Πρόσφορο!!!

ΠΡΟΣΦΟΡΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΕ ΠΡΟΖΥΜΙ

 

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΦΤΙΑΞΕΤΕ

– 1500 γρ. αλεύρι χωριάτικο σταρένιο (κίτρινο)

– 800 ml νερό χλιαρό (21-30 °C)

– 2 κουταλάκια του γλυκού αλάτι

– 300 γρ. προζύμι

– 1 ειδική σφραγίδα για πρόσφορα 17cm ( ξυλόγλυπτη)

– 1 ταψί αλουμινίου (26-28 εκ διάμετρο)

– 1 ζυγαριά κουζίνας (κατά προτίμηση ψηφιακή)

– 1 ξυλάκι για σουβλάκια

– Φούσκωμα για 3-6 ώρες (ανάλογα με την θερμοκρασία του χώρου).

– Προθέρμανση του φούρνου για 15′ στους 180°C

– Ψήσιμο στους 180°C, 50-60 λεπτά (όχι στον αέρα!).

Σε μία σκάφη προσθέτουμε τα 800 ml νερό, το αλάτι και διαλύουμε μέσα το προζύμι. Προσθέτουμε περίπου 500 γρ αλεύρι και το ανακατεύουμε με μία κουτάλα (μέχρι να γίνει πηχτό σαν μουστάρδα). Σκεπάζουμε την σκάφη με μία πετσέτα και την αφήνουμε για τουλάχιστον 24 ώρες (μέχρι να βγάλει φυσαλίδες). Προσθέτουμε το υπόλοιπο αλεύρι και αρχίζουμε το ζύμωμα. Ζυμώνουμε με περίπου 20′ (λέγοντας την ευχή).

Αφαιρούμε 300 γρ. ζυμάρι (προζύμι) και το βάζουμε σε ένα τάπερ για την επόμενη εβδομάδα. Με την ζυγαριά χωρίζουμε το πρόσφορο σε 2 μέρη. Το ένα 1200 γρ και το άλλο 800 γρ. Το μεγάλο κομμάτι το ζυμώνουμε μέχρι να γίνει μπάλα, στη συνέχεια το παίρνουμε το απλώνουμε στην φόρμα μέχρι να εφάπτεται με τα τοιχώματα.

Με ένα βρεγμένο πινελάκι ζαχαροπλαστικής βρέχουμε το πάνω μέρος του κομματιού που απλώσαμε στην φόρμα. Στην συνέχεια παίρνουμε την μικρή μπάλα (800γρ) την τοποθετούμε πάνω από το βρεγμένο κομμάτι και την απλώνουμε ομοιόμορφα (ακτίνα περίπου 17 εκ), ώστε να γίνει το πρόσφορο διώροφο. Στην συνέχεια σφραγίζουμε με δύναμη το πάνω κομμάτι ώστε να ενωθούν. Αφήνουμε την σφραγίδα για 3 λεπτά πριν την αφαιρέσουμε. Κάνουμε 24 τρύπες με ξυλάκι από σουβλάκι, για να φεύγει ο αέρας. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για μια ώρα στους 180°C (όχι στο αέρα). Τυλίγουμε το πρόσφορο με μια πετσέτα, το κλείνουμε ερμητικά σε μια σακούλα και το αφήνουμε μέχρι να κρυώσει τελείως, ώστε να μαλακώσει από τους υδρατμούς του.

Προσευχή προσφόρου: Κύριε Σὲ εὐχαριστῶ γι᾿ αὐτὴν τὴν ἅγια ὥρα, ποὺ μὲ τὰ ἁμαρτωλά μου χέρια μὲ ἀξιώνεις νὰ ζυμώνω τὰ Πανάχραντα Δῶρα τῆς ἀγάπης Σου. Σὲ παρακαλῶ κατάπεμψε τὸ Πανάγιό Σου Πνεῦμα ποὺ εὐλογεῖ ὅλα τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, νὰ εὐλογήσει καὶ τοῦτα τὰ Δῶρα γιὰ νὰ γίνουν καλὰ καὶ εὐπρόσδεκτα στὸ Ἅγιό Σου θυσιαστήριο. Καὶ σὲ παρακαλῶ νὰ τὰ δεχθῇς ὅπως ἐδέχθης τὴ θυσία τοῦ Ἄβελ, τὴ δοξολογία τῶν Ποιμένων, τὰ δῶρα τῶν Μάγων, τὰ δάκρυα τοῦ Πέτρου, καὶ τοῦ Ληστοῦ τὴν μετάνοιαν. Καὶ ἂς μὲ ἀξιώνεις νὰ σοῦ τὰ προσφέρω πάντοτε εὐσυνείδητα. Ἀμήν.

Δι᾿ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

πηγη orthognosia.blogspot.ca

Πάτμος!!!

 All the afternoons [Matheo Yamalakis, 1996]

Ἱεροψαλτικά

 ΨΑΛΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΕΙΣ 60 -

Νικόλαος Ανδρίκος - Μέρος Β΄
Ημερομηνία εκπομπής: 16-01-2016

Η ραδιοφωνική εκπομπή των ιδρυτών του Σχολείου Ψαλτικής, Κωνσταντίνου Μπουσδέκη και Κωνσταντίνου Φωτόπουλου, στο σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας (91,2 FM).
Μια περιήγηση στα ψαλτικά πράγματα του 20ου και 21ου αιώνα, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, από την οπτική των εκφραστών της θείας αυτής τέχνης.
Θερμές ευχαριστίες οφείλουμε στο Σεβ. Μητροπ. Πειραιώς, κ. Σεραφείμ και στους υπευθύνους του Ραδιοφωνικόύ Σταθμού της Πειραϊκής Εκκλησίας για την έμπρακτη εμπιστοσύνη τους στα πρόσωπά μας.
Η δεύτερη εκπομπή με καλεσμένο το μουσικολογιώτατο κ. Νίκο Ανδρίκο!
Αναμνήσεις και εμπειρίες από τον Πατριαρχικό Ναό και τη σχέση του με τον Άρχοντα Πρωτοψάλτη της Μ. του Χ. Ε., Λεωνίδα Αστέρη!

