Ο Προστάτης

Τέλος φόρμας

Ποια τα συμπτώματα του καρκίνου

 του προστάτη;

Κατά τα πρώιμα στάδια, ο καρκίνος του προστάτη, συχνά δεν προκαλεί συμπτώματα επί πολλά χρόνια. Στην πραγματικότητα, αυτοί οι καρκίνοι, συχνά ανιχνεύονται για πρώτη φορά από μία ανωμαλία σε ένα αιματολογικό τεστ (PSA, θα συζητηθεί πιο κάτω), ή από ένα σκληρό οζίδιο(πρήξιμο) επάνω στον προστάτη, το οποίο εντοπίζει το δάκτυλο του γιατρού κατά την εξέταση ρουτίνας. Σπανίως, σε πιο προχωρημένες περιπτώσεις, ο καρκίνος μπορεί να διογκωθεί και να πιέσει την ουρήθρα. Σαν αποτέλεσμα, περιορίζεται η ροή των ούρων και γίνεται δύσκολη η ούρηση. Οι ασθενείς επίσης, μπορεί να αισθανθούν κάψιμο κατά την ούρηση ή αίμα στα ούρα. Καθώς ο όγκος συνεχίζει να αυξάνεται, μπορεί να αποκλείσει τελείως την ροή των ούρων, με αποτέλεσμα επώδυνη απόφραξη και διόγκωση της ουροδόχου κύστης. Όμως, τα συμπτώματα αυτά από μόνα τους, δεν επιβεβαιώνουν την παρουσία καρκίνου του προστάτη. Και ο λόγος είναι ότι, πολλά από αυτά τα συμπτώματα (τα οποία είναι καλοήθη), μπορούν να εμφανιστούν σε άνδρες οι οποίοι πάσχουν από καλοήθη ( μη καρκινωματώδη) διόγκωση του προστάτη, η οποία αποτελεί τη συχνότερη μορφή διόγκωσης του προστάτη. Όμως, , εάν εμφανισθούν αυτά τα συμπτώματα, θα πρέπει το ταχύτερο να γίνει μια αξιολόγηση της κατάστασης από ένα γιατρό, ώστε να αποκλεισθεί ο καρκίνος και να χορηγηθεί η κατάλληλη θεραπευτική αγωγή.

Κατά τα προχωρημένα στάδια εξέλιξης, ο καρκίνος του προστάτη μπορεί να εξαπλωθεί τοπικά, στους γύρω ιστούς ή στους κοντινούς λεμφαδένες. Στη συνέχεια, ο καρκίνος μπορεί να εξαπλωθεί ακόμη πιο μακριά (μεταστάσεις), σε άλλες περιοχές του σώματος. Τα συμπτώματα της μεταστατικής νόσου, περιλαμβάνουν εξασθένηση, γενική αδιαθεσία και απώλεια βάρους. Ο γιατρός, κατά τη διάρκεια της δακτυλικής εξέτασης, μπορεί καμιά φορά να εντοπίσει τοπική εξάπλωση στους γύρω ιστούς.

Δηλαδή, μπορεί να αισθανθεί ένα σκληρό, καθηλωμένο ( δηλαδή, μη κινητό) όγκο, ο οποίος εκτείνεται από τον προστάτη και πέρα. Ο καρκίνος του προστάτη, συνήθως δημιουργεί μεταστάσεις πρώτα στο κατώτερο τμήμα της σπονδυλικής στήλης η στα οστά της λεκάνης, προκαλώντας έτσι πόνο χαμηλά στη μέση ή στην λεκάνη. Ο καρκίνος μπορεί στη συνέχεια να εξαπλωθεί προς το ήπαρ και τους πνεύμονες. Λόγω των μεταστάσεων στο ήπαρ, μπορεί να εμφανισθεί πόνος στην κοιλιά και, σε σπάνιες περιπτώσεις, ίκτερος (κίτρινο χρώμα στο δέρμα). Οι μεταστάσεις προς τους πνεύμονες, μπορούν να προκαλέσουν πόνο στο στήθος και βήχα.

Ποιες είναι οι εξετάσεις για την ανίχνευση και τον έλεγχο του καρκίνου του προστάτη;

Πέρα από την δακτυλική εξέταση, η οποία, όπως τονίσθηκε, πρέπει να αρχίσει να εφαρμόζεται από την ηλικία των 40 ετών, υπάρχει και το τεστ PSA, το οποίο είναι ένα απλό, επαναλήψιμο και σχετικά ακριβές αιματολογικό τεστ. Χρησιμοποιείται για να εντοπίζει μια πρωτεΐνη (το ειδικό αντιγόνο του προστάτη-Prostate Specific Antigen), το οποίο απελευθερώνεται από τον προστάτη και κυκλοφορεί στο αίμα. Στα άτομα που πάσχουν από καρκίνο του προστάτη, το επίπεδο του PSA, είναι συνήθως υψηλότερο από 4ng/mL, έναντι των ατόμων που δεν πάσχουν.

Όμως, υπάρχουν διάφορες καταστάσεις, όπως το μεγάλο μέγεθος του προστάτη, φλεγμονή και λοίμωξη, όπου το PSA μπορεί να είναι αυξημένο. Για το λόγο αυτό το τεστ PSA είναι πολύτιμο σαν μέσο ελέγχου του καρκίνου του προστάτη. Με βάση τη γενική αξιολόγηση κινδύνου για ανάπτυξη καρκίνου συνίσταται περαιτέρω έλεγχος. Για παράδειγμα, οι ασθενείς που ευρίσκονται σε υψηλό κίνδυνο για εμφάνιση καρκίνου του προστάτη, λόγω οικογενειακού ιστορικού η λόγω υψηλού αρχικού PSA, θα πρέπει να υποβάλλονται σε συχνότερη αξιολόγηση (συνήθως κάθε χρόνο).

Η Αμερικανική Ουρολογική Εταιρία, το 2009 εξέδωσε τις κατευθυντήριες οδηγίες για τον καρκίνο του προστάτη. Σύμφωνα με αυτές, οι άνδρες στην ηλικία των 40 ετών, θα πρέπει να υποβάλλονται στο αρχικό τεστ PSA και σε δακτυλική εξέταση, για την εξακρίβωση πιθανού  κινδύνου για καρκίνο του προστάτη. Ανάλογα με τα ευρήματα των αρχικών αυτών εξετάσεων, και τούς ατομικούς παράγοντες κινδύνου (οικογενειακό ιστορικό, φυλετική καταγωγή), συνιστά περαιτέρω έλεγχο.

