δράσης του τοποθετείται ανάμεσα στο 1425 και το 1450, το έτος που πεθαίνει, μια εποχή που λόγω των ιστορικών συγκυριών, το κέντρο της καλλιτεχνικής παραγωγής είχε αρχίσει να μετατοπίζεται από την Κωνσταντινούπολη στην πρωτεύουσα της βενετοκρατούμενης Κρήτης, τον Χάνδακα.

Διατηρούσε εργαστήριο ζωγραφικής στην Κάντια (Candia) -το Ηράκλειο Κρήτης, όπως αποκαλούνταν στο παρελθόν από τους Βενετούς και εξακολουθεί σήμερα από τους ιταλόφωνους- από όπου προμήθευε εικόνες σε ελληνικές εκκλησίες και μοναστήρια στην Κρήτη, την Πάτμο, τη Ρόδο κά.

Οι εικόνες του χαρακτηρίζονται από υψηλή καλλιτεχνική ποιότητα, στην οποία συνυπάρχουν οι αναζητήσεις της ζωγραφικής της Κωνσταντινούπολης με την εκλεκτική υιοθέτηση στοιχείων της βενετσιάνικης ζωγραφικής. Με τις εικόνες του φαίνεται να συμμετέχει, αλλά και να σχολιάζει σημαντικά θεολογικά ζητήματα του καιρού του, πράγμα που φανερώνει το εύρος των προβληματισμών και της κατάρτισής του.

Καθιερώνει εικονογραφικά τη λατρεία «νέων» αγίων, όπως ο άγιος Φανούριος, «προπαγανδίζει» υπέρ της Ένωσης της Ανατολικής με τη Δυτική Εκκλησία με τις εικόνες του Ασπασμού των αποστόλων Πέτρου και Παύλου, επεξεργάζεται θέματα με λεπτές θεολογικές αποχρώσεις, όπως ο Χριστός η Άμπελος, στις οποίες ενδεχομένως να εμπεριέχεται και κάποια φιλενωτική διάθεση.

Το πλήθος των εικόνων του που έχει βρεθεί δείχνει πως ο Άγγελος Ακοτάντος διατηρούσε μεγάλο εργαστήριο ζωγραφικής, όπου μαθήτευσαν σπουδαίοι ζωγράφοι, του δεύτερου μισού του 15ου αιώνα, όπως ο Ανδρέας Ρίτζος, ενώ μέχρι και ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος επηρεάστηκε από τον σπουδαίο καλλιτέχνη, τον οποίο χαρακτήριζε «διασημότατον ζωγράφο», και υπέγραφε με τον ίδιο τρόπο: «Χειρ Δομηνίκου».

Ο Θεοτοκόπουλος βέβαια κατέφυγε στη Δύση και έγινε εκεί διάσημος. Ο Ακοτάντος δεν είχε λόγο να φύγει στη Δύση καθώς πέθανε το 1450, έτος κατά το οποίο η Κωνσταντινούπολη δεν είχε ακόμα πέσει στους Τούρκους, επομένως η προσοχή του ήταν στραμμένη προς τα εκεί και όχι προς τη Δύση.

Ο Άγγελος Ακοτάντος ήταν ένας εγγράμματος άνθρωπος που διέθετε σημαντική κινητή και ακίνητη περιουσία, πλούσια βιβλιοθήκη, από την πώληση της οποίας, μετά τον θάνατό του, όπως ζήτησε με τη διαθήκη του, θα προικίζονταν άπορα κορίτσια. Τα σύνεργα της δουλειάς του και τα σχέδια ζωγραφικής τα είχε κληροδοτήσει στο παιδί που θα γεννιόταν -όταν έγραψε τη διαθήκη του η γυναίκα του, Ελένη Μαρμαρά, ήταν έγκυος-, αν ήταν αγόρι και ήθελε να μάθει τη ζωγραφική τέχνη, διαφορετικά τα άφηνε στον ένα από τους δύο αδελφούς του κι επίσης ζωγράφο, Ιωάννη.

Η διαθήκη αυτή εκτός από μοναδική στο είδος της, αφού δεν διασώζονται άλλα παρόμοια έγγραφα από καλλιτέχνες του 15ου αιώνα, και εκτός από πολύτιμη πηγή πληροφοριών για τη ζωή του Αγγελου Ακοτάντου, αποκαλύπτει ένα νέο είδος καλλιτέχνη, έναν καλλιτέχνη που δείχνει να παίρνει μέρος στις συζητήσεις της εποχής, προετοιμάζοντας το έδαφος για τον διανοούμενο της Αναγέννησης.