Η Θεία Κοινωνία!!!

Θεία Κοινωνία χωρίς... νηστεία;

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Μέσα στην Αγία Γραφή ακούγεται η πρόσκληση «υιέ μου δος μοι σην καρδίαν».

Την καρδιά του ανθρώπου ζητά ο Θεός, για ναζει και να αναπνέει με το θέλημά Του.

Μέσα ακόμη όμως και στον χώρο των λεγομένων πιστών δεν κυριαρχεί, δυστυχώς, το θέλημα του Θεού, αλλά το ίδιον θέλημα. Εδώ τα πράγματα γίνονται τραγικά, διότι ενώ γνωρίζουν το λόγο του Θεού, όμως τον διαμορφώνουν σύμφωνα με τα μέτρα τους.

Πνευματικοί «γέροντες» κόβουν και ράβουν όπως βολεύει στην άνεση και την ευκολία των τέκνων τους, μόνο και μόνο για να μη τους χάσουν και να ονομάζονται οι ίδιοι καλοί και άγιοι και όχι για να καθοδηγούν αυτούς που τους εμπιστεύτηκε ο Θεός προς την σωτηρία τους. Νομοθετούν δικές τους γνώμες και παραθέτουν παραδόσεις που έλαβαν χωρίς να ελέγξουν αν είναι η Παράδοση της Εκκλησίας, άσχετα αν είναι κάτι το παλαιικό. Κάθε παλαιικό δεν είναι και παράδοση του Ευαγγελίου. Το θέλημα του Θεού αντικαθίσταται με ένα «έτερον ευαγγέλιον» και γίνεται ένας σκοτεινός ανελεύθερος γεροντισμός με παραδόσεις ανίερες και εντάλματα ανθρώπων χάριν επιβολής εξουσίας πνευματικής και αιχμαλωσίας ψυχών.

Έτσι π.χ. για το θέμα της Θείας Κοινωνίας δεν επικρατεί το θέλημα του Θεού, αλλά η παράδοση των ανθρώπων. Φορτώνουν τους χριστιανούς με δυσβάστακτα βάρη και «παραδόσεις» και αυτό γίνεται έμμεσα η αιτία να απομακρύνονται από την Θεία Κοινωνία. Επιβάλλουν δηλαδή νηστείες του λαδιού και του αλάδωτου με έντονο τον καταναγκασμό και τον φόβο. Ορίζουν χρόνους και διαστήματα προσέλευσης στο Μυστήριο, αγνοώντας το λόγο του Χριστού και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας περί συνεχούς Θείας Κοινωνίας.

Απαιτούν την νηστεία ως απαραίτητο γεγονός πριν από την μετοχή τους στο Μυστήριο, πράγμα που δεν υπάρχει πουθενά γραμμένο αλλά από την άλλην μεριά… παραδεδομένο. Όλα εστιάζονται στο τι θα φάγουν και τι θα πιουν και πότε και μέχρι ποια ώρα, και αφήνουν την κύρια καλλιέργεια της πνευματικής προετοιμασίας που συγκεκριμενοποιείται στην πρόσκληση: «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε».

Πολλοί χριστιανοί λοιπόν απέχουν της Θείας Κοινωνίας, διότι δεν νήστεψαν παρ’ όλον που ο πόθος τους είναι ασυγκράτητος και η μετάνοια ενεργή και ζώσα…αντιθέτως πολλοί θρησκευόμενοι έρχονται και κοινωνούν επειδή νήστεψαν με ένα άγριο κυνηγητό αποχής του φαγητού, ικανοποιημένοι με το έργο τους αυτό, διότι ζει μέσα τους φαρισαϊκά ένας εσωτερικός αυτοηδονισμός του δήθεν αγίου και αξίου.

Για να προσέλθουμε λοιπόν στο Μέγα Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι, έχοντας βεβαίως πάρει και την ευλογία του πνευματικού μας πατέρα ο οποίος βλέποντας την μετάνοιά μας, αναγνωρίζοντας την διάθεσή μας να μεταμορφωθούμε σε καινούς ανθρώπους μας προτρέπει μετά φόβου πίστεως και αγάπης να προσέλθουμε στο Μέγα Μυστήριο.

Για να μην παρεξηγηθούμε λοιπόν, ο κάθε χριστιανός θα πρέπει να προετοιμάζεται ορθά για να λάβει τον ίδιο τον Κύριο μέσα του. Όμως όσον αναφορά την αποχή από τις τροφές (νηστεία), πουθενά η Εκκλησία δεν έχει βάλει κάποιον τέτοιον κανόνα, αλλά η Εκκλησία λέγει: ο Χριστιανός θα πρέπει να νηστεύει την Τετάρτη και την Παρασκευή, την Σαρακοστή Χριστουγέννων και Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο κ.τ.λ. Η Εκκλησία λοιπόν έχει συγκεκριμένες ημέρες μέσα στο έτος και προτρέπει τους πιστούς να νηστέψουν.

ΠΟΥΘΕΝΑ η Εκκλησία δεν έχει πει ότι είναι κανόνας να νηστέψεις για να κοινωνήσεις. Νηστεύεις όλες τις καθορισμένες νηστείες της Εκκλησίας μας; Εάν ναι τότε δεν θα έπρεπε να σε απασχολεί άλλο αυτό το θέμα. Όμως εάν ο πνευματικός σου πατέρας κρίνει ότι για την δική σου καλύτερη προετοιμασία καλό θα ήταν να νηστέψεις π.χ. μία ημέρα, θα το κάνεις για την υπακοή στον πνευματικό σου και όχι διότι είναι κανόνας της Εκκλησίας μας.

