|
|
|
|
Δευτέρα 13 Μαΐου 2013
Το Παιδί μας..
Επιστολή μαθητή
Επιστολή-κόλαφος
από ένα αριστούχο μαθητή
Αναδημοσίευση από:http://www.zougla.gr
Το κείμενο ενός 16χρονου αριστούχου μαθητή της πρώτης Λυκείου, του Κωνσταντίνου Μανίκα από τη Δραπετσώνα, κυκλοφορεί στο διαδίκτυο έχοντας προκαλέσει ήδη πλήθος συζητήσεων...
Το παραθέτουμε αυτούσιο:«Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 10 Λύκειο Δραπετσώνας...
Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς.
Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου, μέσα στην εξεταστική περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου,που «κινδυνεύει» απ αυτήν.
Τι λέτε;;;;; Τι μέλλον έχω , -εξαιτίας σας – κι από ποιους πραγματικά κινδυνεύει;;;;
Ας δούμε πρώτα, ποιος διαμόρφωσε το μέλλον και την ζωή όλων, από παλιά.
- Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία;
- Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο;
- Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ, που αφού πληρώσει λογαριασμούς και φαγητό , δεν περισσεύουν –όχι για να μου πάρει παπούτσια- αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;;
- Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου;
- Ποιος τον συκοφάντησε ,τον απείλησε με επιστράτευση , απόλυση -αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές- όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια;
- Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο;
- Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία;
- Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου;
- Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα;
- Ποιος άφησε τόσους άνεργους;
- Ποιος οδήγησε 4.000 ανθρώπους στην αυτοκτονία;
- Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα;
Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;;
Λέτε επίσης ότι οι καθηγητές μου , με την απεργία , θα καταστρέψουν τα όνειρα μου.
Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67% των νέων ανέργων;
Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα –όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία-;
Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης;
Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy;
Δυο λόγια θέλω να πω και στους δασκάλους μου, σ όλη τη χώρα.
Δάσκαλοι μου, έχετε υποχρέωση απέναντι σ όλους τους μαθητές ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ. Αν υποχωρήσετε στον δίκαιο αγώνα σας τότε πραγματικά θα έχετε παίξει με το μέλλον μου και θα το χετε υποθηκεύσει.
Όποια υποχώρηση και να κάνετε, όποια νίκη της κυβέρνησης, θα μου στερήσει το δικαίωμα να χαμογελάω , να ονειρεύομαι, να ελπίζω, να αγωνίζομαι για καλύτερη ζωή για μια ανθρώπινη κοινωνία.
Στους γονείς, τους συμμαθητές μου και σ όλη την κοινωνία έχω να πω τα εξής:
Θέλετε αυτοί που μας διδάσκουν να ζουν μες στην εξαθλίωση;
Θέλετε να μας στοιβάξουν σαν εμπορεύματα στις αίθουσες;
Θέλετε να κλείσουν τα σχολεία και να χτίσουν φυλακές;
Θα αφήσετε τους δασκάλους μας μόνους τους σε αυτόν τον αγώνα;
Έτσι θα μας μάθετε να φωνάζουμε αλληλεγγύη ;
Θέλετε ο δάσκαλος να είναι παράδειγμα σε μας, αυτοσεβασμού , αξιοπρέπειας μαχητικότητας η παράδειγμα υποδούλωσης;;;
Θέλετε τελικά να ζήσουμε σαν δούλοι ;
Από αύριο κιόλας, καταλήψεις σε όλα τα σχολεία από μαθητές και γονείς για να στηρίξουμε τους δασκάλους μας μ’ ένα τραγούδι, ένα σύνθημα: «εμπρός να τσακίσουμε τυράννους φασίστες»
Όλοι μαζί για να αγωνιστούμε για δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία .
Όλοι μαζί για να ανατρέψουμε αυτούς που κλέβουν το γέλιο μας,το γέλιο των παιδιών σας.
ΥΓ. όχι από ματαιοδοξία αλλά για να στερήσω από κάποιους το γελοίο επιχείρημα πως «απλά θέλω να χάσω μαθήματα» , παραθέτω τους βαθμούς μου...»
Το παραθέτουμε αυτούσιο:«Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 10 Λύκειο Δραπετσώνας...
Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς.
Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου, μέσα στην εξεταστική περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου,που «κινδυνεύει» απ αυτήν.
Τι λέτε;;;;; Τι μέλλον έχω , -εξαιτίας σας – κι από ποιους πραγματικά κινδυνεύει;;;;
Ας δούμε πρώτα, ποιος διαμόρφωσε το μέλλον και την ζωή όλων, από παλιά.
- Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία;
- Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο;
- Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ, που αφού πληρώσει λογαριασμούς και φαγητό , δεν περισσεύουν –όχι για να μου πάρει παπούτσια- αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;;
- Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου;
- Ποιος τον συκοφάντησε ,τον απείλησε με επιστράτευση , απόλυση -αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές- όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια;
- Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο;
- Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία;
- Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου;
- Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα;
- Ποιος άφησε τόσους άνεργους;
- Ποιος οδήγησε 4.000 ανθρώπους στην αυτοκτονία;
- Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα;
Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;;
Λέτε επίσης ότι οι καθηγητές μου , με την απεργία , θα καταστρέψουν τα όνειρα μου.
Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67% των νέων ανέργων;
Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα –όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία-;
Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης;
Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy;
Δυο λόγια θέλω να πω και στους δασκάλους μου, σ όλη τη χώρα.
Δάσκαλοι μου, έχετε υποχρέωση απέναντι σ όλους τους μαθητές ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ. Αν υποχωρήσετε στον δίκαιο αγώνα σας τότε πραγματικά θα έχετε παίξει με το μέλλον μου και θα το χετε υποθηκεύσει.
Όποια υποχώρηση και να κάνετε, όποια νίκη της κυβέρνησης, θα μου στερήσει το δικαίωμα να χαμογελάω , να ονειρεύομαι, να ελπίζω, να αγωνίζομαι για καλύτερη ζωή για μια ανθρώπινη κοινωνία.
Στους γονείς, τους συμμαθητές μου και σ όλη την κοινωνία έχω να πω τα εξής:
Θέλετε αυτοί που μας διδάσκουν να ζουν μες στην εξαθλίωση;
Θέλετε να μας στοιβάξουν σαν εμπορεύματα στις αίθουσες;
Θέλετε να κλείσουν τα σχολεία και να χτίσουν φυλακές;
Θα αφήσετε τους δασκάλους μας μόνους τους σε αυτόν τον αγώνα;
Έτσι θα μας μάθετε να φωνάζουμε αλληλεγγύη ;
Θέλετε ο δάσκαλος να είναι παράδειγμα σε μας, αυτοσεβασμού , αξιοπρέπειας μαχητικότητας η παράδειγμα υποδούλωσης;;;
Θέλετε τελικά να ζήσουμε σαν δούλοι ;
Από αύριο κιόλας, καταλήψεις σε όλα τα σχολεία από μαθητές και γονείς για να στηρίξουμε τους δασκάλους μας μ’ ένα τραγούδι, ένα σύνθημα: «εμπρός να τσακίσουμε τυράννους φασίστες»
Όλοι μαζί για να αγωνιστούμε για δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία .
Όλοι μαζί για να ανατρέψουμε αυτούς που κλέβουν το γέλιο μας,το γέλιο των παιδιών σας.
ΥΓ. όχι από ματαιοδοξία αλλά για να στερήσω από κάποιους το γελοίο επιχείρημα πως «απλά θέλω να χάσω μαθήματα» , παραθέτω τους βαθμούς μου...»
Κυριακή 12 Μαΐου 2013
Θυρανοίξια Ιερού Ναού στην Αδριανούπολη
ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ 91 ΧΡΟΝΙΑ (ΦΩΤΟ)
Των Νίκου Μαγγίνα και Νίκου Παπαχρήστου
Ο θριαμβευτικός παιάνας της Αναστάσεως, το «Χριστός Ανέστη» ακούστηκε και πάλι, για πρώτη φορά ύστερα από 91 χρόνια στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη Προδρόμου της Μακράς Γέφυρας (Ουζούνκιοπρού) της επαρχίας Αδριανουπόλεως.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τέλεσε τον Αγιασμό των θυρανοιξίων του ανακαινισθέντος Ιερού Ναού, συμπαραστατούμενος από τον Μητροπολίτη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Δαμασκηνό.
Ο Ιερός Ναός που ανακαινίσθηκε με πρωτοβουλία του δήμου Μακράς Γέφυρας (Ουζούνκιουπρού) ήταν κατάμεστος από εκατοντάδες προσκυνητές από τον Έβρο, ορισμένοι εκ των οποίων κατάγονταν από την περιοχή, αλλά και από άλλες πόλεις της βορείου Ελλάδος. Κλήρος και λαός έψαλε με συγκίνηση το «Χριστός Ανέστη» με πρώτο τον Οικουμενικό Πατριάρχη ενώ μετά τον Αγιασμό τελέστηκε αρτοκλασία.
Ακολούθως ο Οικουμενικός Πατριάρχης έψαλε τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως των μακαριστών Μητροπολιτών Νικηφόρου και Φωτίου καθώς και των ιερέων που διακόνησαν στην Μακρά Γέφυρα.
 |
 |
 |
 |
Προηγουμένως ο δήμαρχος της πόλης, σε υπαίθρια εκδήλωση μπροστά από τον Ιερό Ναό, καλωσόρισε τον Οικουμενικό Πατριάρχη, τον Μητροπολίτη Διδυμοτείχου, το Νομάρχη, βουλευτές-εκπροσώπους του Λαϊκού Κόμματος, τους εκατοντάδες προσκυνητές από την Ελλάδα αλλά και τους κατοίκους της πόλης μιλώντας για τη σημασία και τις δυνατότητες της φιλίας των δύο γειτονικών λαών.
Από νωρίς το πρωί στην Μακρά Γέφυρα συνέρρεαν προσκυνητές από την Ελλάδα οι οποίοι με συγκίνηση και ευλάβεια άναβαν ένα κερί στην είσοδο του Ιερού Ναού ο οποίος θα λειτουργήσει ως μουσειακός χώρος. Πριν από την έναρξη των εκδηλώσεων ο δήμαρχος της πόλης δέχθηκε στο γραφείο του τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τον Μητροπολίτη Διδυμοτείχου, παρουσία του δημάρχου Διδυμοτείχου και του αντιδημάρχου Αλεξανδρουπόλεως.
 |
 |
 ΠΗΓΗ:http://www.agioritikovima.gr/oikpa/21599-chritos-aneti |
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης
ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ:
«ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ»
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος σχολίασε τις πληροφορίες της σύλληψης των υπόπτων που σχεδίασαν τη δολοφονία του.«Δεν έχω καμία ανησυχία, δεν φοβάμαι» δήλωσε ο Οικουμε- νικός Πατριάρχης ο οποίος χθες το Σάββατο επισκέφθηκε τον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη στην Αδριανούπολη.
«Πιστεύω πως ο Θεός μας βοηθά. και οι εργαζόμενοι αυτού του κράτους μας φρουρούν καλά. Δεν φοβάμαι , δεν έχω καμία ανησυχία. Γι'αυτό και ήρθα εδώ. Πηγαίνω παντού. Δεν αλλάζω το πρόγραμμα μου. Δόξα Τω Θεώ είμαι σε σίγουρα χέρια» δήλωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Οι τουρκικές αρχές αναζητούν τα ίχνη των δύο υπόπτων και συνεχίζουν την ανάκριση του Σερντάρ Α. ο οποίος μέχρι στιγμής αρνείται πως σχεδίασε τη δολοφονία του Οικουμενικού Πατριάρχη στις 29 Μαϊου στην 560η επέτειο της Άλωσης της Πόλης
ΠΗΓΗ:http://www.agioritikovima.gr/oikpa/21597-bartholomaios-d
Ημέρα της Μητέρας
 |
| Η Καναδοαυστραλή συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάρα Μος, πρέσβειρα καλής θέλησης της UNICEF, δραστηριοποιείται με στόχο τη βελτίωση της υγείας των μητέρων και των παιδιών, καθώς επίσης και για την προώθηση του θηλασμού (φωτ.: www.unicef.org.au) |
Η βελτίωση της μητρικής υγείας αποτελεί έναν από τους οκτώ Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας που εγκρίθηκαν κατά τη σύνοδο κορυφής της χιλιετίας του 2000 με κύριο στόχο τη μείωση της μητρικής θνησιμότητας κατά τρία τέταρτα μεταξύ 1990 και 2015.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία τα παγκόσμια ποσοστά μητρικής θνησιμότητας έχουν μειωθεί σχεδόν στο μισό κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών, από 400 θανάτους (για κάθε 100.000 ζώντα νεογνά) το 1990 σε 210 το 2010. Επίσης, κατά την περίοδο 1990-2010, ο αριθμός των μητρικών θανάτων μειώθηκε κατά 47%, από 543.000 σε 287.000 θανάτους το χρόνο.
Παρά το γεγονός ότι σε όλες τις αναπτυσσόμενες περιοχές σημειώθηκε σημαντική πρόοδος, η μέση ετήσια ποσοστιαία υποχώρηση της μητρικής θνησιμότητας ήταν μόνο 3,1%, λιγότερο από το 5,5% του στόχου. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι οι προσπάθειες για να σωθούν ζωές πρέπει να επιταχυνθούν επισημαίνει η UNICEF.
Οι περίπου 287.000 θάνατοι μητέρων που σημειώθηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο το 2010, σημαίνει ότι κάθε μέρα περίπου 800 γυναίκες πεθαίνουν σε όλο τον κόσμο εξαιτίας επιπλοκών που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό. Το 99% των θανάτων μητέρων εμφανίζεται στις αναπτυσσόμενες χώρες και κυρίως στην υποσαχάρια Αφρική (δείκτης 500) και τη Νότια Ασία (220) που μαζί παρουσιάζουν το 85% των μητρικών θανάτων παγκοσμίως. Σε χώρες όπως το Τσαντ και η Σομαλία, ο δείκτης μητρικής θνησιμότητας φθάνει και ξεπερνά το 1000. Σε πλήρη αντίθεση, η μητρική θνησιμότητα στις αναπτυγμένες χώρες είναι μόλις 12.