Όταν τα αποτελέσματα του τεστ PSA είναι κάτω από 4ng/mL, τότε θεωρούνται γενικά φυσιολογικά. Όμως, πρόσφατα έχει εμφανιστεί μια τάση, όλοι οι ασθενείς με PSA περισσότερο από 2,5 ng/mL, να υποβάλλονται σε βιοψία, ώστε να μπορεί να ανιχνευθεί ο καρκίνος σε πολύ πρώιμο στάδιο (το οποίο πιθανότατα να μπορεί θεραπευθεί μόνιμα). Στις οδηγίες αυτές δεν περιλαμβάνεται ένα συγκεκριμένο σημείο (δηλαδή μια συγκεκριμένη τιμή PSA), αλλά συμβουλεύει ότι θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όλοι οι άλλοι παράγοντες κινδύνου ώστε να ληφθεί μια απόφαση κατά πόσο η όχι να πραγματοποιηθεί μια βιοψία. Ένας από τους κρίσιμους παράγοντες που χρειάζεται να λαμβάνονται υπόψη, είναι ρυθμός κατά τον  οποίο η τιμή του PSA αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου, σε επαναλαμβανόμενες εξετάσεις.

Τιμές μεταξύ 4 και 10, θεωρούνται οριακές. Αυτές οι οριακές τιμές, ερμηνεύονται στα πλαίσια της ηλικίας του ασθενούς, των συμπτωμάτων, του οικογενειακού ιστορικού και των μεταβολών των  τιμών του PSA με την πάροδο του χρόνου. Αποτελέσματα μεγαλύτερα του 10, θεωρούνται μη φυσιολογικά, και υποδηλώνουν την πιθανότητα καρκίνου του προστάτη. Έχει αποδειχθεί, ότι όσο υψηλότερη είναι η τιμή του PSA, τόσο πιθανότερη είναι η διάγνωση για καρκίνο του προστάτη. Επιπλέον, το επίπεδο του PSA, έχει την τάση να αυξάνεται όταν ο καρκίνος έχει αρχίσει να δημιουργεί μεταστάσεις. Πολύ υψηλές τιμές, όπως 30 ή 40 και πάνω, συνήθως προκαλούνται από καρκίνο του προστάτη.

Τι είναι οι ψευδώς θετικές τιμές του τεστ PSA;

Ψευδώς θετικές αυξημένες τιμές του τεστ PSA, οφείλονται σε καταστάσεις διαφορετικές από τον καρκίνο του προστάτη. Για παράδειγμα, η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη και η λοίμωξη ή φλεγμονή του προστάτη (προστατίτιδα), από οποιαδήποτε αιτία, μπορεί να αυξήσει την τιμή του PSA. Ας  σημειωθεί ότι, ακόμα και μια δακτυλική εξέταση ή εκσπερμάτωση εντός των προηγούμενων 48 ωρών, μπορεί καμιά φορά να προκαλέσει αύξηση του PSA. Οι ψευδώς θετικές αυξήσεις, ευρίσκονται συνήθως μεταξύ 4 και 10, μπορούν να φτάσουν μέχρι το 25 είτε 30.
Όλες αυτές οι υψηλότερες τιμές, καθιστούν επιβεβλημένη την προσοχή στην ερμηνεία, επειδή μπορεί όντως να υπάρχει καρκίνους του προστάτη. Άλλες ασθένειες, που δεν έχουν σχέση με τον προστάτη, φάρμακα, τροφές .κάπνισμα και αλκοόλ, δεν προκαλούν ψευδώς θετικές αυξήσεις στο PSA. Η ευαισθησία του τεστ PSA για την ανίχνευση του καρκίνου του προστάτη είναι μεγάλη. Όμως, είναι μικρή για τη δυνατότητα αυτού τεστ στο να αποκλείει άλλες διαγνώσεις, αφού υπάρχουν και άλλες καταστάσεις που μπορούν να δώσουν ψευδώς θετικές αυξήσεις του PSA. Πρόσφατα, έχουν επέλθει ορισμένες βελτιώσεις στην μεθοδολογία του PSA .

Μια απ' αυτές τις βελτιώσεις, είναι η αναλογία PSA. Αυτή η αναλογία, προσδιορίζεται διαιρώντας την ποσότητα του PSA που κυκλοφορεί ελεύθερα στο αίμα, διά της ποσότητας του PSA που είναι συνδεδεμένο με πρωτεΐνες μέσα στο αίμα. Η έρευνα έχει δείξει ότι, το PSA που κυκλοφορεί ελεύθερα στο αίμα, έχει την τάση να σχετίζεται με την καλοήθη υπερπλασία του προστάτη, ενώ το PSA το οποίο είναι συνδεδεμένο με πρωτεΐνες, έχει την τάση να συνδέεται με τον καρκίνο του προστάτη. Έτσι, μια υψηλή αναλογία PSA, υποδηλώνει μια ψευδώς θετική αύξηση του PSA και δεν συνηγορεί με τη διάγνωση του καρκίνου του προστάτη. Αντιθέτως, μια υψηλή τιμή του PSA με χαμηλή αναλογία PSA, ευνοεί τη διάγνωση για καρκίνο του προστάτη.

Πρόσφατες βελτιώσεις και τροποποιήσεις του PSA

Μια άλλη πρόσφατη τροποποίηση του τεστ PSA, βασίζεται στην παρατήρηση ότι, καθώς οι άνδρες μεγαλώνουν, η ποσότητα του PSA στο αίμα μπορεί φυσιολογικά να αυξάνεται, χωρίς την παρουσία καρκίνου του προστάτη. Έτσι, οι γιατροί μπορούν να Χρησιμοποιούν αυτό το οποίο αναφέρεται σαν PSA ειδικό για την ηλικία, ιδιαίτερα όταν πρόκειται να αξιολογήσουν ενδιάμεσες τιμές του PSA. Σ' αυτό το ειδικό για την ηλικία PSA, οι φυσιολογικές τιμές, προσαρμόζονται προς την ηλικία του ασθενούς. Έτσι, το εύρος των φυσιολογικών τιμών για άνδρες ηλικίας γύρω στα σαράντα είναι 0 έως 2,5, για άνδρες γύρω στα πενήντα 0 έως 3,5, για την ηλικία των 60 , 0 με έως 4,5 και για άνδρες σε ηλικία γύρω στα 70 και παραπάνω, 0 έως 6,5. Συνεπώς, σαν παράδειγμα, μια τιμή PSA 4, θα εθεωρείτο οριακή για άνδρες σε ηλικία των 30 και των 40, αλλά θα μπορούσε να είναι φυσιολογική για άνδρες σε ηλικία των 50, 60 και 70.