Εάν δεν ίσχυε το παραπάνω τότε είναι παράλογο η Εκκλησία να θεσπίσει συγκεκριμένες νηστίσιμες ημέρες του έτους, αλλά θα έλεγε να νηστεύουμε 1,2,3 ημέρες πριν κοινωνήσουμε. Επίσης τα μικρά παιδιάκια θα έπρεπε να νηστεύουν και αυτά, να κάνουν αλάδωτο!!! Νηστεία λοιπόν και Θεία Κοινωνία δεν συνδέονται άμεσα, ίσως έμμεσα υπό το πρίσμα του ασκητικού φρονήματος που θα πρέπει να έχουμε όλοι.

Το παράλογο είναι ότι πολλές φορές επιμένουμε τόσο πολύ στην προετοιμασία μας πριν την Θεία Μετάληψη και όταν πλέον κοινωνήσουμε χαλαρώνουμε. Δηλαδή από την μία μεριά όταν δεν έχουμε τον Χριστό μέσα μας, απέχουμε από τροφές, εγκρατευόμαστε κ.λ.π. (και καλά κάνουμε), όμως όταν έχουμε μέσα μας τον Χριστό όταν έχουμε κοινωνήσει το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας το ασκητικό αυτό φρόνημα εξαφανίζεται, λες και δεν χρειάζεται πλέον μιας και ο σκοπός επιτεύχθηκε, κοινωνήσαμε!

Όμως πως είναι δυνατόν ενώ δεν έχω τον Χριστό μέσα μου να ασκούμε και όταν τον πάρω μέσα μου πλέον να γίνομαι απρόσεκτος όσον αναφορά πνευματικά θέματα; Όταν δηλαδή, πριν κοινωνήσω μου «απαγορευόταν» να κάνω κάποια πράγματα, τώρα που κοινώνησα, τώρα που έγινα και εγώ χριστός να μην μου απαγορεύονται;

Άρα διαπιστώνουμε ότι το σκεπτικό πολλών αν όχι όλων των χριστιανών είναι λάθος. Δεν σημαίνει ότι αφού κοινώνησα μπορώ χωρίς καμία αναστολή να κάνω το οτιδήποτε, αντιθέτως αφού έχω κοινωνήσει θα πρέπει ακόμα περισσότερο να είμαι προσεκτικός, σε πνευματική εγρήγορση ώστε όντως η Θεία Κοινωνία να ενεργήσει μέσα μου και να με μεταμορφώσει, να με βοηθήσει να ξεπεράσω αδυναμίες και να γίνει όντως το εφόδιο αυτό το οποίο θα με οδηγήσει στην Αιώνια Ζωή.

Πhttp://www.agioritikovima.gr/

Αρχιμ. Ἄνθιμος Παλιόγλου

 Ἱερά Μονή Παραμυθίας Ρόδου

Νέος Ἡγούμενος, ἀπό σήμερα, στήν ἀνωτέρω Ἱερά Μονή,

 ὁ πτυχιοῦχος τῆς Πατμιάδας Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς Ἀρχιμανδρίτης κ. Ἄνθιμος Παλιόγλου.

Στήν ἴδια Μονή ἀνήκουν οἱ ἀπόφοιτοι τῆς Σχολῆς μας ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Μηδείας κ. Ἀπόστολος καί ὁ Ἱερομόναχος π. Ραφαήλ Κιλιλέλλης.

Ὁ Θεός καί ἡ Παναγία νά σέ ἐνισχύουν π. Ἄνθιμε!

Φιλία

Ὁ Ἰορδάνης κι ὁ Ἀχμέτ!

ἕνα ἀληθινό παραμύθι

          Στά πολύ παλιά τά χρόνια, μοῦ ἔλεγε ἡ γιαγιά ἡ Ἐμόρ, ἐκεῖ στά βάθη τῆς Τουρκιᾶς ζοῦσαν μαζί οἱ Ἕλληνες κι οἱ Τοῦρκοι κι ἔγινε τούτη ἡ ἱστορία καί μοὔλεγε ἡ γιαγιά, πώς, ναί, δέν ἦταν παραμύθι, μά ἤτανε ἀληθινή, πιότερο κι ἀπ᾽ τά παραμύθια καί ἦταν, λέει, δυό φίλοι ἀγαπημένοι, ὅπως τ᾽ ἀδέρφια ἤτανε, Ἀχμέτ τόν ἔλεγαν τόν ἕνα κι ἦταν Τουρκόπουλο κι ὁ ἄλλος, ὁ δικός μας, ἦταν ὁ Ἰορδάνης. Κι ἦταν κοντά Χριστούγεννα, κρύο πολύ βαρύ καί χιόνι σκέπαζε τό χωριό, πού ἦταν μικρό κι ἦταν ὡραῖο μές  στίς κερασιές, στά τριαντάφυλλα, καί στά πορτοκάλια καί τό χιόνι ὅλα τά σκέπαζε, ἀφρᾶτο, μαλακό, καί πάγωνε τά νερά στά κεραμίδια, κρεμοῦσε κρυστάλλινα σπαθιά καί μικρά διαμαντάκια στά κλαδιά, πού ἄστραφταν στό φῶς κι ἔκαναν τά παιδιά χαρά μεγάλη. Ἦταν φτωχούλι τό Τουρκόπουλο, εἶχε πατέρα ἀραμπατζῆ καί φαμελιά μεγάλη· τἄβγαζαν  πέρα δύσκολα κι ὁ Ἰορδάνης ἤτανε ἀπό γενιά μεγάλη ἀρχοντική καί πλούσια πολύ κι εἶχανε ὅλα τά καλούδια ποὔδινε ὁ Θεός καί ὁ πατέρας του ἔφερνε πραμάτειες ἀπ᾽ τήν Πόλη, τήν Σμύρνη καί τήν Προῦσα. Καί τά παιδιά ἔπαιζαν ὅλα μαζύ, ὁ Ἰορδάνης  κι ὁ Ἀχμέτ μιάν ἡλικία εἶχανε, σάν τ᾽ ἀδερφάκια ἤτανε κι ἀκόμα πιό καλά.