Αν η διαθήκη αποτελεί κύριο στοιχείο για την κατανόηση της σημασίας του Άγγελου στη διαμόρφωση αυτού του νέου είδους καλλιτέχνη, η υπογραφή «Χειρ Αγγέλου» διαθέτει και αυτή τη δική της βαρύτητα. Πολλοί συμφωνούν ότι η υπογραφή υποδεικνύει από τη μία μια κοινωνική αποδοχή για το έργο του καλλιτέχνη, και από την άλλη, ένα είδος αυτογνωσίας εκ μέρους του ιδίου.

ΠΗΓΗ: https://www.pentapostagma.gr

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ "ΠΑΤΜΙΟ": Εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Φανουρίου εὑρίσκεται στόν Ἱερό Ναό τῆς Μεγάλης Παναγίας Χώρας Πάτμου.

Πάτμος:

Άλλη διάσταση Στην κεντρική πλατεία της Χώρας.  (Φωτογραφία: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΜΕΡΑΚΟΣ)                              ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ Λίγο πριν από τη δύση είναι η κατάλληλη ώρα για να περιπλανηθείτε στα στενά της Χώρας, η οποία, μαζί με τη Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου (1088) και το σπήλαιο της Αποκαλύψης, περιλαμβάνεται στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Χτισμένη περιμετρικά, ακριβώς κάτω από το Καστρομονάστηρο, μοιάζει και αυτή με πραγματικό οχυρό. Περπατήστε στα σοκάκια, πλάι σε ανθισμένες μπουκαμβίλιες, περιεργαστείτε τις φθαρμένες από τον χρόνο ξύλινες πόρτες, θαυμάστε τα ασβεστωμένα σπίτια και αρχοντικά – πολλά από τα οποία κρατούν από τον 16ο αιώνα. Επίσης, τα τετράγωνα οικήματα με τους χοντρούς πέτρινους τοίχους, χτισμένα κοντά κοντά το ένα με το άλλο, σαν να σχηματίζουν τείχος για την απειλή των πειρατών, είναι σχεδόν ομοιόμορφα – πλούσιοι και φτωχοί εδώ δεν ξεχωρίζουν. Ολοκληρώστε τη βόλτα σας στη δαιδαλώδη Χώρα έξω από την είσοδο της μονής, όπου θα δείτε την κάτασπρη Σκάλα να απλώνεται μπροστά σας.                                  ΒΟΤΣΑΛΟ ΚΑΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΝΕΡΑ Η παραλία Λιβάδι Γερανού.  (Φωτογραφία: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΜΕΡΑΚΟΣ) Μία από τις ωραιότερες παραλίες του νησιού είναι η στρωμένη με πολύχρωμα βότσαλα Λάμπη. Μην πάρετε ούτε ένα για ενθύμιο – το κάνουν ήδη πολλοί, με αποτέλεσμα να λιγοστεύουν ανησυχητικά. Κατευθυνθείτε στον όμορφο κόλπο του Γροίκου. Έχει ψιλό βότσαλο και άμμο και ένα μικρό νησάκι, το Τραγονήσι, το οποίο τον προστατεύει από τους δυνατούς ανέμους. Στα δεξιά της παραλίας θα δείτε έναν εντυπωσιακό βράχο, γνωστό ως Πέτρα ή Καλλικατσού, ο οποίος ενώνεται με την παραλία με μια στενή λωρίδα γης. Σύμφωνα με γεωλόγους, ο αλλόκοτος βράχος με το αλλόκοτο όνομα (η καλλικατσού είναι είδος καρακάξας) σχηματίστηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια και αποτελεί προϊόν ηφαιστειακής δραστηριότητας. Αν είστε λάτρης της γιόγκα, δεν θα βρείτε καλύτερο μέρος για να «χαιρετήσετε τον ήλιο» από την κορυφή της. Η παραλία Αγριολίβαδο με τα κρυστάλλινα παγωμένα νερά, στον δρόμο προς τον Κάμπο, περίπου 3 χλμ. βόρεια της Σκάλας, είναι από τις ελάχιστες οργανωμένες με ξαπλώστρες και ομπρέλες. Εντελώς βόρεια, μετά τον Κάμπο, βρίσκεται η απόμερη παραλία Λιβάδι των Καλογήρων, με χοντρό βότσαλο.                            ΧΡΗΣΙΜΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ Αναζητήστε το βιβλίο «Footpaths of Patmos» των εκδόσεων Anavasi. Η Δέσποινα Βακράτση έχει συγκεντρώσει όχι μόνο τις πεζοπορικές διαδρομές του νησιού, αλλά και πληροφορίες για τη λαογραφία, τον πολιτισμό και την ιστορία της Πάτμου. Μικρές προσωπικές ιστορίες, περιγραφές σημείων αλλά και αναφορές στη χλωρίδα και στην πανίδα κάνουν το βιβλίο, πέρα από χρηστικό οδηγό, ένα απολαυστικό ανάγνωσμα.                                            ΔΙΝΕΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ Το Ιερό Σπήλαιο της Αποκάλυψης του Ιωάννη. Μαζί με τη μονή, αποτελούν Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. (Φωτογραφία: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΜΕΡΑΚΟΣ) Η Πάτμος ελκύει πολλούς καλλιτέχνες, οι οποίοι εμπνέονται από την ομορφιά του τόπου και δημιουργούν ονειρικές εικόνες. Κάντε μια βόλτα στις γκαλερί της Χώρας: Kapopoulos Fine Arts (Κεντρική Πλατεία, τηλ. 22470-31222), Andreas Kalatzis Gallery (Χώρα, τηλ. 6988-024890) και στο κατάστημα Κουκούμαβλα (τηλ. 22470-31724), με τα χειροποίητα αντικείμενα ιδιαίτερης αισθητικής.                                    ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΕΣ ΣΤΑΣΕΙΣ Επισκεφτείτε το κτήμα Πάτοινος (τηλ. 6945-814398) στην περιοχή Βαγιά. Δοκιμάστε το ομώνυμο κρασί –ένα εξαιρετικό Aσύρτικο, που αφήνει στο στόμα γεύση από σύκα και φασκόμηλο– και αγοράστε ελαιόλαδο κορωνέικης ποικιλίας. Πάνκεϊκ για πρωινό, υδρομασάζ με θέα τη θάλασσα και μεσογειακό μενού προσφέρει το bar restaurant Πλειάδες. Μη χάσετε τους speciality καφέδες και τα νόστιμα κοκτέιλ (Σάψιλα, τηλ. 22470-33034). Ο Μπενέτος και η Σούζαν Ματθαίου άνοιξαν το εστιατόριο Μπενέτος το 1997, όπως θα «άνοιγαν» την αυλή του σπιτιού τους και την κουζίνα τους σε φίλους. Ζυμώνουν οι ίδιοι το ψωμί, προμηθεύονται υλικά από το νησί, ψάρι από τοπικά καΐκια και κρασιά από όλη την Ελλάδα. Μη χάσετε τα εκπληκτικά κοκτέιλ που ετοιμάζει ο έμπειρος Γιάννης Μελιανός (Σάψιλα, τηλ. 22470-33089). Τον Ιούνιο θα ανοίξει στη Χώρα το Μπενέτος Χώρα, delicatessen-μεζεδοπωλείο με έμφαση στα ελληνικά προϊόντα μικρών παραγωγών. Στο Τρεχαντήρι (τηλ. 22470-34080) στη Σκάλα θα βρείτε φρέσκα μικρά ψάρια στο τηγάνι, πατάτες κομμένες στο χέρι, αστακούς κατόπιν παραγγελίας και ψάρια των γύρω νησιών και βραχονησίδων. Στην Αστοιβή (τηλ. 22470-31895, ανοίγει τέλη Ιουνίου), που στεγάζεται σε ένα παλιό αρχοντικό του 17ου αιώνα στη Χώρα, θα ευχαριστηθείτε κοκτέιλ και θα τα συνοδεύσετε με πίτσα ή ζυμαρικά. kathimerini ΠΗΓΗ: Parapona-Rodou

Το δισκοπότηρο της Αγιά - Σοφιάς

Το χαμομηλάκι : Το δισκοπότηρο της Αγιά - Σοφιάς: ------------ Έτσι οι Κρητικοί επιβιβάστηκαν στο πλοίο τους και ξεκίνησαν για το νησί τους.  Το πλοίο δεν έφτασε ποτέ στην Κρήτη και ο ...

