Δάσκαλοι καΙ... ΔΑΣΚΑΛΟΙ

Σοφία Λαμπίκη:  Δάσκαλοι, ας μιλήσω για δάσκαλους..

Ένας απ΄ τους δασκάλους που είχα την τύχη να έχω. Κώστας Μπαλάσκας . Στο 11ο Γυμνάσιο Θηλέων που συστεγαζόταν με το 2ο Θηλέων στο κτήριο του Μαράσλειου. Λαϊκό σχολείο, οι αμπελοκηπιώτισσες πηγαίναμε εκεί, όχι οι κολονακιώτισσες που πήγαιναν στο άλλο. 65 μαθήτριες στο τμήμα, μαύρη χούντα, το 1972-73. Β΄ Γυμνασίου. Ο καθηγητής μας στα Νέα Ελληνικά Κείμενα. ΄Επαιρνε αυτά τα άθλια κείμενα που είχαν διαλέξει οι χουνταίοι και τα έκανε αριστουργήματα. Μας διάβαζε παράλληλα κείμενα, απαγορευμένα. Ήπιος, γλυκός δάσκαλος, δεν φώναξε ποτέ μέσα στην τάξη, τον λατρεύαμε όλα τα παιδιά, μας έπαιζε κιθάρα στις εκδρομές. Μια μέρα ήρθε να τον αξιολογήσει ο Επιθεωρητής. Απροειδοποίητα, επειδή ήταν αριστερός, τους δεξιούς τους ειδοποιούσαν απ την προηγούμενη και μας "διδάσκανε" από πριν ποιος θα απαντήσει σε ποια ερώτηση και τί θα πει "αυθόρμητα"' ώστε να "αριστεύσει " στην αξιολόγηση ο καραδεξιός, ο βολεμένος. Ήρθε στο διάλειμμα ο Δάσκαλος και μας είπε:  "Θα έχουμε φιλοξενούμενο αυτή την ώρα. Μην φοβηθείτε, εμένα ήρθε να κρίνει, όχι εσάς τα παιδιά, αν είμαι καλός δάσκαλος" και έφυγε για να ξανάρθει με τον Επιθεωρητή. Μέχρι να γυρίσει χτύπησε συναγερμός στην τάξη, 13-14 χρονών παιδιά καταλάβαμε, θέλανε να τον φάνε, το καταλάβατε και είπαμε να μην απαντήσουμε σε τίποτα απ΄ τα κρυφά, απ΄αυτά που μας έλεγε εκτός βιβλίου, και το νοιώθαμε παιδιά πράγματα ότι ήταν απαγορευμένα αυτά, ελευθερία αναδίδανε άρα απαγορευμένα ήταν. Μπήκε ο ξερακιανός Επιθεωρητής , ίδιος κοράκι, με ένα μαύρο κουστούμι, βλοσυρός , και έκατσε στην έδρα, όρθιος ο δάσκαλος. Εμείς ετοιμοπόλεμες. Είχαμε κανονίσει σε χρόνο μηδέν ποιες θα απαντούσαν, να είμαστε πολλές, όχι μια δυο , για να φανεί ότι κάνει καλή δουλειά ο κος Μπαλάσκας, σφυρίξαμε οι καλές μαθήτριες τις απαντήσεις και στις άλλες. Δεν θυμάμαι ποιο ποίημα είχαμε, δεν άφηνε κι ο ξερακιανός το δάσκαλο να επιλέξει ποια παιδιά θα απαντούσαν αλλά ξίνιζε τη μούρη του κάθε φορά που μια μαθήτρια απαντούσε σωστά. Ο δάσκαλος, στεκόταν ορθός, ήρεμος φαινόταν, αλλά εγώ έβλεπα το γόνατό του να τρέμει νευρικά και κάθε λίγο να ισιώνει τα γυαλιά του. Η διδακτική ώρα κράτησε έναν αιώνα. Ο Επιθεωρητής μας ξετίναξε, αλλά τον σκίσαμε, αναγκάστηκε να παραδεχτεί στο τέλος ότι είμαστε ένα "αρκετά καλό τμήμα".  Θρίαμβος. Την ώρα που έφευγαν στο διάλειμμα , γύρισε ο δάσκαλος , μας χαμογέλασε και μας έκλεισε το μάτι. Μόνο που δεν κλάψαμε απ΄την χαρά μας. (αυτή είναι η αξιολόγηση με πολιτικά κριτήρια / ο λατρευτός μας δάσκαλος έφυγε την επόμενη χρονιά για μεταπτυχιακά στη Γαλλία και επέστρεψε μετά την χούντα ως σύμβουλος στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Αυτός διάλεξε τα κείμενα που στολίζουν χρόνια τώρα τα βιβλία Λογοτεχνίας των σχολείων Δ/θμιας.  Νιώθω περήφανη σαν να ανεβήκαμε εμείς οι 65 μαθήτριες κι ο δάσκαλος μαζί το δικό του δρόμο) Αποφάσισα να αφηγηθώ την παραπάνω ανάμνηση μου τώρα που διώκεται μία δασκάλα επειδή έκανε τη δουλειά της, τώρα που έρχεται η "Αξιολόγηση", η απόλυση, η υποχρεωτική μετάθεση, τώρα που θα κλείσουν 2.000 σχολεία, τώρα που θα ξαναστιβαχτούν 35-50 μαθητές στην τάξη, τώρα που οι μισθοί δεν θα φτάνουν ούτε για το νοίκι. ... για να πάρουμε κουράγιο οι εκπαιδευτικοί την ανέβασα την ιστορία αυτή .Ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι αρκεί η δύναμη ενός Δάσκαλου και η αγάπη των μαθητών του.. Σοφία Λαμπίκη ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: xiotikisfigga                     "                   http://www.chiosnews.com/cn14112012810350.asp