          Λοιπόν, μοῦ ἔλεγε ἡ γιαγιά ἡ Ἐμόρ, πώς ἀπό κάποτε σάν ἤτανε παραμονή Χριστούγεννα μές τή μεγάλη Ἐκκλησιά κατέβαινε ἕνας ἄγγελος κι ἄναβε τά κεριά καί τά καντήλια καί πώς κανείς δέν ἤξερε τό πότε, ἐρχότανε σάν ἀστραπή κι ἕνας μονάχα τό προλάβαινε νά δεῖ τό πέταγμά του. Καί πὠς ἐκεῖνος πού τόν ἔβλεπε γινότανε γιά πάντα ἀθάνατος. Καί σάν κατέβαινε ὁ ἄγγελος, ἄπλωνε πέρα ὡς πέρα ἕνα φῶς κι ἔλαμπε ὅλο τό χωριό καί γέμιζε λέει ἡ Ἐκκλησιά διαμάντια καί ρουμπίνια καί μαλάματα κι ἀσήμια κι ἄλλος κανείς δέν τἄβλεπε παρά μονάχα ὁ ἕνας πού ἦταν ὁ εὐλογημένος.

          Ἐκείνη τή χρονιά, λοιπόν, εἶπαν οἱ δυό φίλοι μας, νά πᾶνε τήν μεγάλη νύχτα τῆς Παραμονῆς στήν Ἐκκλησιά, μή κι ἕνας ἀπ᾽ τούς δυό ἦταν τυχερός, γιατί ὁ ἄγγελος, ἔλεγε ἡ γιαγιά ἡ Ἐμόρ, δέν τούς ξεχώριζε Ἕλληνες ἀπό Τούρκους. Πιαστήκανε χέρι χέρι ὁ Ἰορδάνης κι ὁ Ἀχμέτ καί βγῆκαν στό σκοτάδι, κοντά κοντά, ἕνας δίπλα στόν ἄλλο, ἦταν πολύ τό κρύο καί τό χιόνι δυό μέτρα κι ὁ Ἰορδάνης χαιρότανε τό πανωφόρι τό καινούργιο, γούνα παχειά, πού τὄχε φέρει ὁ πατέρας ἀπ᾽ τήν Προῦσα. Καί ὁ καϋμενούλης ὁ Ἀχμέτ μές τό φτηνό του πανωφόρι κρύωνε καί τουρτούριζε. Ἔφτασαν κάποτε στήν Ἐκκλησιά κι ὁ Ἰορδάνης τόσο χαιρόταν τό καινούργιο πανωφόρι του, πού οὔτε καί πρόσεχε πόσο ὑπόφερε ὁ Ἀχμέτ. Καί περνοῦσαν οἱ ὧρες μές τήν Ἐκκλησιά κι ὁ ἄγγελος δέν φαινότανε, μεσάνυχτα κόντευαν κι ἄρχισε πάλι νά χιονίζει καί τό σκοτάδι ὁλοένα γινόταν πιό πυκνό. Καί πέρασαν τά μεσάνυχτα καί ὁ ἄγγελος πουθενά κι ὁ Ἰορδάνης τέντωνε τ᾽ αὐτιά κι ἀφουγκραζόταν καί νύσταζε ὁ Ἀχμέτ, βαραίνανε τά μάτια κι ἔγερνε πάνω στόν φίλο του νά πάρει λίγη ζεστασιά ἀπό τό γούνινο  πανωφόρι.

Σάν πέρασε, λοιπόν, ἡ ὥρα γιά τά καλά κι ὁ ἄγγελος δέν ἦρθε, εἶπαν νά πᾶνε πιά στά σπίτια τους οἱ δυό μας φίλοι, δέν ἦταν τυχερό ν᾽ ἀνοίξει ὁ οὐρανός γιά φέτος. Καί καθώς βγῆκαν ἀπ᾽ τήν Ἐκκλησία σηκώθηκε ξάφνου ἄνεμος δυνατός καί στριφογύριζε τό χιόνι κι ὁ Ἀχμέτ τουρτούριζε τώρα πιό πολύ ἀπ᾽ τό κρύο καί μαζευόταν κολλητός στόν Ἰορδάνη καί παραπατοῦσε. Περπατοῦσαν τρικλίζοντας μέσα στό χιόνι καί οἱ νιφάδες κολλοῦσαν στά μάτια καί στά μάγουλά τους καί τότε ξάφνου ὁ Ἰορδάνης γύρισε κι εἶδε τόν Ἀχμέτ, κι ἦταν σάν νά τόν ἔβλεπε πρώτη φορά, τόσο δέν εἶχε δεῖ πόσο πολύ τό κρύο  πάγωνε τό ἀδύναμο κορμάκι του. Κοντοστάθηκε λίγο ντροπιασμένος κι ἔννοιωσε κάτι βαθειά πολύ νά σκιρτάει στήν καρδιά του. Καί μονομιᾶς, χωρίς καθόλου νά σκεφτεῖ, ἔβγαλε τό βαρύ τό πανωφόρι καί σκέπασε τόν Ἀχμέτ. Καί ἦταν τότε ξαφνικά πού ἔννοιωσε μέσα στήν καρδιά του μιάν ἄλλη ζεστασιά πελώρια, πού ἅπλωνε σ᾽ ὅλο  τό κορμί ὥς τ᾽ ἀκροδάχτυλά του κι οὔτε πού κρύωνε καθόλου πιά οὔτε πού καταλάβαινε ἄν ἦταν μέσα ἤ ἔξω ἡ ζεστασιά. Καί τότε φάνηκε σάν νάρχεται ὁ ἄγγελος μέ τά φτερά του ἀνοιχτά κι ὅλα γέμισαν  φῶς  κι ἁπλώσανε παντοῦ ἀσήμια καί μαλάματα κι ἔλαμπαν πάνω στά κλαδιά ρουμπίνια καί ζαφείρια, κρύφτηκε ὁ ἄνεμος, σταμάτησε ὁ χιονιάς καί ἦταν σάν νἀρχότανε ὕμνος μακρινός στ᾽ αὐτιά τους. Κι ἅπλωνε ἐκείνη ἡ ἀγάπη σάν τό φῶς πού ξεχύνεται καταμεσήμερο καλοκαιριοῦ. Κι ὁ Ἰορδάνης κι ὁ Ἀχμέτ ἔννοιωθαν τά χεράκια τους νά γίνονται ἕνα καί οἱ καρδοῦλες τους χτυπούσανε σά νἄταν μιά καρδιά. Καί ἡ γιαγιά ἡ Ἐμόρ μᾶς ἔλεγε, πώς εἶδαν καθαρά τόν ἄγγελο τά δυό παιδιά καί πώς ἔτσι γίναν ἀθάνατοι κι οἱ δυό καταπῶς ἔμεινε στήν ἱστορία…..