Πανελλήνιες εξετάσεις:

Ένα σημαντικό σταυροδρόμι αλλά δεν κρίνεται ολόκληρη η πορεία της ζωή των παιδιών μας…!

Πρωτοπρεσβύτερος π. Αντώνιος Χρήστου,

 Θεολόγος – ΜΑ (Ορθόδοξη Θεολογία) ΕΑΠ

Αγαπητοί Αναγνώστες Χριστός Ανέστη! Φτάνουμε στο τέλος της σχολικής χρονιάς 2018-2019 και ήδη ξεκινάνε οι προαγωγικές ή απολυτήριες εξετάσεις! Από τις 6/6 αρχίζουν φέτος και οι Πανελλήνιες εξετάσεις για τους μαθητές της Γ΄ Λυκείου, ίσως βέβαια για τελευταία φορά, αν υλοποιηθούν τα σχέδια της παρούσης Κυβερνήσεως. Όσοι υπάρχουν ή υπήρξαν μέχρι τώρα, υποψήφιοι σε αυτές τις Εξετάσεις, πραγματικά σημάδεψαν τη ζωή τους, είτε θετικά είτε αρνητικά.

Η Εκκλησία μας, ως φιλόστοργη μητέρα, δεν μπορεί να απουσιάζει από αυτή τη σημαντική μάχη και αγωνία χιλιάδων μαθητών και των οικογενειών τους και πραγματικά με δεήσεις, Παρακλήσεις, μνημονεύσεις ονομάτων κατά την Θεία Λειτουργία, αλλά και μηνύματα υποστήριξης, από Μητροπόλεις και τις Ενορίες, δείχνουν το έμπρακτο ενδιαφέρον τους και είναι συμπαραστάτες σε αυτή την δοκιμασία των παιδιών.

Όσοι έχουν σχέση με την σχολική κοινότητα, είτε μαθητές, είτε καθηγητές, είτε γονείς των παιδιών με τους σχετικούς τους συλλόγους, αλλά και γενικότερα η Εκκλησία και η κοινωνία μας, οι Πανελλήνιες εξετάσεις αποτελούν ένα σημείο αναφοράς, τόσο για την προετοιμασία γι΄ αυτές, όσο και τα αποτελέσματα μετά από αυτές. Εδώ δεν είμαστε Αμερική που τα Πανεπιστήμια διαλέγουν τους φοιτητές τους, αλλά οι φοιτητές διαλέγουν τις σχολές, αν όμως πιάσουν τα σχετικά μόρια ανάλογα με τις βάσεις κάθε σχολής και του σχετικού ενδιαφέροντος του επιστημονικού πεδίου.

Πολλά έχουν γραφτεί και πολύ κριτική έχει ασκηθεί, από ειδικούς και όχι μόνο, για το σύστημα των Πανελληνίων Εξετάσεων. Όλοι γενικά συγκλείνουν και συμφωνούν ότι δυστυχώς ενθαρρύνεται η παπαγαλία και η κατά γράμμα απομνημόνευση, ενώ υποχωρεί, ως μη όφειλε, η κριτική σκέψη και άλλα απαραίτητα στοιχεία που χρειάζονται (δημιουργικότητα, πρωτοτυπία κ.α.), αλλά δεν αξιολογούνται από το παρόν σύστημα. Ότι και να κάνουμε όμως και ότι να πούμε, πρέπει να προσαρμοστούμε στις παρούσες συνθήκες του συστήματος, καλώς ή κακώς.

Αν λοιπόν το άρθρο μας, πέσει στα χέρια κάποιων φετινών υποψηφίων, θα θέλαμε μέσα από αυτές τις γραμμές να σας πούμε τα εξής :

1. Έφτασε η ώρα που περιμένατε τόσο καιρό. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται ηρεμία, ψυχραιμία και νηφαλιότητα για να ανταποκριθείτε όσο το δυνατόν καλύτερα σε αυτές τις εξετάσεις. Το άγχος, η νευρικότητα και η ανησυχία, δεν είναι καλές επιλογές να τις επιλέξετε και ακολουθήσετε αυτή την περίοδο.