Ένας δεύτερος σημαντικός δείκτης είναι ο διά βίου κίνδυνος θανάτου μιας μητέρας, η πιθανότητα δηλαδή που έχει μια γυναίκα να πεθάνει από επιπλοκές της εγκυμοσύνης και του τοκετού κατά τη διάρκεια ζωής της. Τα στοιχεία δείχνουν πως στις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου, μια μητέρα διατρέχει 90 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου (1 στις 52) σε αντίθεση με τις αναπτυγμένες χώρες (1 στις 4.700).
Ελλάδα
Η χώρα μας βρίσκεται σε πολύ καλή θέση σε σχέση με άλλες βιομηχανικές χώρες. Έχει μητρική θνησιμότητα 3 και δια βίου κίνδυνο θανάτου μιας μητέρας 1 στις 25.500, όταν για τη Γερμανία ο αντίστοιχος αριθμός είναι 1 στις 10.600, στην Αυστρία 1 στις 18.200 και στην Ιταλία 1 στις 20.300.
Παρόλα αυτά, ο δείκτης αυτός μετρά μόνο τις επιπτώσεις από την εγκυμοσύνη και τον τοκετό και δεν εξετάζει τη συνολική κατάσταση μιας μητέρας. Γι’ αυτό η UNICEF Ελλάδος σε πρόσφατη έρευνά της, διαπίστωσε την ανάγκη ολοκληρωμένων πολιτικών προώθησης και προστασίας της μητρότητας στη χώρα μας και πρότεινε συγκεκριμένες πολιτικές όπως η εφαρμογή ελαστικού ωραρίου στις επιχειρήσεις, εναλλακτικές μορφές εργασίας για τη διευκόλυνση των εργαζόμενων μητέρων, επέκταση της γονικής άδειας, επέκταση απαλλαγής εγκύων γυναικών από την εργασία για προγεννητικές εξετάσεις, παρακολούθηση μαθημάτων τοκετού και διακοπή στο χώρο εργασίας για μητρικό θηλασμό, δημιουργία ποιοτικών δομών στήριξης και φύλαξης παιδιών για εργαζόμενες αλλά και για μητέρες που αναζητούν δουλειά κ.α.
Πηγή: UNICEF
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.pemptousia.gr/2
Γιορτή της Μητέρας σήμερα και τα απανταχού της γης τέκνα βρίσκουν την ευκαιρία να θυμηθούν και να τιμήσουν τη μητέρα τους. Κοντά σ’ αυτούς και αρκετοί αμφισβητίες που βλέπουν τη θέσπιση της «γιορτής» σαν εκδήλωση εμπορευματοποίησης ή άλλοι που θεωρούν ότι η ιερότητα του προσώπου της μητέρας είναι τέτοια, που της ανήκουν όλες οι ημέρες του έτους και όχι μία ξεχωριστή.
Η Εκκλησία από την πλευρά της προβάλλει το πρόσωπο της Παναγίας ως την κατεξοχήν μητέρα και υπομιμνήσκει διακριτικά την εορτή της Υπαπαντής (στις Φεβρουαρίου) ως την ημέρα που θα μπορούσε να τιμηθεί το πρόσωπο της μητέρας.
Στην παράδοσή μας ακόμη θα συναντήσουμε και την ίδια την Εκκλησία ως μητέρα, που μας γεννά και μας αναγεννά εν Χριστώ και μας καθοδηγεί στη σωτηρία. Αυτό δεν σημαίνει όμως κάποια αντιδιαστολή: η σωφροσύνη και η υπακοή της Θεοτόκου τη θέτει στο κέντρο της Εκκλησίας. Στο πρόσωπό της συνίσταται το μυστήριο της θείας Οικονομίας, λέει ο άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Και η ελεύθερη αποδοχή της του θείου θελήματος άνοιξε το δρόμο στην επιστροφή του ανθρώπου στους θείους κόλπους. Η Σάρκωση του Θεού Λόγου που έλαβε χώρα στα σπλάχνα της, πραγματοποίησε την ένωση του θείου με το ανθρώπινο. Η Εκκλησία πορεύεται λοιπόν στην Ιστορία ως μια «διαρκής Θεοτόκος» (Π. Ευδοκίμοφ).
Αιώνιο πρότυπο μητέρας η Παναγία, συμπάσχει και συμπονά με κάθε πονεμένο άνθρωπο και αποτελεί μαζί το καταφύγιο και την παρηγοριά όλων των κατατρεγμένων. Η θλιμμένη της εικόνα από τη ρομφαία που τη διαπέρασε βλέποντας το Γιο της να πάσχει για την ανθρωπότητα, την καθιστά ένα κατεξοχήν πρόσωπο ευσπλαχνίας και φιλανθρωπίας. Είναι η αρχετυπική Μάνα, που πονά και νοιάζεται για τα παιδιά της, για τη θλίψη και την αδικία που κυριαρχεί στον κόσμο, είναι ο συνεχιζόμενος αναστεναγμός για τον πάσχοντα άνθρωπο. Στο πρόσωπό της οι μητέρες κυρίως βρίσκουν μια μοναδική συμπαραστάτρια και μια απόλυτη κατανόηση για την ανησυχία τους για το μέλλον των παιδιών τους και του κόσμου όλου. Στους πολέμους είναι οι μάνες που πεθαίνουν, λέει ο ποιητής…
Για τους λόγους αυτούς, η εκκλησιαστική πρόταση είναι η κατεξοχήν τιμητική για το πρόσωπο της μητέρας.
ΠΗΓΗ:http://www.pemptousia.gr/2013
ΕΛΛΗΝΙΚΟ αεροσκάφος
ΠΛΗΡΗΣ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ > Tο πρωτο ΕΛΛΗΝΙΚΟ αεροσκάφος ”ARCHON SF 1” σε πτήσεις, όπου κάνει τον ΚΟΣΜΟ να παραμιλά και τους Αμερικανούς να τρέχουν!
Tο πρωτο ΕΛΛΗΝΙΚΟ αεροσκάφος ”ARCHON SF 1” σε πτήσεις, όπου κάνει τον ΚΟΣΜΟ να παραμιλά και τους Αμερικανούς να τρέχουν…Αμερικανικές εταιρείες ενδιαφέρθηκαν για αεροσκάφος που έφτιαξε Έλληνας αστυνομικός στη Φλώρινα…Γιώργος Ηλιόπουλος. Δεν είναι αεροναυπηγός, ούτε μηχανικός αεροσκαφών, ούτε καν τεχνικός οποιασδήποτε ειδικότητας….Απλά είναι Αστυνομικός…με πάθος και μεράκι όμως για την αεροπλοία…είναι και ο πρόεδρος της αερολέσχης Φλώρινας.
Ύστερα από κοπιαστική δουλειά και 3000 τροποποιήσεις του αρχικού σχεδίου το κατασκεύασε και σε κανονικό μέγεθος, χρησιμοποιώντας αεροπορικό αλουμίνιο και ο «Άρχων», όπως το ονόμασε, έκανε το πρώτο του ταξίδι στους αιθέρες.
ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ
Ύστερα από κοπιαστική δουλειά και 3000 τροποποιήσεις του αρχικού σχεδίου το κατασκεύασε και σε κανονικό μέγεθος, χρησιμοποιώντας αεροπορικό αλουμίνιο και ο «Άρχων», όπως το ονόμασε, έκανε το πρώτο του ταξίδι στους αιθέρες.
ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ
Πρόκειται για ένα υπερελαφρό αεροσκάφος μόλις 200 κιλά, με κινητήρα μόλις 46 ίππων, μονοθέσιο, που μοιάζει με μαχητικό (άλλωστε τα περισσότερα μέρη του είναι κατασκευασμένα από αλουμίνιο που χρησιμοποιείτε στην αεροναυπηγική) με πολλές καινοτόμους σχεδιασμούς σε παγκόσμια κλίμακα (άν προσέξετε στις λεπτομέρειες σχεδίου του τείνει σε τεχνολογία STEALTH) και μάλιστα για αυτό το συγκεκριμένο αεροπλάνο έχει δεχθεί πάρα πολλά email και τηλεφωνήματα από αμερικανικές εταιρείες που επιθυμούν να το αξιοποιήσουν εμπορικά.
Η Πολεμική Αεροπορία, του επεφύλαξε θερμή υποδοχή…αλλά μέχρι εκεί…γιατί το κράτος που θα έπρεπε να έχει ήδη κινηθεί, κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Φανταστείτε, ότι για να πάρει άδεια να πετάξει από τις Ελληνικές αρχές είδε και απόειδε ο κατασκευαστής, με αποτέλεσμα να απευθυνθεί στην Ιταλία. Ναί, στην Ιταλία, γιαυτό και τα διακριτικά ”νηολόγησής” του φέρουν στα αρχικά το γράμμα ”Ι-Α281”… η υλικά, αλλά με απλά, καθημερινά υλικά που όλοι έχουμε στο σπίτι μας. Το πρώτο αεροπλάνο που κατασκεύασε ήταν ξύλινο και μάλιστα… ανακυκλώσιμο, αφού τα ξύλα που χρησιμοποίησε για την κατασκευή του προέρχονταν από τα παλιά του έπιπλα, το κάθισμα που τοποθέτησε στη θέση του οδηγού ήταν ένα αναπηρικό καροτσάκι, ενώ τα μηχανικά του μέρη προήλθαν από έναν παλιό κινητήρα αυτοκινήτου. Όπως ο ίδιος έχει πει, για να καταφέρει να ολοκληρώσει την κατασκευή του Λυγκιστή, όπως είναι το όνομα του εν λόγω αεροπλάνου, χρειάστηκε να ξεπεράσει και το φόβο του και τον εαυτό του, καθώς το εγχείρημά του κινδύνευε να χαρακτηριστεί ως μία φαιδρή ιστορία για έναν τρελό που προσπάθησε να φτιάξει αεροπλάνο. …. Μάλιστα, όταν πέταξε, η χαρά του, όπως λέει ο ίδιος ήταν τόσο μεγάλη που κόντεψε να πάθει καρδιακή προσβολή. Ύστερα από κοπιαστική δουλειά και 3000 τροποποιήσεις του αρχικού σχεδίου το κατασκεύασε και σε κανονικό μέγεθος, χρησιμοποιώντας αεροπορικό αλουμίνιο και ο «Άρχων» έκανε το πρώτο του ταξίδι στους αιθέρες.
Πρόκειται για ένα υπερελαφρό αεροσκάφος μόλις 200 κιλά, με κινητήρα μόλις 46 ίππων, μονοθέσιο…. Επόμενος σταθμός το μεγάλο αεροπορικό event το Sun And Fun στην Φλόριντα σε λίγες ημέρες!
ΠΗΓΗ:http://greeknation.blogspot.gr/
Πένθος
Πώς να είμαι με αυτόν που πενθεί;
Το πένθος, είναι μια φυσική διαδικασία που ακολουθεί το θάνατο. Αφορά την περίοδο που περνάμε προσπαθώντας να προσαρμοστούμε στην απώλεια. Δεν υπάρχει κάποιο προκαθορισμένο χρονικό όριο ή σωστός και λανθασμένος τρόπος να βιώσουμε το πένθος- ο καθένας βρίσκει τον προσωπικό του τρόπο να διαχειριστεί και να ανταπεξέλθει στην πολύπλοκη αυτή, πανανθρώπινη πρόκληση.
Οι άνθρωποι συνήθως περνάμε διάφορα στάδια πένθους, πιο χαρακτηριστικά από τα οποία είναι το αρχικό σοκ της απώλειας, το στάδιο άρνησης, το στάδιο της διαπραγμάτευσης του «τι άλλο θα μπορούσε να έχει γίνει, αν..» και το στάδιο του θυμού, έως ότου να φτάσουμε στην αποδοχή του γεγονότος. Κατά τη διάρκεια των σταδίων αυτών
βιώνουμε ποικίλα έντονα συναισθήματα, όπως πόνο, θλίψη, θυμό, ενοχή,
νωθρότητα, αίσθημα κενού-μουδιάσματος, αναπόληση, αδυναμία-ασημαντότητα,
μοναξιά, απόγνωση.Μέσω του πένθους μας
για το αντικείμενο της απώλειάς μας, ερχόμαστε επιπρόσθετα αντιμέτωποι και με
το ίδιο το γεγονός του θανάτου που κλονίζει την υπόστασή μας σε υπαρξιακό
επίπεδο. Καθώς καλούμαστε να αφομοιώσουμε και να αποδεχτούμε το τραυματικό
γεγονός, καλούμαστε ταυτόχρονα να «αναμετρηθούμε» με το δικό μας θάνατο και με
το νόημα της ύπαρξης γενικότερα. Συχνά, χρειάζεται να «ανακατασκευάσουμε» το
νόημα που δίνουμε στη ζωή μας, να επανεξετάσουμε τις αξίες μας, να
δημιουργήσουμε νέες συνδέσεις και συνοχή στην προσωπικότητά μας, που
«αναπροσαρμόζεται» στα νέα δεδομένα.
Πώς μπορώ να βοηθήσω κάποιον που πενθεί;
Ακούω- απλά ακούω !
Συχνά, κατά την πρώτη περίοδο πένθους, ο πενθών, στην προσπάθεια του να διαχειριστεί το αναπόφευκτο και τετελεσμένο, προσπαθεί να «κατανοήσει» το θάνατο. Φέρνει στο μυαλό του ξανά και ξανά τη σειρά γεγονότων που οδήγησαν στο συμβάν του θανάτου. Προσπαθεί να βρει τις «αιτίες». Δημιουργεί διάφορα «σενάρια». Βλέπει εικόνες, εικόνες του αγαπημένου προσώπου, σκηνές της προ-θανάτειας περιόδου. Φαντάζεται πιθανές «λύσεις» -πράξεις που θα είχαν αποτρέψει το θάνατο.
Με άλλα λόγια, προσπαθεί να «χωρέσει» μέσα του και να υπομείνει, τόσο το συγκεκριμένο γεγονός του θανάτου, όσο και τα έντονα, αιφνίδια και «παράλογα» συναισθήματα που βιώνει.