Τέλος, μια ακόμα βελτίωση της αξιολόγησης του PSA, είναι αυτό που ονομάζεται PSA slope. Πρόκειται για τον υπολογισμό του  ρυθμού ή της ταχύτητας με την οποία μεταβάλλεται η τιμή του PSA σε επαναλαμβανόμενες εξετάσεις. Όσο ταχύτερη είναι η αύξηση του PSA, τόσο πιθανότερη είναι η παρουσία καρκίνου του προστάτη.

Μια πολύ καινούργια μέθοδος είναι το PCA3 (Prostate cancer gene 3). Αυτή η μέθοδος στηρίζεται στα γονίδια και πραγματοποιείται σε δείγμα ούρων. Παρουσιάζει εξαιρετική εξειδίκευση για τη διάγνωση του καρκίνου του προστάτη και, σε αντίθεση προς το PSA, το PCA3 δεν αυξάνεται σε καταστάσεις όπως η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη.

Θεραπευτική αγωγή του καρκίνου του προστάτη

Η θεραπευτική αγωγή του  καρκίνου προστάτη, εξαρτάται από τον βαθμό κακοήθειας του όγκου, την έκταση, την ύπαρξη μεταστάσεων ή μη, την ηλικία και τη γενική κατάσταση του άρρωστου. Χρησιμοποιείται η χειρουργική αγωγή, η ακτινοθεραπεία, η ορμόνοθεραπεία και η χημειοθεραπεία.

Πηγή: Υγείαonline.gr

Επιμέλεια άρθρου υγείας: Συντακτική Ομάδα Υγείαonline

http://ygeiaonline.gr/

Μαθητές

 Δημοτικό Σχολεῖο Χώρας Πάτμου

Ποιός ξέρει, ποιόν; 

Η αείμνηστη Δασκάλα η "κυρία" Ευγενία Καλογιάννη

και ο Δάσκαλος ο Κουντούρης!

Αωνία τους η μνήμη!

!

Αν αναγνωρίζετε κάποια πρόσωπα καλό θα είναι να μας τα γνωστοποιήσετε, ώστε να τα γνωρίσουμε και εμείς

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος...

 