2. Όπως λέμε και στον τίτλο του άρθρου μας, σίγουρα οι Πανελλήνιες εξετάσεις, είναι ένα σημαντικό σταυροδρόμι στη πορεία της ζωής, αλλά δεν κρίνεται και όλη η ζωή μας. Υπάρχουν πολλοί που απέτυχαν σε αυτές, αλλά η σταδιοδρομία τους στη συνέχεια, ήταν λαμπρά γιατί δεν το έβαλαν κάτω και προσπάθησαν πάλι ή βρήκαν άλλες διεξόδους. Υπάρχουν πολλοί που πέτυχαν και μάλιστα από τους πρώτους, αλλά επειδή επαναπαύθηκαν, η πορεία τους στη συνέχεια στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν ήταν ανάλογη…! Επομένως πάντα στο τέλος της πορείας και όχι στην αρχή, αξιολογείται μία πορεία, αν είναι επιτυχημένη ή όχι.

3. Η προσευχή και η αναζήτηση βοήθειας από τον Θεό, φυσικά δεν είναι προσωρινή και ιδιοτελής, αλλά έχει να κάνει με την σχέση μας μαζί Του, διαχρονικά. Όμως αυτό δεν μας εμποδίζει, έστω και την τελευταία στιγμή, πριν από τη μεγάλη μάχη, να βάλουμε αρχή και να το κάνουμε αίτημα προσευχής…! Ο Κύριος πρόθυμα δίνει τον φωτισμό και τα αγαθά Του, όταν του ζητηθούν, αρκεί να έχουμε εμείς πίστη, υπομονή και επιμονή.

4. Εκτός από την άνωθεν σοφία και τον φωτισμό του Θεού, χρειάζεται και ο ανθρώπινος κόπος και η προσπάθεια. Ότι μας αντιστοιχεί, πρέπει και αξίζει να το καλλιεργήσουμε στο ακέραιο. Επομένως όλη η προετοιμασία μας μέχρι τις εξετάσεις, ήρθε η ώρα να συστηματοποιηθούν και να ολοκληρωθούν και όχι να επαναπαυθείτε ότι θα σας βοηθήσει ο Θεός και αρκεί. Όλα γίνονται με την βοήθειά Του, αλλά ζητά λόγο για το πόσο αξιοποιήσαμε ή όχι τα τάλαντα και τα χαρίσματα που πλούσια μας δίνει με βάση τις προδιαγραφές μας.

5. Ήρθε επίσης η στιγμή να εκτιμήσετε τους κόπους, τις θυσίες και την αγάπη των γονέων και των οικείων σας. Οι εξετάσεις αφορούν βέβαια άμεσα εσάς, αλλά ποτέ μη ξεχάσετε ποιοι βοήθησαν για να φτάσετε εδώ που φτάσατε. Ας προσπαθήσετε να μη τους στεναχωρήσετε, αλλά να τους προσφέρετε την ικανοποίηση, ότι δώσατε τον καλύτερό σας εαυτό.

6. Από την προσωπική μας εμπειρία διαπιστώσαμε ότι, δεν έχει νόημα να ξενυχτάτε πάνω στα βιβλία, ιδιαίτερα τώρα στην περίοδο των Πανελληνίων. Διαβάστε όλη την διάρκεια της ημέρας το αργότερο μέχρι τις 11.00 μ.μ. Στη συνέχεια προτιμήστε να κοιμηθείτε για να ξεκουραστεί ο εγκέφαλός σας και σηκωθείτε νωρίς το πρωί. κάνοντας μια επανάληψη στα σημαντικότερα σημεία του μαθήματος που διαγωνίζεστε. Θα δείτε πόσο καλύτερα θα απορροφάει το μυαλό σας την ύλη και θα τα θυμάστε στις εξετάσεις.

7. Στις εξετάσεις, πριν ξεκινήσετε να γράψετε, διαβάστε καλά τα θέματα, πάνω από μία φορά. Επικεντρωθείτε κυρίως στα ζητούμενά τους, το τι ακριβώς απαιτούν από εσάς, για να μη φύγετε εκτός θέματος. Αν κάπου κολλήσετε μη χάνετε χρόνο χωρίς λόγο, να συνεχίσετε στο επόμενο θέμα και στο τέλος της εξετάσεως να επανέλθετε στο θέμα που έχετε δυσκολία.

8.Τέλος, πριν παραδώσετε την κόλα μας, εφόσον υπάρχει διαθέσιμος χρόνος, να κοιτάξετε προσεκτικά τις απαντήσεις σας, ιδιαίτερα εκεί που δεν είσαστε και τόσο σίγουροι. Ας σιγουρευτείτε ότι απαντάτε σωστά ή βελτιώστε την απάντησή μας εφόσον είναι δυνατόν. Η βιασύνη ή το άγχος μας, μας κατέβαλε και δεν απαντήσαμε σωστά.