Είναι σημαντικό να αφήσουμε όλες αυτές τις ιδέες, τις σκέψεις και τα συναισθήματα να εκφραστούν, όσο ρεαλιστικά ή μη κι αν φαίνονται να είναι
Στην κατάσταση του αρχικού σοκ, ο πενθών έχει ανάγκη να εκφράσει το σαν παραλήρημά του, που στην ουσία κρύβει τη βαθιά του θλίψη. Έχει ανάγκη να προσπαθήσει να «χωρέσει» την ένταση και το παράλογο των όσων βιώνει. Έχει ανάγκη να προσπαθήσει να αποκαταστήσει μια «τάξη» μέσα του, ακόμα και αν ξέρει πολύ καλά ότι αυτό είναι μάταιο.
Μπορείς να είσαι δίπλα του και να τον ακούσεις, απλά να τον ακούσεις; Χωρίς να τον κρίνεις, χωρίς να τον συμβουλεύσεις, χωρίς να τον παρηγορήσεις, χωρίς να τον κατευθύνεις; Μπορείς να είσαι κάποιος δίπλα στον οποίο θα μπορεί ο πενθών να κλάψει; Να δώσεις χρόνο και χώρο;
Τα ερωτήματα αυτά, μας οδηγούν στο επόμενο μεγάλο ερώτημα, κατά πόσο μπορείς να σταθείς και να «χωρέσεις» τα επίπονα συναισθήματα «όντας με» τον άλλο;
Το «να είμαι με» στο «κράτημα» των επίπονων συναισθημάτων
Είτε το θέλουμε είτε όχι, η ζωή περιλαμβάνει συχνά αναστρέψιμες, αναπόφευκτες καταστάσεις. Πόσο μπορούμε να σταθούμε άξιοι των δυσκολιών μας και να τις «κουβαλήσουμε», διατηρώντας την αξιοπρέπειά μας και την αίσθηση για την αξία και το νόημα της ύπαρξης;
Το «να είμαι με» κάποιον άλλο, προϋποθέτει το να μπορώ να «είμαι με» τον εαυτό μου. Όσο περισσότερο συμφιλιωμένος και σε αποδοχή είμαι με τον εαυτό μου, τόσο περισσότερο μπορώ να αποδεχτώ τον άλλο. Όσο περισσότερο μπορώ να «χωρέσω» και να συμπεριλάβω μέσα μου όλα αυτά που είμαι, τα θετικά και τα αρνητικά, τα δυνατά και τα αδύναμα, τόσο περισσότερο μπορώ να χωρέσω και να συμπεριλάβω τον άλλο στη διαφορετικότητά του. Τόσο περισσότερο μπορώ να ακούσω. Τόσο περισσότερο μπορώ να «κρατήσω» τα επίπονα συναισθήματα. Να «μείνω» με αυτά. Τόσο περισσότερο μπορώ να συν-υπάρξω.
Το να «είμαι με» τον άλλο δεν είναι μια διαδικασία διανοητική, είναι μια διαδικασία αισθαντική, που προϋποθέτει εύρος καρδιάς, σύνδεση με το κέντρο μας και την πηγή ζωτικότητας μέσα μας.
Κάθε εμπειρία θανάτου μπορεί να αποβεί μια εμπειρία ζωής
Πώς μπορώ να βοηθήσω κάποιον που πενθεί;
Ακούω- απλά ακούω !
Συχνά, κατά την πρώτη περίοδο πένθους, ο πενθών, στην προσπάθεια του να διαχειριστεί το αναπόφευκτο και τετελεσμένο, προσπαθεί να «κατανοήσει» το θάνατο. Φέρνει στο μυαλό του ξανά και ξανά τη σειρά γεγονότων που οδήγησαν στο συμβάν του θανάτου. Προσπαθεί να βρει τις «αιτίες». Δημιουργεί διάφορα «σενάρια». Βλέπει εικόνες, εικόνες του αγαπημένου προσώπου, σκηνές της προ-θανάτειας περιόδου. Φαντάζεται πιθανές «λύσεις» -πράξεις που θα είχαν αποτρέψει το θάνατο.
Με άλλα λόγια, προσπαθεί να «χωρέσει» μέσα του και να υπομείνει, τόσο το συγκεκριμένο γεγονός του θανάτου, όσο και τα έντονα, αιφνίδια και «παράλογα» συναισθήματα που βιώνει.
Είναι σημαντικό να αφήσουμε όλες αυτές τις ιδέες, τις σκέψεις και τα συναισθήματα να εκφραστούν, όσο ρεαλιστικά ή μη κι αν φαίνονται να είναι
Στην κατάσταση του αρχικού σοκ, ο πενθών έχει ανάγκη να εκφράσει το σαν παραλήρημά του, που στην ουσία κρύβει τη βαθιά του θλίψη. Έχει ανάγκη να προσπαθήσει να «χωρέσει» την ένταση και το παράλογο των όσων βιώνει. Έχει ανάγκη να προσπαθήσει να αποκαταστήσει μια «τάξη» μέσα του, ακόμα και αν ξέρει πολύ καλά ότι αυτό είναι μάταιο.
Μπορείς να είσαι δίπλα του και να τον ακούσεις, απλά να τον ακούσεις; Χωρίς να τον κρίνεις, χωρίς να τον συμβουλεύσεις, χωρίς να τον παρηγορήσεις, χωρίς να τον κατευθύνεις; Μπορείς να είσαι κάποιος δίπλα στον οποίο θα μπορεί ο πενθών να κλάψει; Να δώσεις χρόνο και χώρο;
Τα ερωτήματα αυτά, μας οδηγούν στο επόμενο μεγάλο ερώτημα, κατά πόσο μπορείς να σταθείς και να «χωρέσεις» τα επίπονα συναισθήματα «όντας με» τον άλλο;
Το «να είμαι με» στο «κράτημα» των επίπονων συναισθημάτων
Είτε το θέλουμε είτε όχι, η ζωή περιλαμβάνει συχνά αναστρέψιμες, αναπόφευκτες καταστάσεις. Πόσο μπορούμε να σταθούμε άξιοι των δυσκολιών μας και να τις «κουβαλήσουμε», διατηρώντας την αξιοπρέπειά μας και την αίσθηση για την αξία και το νόημα της ύπαρξης;
Το «να είμαι με» κάποιον άλλο, προϋποθέτει το να μπορώ να «είμαι με» τον εαυτό μου. Όσο περισσότερο συμφιλιωμένος και σε αποδοχή είμαι με τον εαυτό μου, τόσο περισσότερο μπορώ να αποδεχτώ τον άλλο. Όσο περισσότερο μπορώ να «χωρέσω» και να συμπεριλάβω μέσα μου όλα αυτά που είμαι, τα θετικά και τα αρνητικά, τα δυνατά και τα αδύναμα, τόσο περισσότερο μπορώ να χωρέσω και να συμπεριλάβω τον άλλο στη διαφορετικότητά του. Τόσο περισσότερο μπορώ να ακούσω. Τόσο περισσότερο μπορώ να «κρατήσω» τα επίπονα συναισθήματα. Να «μείνω» με αυτά. Τόσο περισσότερο μπορώ να συν-υπάρξω.
Το να «είμαι με» τον άλλο δεν είναι μια διαδικασία διανοητική, είναι μια διαδικασία αισθαντική, που προϋποθέτει εύρος καρδιάς, σύνδεση με το κέντρο μας και την πηγή ζωτικότητας μέσα μας.