Γράφει η Μάρω Σιδέρη για τον Άγιο Πορφύριο   Κοιτάζω και ξανακοιτάζω την εικόνα του Γέροντα Πορφυρίου- του Αγίου Πορφυρίου, όπως ακούω να τον λένε οι πιστοί ολόγυρά μου. Κοιτάζω την αγιογραφία του με το φωτοστέφανο και νοιώθω ανόητη. Θεέ μου πόσο ανόητη! Ήταν Άγιος λοιπόν εκείνος ο γέροντας που με υποδεχόταν χωρίς να μιλά όταν έμπαινα στο κελάκι του  τρομαγμένη; Ήταν άγιος εκείνο το γλυκό, υπομονετικό γεροντάκι που σεβάστηκε πάντα την άρνησή μου να ακούω  συμβουλές τύπου Κατηχητικού και δε μου έδωσε ποτέ καμιά τέτοια συμβουλή; Ήταν Άγιος λοιπόν! Κι εγώ νοιώθω ανόητη γιατί πάντα ήξερα ότι ήταν Άγιος, κι όμως  τον φοβόμουν. Ένα παιδί ήμουν όταν τον γνώρισα, με όλα τα θέματα που έχει ένα παιδί που μπαίνει σε  μια άγρια μαύρη εφηβεία. Ένα παιδί, μεγαλωμένο με χριστιανικές αρχές που όμως ήθελε να τις γκρεμίσει γιατί δεν του άρεσαν, δεν το ικανοποιούσαν, το καταπίεζαν. Τέτοιο παιδί ήμουν όταν γνώρισα το Γέροντα, γι’ αυτό και καταπιεζόμουν όταν έπρεπε να ακολουθήσω την οικογένειά μου που λαχταρούσε να τον επισκεφτεί. Εκείνα τα Κυριακάτικα μεσημέρια όταν έπρεπε να βγάλω τα αγαπημένα μου τζιν και να φορέσω τη φούστα για να πάω να του φιλήσω το χέρι  με εξόργιζαν. Τη θυμάμαι αυτή την οργή που έσκαγε μέσα μου σιωπηλά – γιατί δεν τολμούσα να πω ότι δεν ήθελα να τον δω. Δεν τολμούσα γιατί μέσα μου ήξερα ότι ήταν Άγιος- πώς να αρνηθώ την ευχή ενός τέτοιου ανθρώπου; Κι από την άλλη τον φοβόμουν που ήταν Άγιος. Στην αρχή φοβόμουν γιατί  ένοιωθα ότι ήξερε τις σκέψεις και τις πράξεις μου και έτρεμα μην τις  αποκάλυπτε στη μαμά μου... Κι όταν κατάλαβα ότι δεν αποκάλυπτε τίποτα, πάλι τον φοβόμουν γιατί πίστευα ότι με έκρινε για όσα είχα κάνει, όσα είχα πει, για ότι ήμουν, ότι δε με ενέκρινε για φιλαράκι του – και γιατί να το έκανε άλλωστε; Είχε ήδη εγκρίνει για φιλαράκια του την αδερφή μου, τη μαμά μου, το μπαμπά μου. Σ’ εκείνους μιλούσε, τους καλωσόριζε, τους έδινε το σταυρό που κρατούσε στο χέρι να τον φιλήσουν. Σε μένα δεν το έκανε... δεν άπλωνε το χέρι να του το φιλήσω... πλησίαζα μόνη μου, τρομαγμένη, καταπιέζοντας τον εαυτό μου να το κάνω και πάντα έφευγα με  τρόμο ότι δεν με είχε δεχτεί. Ώσπου ένα μεσημέρι Σαββάτου , η μαμά μου ζήτησε επιτακτικά να ετοιμαστώ για να πάμε στο Γέροντα. Ήθελα να της πω ότι δεν ήθελα να έρθω μα δεν τόλμησα. Κι έτσι φώναξα ότι ήθελα να έρθω με το παντελόνι. Η μαμά μου ήταν ανένδοτη κι έτσι μπήκα οργισμένη στο δωμάτιό μου και πίσω από την ασφάλεια της μοναξιάς μου τον έβρισα. Τον έβρισα τόσο, που μετά από τόσα χρόνια ακόμα ντρέπομαι για όσα είπα μονάχη στο δωμάτιό μου. Μετά, βγήκα φορώντας τη φούστα μου,  μπήκα στο αυτοκίνητο, σιωπηλή  και πάντα με  την ίδια οργή μέσα μου. Όταν φτάσαμε στο κελάκι του, μπήκαμε όλοι μέσα – εγώ απλά τυπικά θα του φιλούσα το χέρι και θα έφευγα τρέχοντας έξω. Εκείνο το απόγευμα ήταν η πρώτη φορά που με χαιρέτησε με το όνομά μου. Έλα Μάρω μου είπε και μου άπλωσε το χέρι. Θεέ μου πόσο μου άρεσε που άκουσα τη φωνή του να με λέει όπως με φώναζαν οι φίλοι μου! Και πόση ανακούφιση αισθάνθηκα,  με την υποδοχή του! Ασφαλώς για να με υποδεχτεί έτσι για πρώτη φορά, ενώ εγώ είχα ξεσπάσει εναντίον του στο δωμάτιό μου, μάλλον δεν ήταν Άγιος. Μάλλον δεν ήξερε τι είχα πει...  Κι εκεί που πήγα μια ανάσα ανακούφισης τον άκουσα να μου λέει στοργικά- πολύ στοργικά: Μάρω θα μπορούσες να βγεις λίγο έξω, για να μιλήσω στο μητέρα σου;   Καλύτερα να άνοιγε η γη να με καταπιεί εκείνη την ώρα! Ήμουν σίγουρη ότι, ως Άγιος, όχι μόνο είχε ακούσει όλα όσα είχα ψιθυρίσει, αλλά θα τα έλεγε όλα στη μαμά μου! Βγήκα με την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή κι όση ώρα  περίμενα απ έξω είχα ετοιμάσει στη σκέψη μου την άμυνά μου: είχα φορτώσει κι ήμουν έτοιμη για μάχη! Κι όμως καμιά μάχη δε συνέβη.  Δεν ξέρω τι της είπε, ξέρω  όμως ότι όταν  βγήκε από το κελάκι η μαμά μου μού ζήτησε συγγνώμη χωρίς να μου εξηγήσει γιατί. Ξέρω ακόμα ότι δεν μου επέβαλε ποτέ ξανά να πάω μαζί τους στο Γέροντα. Μόνη μου πήγαινα, από ντροπή, γιατί δεν άντεχα στην ιδέα ότι δεν ήθελα να πάω, γιατί ζήλευα τη σχέση που είχε η αδερφή μου μαζί του κι ας μην τον πήγαινα! Ήθελα να τον αγαπάω κι ας μην τον αγαπούσα. Ήθελα να ένοιωθα την ευλογία του κι ας μην την ένοιωθα! Ήθελα να με θεωρήσει φιλαράκι του κι ας μην αισθανόμουν ότι ήταν δικός μου φίλος. Έπρεπε να βγω από το σκοτάδι της εφηβείας μου για να καταλάβω με ντροπή ότι εκείνος με είχε αποδεχτεί,  έτσι όπως ήμουν. Κατάλαβα πως όταν δεν μου άπλωνε το χέρι να το φιλήσω, το έκανε όχι από αποδοκιμασία αλλά από αποδοχή. Στη μεταξύ μας σχέση εκείνος ήταν ο ειλικρινής κι εγώ η ψεύτικη. Εγώ πλησίαζα κι ας μην ήθελα, εκείνος όμως δεν άπλωνε το χέρι επειδή σεβόταν το φόβο και την αντίδρασή μου. Εγώ καταπίεζα τη Μάρω, ενώ εκείνος την αποδεχόταν κι έκανε αυτό που η Μάρω ήθελε... Ακόμα και την οργή μου εκείνος την ερμήνευε σαν προσευχή. Δε μου έκανε καμιά νύξη για το Χριστό, δε μου έδωσε καμιά συμβουλή, δε μου μίλησε για θαύματα για να με πείσει. Κι όμως ξέρω πια ότι αυτή η σιωπή ήταν η πιο τρανή απόδειξη ότι με είχε αποδεχτεί σα φιλαράκι του, έτσι όπως ήμουν. Ίσως γι’ αυτό ήταν ο μόνος που δεν αντέδρασε όταν πέρασα στη Θεολογία. Όλοι οι άλλοι, φίλοι συγγενείς θορυβήθηκαν: Η Μάρω στη Θεολογία? Ακόμα κι εγώ η ίδια δεν ήξερα γιατί είχα βάλει τη Θεολογία ως πρώτη επιλογή. Εκείνος όμως δεν είπε τίποτα. Ούτε με συνεχάρη, ούτε θριαμβολόγησε. Κράτησε την ίδια σιωπηλή, ξεκάθαρη στάση που επιθυμούσε η ψυχή μου. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι βλέποντας το αγρίμι μέσα μου, με ανέθεσε απευθείας στο Θεό κι αυτό είναι για μένα η μεγαλύτερη απόδειξη ότι με ένοιωθε φιλαράκι του... Αυτή τη σχέση την παθιασμένη την είχα με το Γέροντα ως το τέλος. Εγώ δε μαλάκωσα ποτέ κι εκείνος δεχόταν πάντα την ορμή μου σαν δείγμα αγάπης. Τον ξαναπρόσβαλα το Γέροντα, άλλη μια φορά και πάλι πίσω από την πλάτη του – ως γνήσια θρασύδειλη! Πάλι Σάββατο ήταν  κι εγώ ήμουν φοιτήτρια πια και είχα εξεταστική. Τη Δευτέρα έδινα μάθημα και στις 9 το βράδυ του Σαββάτου έμαθα ότι είχα διαβάσει λάθος ύλη. Πανικοβλήθηκα κι όταν η μαμά μου προσπαθώντας να με ηρεμήσει μου είπε «Βρε τι σκας? Αφού έχεις το Γέροντα!», εγώ έγινα ηφαίστειο που έσκασε: «Δε μας παρατάς  με το Γέροντά σου! Τι να μου κάνει τωρα ο Γέροντας;» Εκείνη την ώρα χτύπησε το τηλέφωνο κι όταν   άκουσα τη μαμά μου να λέει: Γέροντα!... ναι εδώ είναι η Μάρω. Δίπλα μου!» ήθελα να έχει το πάτωμα μια καταπακτή για να χωθώ μέσα! Σα βρεμένο γατί πήρα το ακουστικό και η φωνή μου που τόσο σθεντόρια τον είχε αμφισβητήσει, τώρα είχε γίνει ψίθυρος. Την απορία του δε θα την ξεχάσω ποτέ: «Άραγε, ποια από τις δυο σας με επικαλέστηκε στ’ αλήθεια;» με ρώτησε, σα να ήθελε  να με διαβεβαιώσει ότι εκείνος ως Άγιος δεν άκουγε λόγια του στόματος αλλά της ψυχής... «θα μπορούσες να έρθεις αύριο να διαβάσεις εδώ;»  με ρώτησε με μια ευγένεια που όμοιά της δεν έχω συναντήσει. Είπα ναι, όλο ντροπή και χωρίς άλλα λόγια έκλεισε το τηλέφωνο. Το άλλο πρωί στις 7 ήμουν με τους γονείς μου στη Μαλακάσα. Ο Γέροντας είχε δώσει εντολή να ανοίξουν ένα γραφείο για να περιμένω- κι ας  είχε λειτουργία στο Ναό. Εκείνος με αποδεχόταν όπως ήμουν... Όταν με δέχτηκε στο κελάκι, μετά τις 10,  πάλι δεν είχε πολλά λόγια: «Αχ και να πίστευες λίγο! 10 θα έγραφες!» μου είπε απαλά κι άνοιξε το βιβλίο τέσσερις φορές. «δεν πειράζει όμως. Και το 5 καλό είναι!» Από  τα τέσσερα θέματα διάβασα τα δύο. Τα άλλα τα βρήκα ανούσια και χαζά! Έπεσαν και τα τέσσερα κι εγώ πήρα 5! Καλό ήταν! Καλό μου έκανε!  Άλλωστε πάντα με το Γέροντα 5 έπαιρνα. Το παραπάνω δεν το αντέχω, ούτε το αξίζω και το ξέρω. Μου αρκεί όμως αυτό το 5... με κάνει να νοιώθω ότι τον έχω κοντά μου κι αυτό μου αρκεί. Όσο για το ότι είναι Άγιος; Το ξέρω μα δε το αντέχει το μυαλό μου... ο γέροντας ήταν άγιος πάντα , μόνο ένας Άγιος θα άντεχε κάποιαν σαν εμένα. Για μένα είναι Άγιος  μα παραμένει  ο Γέροντας, ο δικός μου Γέροντας, αυτός που χρησιμοποιεί  την απιστία και τον εγωισμό και την αμφιβολία μου ως μέσα για να επικοινωνήσει μαζί μου. Είναι ο Γέροντας που  δε με μάλωσε ποτέ, δε με κολάκεψε ποτέ, δε με εγκατέλειψε ποτέ μα μόνο με τα εντελώς απαραίτητα λόγια. Είναι ο Γέροντας  που  δε μου απαντά  όταν απευθύνομαι σ’ αυτόν  από υποκριτικό καθωσπρεπισμό και που με καλωσορίζει  πάντα  όταν του μιλάω  απλά  ως Μάρω...