ΠΗΓΗ:  Ἀπό τό ἔργο τοῦ ἐκλεκτοῦ καί λίαν ἀγαπημένου φίλου  γιατροῦ, συγγραφέα, πολυβραβευμένου γιά τήν πλούσια συγγραφική, ἀνθρωπιστική καί κοινωνική του δραστηριότητα  κ. Βάσου Ἠλία Βογιατζόγλου με τον τίτλο: "ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ (1965-2015), Εκδόσεις ΠΑΡΑΣΑΚΗΝΙΟ 2015

Πατμιάς!

Ἐκδρομή Πατμιάδας

Σχολικό ἔτος 1979 -1980

Ἀπό ἀριστερά: 1) Μακρυγιάννης Δημήτριος, Καθηγητής Φυσικῆς, 2) Καψαμπέλης Ἀναστάσιος, Ἐφημέριος Ἱ. Μητρόπόλεως Ζακύνθου (Ζακυνθινός), 3) Καλλέργης Γεώργιος, Ἐφημέριος Ἱ. Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας (Κρητικός), 4) Σκλάβος Γεώργιος, Καθηγητής Μουσικῆς-Ἱεροψάλτης σέ Ἐνορία τῆς Ἱ.Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας (Φουρνιώτης), 5) Κυριακάκης Νικόλαος, Ἀξιωματικός τῆς ΕΛ. ΑΣ. (Κρητικός), 6) Μεταξῆς Εὐστάθιος, Ἐφημέριος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Μυτιλήνης (Μυτιληνιός), 7) (+) Χατζηπέτρος Νικόλαος, Καθηγητής Φιλόλογος (Κῶος), 8) Καλύβας Γεώργιος, Ἐφημέριος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Τριφυλλίας καί Ὀλυμπίας (Πελοποννήσιος) καί 9) Καμίτσης Μιχαήλ (Πάτμιος).

Ἀπό τό ἀρχεῖο τοῦ π. Γεωργίου Καλλέργη, τοῦ ὁποίου ἡ προσφορά εἶναι πολύτιμη.

Τόν εὐχαριστῶ ἀπό καρδιᾶς

Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος:

 Τραγουδήστε την αλήθεια, την αγάπη και το κάλλος της Ορθοδοξίας 

Κατερίνα Χουζούρη

Σε μια κατάμεστη (πράγμα σπάνιο για την εποχή μας), από κόσμο όλων των ηλικιών, αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, πραγματοποιήθηκε χθες το Αφιέρωμα στο Χριστιανικό Τραγούδι, που οργάνωσε το Μελωδικό Καράβι.  Η Πεμπτουσία ήταν εκεί ως χορηγός επικοινωνίας, καθώς όχι μόνο διοργανώνει αλλά και στηρίζει ποιοτικές πολιτιστικές παραγωγές.

Στην εκδήλωση, μεταξύ άλλων, παρευρέθησαν ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ.κ. Παντελεήμων ο οποίος εκπροσωπούσε τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων κ.κ. Σεραφείμ, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γλυφάδας κ.κ. Παύλος,  ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδος κ.κ. Νεκτάριος μαζί με τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Επιδαύρου κ.κ.  Καλλίνικο, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμαντίας κ. Ναθαναήλ (Εκκλησία της Αλβανίας), ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπαθανασίου Ιεροκήρυξ του Καθεδρικού Ναού Αθηνών και Διευθυντής του Ιδιαιτέρου Γραφείου του Αρχιεπισκόπου και ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου Αρχιμανδρίτης Νήφων, Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Σταγών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι την εκδήλωση παρακολούθησαν ο βουλευτής Τρικάλων του κυβερνώντος κόμματος Σάκης Παπαδόπουλος, ο πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής και πρώην Υπουργός Μανόλης Δρεττάκης, ο πρώην Υπουργός Γιάννης Παλαιοκρασσάς, κληρικοί, εκπρόσωποι του ιατρικού και καλλιτεχνικού κόσμου κ.ά.

Συμμετείχαν: η 50μελής Συμφωνική Ορχήστρα του Κέντρου Ελληνικής Μουσικής υπό τη διεύθυνση του  Ανδρέα Τσελίκα,  200 χορωδοί με τα Μουσικά Σύνολα «Επτάχορδη Λύρα» Αγίου Ευθυμίου Κερατσινίου υπό τη διεύθυνση της Χρυσούλας Τσιμούρη, οι Παιδικές Χορωδίες του Σπύρου Λάμπρου, η Παιδική Χορωδία Ελληνογαλλικής Σχολής «Άγιος Ιωσήφ» υπό τη διεύθυνση του Ηλία Λιαμή, η Viva Voce υπό τη διεύθυνση του Θοδωρή Κωνσταντόπουλου και  η Con Anima υπό τη διεύθυνση της Ιουλίας Τζανετουλάκου.