Κάθε εμπειρία θανάτου μπορεί να αποβεί μια εμπειρία ζωής
Το να βιώσουμε
το θάνατο σε βάθος, μπορεί να μεταμορφωθεί σε μια ευκαιρία να βιώσουμε σε
ανάλογο βάθος τη σημασία και αξία της ζωής.
Μπορούμε να αντέξουμε κάθε δυσκολία, όσο καταφέρνουμε να συνδεόμαστε με τη σοφία της ύπαρξης και έχουμε βρει το δικό μας προσωπικό σκοπό. Ή, όπως θα έλεγε ο V.Frankl- ο πατέρας της λεγόμενης τρίτης βιενέζικης Σχολής Ψυχοθεραπείας, «όσο καλύτερα έχουμε ακούσει το προσωπικό νόημα που δίνει η ζωή μας σε μας».
Μπορούμε να αντέξουμε κάθε δυσκολία, όσο καταφέρνουμε να συνδεόμαστε με τη σοφία της ύπαρξης και έχουμε βρει το δικό μας προσωπικό σκοπό. Ή, όπως θα έλεγε ο V.Frankl- ο πατέρας της λεγόμενης τρίτης βιενέζικης Σχολής Ψυχοθεραπείας, «όσο καλύτερα έχουμε ακούσει το προσωπικό νόημα που δίνει η ζωή μας σε μας».
Βιβλιογραφία
Frankl.V.(1959).
Man ‘s search for meaning. Beacon Press. Unitarian Universalist Association of
CongregationsNeimeyer,A. (2001). Meaning reconstruction & the experience of loss. Copyright by the American Psychological Association.Washington DC.
Δανάη Χορομίδου
Ψυχολόγος, Ειδικευμένη στο Ψυχόδραμα
Απόφοιτος Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών
Συνεργάτης του ΨΥ.ΚΑ.Π. (Ψυχοδραματικό Κέντρο Ανάπτυξης Προσωπικότητας)
Συνεργάτης του Κέντρου Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής "Ανάσα"
www.danaichor.blogspot.com
Επιμέλεια άρθρου υγείας: Συντακτική Ομάδα Υγείαonline
ΠΗΓΗ:http://www.ygeiaonline.gr/
ΠΑΠΑ-ΦΩΤΗΣ Ο ΛΑΥΡΕΩΤΗΣ
"Οἱ Σιωνιστὲς ἐργάζονται,
ἐμεῖς τί
κάνουμε;"
Τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Βαρδάκα
ΠΑΠΑ-ΦΩΤΗΣ Ο ΛΑΥΡΕΩΤΗΣ: τὸ ἀηδόνι
τῆς Μυτιλήνης πού ξετρελάθηκε ἀπὸ τὴν Χαρὰ τῆς ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
"Εὐλογεῖτε Γέροντα":
αὐτὴ τὴν φράση μου ἔλεγε κάθε φορᾶ πού τὸν συναντοῦσα ἐπὶ 20 καὶ συναπτοὺς
χρόνους γνωριμίας. Τότε ἀναρωτιόμουν γιατί τὸ ἔλεγε κάτ' ἐπανάληψη καὶ
πεισματικά, σήμερα τὸ βιώνουμε ὅλοι μας! Ὅταν ἔλεγε αὐτὴ τὴν φράση τὸ
πρόσωπο του μόρφωνε συσπάσεις ὀργῆς , πονοῦσε πάρα πολλὰ χρόνια γιὰ τὰ δόλια
σχέδια πού ἐξύφαιναν ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Πατρίδας μας. Στὰ γαλάζια
μάτια του ἔβλεπες ΧΡΙΣΤΟ καὶ ΕΛΛΑΔΑ. Μετὰ τὴν συζήτηση πάντα, μὰ πάντα μὲ
ἀποχαιρετοῦσε μὲ τὸ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ γιὰ τὴν πατρίδα καὶ καλὴ ἀντάμωση στὴν
ἐπουράνια Πατρίδα μας.
5-3-1988, συγκράτησα αὐτὴ τὴν ἡμερομηνία
γιατί ἦταν ἡ πρώτη φορὰ πού βρέθηκα στὴν Μυτιλήνη γιὰ νὰ προσκυνήσω τοὺς
Νεοφανεῖς Ἁγίους της , τὸν ΑΓΙΟ ΡΑΦΑΗΛ, τὸν ΔΙΑΚΟΝΟ ΝΙΚΟΛΑΟ καὶ τὴν
ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΑ ΕΙΡΗΝΗ. Τὸν πρῶτο ἄνθρωπο ποῦ συνάντησα μόλις βγῆκα ἀπὸ τὸ πλοῖο
τῆς γραμμῆς, ἐκεῖ κοντὰ στὴν καταπακτὴ , ἦταν ἕνας ρακένδυτος
λευίτης μὲ γυμνὰ πόδια ποῦ ἔσερνε ἕνα καροτσάκι μὲ παλιοσίδερα καὶ πέτρες.
Μὰ καλὰ τί ἔπαθε αὐτὸς
ἀναρωτήθηκα , τρελάθηκε; Τὴν ἀπορία μου τὴν ἔλυσε ὁ ταξιτζής: "Εἶναι ὁ
παπὰ-Φώτης ἀπὸ τὰ Πάμφυλα καὶ ὅλη μέρα γυρίζει μαζεύοντας ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ
ὑλικὰ καὶ μὲ αὐτὰ μόνος του κτίζει Ἐκκλησία".
Πέρασε λίγος καιρὸς καὶ σὲ ἑπόμενο ταξίδι
μου στὴν Μυτιλήνη ἔψαξα νὰ τὸν βρῶ. Τὸν βρῆκα μέσα στὸν ἐλαιώνα τῶν Παμφύλων,
ἦταν μεσοκαλόκαιρο καὶ ὁ Γέροντας ἀναπαυόταν στὴν ψηφιδωτὴ ἀπὸ
μαρμαράκια ἁπλωταριὰ πού εἶχε κτίσει μὲ τὰ χεράκια του ἔμπροσθέν του
Ἱεροῦ ναΐσκου τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ τοῦ Νεομάρτυρα τοῦ ἐκ Παμφύλων πού....
εἶχε τὸν κατασκευαστικὸ ρυθμὸ τῶν
Ναῶν τοῦ Μυστρά.
"Εὐλογεῖτε Γέροντα, τὴν
εὐχὴ σας" τοῦ φώναξα ἔξω ἀπὸ τὸν βοτσαλωτὸ περιτείχισμα πού περιέβαλε τὰ
κτίσματα.
Δὲν μοῦ μίλησε, ἐπέμενα καὶ τότε μὲ
κοιτάξε αὐστηρὰ καὶ μοῦ λέει: "ἐγὼ δὲν ἔχω εὐλογία καὶ εὐχὴ" καὶ
συνεχίζει "οἱ σιωνιστὲς ἐργάζονται παλληκάρι μου , ἐμεῖς τί
κάνουμε; Τώρα τὸ ρίξαμε στὸ ραχάτι σὲ λίγο νὰ δεῖς τί θὰ
γίνει".
- Ἀμὰν πέσαμε σὲ σαλεμένο, μονολόγησα.
Ἔκανα νὰ φύγω.
-Ἔλα μέσα νὰ ξεκουρασθεῖς, μου
εἶπε.