ΠΗΓΗ:http://www.eptalofos.gr/Article/893/

Ο Γέροντας Πορφύριος ....

......για την ελληνική γλώσσα

Σήμερα, Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2013,
εορτάζεται η Αγιοκατάταξη του Γέροντα Πορφύριου*

 Προς τιμή του παρουσιάζουμε κείμενό του
για την ελληνική γλώσσα

— Χθες μιλήσανε στον «Παρνασσό». Και τί ωραία πράγματα είπαν! Τα είχε πάρει το ραδιόφωνο. Προσπαθούν τώρα να επαναφέρουν τα αρχαία ελληνικά. Εγώ λέω, δεν μπορεί, θα τη φέρουνε τη γλώσσα πάλι. Έτσι πού πάμε, τα παιδιά στην εκκλησία αρχίζουν να μην καταλαβαίνουν το Ευαγγέλιο. Πολύ άσχημο πράγμα. Έμενα κλωτσάει ή καρδιά μου. Πρέπει να φωνάξομε τώρα και να τονίσομε ότι δεν πρέπει να ξεχάσομε την ελληνική γλώσσα.

Να βλέπατε τί έγινε χθες το απόγευμα στον «Παρνασσό»! Τί ωραία πράγματα! Πολύ ωραία πράγματα! Πολύ εξαρτάται το τί θα γίνει από τούς καθηγητές. Χωρίς να δημιουργείτε πείσμα στους υπεναντίους, αλλά με αγάπη Χριστού θα λέτε στους μαθητές σας για τα ελληνικά. Δεν πρέπει τα παιδιά να τα γνωρίζουν; Θα σου πουν οι συνάδελφοι: «Δεν τα γράφει το βιβλίο». «Έ, δεν τα γράφει το βιβλίο, αλλά παρεμπιπτόντως με ρώτησαν τα παιδιά και τούς μίλησα». Καταλάβατε; "Η δεν είναι έτσι;

Να πάτε σήμερα ν' αγοράσετε ένα βιβλίο πού έγραψε ένας καθηγητής. Είναι σχολικό με αρχαία ελληνικά. Να μου διαβάζετε κι έμενα. Μεγάλα συγχαρητήρια ανήκουν στον καθηγητή για την προσπάθεια πού έκανε να διατηρήσει τη γλώσσα των Ευαγγελίων και των Πατέρων, αλλά και για τη σοφία πού μεταχειρίστηκε. Δηλαδή δεν έκανε κανένα συλλαλητήριο, για να διεγείρει τούς ομοϊδεάτες του πού αγαπούν τη γλώσσα. Δεν τούς παρακίνησε να βγουν στο πεζοδρόμιο και να φωνάζουν: «Θέλομε την ελληνική γλώσσα!». Δεν έκανε τέτοια πράγματα. Αλλά αναίμακτα, απλά, απαλά, σιωπηλά αγωνίζεται να κάνει τα ελληνόπουλα να αγαπήσουν τη γλώσσα των προγόνων τους.

Ή ελληνική γλώσσα είναι μουσική. Και αυτοί πού παλαιά ξέρανε καλά τη γλώσσα, όπως τα έψαλλαν, όπως τα ομιλούσαν, όλα τα νοήματα τους της ψυχής, όπως τα αισθανόντουσαν, τα μετέδιδαν ακριβώς με τούς τόνους, τη βαρεία, την οξεία, την περισπωμένη, τη δασεία και ξέρω κι εγώ πώς τα λένε... Ή ελληνική γλώσσα έχει πολύτιμους θησαυρούς, είναι ή γλώσσα πού την πλούτισαν οι Έλληνες Πατέρες τόσο ωραία και την τόρνευσαν έκαναν το κτίσιμο της τόσο τέλεια, σαν να είναι —μια λέξη να πω— «ίσοδομική».