Επίσης μικρό φωνητικό και ορχηστρικό σύνολο υπό τη διεύθυνση του Βασίλη Χατζηνικολάου.
Τραγούδησαν  η Καίτη Κουλλιά και ο Κωνσταντίνος Μπιλάλης.

Συμμετείχαν οι: Πάνος Δημητρακόπουλος κανονάκι και
Ντίνος Γεωργούντζος στην ενορχήστρωση και καλλιτεχνική επιμέλεια των τραγουδιών. Η σκηνοθεσία της συναυλίας, ήταν του Δημήτρη Αδάμη.

Από το αφιέρωμα αυτό, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι αναφορές σε δύο παλαιότερες και δύο νεώτερες μορφές, ο καθένας από τους οποίους συνέβαλε με τις δυνάμεις του στο χριστιανικό τραγούδι.  Είναι ο ποιητής Αλέξανδρος Γκιάλας (Γ. Βερίτης) ο οποίος κατέχει κεντρική θέση στο χριστιανικό τραγούδι, καθώς είναι αυτός που έθεσε τις βάσεις για τα τραγούδια που ακολούθησαν.  Η μουσουργός Ελένη Οικονομοπούλου, η οποία έγραψε κλασσική μουσική και ασχολήθηκε με τη σύνθεση ορατορίων.  Ο Δημήτρης Αντωνόπουλος, εμβληματική μορφή των κατασκηνώσεων των ΧΜΟ στον Παρνασσό, ο οποίος έγραψε την μουσική και τους στίχους σε τραγούδια και ύμνους και ο Αμβρόσιος Χατζηαποστόλου παιδί κι αυτός των κατασκηνώσεων, ξεχωριστό ταλέντο, μαέστρος, μουσικός, ενορχηστρωτής, δημιουργός του πρώτου δίσκου «Ανατολές γεμάτες φως».

Επίσημος καλεσμένος της βραδιάς, ένας άνθρωπος επίσης των κατασκηνώσεων των ΧΜΟ στον Παρνασσό, που ότι και να πει κανείς γι’ αυτόν είναι λίγο.  Καθηγητής του Πανεπιστημίου, Ιεραπόστολος στην Αφρική, Αρχιεπίσκοπος στην Αλβανία.  Διεθνής εκκλησιαστική προσωπικότητα.  Ο άνθρωπος που πρωτοστάτησε στη σύγχρονη αναγέννηση της Eξωτερικής Iεραποστολής της Ορθόδοξης Eκκλησίας και στη συνέχεια πραγματοποίησε την ανασυγκρότηση εκ βάθρων την Eκκλησίας της Aλβανίας, η οποία είχε καταρρεύσει ύστερα από 46 χρόνια διωγμών.

Στην ομιλία του ο Αρχιεπίσκοπος  Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιος τόνισε τα εξής:

«Στις πρώτες χριστιανικές συντροφιές που δημιουργήθηκαν μέσα στη σκοτεινιά της κατοχής, νιώσαμε την ανάγκη να εκφράσουμε, να μιλήσουμε για τον πόνο, για τις προσδοκίες μας και να κάνουμε τραγούδι τις ανησυχίες τους πόθους, τις ελπίδες μας και να προσευχηθούμε  με γλώσσα απλή και άμεση.  Μας ενέπνεε ο στίχος του ψαλμωδού: «άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν η αίνεσις Αυτού εν εκκλησία οσίων».    Ύμνους στη νεοελληνική, χρησιμοποιούσαν ήδη τα κατηχητικά σχολεία.

Πολλά από τα τραγούδια μας ξεπήδησαν από από νεανικές κατασκηνώσεις που άρχισαν το καλοκαίρι του 1945 και αργότερα είχαν μια κορύφωση στον Παρνασσό. Στο σύντομο διάστημα, θέλαμε να δημιουργήσουμε ύμνους για τις ομάδες μας.  Με στίχους απλούς, ευαίσθητους, δυναμικούς, υπακούοντας στην προτροπή του απ. Παύλου: « ο λόγος του Χριστού ενοικείτω εν υμίν πλουσίως, εν πάση σοφία διδάσκοντες και νουθετούντες εαυτούς ψαλμοίς και ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς, εν χάριτι άδοντες εν τη καρδία υμών τω Κυρίω».  Μελοποιούσαμε αυτές τις ωδές με αυτοσχέδιες συνθέσεις ή με αποσπάσματα κλασσικής μουσικής.  Ήταν αυθόρμητες νεανικές κατασκευές,  που έδιναν όμως χαρά… Κι αυτό συνεχίζεται και σήμερα, σαν ποτάμι νεανική πνοής που συνεχίζει να τρέχει εβδομήντα χρόνια τώρα.  Επεκτείνοντας το όραμά μας σ’ όλη την οικουμένη.

«Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη, αναγγείλατε εν τοις έθνεσι» …Δυναμική, αγωνιστική, και λυρική η ποίηση του Βερίτη προσέφερε πολύτιμο υλικό. Οι στίχοι του, εξακολουθούν να αντηχούν στα αυτιά μας. «Ο Χριστός Αρχηγός μας και στρατιώτες εμείς», «Οι πλάκες που στέκατε βαριές στα μνήματα και στις καρδιές, σας έσπασε ο Χριστός μου». Πολλοί άλλωστε γνωστοί ή ανώνυμοι ποιητές, από την Αθήνα, από τη Θεσσαλονίκη και την επαρχία, μας τροφοδότησαν με προσφιλή τραγούδα.

Αξίζει να προγραμματιστεί μια συστηματική μελέτη και έρευνα για να συγκεντρωθεί, να συστηματοποιηθεί και να αξιολογηθεί το πολυποίκιλο υλικό  και να προβληθεί η πιο όμορφη ποιητική έμπνευση.  Θα πρότεινα να θεσπιστεί και ένα βραβείο γι’ αυτήν την έρευνα. Νομίζω ότι ο αθλοθέτης πολύ γρήγορα θα βρεθεί, δηλώνω ότι είναι ο ομιλών.