Ἀπὸ τότε αὐτὴ ἡ κατὰ ΧΡΙΣΤΟ σαλότητα ὅσες
φορὲς καὶ κατὰ ΘΕΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ τὸν συνάντησα καὶ σὲ ὅποιο μέρος τὸν συνάντησα
πάντα μὲ ἀνάπαυε καὶ γιόμιζα μὲ τὴν ἄλλη Χαρὰ φυσικὰ ὄχι αὐτὴ τοῦ
κόσμου. Σὲ αὐτὲς τὶς ἀπρόσμενες συναντήσεις πολλὲς φορές μου ἐκμυστηρεύθηκε
γεγονότα τῶν βιωματικῶν διαδρομῶν του ποῦ λόγω χώρου ἐπιλεκτικὰ
ἀναφέρω.
"Ὁ Γέροντάς μου ὀνόματι
Παυλίδης ἦταν γιατρὸς , σπουδαγμένος στὸ Παρίσι καὶ στὴν Κωνσταντινούπολη,
μόναζε στὴν Μεγίστη Λαύρα τοῦ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ. Κάποια μέρα μὲ φώναξε καὶ μοῦ ζήτησε
νὰ τὸν βοηθήσω νὰ σχίσει τὰ πτυχία του, λέγοντάς μου ότι αὐτὰ δὲν ἀξίζουν
τίποτα μπροστὰ στὸ ΠΤΥΧΙΟ πού δίνει Ο ΘΕΟΣ...
-Γέροντα αὐτὴ τὴν ἐποχὴ (ἦταν
μέσα δεκαετίας τοῦ 90) βγαίνουν βιβλία γιὰ τὸν Γέροντα Παίσιο, τί
γνώμη ἔχετε;
-Αὐτὸς παιδί μου, εἶναι τὸ διαμάντι τῆς
Ἐκκλησίας μας, τὸν γνώρισα καλὰ γιατί μαζὶ βοηθούσαμε τὸν Παπὰ Τύχωνα. Ἐμεῖς
εἴχαμε τὴν τύχη νὰ γνωρίσουμε μεγάλους Γεροντάδες καὶ μαζεύαμε τὸ πνευματικὸ
μέλι τους ἁπλόχερα. Ἔτσι γνώρισα καὶ τὸν Γέροντα ΑΓΙΟ ΣΙΛΟΥΑΝΟ καὶ μὲ ἐπίασε
τότε μία ὄρεξη μέσα ἀπὸ τὶς Ἁγιορείτικες Βιβλιοθῆκες καὶ τὰ
συναξάρια τοῦ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ νὰ συγκεντρώσω ὅλους τους γνωστοὺς μέχρι ἐκεῖνα
τὰ χρόνια ΑΓΙΟΥΣ τῆς Νήσου Λέσβου καὶ βρῆκα πολλοὺς Ἁγίους καὶ Νεομάρτυρες τῆς
τοπικῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν ἐπέστρεψα στὴν Μυτιλήνη παρήγγειλα τὴν πρώτη Εἰκόνα
τους καὶ τὴν Ἀσματικὴ Ἀκολουθία τους ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος.
Ἐπειδὴ καταγινόμουν μὲ τοὺς τοπικοὺς
Ἁγίους , τὴν ἐποχὴ πού ἐργαζόμουν στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη μὲ φώναξε ὁ
Μακαριστὸς Ἰάκωβος ὁ ἐκ Σιατίστης καὶ μὲ ρώτησε τί γνώμη ἔχω γιὰ τὶς Θαυμαστὲς
Ἐμφανίσεις τῶν Νεοφανῶν ΑΓΙΩΝ στὸν λόφο τῶν Καρυῶν τῆς Θερμῆς (ἦταν τὸ 1959-60)
, προσπαθώντας νὰ λύσει τὶς ἀπορίες του: πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμφανίζονται
οἱ Ἅγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος καὶ Εἰρήνη ὁλοζώντανα σὲ ἁπλοικοὺς
ἀνθρώπους; Εἶπα στὸν Σεβασμιότατο νὰ μὴν ἀμφιβάλλει καθόλου γιατί καὶ ἐγὼ
μικρὸ προσφυγόπουλο ἀπὸ τὰ Βουρλὰ τῆς Μ. Ἀσίας, ὅταν ἔβοσκα πρόβατα στὸν
Ἔνηπτο λόφο τῶν Καρυῶν ἀξιώθηκα νὰ τοὺς δῶ πολλὲς φορὲς μέσα σὲ ΦΩΣ
ὁλοζώντανα δίχως νὰ γνωρίζω τότε τὰ ὀνόματά τους . Αὐτοὶ οἱ Ἅγιοι
παιδί μου οἱ Νεοφανεῖς εἶναι πολὺ μεγάλοι ΑΓΙΟΙ καὶ κοσμοῦν τὸ στερέωμα τῆς
Θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας. Αὐτὸ τὸ νησὶ ἔχει μεγάλες Εὐλογίες ἀπὸ τὴν
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ γιατί κράτησε Εἰκονόφιλη στάση στοὺς εἰκονομαχικοὺς
χρόνους. Ἀπὸ σεβασμὸ στὴν ΜΗΤΕΡΑ τοῦ ΚΥΡΙΟΥ μας στὴν ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ
ΑΓΙΑΣΣΟΥ παρήγγειλα πρὶν πολλοὺς χρόνους στὸν Γέροντα Γεράσιμο τὸν
Μικραγιαννίτη τὸν Παρακλητικὸ Κανόνα τῆς Ἐφέστιας Εἰκόνας
ΤΗΣ.
Μοῦ τὰ ἔλεγε αὐτὰ καὶ ἀπέναντί μου ἔβλεπα
ἕναν ρακένδυτο Ἀρχιμανδρίτη, πολλὲς φορὲς ἀνυπόδητο ὅπως τὸν συναντοῦσα μέσα
στὶς ἀστικὲς συγκοινωνίες τῶν Ἀθηνῶν ὅταν κατέβαινε ἀπὸ τὴν Λέσβο γιὰ νὰ πάει
νὰ λειτουργήσει σὲ φυλακὲς καὶ νοσοκομεῖα.
Διέδραμε μὲ ἕνα τρίχινο ταγάρι ὅλη τὴν
Ἑλλάδα ὅπου ὑπῆρχε ἀναγκεμένος λαμβάνοντας ἄνωθεν πληροφορία. Ὁ ἴδιος μου εἶπε...
"Την δεκαετία τῆς πτώχειας τοῦ 40 μὲ
βαρὺ χειμωνιὰ ἔπρεπε νύκτα νὰ πάω ἀπὸ ἕνα χωρίο σὲ ἄλλο διασχίζοντας τὶς
παγωμένες πεδιάδες τοῦ Κιλκὶς, οἱ χωριανοί μου ἔδωσαν ἕνα φακὸ γιὰ τὸν δρόμο,
ἀλλὰ στὰ μέσα τοῦ δρόμου μὲ περικύκλωσε ἕνα κοπάδι λύκων, τρόμαξα καὶ ἄρχισα νὰ
λέω τοὺς ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, τότε εἶδα κάτι πρωτόγνωρο οἱ λύκοι ἐρχόταν
ἕνας-ἕνας καὶ ἀκουμποῦσαν μὲ τὶς τρίχες τους τὸ ράσο μου καὶ μὲ
ξεπερνοῦσαν βαδίζοντας πιὸ μπροστὰ ἀπὸ μένα. Αὐτὸ γινόταν ὅσο ἔλεγα τοὺς
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ. Τώρα πού πλάκωσαν βαρεῖς λύκοι στὴν πατρίδα μας τὸ ἴδιο
νὰ κάνετε καὶ ἐσεῖς!"