Τί θα πει «ίσοδομική»; Να σας πω εγώ. Δεν το έχω διαβάσει σε λεξικό, αλλά μόνος μου να σας πω πώς το καταλαβαίνω. Ξέρετε, έχομε στο μοναστήρι κάτι τσιμεντόλιθους, οι οποίοι όλοι έχουνε βγει από ένα καλούπι. Αυτοί οι τσιμεντόλιθοι είναι όλοι Ίσοδομικοί, ταιριάζουνε όπου να τούς βάλεις. Λοιπόν, παλαιά δεν είχανε τσιμέντο να κάνουνε καλούπια, άλλα παίρνανε τα μάρμαρα και τα μετρούσανε τα ίδια και τις γωνίες τους, το ύψος, το βάθος, με το χιλιοστό. Την Ακρόπολη και πολλά μνημεία πού είχανε κτίσει, έτσι τα είχανε μετρήσει. Δηλαδή ταιριάζανε. Έτσι, λοιπόν, και οι Πατέρες της Εκκλησίας, αλλά και οι αρχαίοι συγγραφείς, οι Πατέρες του Έθνους — μπορούμε κι εκείνους να τούς πούμε Πατέρες— ξέρανε τόσο καλά τη γλώσσα, ώστε, όταν μιλούσαν, δεν μπορούσαν να πούνε μια λέξη πού δεν ταίριαζε με το θέμα πού λέγανε. Ή λέξη «Ίσοδομική» είναι δική μου λέξη, δεν ξέρω αν υπάρχει. Κοιτάξτε τώρα στο λεξικό. Με συγχωρείτε, εγώ αυτά τα λέγω από μόνος μου, δεν τα ξέρω, δεν τα 'χω διαβάσει. Ρωτάω εσάς πού ξέρετε γράμματα.

— «Ίσόδομος»: ό έκτισμένος κατά σειράς Ισομεγεθών λίθων ή τεχνοτροπία του κατ` ίσους δόμους κτισίματος.

— Εγώ αυτό δεν το ξέρω, αλλά φαίνεται φώτισις Θεού. Είναι από τον Θεό, απ' ευθείας! Στο λόγο, όμως, καταλαβαίνεις ότι ό λόγιος έχει ταιριαστές λέξεις πού λέγει σε κάθε υπόθεση. Όταν δεν είναι ταιριαστές οι λέξεις, τις λέμε «σόλοικες». Το γράψιμο σου, λέμε, είναι σόλοικο.

Ή ελληνική γλώσσα είναι ίσοδομική. Το ίσοδομικόν, όπως εγώ το καταλαβαίνω, έχει σειρά, ομαλότητα, γραμμή. Όλοι οι λίθοι είναι βαλμένοι, όπως πρέπει. Κανείς δεν εξέχει πιο έξω ή πιο μέσα ή έχει κενό. Έτσι συμβαίνει και με την Ίσοδομική γλώσσα. Πω, πω, τί ωραία πράγματα!

Θυμάστε τούς λόγους του Αγίου Γρηγορίου τού Θεολόγου, τού Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, στην αρχαία γλώσσα; Μοιάζουνε με του Δημοσθένη και με όλων των ρητόρων. Αυτούς τούς είχανε μελετήσει, τούς είχανε φάει, τρόπον τίνα, οι Πατέρες. Ναι, αλλά ζούσαν με το Πνεύμα του Θεού και έτσι στα έργα τους είχαν τέλειο περιεχόμενο και το εξέφραζαν με την τέλεια γλώσσα τους. Τους αρχαίους τους είχαν ξεπεράσει στη δομή.

Ακούστε να δείτε, εγώ δεν ξέρω ορθογραφία, δυστυχώς. Δεν έχω διδαχθεί ούτε γραμματική, ούτε συντακτικό. Όμως στην πρώτη Δημοτικού πού πήγαινα είχα μάθει τα φωνήεντα, τα σύμφωνα και τη δευτέρα κλίση. Αυτά τα ξέρω. Μετά επήρα και μελέτησα μεγάλος, μόνος μου. Τα μελέτησα όχι με επίγνωση, να καθίσω να τα μάθω. Τα μελέτησα έτσι, με περιέργεια και με έφεση, για να καταλάβω τί έχουνε μάθει στο Δημοτικό, πού εγώ δεν πήγα, ή στο Γυμνάσιο, πού εγώ δεν προχώρησα. Καταλάβατε; Διάβασα έτσι, όχι για να τα μάθω, αλλά για να ξέρω τί διδάχθηκαν οι άλλοι. Διάβασα βιβλία θεολογικά, για να μάθω τί διδάχθηκαν οι θεολόγοι. Δεν προσπάθησα να τα μάθω. Όχι. Μάλιστα, για να μην κουράζομαι, διάβασα πίνακα περιεχομένων και στη Δογματική και στην Εκκλησιαστική Ιστορία και στην Ηθική και στη Συμβολική και στην Εισαγωγή της Καινής Διαθήκης και στην Εισαγωγή της Παλαιάς Διαθήκης. Είδατε πού τα θυμάμαι; Δεν τα έχω διδαχθεί, αλλά τα έχω δει όλα τα βιβλία και έχω διαβάσει πίνακα περιεχομένων.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΠΗΓΗΣ. ΧΑΝΙΑ 201

ΠΗΓΗ:http://hamomilaki.blogspot.gr/

 

Πατμιάς-Ἀθωνιάς...

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΞΟΡΙΖΕΙ ....ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΩΝΙΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΜΙΑΔΑ

Του Γιώργου Θεοχάρη
Χωρίς καθηγητή μουσικής  οι εκκλησιαστικές σχολές  της Αθωνιάδα και της  Πατμιάδας
Πρόσφατα δημοσιεύτηκε η πλήρωση των κενών στις θέσεις  των  καθηγητών  μουσικής στις εκκλησιαστικές σχολές  Λαμίας και Ξάνθης. Αλλά δεν έγινε το ίδιο για τις ιστιορικές σχολές της Αθωνιάδας και Πατμιάδας (Γυμνάσιο και Λύκειο)!