Αφήσαμε για το τέλος τα αποτελέσματα των Πανελληνίων, γιατί δεν εξαρτιόνται όλα από εμάς, υπάρχουν και αστάθμητοι παράγοντες (βάσεις, ζήτηση από τους υποψηφίους, βαθμός δυσκολίας των εξετάσεων κ.α.). Εσείς να έχετε την ικανοποίηση ότι προσπαθήσατε. Αν δεν περάσατε στη σχολή που θέλατε, αλλά σε κάποια άλλη, να θυμόμαστε ότι όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει κάποια άλλη…! Το θέμα είναι να μη μας γίνει «σημείο αναφοράς» (δηλαδή ήθελα εκεί, τελικά πέρασα εκεί…και να αισθανόσαστε συνέχεια αποτυχημένοι) Όλες οι σχολές έχουν τα υπέρ και τα κατά τους, επομένως ας το δείτε ως μία ευκαιρία και πρόκληση στη ζωή σας! Αν βέβαια δεν περάσατε κάπου, τότε αυτό να σας πεισμώσει και να προσπαθήσετε την επόμενη φορά περισσότερο, βελτιώνοντας τα λάθη που σας έφεραν στην αποτυχία.

Ευχόμαστε μέσα από τη καρδιά μας, ο Θεός δια πρεσβειών των τριών Ιεραρχών, Προστατών της παιδείας, να σας φωτίσει και να σας δυναμώνει. Η σκέψη μας και η καρδιά μας είναι μαζί σας! Ανυπομονούμε να σας συγχαρούμε στην εισαγωγή σας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση! Όσοι δεν τα καταφέρατε, μη στεναχωριέστε έχετε άλλη ευκαιρία του χρόνου. Αμήν!

Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα Κιβωτός της Ορθοδοξίας

ΠΗΓΗ:https://www.pemptousia.gr/

Παιδεία!!!!

Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ: 

Η Παιδεία είναι το μόνο αντίδοτο 

στην κρίση και ξεκινά από το σπίτι

Σκέψεις

1. Αν είχα να δώσω μια συμβουλή στους νέους, θα ήταν να έχουν ένα όνειρο και να το κυνηγήσουν με τα πόδια στη γη και τα μάτια στον ουρανό.

2. Στα παιδιά δεν μπορείς να πεις τίποτα άλλο απ’το να κάνουν αυτό που θέλουν, γιατί αν αρχίσουν και απεμπολούν τις επιθυμίες τους, το τι θέλουν να κάνουν από τα είκοσί τους χρόνια τους, θα γίνουν βλάκες και όλα τα – άκες που λένε στην Ελλάδα.

3. Μου λένε για τη ζωγραφική, ότι “αυτός είναι μεγάλος ζωγράφος και ζωγραφίζει ωραία πράγματα, όπως ακριβώς τα κάνει η ίδια η φύση”. Εγώ λέω όχι! Αυτός είναι μικρός ζωγράφος, γιατί απ’τη στιγμή που υπάρχει η φωτογραφία, δεν έχουμε πια ανάγκη από έναν ζωγράφο που μιμείται τη φύση. Πρέπει και η τέχνη να πηγαίνει κάπου αλλού. Πάντα κάπου αλλού. Και αυτό το “κάπου αλλού” ισχύει και για τη γνώση και για τον τρόπο ζωής και για όλα. Λοιπόν, αν δεν είσαι έτοιμος να πας κάπου αλλού, τότε έχεις γεράσει. Αυτό το “αλλού” είναι που οι νέοι δεν πρέπει να ξεχάσουν ποτέ κι όταν λέω το “αλλού” δεν το λέω μόνο τοπικά και γεωγραφικά. Το να κάνεις κάτι με διαφορετικό τρόπο αποτελεί ένα προνόμιο, ένα νεανικό προνόμιο κι αυτό δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνούν οι νέοι.

4. Ευτυχώς που τα παιδιά βγαίνουν στους δρόμους και φωνάζουν, αλλά από εκεί και πέρα υπάρχουν όρια. Οι νέοι όταν θέλουν να διαμαρτυρηθούν δεν πρέπει να φορούν κουκούλες.