Τα χριστιανικά  τραγούδια χαροποίησαν τους νέους, σε ναούς, στο ύπαιθρο, μας συναδέλφωσαν στις εκδρομές,  την κατασκήνωση… Αντηχούσαν στις καρότσες των φορτηγών εκείνης της εποχής, που χρησιμοποιούσαμε για εξορμήσεις σε κάμπους και βουνοπλαγιές, στα ακριτικά χωριά της πατρίδας μας, γέμιζαν με παρηγοριά ενθουσιασμό και ελπίδα, την καταχνιά εκείνου του καιρού, αλλά και με δοξολογία και ευφροσύνη, τις χαρούμενες και δημιουργικές μας ημέρες.

Ας είμαστε ρεαλιστές, ξέρω πολύ καλά και είναι γνωστό ότι διάφορες φωνές κατέκριναν το νεώτερο χριστιανικό τραγούδι, μάλιστα στηλιτεύοντάς το ως   υλικοφροσύνη και ως προτεσταντισμό. Παραμέρισαν όμως το γεγονός ότι δεν πρόκειται για λειτουργικούς ύμνους, αλλά για τραγούδια της καθημερινής ζωής, κυρίως για νεανικές συναντήσεις. Τα τραγούδια αυτά, σε ζοφερές περιόδους πνευματικής ξηρασίας αθεϊστικών ανεμοστρόβιλων, καλλιέργησαν και στήριξαν την ορθόδοξη πίστη.  Ξύπνησαν την ορθόδοξη συνείδηση. Ενέπνευσαν πολλές γενιές σε διάφορα σημεία της υφηλίου.  Τις τελευταίες μάλιστα δεκαετίες, με τη μετάφρασή τους στην αλβανική γλώσσα, βοήθησαν πολλούς νέους στην Αλβανία, να πλησιάσουν χαρούμενα την Ορθοδοξία.  Στην Ελλάδα μας, τα μικρόβια των εμμονών και οι άνεμοι των πολώσεων, δημιουργούν ποικίλες αλλεργίες και εντάσεις.  Θυμάμαι όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο Καθηγητής, ορισμένοι φοιτητές ήταν υπέρ της μιας μορφής μουσικής και άλλοι υπέρ της άλλης.  Όπως μερικοί ήσαν υπέρ του μοναχικούς ιδεώδους και άλλοι υπέρ της ιεραποστολικής κοινωνικής δράσης.  Τότε συχνά επαναλάμβανα μια φράση: «Μην πετροβολάτε τα γαρύφαλλα, διότι τάχα αγαπάτε τα τριαντάφυλλα».  Ας αγωνιστούμε για μια αρμονική συνύπαρξη, υπό την καθοδήγηση του και έμπνευση του Αγίου Πνεύματος.

Όλα, πρέπει να συγκλίνουν στην έκφραση μιας ζωντανής ορθοδόξου μαρτυρίας, που θα ανταποκρίνεται στις αναζητήσεις και στις νέες ανάγκες κάθε εποχής. Το ζητούμενο είναι βεβαίως παραμένει η ποιότητα.  Ποιοτικό  χριστιανικό τραγούδι, ποιοτική η εκτέλεση της υπέροχης βυζαντινής μουσικής, ή οποιασδήποτε άλλης μουσικής παραδόσεως.  Το χριστιανικό τραγούδι, καλλιέργησε το βίωμα και το ήθος, παράλληλα με τη συνειδητή λειτουργική ζωή και με τη στοχαστική μελέτη της Αγίας Γραφής.  Στίχοι όπως: «Όλα για τη Δόξα του Χριστού» ή «Τι μπορεί να μας χωρίσει απ’ την αγάπη σου Χριστέ»… ουσιαστικά είναι παραλλαγές των βιβλικών στοίχων, που πότισαν και προώθησαν ιδέες, ιδανικά, αποφάσεις ολοκληρωτικής αφιερώσεως στην Εκκλησία.

Θέλω να ευχαριστήσω και  να συγχαρώ τους διοργανωτές, τους 300 εκτελεστές που ζωντανεύουν και επικαιροποιούν το χριστιανικό τραγούδι.  Το ψαλμικό «Άσατε τω Κυρίω  άσμα καινόν, ότι θαυμαστά εποίησεν ο Κύριος…», ισχύει για κάθε εποχή.

Τραγουδήστε την αγάπη του Θεού, τραγουδήστε την ελευθερία, τραγουδήστε την αλήθεια, τραγουδήστε την ελπίδα, στην δική μας τη γλώσσα και κάθε γλώσσα. Αναπνεύστε μέσα σε μια δυναμική Ορθοδοξία, ευαίσθητη στις ανησυχίες και τις αναζητήσεις κάθε γενιάς. Δημιουργείστε με παλιούς και νέους τρόπους.  … «Άσατε τω Κυρίω».  Τραγουδήστε την αλήθεια, την αγάπη και το κάλλος της Ορθοδοξίας!».

Από τις στιγμές της εκδήλωσης…

• Τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιο οδήγησε στο πόντιουμ ένα αγοράκι. Όταν ανέβηκε εκεί ο Αρχιεπίσκοπος, έδωσε την πατερίτσα του στο αγοράκι που την κρατούσε καθ όλη τη διάρκεια της ομιλίας του!
• Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδος κ.κ. Νεκτάριος ήταν εμφανώς συγκινημένος όταν έγινε αναφορά στα αδέλφια του Δημήτρη και Γιώργο Αντωνόπουλο, που έφυγαν πρόωρα από τη ζωή, ήταν όμως και οι δύο συνδεδεμένοι με τις κατασκηνώσεις των ΧΜΟ στον Παρνασσό και το χριστιανικό τραγούδι.