Ὁ Παπὰ Φώτης ἦταν πολὺ καλὸς γνώστης τῆς
Ἑλληνικῆς Ἱστορίας καὶ μάλιστα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς, ὅμως ἡ ἀγάπη του γιὰ τοὺς
Δογματικοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἦταν μοναδική, σὲ σημεῖο μάλιστα
πάνω σὲ ἀποκόμματα χαρτονένια πού τὰ ἔβρισκε ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἐκεῖ νὰ
γράφει σὲ αὐτὰ τοὺς Λόγους τῶν Θεοφόρων Πατέρων καὶ νὰ τὰ μοιράζει στὸν
κόσμο ἀντὶ εὐλογίας. Πάντα μέσα στὸ ταγάρι τοῦ εἶχε ἕνα μικρὸ ψαλιδάκι μὲ τὸ
ὁποῖο ἀποσποῦσε ἀπὸ ἀποκόμματα ἐφημερίδων καὶ περιοδικῶν Εἰκόνες Ἁγίων γιατί
θεωροῦσε μεγάλη ἀσέβεια νὰ ρίχνονται στὰ σκουπίδια.
Στὶς δογματικὲς ἐκτροπὲς ἦταν λάβρος κατὰ
πάντων καὶ δὲν ἔκανε ἐκπτώσεις. Προγνώριζε τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴν Ἑλλάδα
καὶ τί "εὐλογίες" ἔφερνε αὐτὴ ἡ ἐπίσκεψη στὴν πατρίδα μας.
Στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 90 τὸν ρώτησα
"Παπὰ Φώτη τί θὰ γίνει μὲ τοὺς Τούρκους ἀπέναντι;"
-Τώρα θὰ κάνουμε τὸν ψόφιο κοριό! Λίγη
ὑπομονὴ καὶ θὰ γίνει τὸ ΑΓΙΟ ΘΕΛΗΜΑ τοῦ ΘΕΟΥ σὲ αὐτοὺς καὶ σὲ ἐμᾶς. Ὅμως νὰ
ξέρεις κάτι τὴν Μ. Ἀσία τὴν χάσαμε τὸ 20 γιατί ὁ Ἑλληνικὸς Στρατὸς ἔβριζε τὰ
ΘΕΙΑ καὶ οἱ ἀνώτεροι ἀξιωματικοί του κατέλυαν στὰ χαμαιτυπεῖα τῆς ἐποχῆς πού
φρόντισαν οἱ Κεμαλιστὲς νὰ ἔχουν κατασκόπους!
Ἰανουάριος τοῦ 2003, σὲ
οἰκία πνευματικῶν ἀδελφῶν χαρίζω στὸ Παπὰ Φώτη ἕνα δῶρο-κλειστὸ δέμα καὶ αὐτὸς
σὰν ἀντίδωρό μου χαρίζει ἕνα χαρτόνι πάνω στὸ ὁποῖο μὲ βυζαντινὴ
γραφὴ καὶ ἐκκλησιαστικὲς μικρογραφίες ἔχει γράψει τὸ κατὰ ΙΩΑΝΝΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ πού
διαβάζεται στὴν ΑΝΑΣΤΑΣΗ.
-Παπὰ Φώτη, ἄνοιξε γρήγορα τὸ δέμα πού σου
ἔδωσα.
Ὁ παπὰ Φώτης ἔκανε ὑπακοὴ ἄνοιξε τὸ δέμα
καὶ ἀσπάσθηκε τὴν εἰκόνα τῆς ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ πού τοῦ εἶχα χαρίσει.
Νοέμβριο τοῦ 2009. Τὸν συναντῶ γιὰ
τελευταία φορὰ στὸ φιλόξενο σπίτι ποῦ τὸν γηροκομοῦσε μὲ ἀγάπη στὴν Ἀθήνα. Ὁ
Γέροντας εἶχε τὸ βλέμμα τοῦ προσηλωμένο ἀλλοῦ . Αὐτὴ τὴν φορὰ δὲν μὲ
ὑποδέχθηκε μὲ τὴν γνωστὴ φράση του "οἱ σιωνιστὲς ἐργάζονται,
ἐμεῖς τί κάνουμε;" Ἀπόλυτη σιωπὴ σὲ ὅλες τὶς ἐρωτήσεις μου ποῦ μὲ ἀγωνία
τοῦ ἐξέθετα καθότι ἡ πατρίδα μας ἕνα μήνα πρὶν ἄρχισε νὰ μπαίνει στὸ
καμίνι τῶν δοκιμασιῶν της. Μόνο τραγουδοῦσε μὲ τὴν γλυκεία φωνὴ τοὺ "τὰ
ροῦχα τὰ μελιτζανιά". Τότε μου εἶπαν ὅτι ὅταν εἶναι
στενοχωρημένος τραγουδᾶ αὐτὸ τὸ τραγούδι! Ποῦ νὰ σκεφτῶ τότε ὅτι κάποιοι ἤδη
φόρεσαν στὴν πατρίδα μᾶς μὼβ σάβανο...
Σὲ λίγο ὁ Γέροντας ἀνασηκώθηκε ἀπὸ τὸ
κρεβάτι καὶ ἔδειξε ἀπέναντί του μία πανέμορφη Εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως
τοῦ Κυρίου μας, χαμογέλασε γλυκύτατα καὶ εἶπε ΩΡΑΙΟ, ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ, ΑΥΤΟ ΘΑ ΜΑΣ
ΣΩΣΕΙ!!!
5-3-2010 ἔμαθα τὴν Κοίμηση τοῦ ΠΑΠΑ ΦΩΤΗ .
Σὰν νὰ μοῦ φάνηκε νὰ τὸν εἶδα νὰ σέρνει τὸ
καροτσάκι του, ὅπως τὴν πρώτη φορὰ ποῦ τὸν ἀντίκρισα μὲ τὴν μόνη διαφορά, τώρα
ἀστραποβολοῦσε καὶ μέσα στὸ καροτσάκι του δὲν εἶχε ἄχρηστα μπάζα ἀλλὰ προσευχὲς
καὶ ἱκεσίες γιὰ νὰ τὶς ἐναποθέσει στὸν Θρόνο τοῦ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ νὰ
σώσει τὴν ΠΙΣΤΗ καὶ τὴν ΠΑΤΡΙΔΑ, αὐτὰ τὰ δύο γιὰ τὰ ὁποία νοιαζόταν σὲ ὅλη τὴν
ἐπίγεια βιωτή του καὶ πολεμοῦσε γιὰ αὐτὰ μὲ τὴν κατὰ ΧΡΙΣΤΟ ΑΓΙΑ ΣΑΛΟΤΗΤΑ του .
ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΡΔΑΚΑΣ.
ΠΗΓΗ:http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2013/05/blog-post_12.html#more
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)