5. Μπροστά στα παιδιά πρέπει να είσαι παραδειγματικός. Γενικότερα, αν μπορείς να έχεις έναν σκοπό στη ζωή σου, είναι να είσαι παραδειγματικός. Φοβάμαι ότι αυτή τη στιγμή οι μόνοι ήρωες για τη νεολαία είναι οι τραγουδιστές, και ποδοσφαιριστές.

6. Η αυτογνωσία είναι ακριβώς μια δυνατότητα να ξέρεις πού μπορείς να πας. Είναι αυτό ακριβώς που μου έλεγε η μάνα μου: “Παιδί μου, να ξέρεις τη θέση σου. Ούτε πιο πάνω ούτε πιο κάτω”.

7. Η Παιδεία είναι το μόνο αντίδοτο στην κρίση και ξεκινά από το σπίτι.

8. Κάθε γενιά είναι νέα και οι χαμένοι παράδεισοι είναι δικαίωμα μόνο των γέρων.

9. Αν υποφέρει από κάτι η παιδεία μας σήμερα, είναι ότι οι μόνοι ήρωές μας είναι οι τηλεπαρουσιαστές. Η έννοια του ήρωα είναι προφανώς υποβαθμισμένη. Ο Βολταίρος είχε γράψει κάτι σπουδαίο: ‘Δεν θεωρώ ήρωες τους πολεμιστές-καταστροφείς των πόλεων, αλλά αυτούς που έχουν πολεμήσει για τα δικαιώματα του ανθρώπου’. Επίσης, αν ξέραμε καλά την ιστορία, θα είχαμε διαγράψει πολλούς ‘ήρωες’ και κατά συνέπεια θα αλλάζαμε πολλά ονόματα δρόμων και πλοίων που φέρουν τα ονόματά τους. Ήρωες είναι αυτοί που η ιστορία έχει καταγράψει ως ήρωες, άσχετα αν ήταν ηρωικοί ή όχι.

10. Είναι λάθος ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Γνωρίζοντάς την, όμως, μπορείς να απαντήσεις στα παιδιά, και να τους δείξεις ότι το πέρασμα του χρόνου σημαίνει κάτι καινούργιο.

11. Αθωότητα σημαίνει εμπιστοσύνη στον άλλο, όποιος και αν είναι αυτός, αλλά και εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Η αθωότητα κλονίζεται από την κατάχρηση εμπιστοσύνης. Το παιδί σήμερα δεν έχει εμπιστοσύνη σε αυτούς που ασκούν πάνω του εξουσία και αυτοί είναι οι γονείς, οι δάσκαλοι ακόμα και οι ιερείς. Και αυτά τα σημάδια του κλονισμού μένουν ανεξίτηλα πάνω του, όπως ένα λάστιχο που το τραβάς και δεν επανέρχεται στην προηγούμενη κατάστασή του.

12. Η διαβίωση των παιδιών με παρέες μηχανές, στο σπίτι μιας μονοπυρηνικής οικογένειας χωρίς γιαγιά και παππού δημιουργεί τα λεγόμενα key-children. Τα παιδιά, δηλαδή, που έχουν κρεμασμένα στο λαιμό ένα κλειδί, ώστε να μπορέσουν να βρουν αλλού τη νέα τους γιαγιά, όπως π.χ. στην τηλεόραση ή τον υπολογιστή.

13. Υπάρχουν τα νέα παιδιά, αυτά τα νέα παιδιά, ούτε ιστορία ξέρουν, ούτε θέλουν να ξέρουν, οπότε αυτοί θα αρχίσουν από την αρχή, γιατί αυτός ο τόπος πρέπει τώρα να αρχίσει από την αρχή. Και όπως υπάρχει μια γενιά ολόκληρη, που δεν έχει καμία σχέση με τα προηγούμενα για πολλούς λόγους, είτε επειδή είναι εναντίον των γονιών τους, είτε επειδή είναι υπέρ της τεχνολογίας, είτε επειδή δεν ξέρουν τίποτα και λένε ότι τα ξέρουν όλα, ε, αυτοί δεν μπορεί να πάνε χαμένοι. Στην καινούργια εποχή κάτι θα κάνουν.

ΠΗΓΗ: https://www.newside.gr

Κινήματα Οικολογίας.