Αν και διανύουμε τον  τέταρτο μήνα του  σχολικού έτους οι μαθητές των  ιστορικών εκκλησιαστικών σχολών της Αθωνιάδας και της Πατμιάδας, που συνολικά αριθμούν πάνω από εκατό,  δεν έχουν διδαχτεί ούτε μία ώρα βυζαντινή μουσική, όπως ορίζει ο σχετικός  κανονισμός.
Κι ενώ έχουν πληρωθεί οι άλλες θέσεις σε διδακτικό προσωπικό, η μη πλήρωση της θέσης του καθηγητή μουσικής πλέον θεωρείται αδικαιολόγητη, δεδομένου του μεγάλου χρονικού διαστήματος που έχει παρέλθει από την έναρξη της σχολικής χρονιάς, σύμφωνα με πλγροφορίες του ΄΄Αγιορείτικου Βήματος΄΄
Το ερώτημα που προκύπτει προς του υπευθύνους του Υπουργείου Παιδείας  είναι το εξής:  Στο τέλος της σχολικής χρονιάς ποιός θα βαθμολογήσει  τους μαθητές αυτών των σχολείων ,  την στιγμή  μάλιστα που το μάθημα της βυζαντινής μουσικής είναι ένα από τα βασικά μαθήματα που πρέπει να διδάσκονται στα εκκλησιαστικά σχολεία;

Εν τω μεταξύ, στην πρόσφατη επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη στο Αγιο Ορος  οι μαθητές έψαλαν κατά την υποδοχή χωρίς να υπάρχει καθοδήγηση από δάσκαλο μουσικής που ακόμα δεν έχει τοποθετηθεί!
Να υποθέσουμε ότι η καθυστέρηση της πλήρωσης των κενών οφείλεται στον Γενικό  Γραμματέα Θρησκευμάτων, κ.Γιώργο Καλατζή, ο οποίος είναι ο ανώτατος υπεύθυνος για τα εκκλησιαστικά σχολεία  ή  σε άλλο ρασοφόρο παράγονοντα του Υπουργείου Παιδείας   που και παλαιότερα   δεν είχε επιδείξει  ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις σχολές της Αθωνιάδας και της Πατμιάδας που έχουν μάλιστα και την πνευματική αναφορά  στο Οικουμενικό Πατριαρχείο;  

Ελπίζουμε αυτή η ολιγωρία να μην  οφείλεται σε ενδεχόμενο σχεδιασμό για την  γενικότερη υποβάθμιση των εκκλησιαστικών σχολών, γυμνασίων και λυκείων και την αναβάθμιση των σχολείων  γις μουσουλμάνους της Θράκης!


Θα επανέλθουμε σύντομα....

ΠΗΓΗ: http://www.agioritikovima.gr

 

Δεκέμβριος

Δεκέμβρης ο Σαρανταήμερος ή Χριστιαννάρτς

 

      Για τους Ρωμαίους ο Δεκέμβριος ήταν ο δέκατος μήνας – Decem – μιας και το έτος τους άρχιζε τον Μάρτιο. Μετά την επικράτηση του Γρηγοριανού ημερολογίου έγινε δωδέκατος μήνας. Στις 22 Δεκεμβρίου έχουμε τη μικρότερη ημέρα του χρόνου. Ο μήνας Δεκέμβριος ήταν ο αντίστοιχος προς τον Ποσειδεώνα του Αττικού ημερολογίου. Το μήνα αυτό οι Ρωμαίοι τον είχαν αφιερωμένο στη λατρεία του Κρόνου Saturnus προς τιμή του οποίου γιόρταζαν τα Σατουρνάλια. Πίστευαν ότι στις 25 του μήνα ο Ήλιος αναγεννιόταν και αποκτούσε νέες δυνάμεις.

 

Η Εκκλησία μας έχοντας ως βάση το γεγονός αυτό το οποίο είχε βαθιές ρίζες στη λαϊκή συνείδηση το αντικατέστησε με μία μεγάλη χριστιανική γιορτή. Αυτή ήταν σαφώς η γέννηση του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού ο οποίος είναι ο ήλιος της δικαιοσύνης. Λόγω της γιορτής αυτής ονομάστηκε στον Πόντο, Χριστιαννάρτς.

Στην Ινέπολη ονομαζόταν Σαρανταήμερος, στην Κερασούντα και την Τρίπολη λεγόταν Χριστιεννάρης, στα Κοτύωρα, Σάντα, Τραπεζούντα και Χαλδία Χριστιεννάρτς, ενώ επίσης σε Σάντα και Χαλδία καλείτο και Χριστιαννάρτς.

Στη Ροδόπολη λεγόταν Χριστουγεννάρτς. Μάλιστα τα Χριστούγεννα στον Πόντο έκαιγαν στο τζάκι ένα κούτσουρο για τρείς ημέρες που το ονόμαζαν χριστοκούριν.

 Για το μήνα Δεκέμβριο των Ελλήνων στον Πόντο και γενικότερα για θέματα Ποντιακού Πολιτισμού: http://kotsari.com

ΠΗΓΗ:http://www.pemptousia.gr/

"Καλό Μἠνα!"

Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα 

 και καλό μήνα !

Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα

Καθώς έγινε η αγιοκατάταξη τού γέροντος Πορφυρίου 

(και η μνήμη του θα εορτάζεται την 2α Δεκεμβρίου 

κάθε έτους)

σκέφτηκα να σας στείλω μαζί με τις ευχές

 και μιά φωτογραφία από το Άγιο Όρος.

Καλό μήνα,  με το καλό να φτάσουμε 

στα Χριστούγεννα.

Νίκος.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: "Ο Πάτμιος", εὐχαριστεί θερμά τόν ἐξαίρετο κ. Νικόλαο Γ.  γιά τίς εύχές του καί τήν καταπληκτική φωτογραφία ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος. Καλό μήνα!!!