Κατερίνα Χουζούρη

ΠΗΓΗ: http://www.pemptousia.gr/

Ψωμί !

Ψωμί που ξεράθηκε; 

Μάθε ένα απλό τιπ για να το κάνεις…ολόφρεσκο!

Ξέχασες να πας στο φούρνο; Δες πως θα μαλακώσεις το προχθεσινό, ξεραμένο ψωμί…

Αν μένεις μόνη σου, μια φρατζόλα ψωμί σου φτάνει και σου περισσεύει! Το κακό με αυτό, είναι ότι τις περισσότερες φορές καταλήγεις να πετάξεις το χθεσινό ή προχθεσινό ψωμί αφού έχει ξεραθεί και σκληρύνει…Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πετάξεις το ψωμί, ούτε να πηγαίνεις κάθε μέρα στο φούρνο! Με ένα απλό τιπ το ξεραμένο τρόφιμο γίνεται ξανά… φρέσκο!
Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τυλίξεις το ψωμί σε μια υγρή πετσέτα και να το βάλεις στο φούρνο, στους 120 βαθμούς κελσίου για περίπου 10 λεπτά.
Με την παραπάνω μέθοδο, το ψωμί θα ξαναπάρει την υγρασία που χρειάζεται για να μαλακώσει και να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση!

Γράφτηκε από την Σουζάνα Κεγγίτση
Πηγή:  faysbook.gr
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.diakonima.gr

Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ!!!!

Εκ των ων, ουκ άνευ!!!

 ἐνδιαφέρον, πολύ ἐνδιαφέρον!

Παρακαλώ, ἀνοίξτε το!!!

 

http://www.eduadvisor.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=15171:ek-ton-on-oyk-aney-kai-elafra-ti-kardia&catid=176:glwssika&Itemid=1203

Η ελπίδα

Έσωσε μια ζωή!!!

Μια φοιτήτρια αγόρασε πρωινό σε έναν άστεγο. Φεύγοντας, ο άστεγος της έδωσε ένα χαρτί με ένα θλιβερό μυστικό…

Όταν η φοιτήτρια Κέισι Φίσερ πήγε να αγοράσει καφέ από ένα κατάστημα της περιοχής της, παρατήρησε έναν άνδρα που στέκονταν στην άκρη του δρόμου.

Η Φίσερ έγραψε στο Facebook ότι μόλις κατάλαβε ότι ο άντρας έψαχνε στο έδαφος για να βρει πεταμένα κέρματα, ένιωσε απίστευτη θλίψη.

Πέρασε δίπλα του καθώς προχωρούσε προς τη καφετέρια, τον χαιρέτησε αλλά ο άντρας δεν της έδωσε σημασία. Συνέχισε να ψάχνει στο έδαφος για κέρματα και σιγοτραγουδούσε.
Μπήκε στο κατάστημα, αγόρασε έναν καφέ για εκείνη και ένα καφέ και ένα κουλούρι για τον άγνωστο άντρα, και τον πλησίασε.
Στην αρχή δεν ήθελε να της μιλήσει αλλά ούτε και να δεχτεί το κέρασμα. Η Φίσερ όμως ήταν τόσο πιεστική που τελικά τον έπεισε.
Κάθισε μαζί του και άρχισε να τον ρωτάει για τη ζωή του:

«Μου είπε πολλά. Μου είπε πως οι άνθρωποι συνήθως του συμπεριφέρονται εχθρικά γιατί είναι άστεγος. Μου είπε πως τα ναρκωτικά τον μετέτρεψαν στον άνθρωπο που ο ίδιος μισούσε. Έχασε τη μητέρα του από καρκίνο, δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του και θέλει απλά να είναι κάποιος που θα κάνει τη μητέρα του περήφανη.
Αυτός ο αξιαγάπητος άντρας ονομάζεται Κρις και είναι ένας από τους πιο ειλικρινείς και πιο τίμιους ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ.
Όταν κοίταξα το ρολόι μου και συνειδητοποίησα ότι πρέπει να επιστρέψω στη τάξη, σηκώθηκα για να τον αποχαιρετήσω. Αλλά εκείνος μου είπε να περιμένω λίγο για να μου γράψει κάτι σε ένα φύλλο χαρτί.

Με τρεμάμενα χέρια πήρε το χαρτί που του έδωσα και άρχισε να γράφει. Όταν τέλειωσε, το δίπλωσε, μου το έδωσε, μου ζήτησε συγνώμη για το γραφικό του χαρακτήρα και έφυγε χαμογελαστός.

Στάθηκα για λίγο και άνοιξα το σημείωμά του.

Έγραφε:

«Ήθελα να αυτοκτονήσω σήμερα. Εξαιτίας σου δεν θα το κάνω. Σε ευχαριστώ υπέροχε άνθρωπε».

Από την ημέρα που η Φίσερ μοιράστηκε την ιστορία της στα social media, έχει αγγίξει χιλιάδες ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Και είναι φυσιολογικό. Για την νεαρή ήταν μια απλή χειρονομία. Δεν ξόδεψε κάποιο μεγάλο χρηματικό ποσό αλλά ούτε και χρόνο. Έδωσε όμως κουράγιο και δύναμη σε έναν απελπισμένο άνθρωπο να συνεχίσει την προσπάθεια. Έσωσε μια ζωή.
Σύμφωνα με τη Διοίκηση Υπηρεσιών Κατάχρησης Ουσιών και Αγωγής Υγείας, όσοι είναι άστεγοι έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να πάθουν κατάθλιψη από το γενικό πληθυσμό.
Μια μελέτη του 2008 διαπίστωσε ότι εκείνοι που έχουν μείνει άστεγοι σε νεαρή ηλικία καθώς και οι άνθρωποι που είναι άστεγοι περισσότερο από 6 μήνες, έχουν υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονικών σκέψεων. Ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς, τελικά το κάνει.

ΠΗΓΗ expresstime

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.pentapostagma.gr/