 Μία θεολογική και ποιμαντική προσέγγιση

Τιμόθεος Παπασταύρου, Θεολόγος

Το φυσικό περιβάλλον είναι το τελειότερο δώρο που χάρισε ο Θεός στον άνθρωπο και ήταν πάντοτε αλληλένδετο με την ύπαρξη του. Ο άνθρωπος αρχικά με την πτώση και μετέπειτα με την αλαζονεία του για την ικανοποίηση των αναγκών του ξέχασε πλήρως ότι είναι ο ιερέας της φύσης και προσπάθησε να γίνει ο βασιλιάς της, λειτουργώντας πλήρως ανθρωποκεντρικά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η φύση και οι πόροι της να στερέψουν και να εμφανιστούν τα πρώτα οικολογικά προβλήματα. Με την έξαρση αυτών έχουμε την γέννηση του φαινόμενου της οικολογικής κρίσης.

Όταν πλέον έγινε αισθητή η υπερεκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος και των πόρων του από τον άνθρωπο, δημιουργήθηκαν τα πρώτα οικολογικά κινήματα, με σκοπό τη θωράκιση και την προστασία της φύσης. Μέσω αυτών πλέον ο άνθρωπος αποκτά οικολογική παιδεία, μαθαίνει να σέβεται και να προστατεύει την φύση και ευαισθητοποιείται περιβαλλοντικά.

Στην καταπολέμηση της οικολογικής κρίσης σπουδαίο ρόλο κατέχει η ορθοδοξία μέσω της ανάπτυξης της οικολογικής ηθικής στον άνθρωπο. Η ορθοδοξία προτρέπει τους ανθρώπους να υιοθετήσουν έναν πιο ασκητικό και εγκρατή τρόπο ζωής, παρόμοιο με αυτόν των αγίων και των πατέρων της εκκλησιάς, αφήνοντας πίσω την ανθρωποκεντρική τους αντιμετώπιση απέναντι στην φύση. Το έργο των εκκλησιών και των ορθοδόξων θεολόγων, σε συνεργασία με οικολογικούς φορείς είναι σπουδαίο, αφού μέσα από τις οικολογικές τους ενέργειες και τα συγγράμματα τους, προσπαθούν να προτρέψουν τους ανθρώπους να επαναφέρουν και να διατηρήσουν την κτίση ακριβώς όπως την έλαβαν από τον Θεό. Επίσης προσπαθούν να υπενθυμίσουν στους ανθρώπους πως πρέπει να προσφέρουν ανιδιοτελώς την βοήθεια και την αγάπη στους συνανθρώπους τους, οι όποιο το έχουν ανάγκη ακριβώς όπως προστάζει η θρησκεία μας, διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρουν να φτάσουν πιο κοντά στον Θεό αλλά και να σώσουν την κτίση.

Από τα πρώτα χρόνια της οικολογικής κρίσης, το Οικουμενικό Πατριαρχείο εκδήλωσε τη θέληση του για άμεση συνεργασία με τους οικολογικούς φορείς, με απώτερο σκοπό την εξάλειψη της οικολογικής κρίσης. Η 1η Σεπτεμβρίου καθιερώθηκε από τον Πατριάρχη Δημήτριο Α΄ ως ήμερα προστασίας και προσευχής για το περιβάλλον, δίνοντας το έναυσμα για την ευαισθητοποίηση των ανθρώπων στα οικολογικά ζητήματα. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος με την σειρά του, διοργάνωσε οικολογικά σεμινάρια και συμπόσια για την σφαιρική ανάλυση των περιβαλλοντικών προβλημάτων, με σκοπό την άμεση αντιμετώπιση τους, ενώ παράλληλα συνέχισε την έκδοση μηνυμάτων της 1η Σεπτεμβρίου ,με σκοπό την συνεχή οικολογική ενημέρωση και εκπαίδευση των ανθρώπων, για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την οικολογική καταστροφή και να δώσουν ένα οριστικό τέλος.

Με την παρούσα πτυχιακή εργασία γίνεται έκδηλη η προσπάθεια του ανθρώπου για την καταπολέμηση της οικολογικής κρίσης και την προστασία της φύσης μέσω των οικολογικών κινημάτων που δημιούργησε και ο ρόλος που κατέχει η ορθοδοξία στην προσπάθεια επαναφοράς των οικολογιών ισορροπιών.

Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr/2019/05/kinimata-ikologias-mia-theologiki-ke-pimantiki-prosengisi/