Ο Άγιος Φιλάρετος ο Ελεήμων (1 Δεκεμβρίου)

  Ο Άγιος Φιλάρετος 

                                

Για ποιο λόγο ο Άγιος Φιλάρετος είναι ο προστάτης της Μελισσοκομίας;                                                                                       

      Ο Άγιος Φιλάρετος ήταν υπόδειγμα κάθε αρετής και ιδιαίτερα της αγαθοεργίας. Έζησε στους χρόνους του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου και της μητέρας αυτού Ειρήνης της Αττικής (780 – 797 μ.Χ.). Γεννήθηκε στο χωριό Αμνία (ή Αμνεία) της Γάγγρας (Παφλαγονία) από ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και την Άννα. Παντρεύτηκε την Θεοσεβώ και απόκτησε τρία παιδιά. Ένα γιο, τον Ιωάννη, και δύο κόρες, που την πρώτη έλεγαν Υπατία και τη δεύτερη Ευανθία. Ο Φιλάρετος ήταν γεωργός και από τα εισοδήματα του, πλουσιοπάροχα μοίραζε ελεημοσύνη στους φτωχούς. Πεινασμένο έβρισκε; τον χόρταινε. Γυμνό; τον έντυνε. Χήρα και ορφανό; βοηθούσε και παρηγορούσε. Αλλά ο Θεός επέτρεψε και ο Φιλάρετος κάποτε κατάντησε πολύ φτωχός. Τα κτήματα του τα άρπαξαν οι γείτονες του και το βίος του διασκορπίστηκε .Όλα αυτά τα υπέμεινε χωρίς ποτέ να λυπηθεί ή να βλαστημήσει ή να αγανακτήσει. Στο τέλος του έμειναν μόνο τα μελίσσια του, 250 κυψέλες, δυνατές και παραγωγικές. Και όταν ερχόταν προς αυτόν κάποιος φτωχός, μη έχοντας τι άλλο να του δώσει, τον έπαιρνε, πήγαινε στα μελίσσια, τρυγούσε μια κυψέλη και έδινε το μέλι στο φτωχό για να χορτάσει. Με τον τρόπο αυτό είτε ήταν καιρός για να τρυγήσει είτε δεν ήταν, εξάλειψε όλα τα μελίσσια του .

 Ο Θεός που είδε την ασυναγώνιστη πίστη του οικονόμησε με την πρόνοια Του, ώστε ο Κωνσταντίνος ο γιος της βασίλισσας Ειρήνης, να πάρει για γυναίκα του την εγγονή του Αγίου, Μαρία, επειδή ήταν πολύ ωραία στην ψυχή και στο σώμα. Τους γάμους τέλεσε ο Άγιος Ταράσιος (βλέπε 25 Φεβρουαρίου) τον Νοέμβριο του 788 μ.Χ., ο οποίος ήταν τότε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Τον δε Φιλάρετο, ο Αυτοκράτορας τον τίμησε με το αξίωμα του υπάτου (έπαρχος). Έτσι έγινε κάτοχος πολλού πλούτου, που τον διαμοίραζε ακόμα πιο άφθονα στους φτωχούς. Λίγο πριν πεθάνει, κάλεσε τους συγγενείς του και είπε τα εξής: «Παιδιά μου, μη ξεχνάτε ποτέ τη φιλοξενία, μη επιθυμείτε τα ξένα πράγματα, μη λείπετε ποτέ από τις ακολουθίες και λειτουργίες της Εκκλησίας, και γενικά όπως έζησα εγώ έτσι να ζείτε και εσείς». Και αυτά αφού είπε, ξεψύχησε με τη φράση: «γενηθήτω τὸ θέλημά σου». Ο Άγιος Φιλάρετος είναι ο προστάτης της Μελισσοκομίας.

ΠΗΓΗ:http://www.amen.gr/article16096

"ΟΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ"

ΟΙ ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ

Οι ψεύτικοι χαρισματούχοι οικειοποιούνται τα κατά φαντασίαν χαρίσματά τους. Επαίρονται γι’ αυτά. Φροντίζουν για την προβολή και «αξιοποίηση» τους. Δημιουργούν ομάδες και κλειστούς κύκλους οπαδών από παρόμοια μ’ αυτούς άτομα, που ρέπουν προς την πλάνη, το σχίσμα και την αίρεση. Στηρίζονται στον εαυτό τους, και όχι για χάρη της Εκκλησίας.

Οι οπαδοί τους με φορτικότητα διαφημίζουν τις αρετές των αρχηγών τους, για να αγρεύσουν οπαδούς και να αυτοδιαφημιστούν ως μαθητές τέτοιων διακεκριμένων δασκάλων».

Η νοσηρή τους ευσεβοφάνεια και προσποίηση διακρίνεται από μακριά, γιατί είναι κοινό το σύμπτωμα της αρρώστιας αυτής παντού και πάντοτε μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας.

Αργά ή γρήγορα όμως φανερώνεται πόση αλήθεια είχαν οι προφητείες τους και πόση σοβαρότητα οι διαφημιζόμενες αρετές τους.

Εν αντιθέσει με τους πλανεμένους, που έχουν εντυπωσιασθεί από την πνευματική τους ανωτερότητα, την οποία θέλουν πάση θυσία να διασώσουν και να προβάλλουν, υπάρχουν οι αληθινοί ταπεινοί και κεχαριτωμένοι, που τρέφονται και αναπτύσσονται πνευματικά μέσα στην Εκκλησία, ζώντες «συν πάσι τοις αγίοις». Αυτοί δεν υπολογίζουν τον εαυτό τους. Τον θεωρούν ένα σκουπίδι, «πάντων περίψημα έως άρτι». Γι’ αυτό, δέχονται χαρίσματα, που τα κρατούν αδιάφθορα και τα διατηρούν, χωρίς να το γνωρίζουν. Φροντίζουν με μία παιδική και ταυτόχρονα θεϊκή τρυφερότητα τους άλλους. Είναι η δόξα της Εκκλησίας και η παρηγοριά όλου του κόσμου.

Αρχιμανδρίτη Βασιλείου (Γοντικάκη)

ΠΗΓΗ: http://www.agioritikovima.gr

"Ἡ καταφρόνια!"

Η ΚΑΤΑΦΡΟΝΗΜΕΝΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ

Tου Ν. Γ. Πεντζίκης, «Προσεγγίσεις στο Αγιον Ορος», 1952

Κατά τη διαμονή μου σ’ ένα μοναστήρι, συνήθιζα να πηγαίνω και να κάθομαι στον μικρό ναό του κοιμητηρίου, μέσα στους μπαχτσέδες. Θα σας διηγηθώ κάτι που είδα εκεί ένα πρωί: Από τη μικρή πόρτα του περιβόλου, απ’ όπου βγάνουν ραμμένους στο ράσο τους τους μοναχούς για να τους θάψουν, είδα να ’ρχεται ένας μισότυφλος ηλικιωμένος καλόγερος.

Προχώρησε ίσαμε την άκρη του κήπου, όπου ήταν μια τριανταφυλλιά ξηρή σχεδόν, δίχως άνθη.

Φτάνοντας εκεί άφηκε ανάμεσα στ’ άνανθα κλαδιά και φύλλα ένα άνθος που κράταγε και είπε: «Πάρε να ’χεις κι εσύ, να μη σε καταφρονέσουν».

ΠΗΓΗ:http://www.agioritikovima.gr/