Χαρά Νικοπούλου Νοέμβριος 2012

Βίντεο ἀπὸ πρόσφατη ἐκδήλωση στὴν Κόρινθο

Στὸ δημοτικὸ θέατρο Κορίνθου βρέθηκε η Χαρά Νικοπούλου μαζί με μία ομάδα συνεργατών της ὅπως τον κύριο Σεμπαιδην Καραχότζα Πομακο δημοσιογράφο και τον κύριο Νίκο Λυγερό σε μία ομιλία συζήτηση που σαν θέμα είχε την Θράκη.

Σε αυτὴ την ομιλία της η Χαρὰ Νικοπούλου εξηγεί την κατάσταση στην Θράκη, τον αγώνα που έχει γίνει για να μην εκτουρκιστεί η περιοχή. Επίσης κάλεσε σε συστράτευση όλους τους Ελληνες λέγοντας...

πως αν η "ελληνικὴ" πολιτεία και το τουρκικὸ προξενείο έχουν φτιάξει μία θηλιά στο λαιμὸ των Θρακιωτών εμείς δεν θα τραβήξουμε το σχοινί. Κι αν κάποιοι Έλληνες πουν πως η Θράκη είναι μακρυὰ και γιατί να πάω στη Θράκη θα σας πω πως στην Ελλάδα πια δεν έχουμε την πολυτέλεια να ρωτάμε απὸ πού είσαι, αν είσαι Στερεοελλαδίτης, Πελοποννήσιος, ή Ηπειρώτης. Πλέον στην Ελλάδα ρωτάμε αν είσαι ΄Ελληνας.

Αν είσαι ΄Ελληνας όταν ματώνει η Θράκη γίνεσαι Θρακιώτης ,

Αν θα ματώσει η Κύπρος γίνεσαι Κύπριος,

όποιο μέρος κι αν ματώσει γίνεσαι ένα με αυτὸ και δίνεις το παρόν !   

ΠΗΓΗ: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2012/11/blog-post_4008.html#more

Νηστεία των Χριστουγέννων

 Πότε, γιατί και πώς;

H νηστεία των Χριστουγέννων

1. Δεύτερη μακρά περίοδος νηστείας μετά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι η νηστεία των Χριστουγέννων, γνωστή στη γλώσσα του ορθοδόξου λαού μας και ως σαραντα(η)μερο. Περιλαμβάνει και αυτή σαράντα ημέρες, όμως δεν έχει την αυστηρότητα της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Αρχίζει την 15η Νοεμβρίου και λήγει την 24η Δεκεμβρίου.

2. Η εορτή της κατα σάρκα γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη Δεσποτική εορτή του χριστιανικού εορτολογίου. Μέχρι τα μέσα του
Δ' αιώνα η Εκκλησία της Ανατολής συνεόρταζε τη γέννηση και τη βάπτιση του Χριστού υπό το όνομα τα Επιφάνεια την ίδια ήμερα, στις 6 Ιανουαρίου. Τα Χριστούγεννα ως ξεχωριστή εορτή, εορταζομένη στις 25 Δεκεμβρίου εισήχθη στην Ανατολή από τη Δύση περί τα τέλη του Δ' αιώνα.Ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος, που πρώτος ομιλεί για την εορτή των Χριστουγέννων, την ονομάζει «μητρόπολιν πασών των εορτών» και μας πληροφορεί περί το 386 ότι «ούπω δέκατον έστιν έτος, εξ ου δήλη και γνώριμος ημίν αύτη η ημέρα (της εορτής) γεγένηται».
Με τη διαίρεση της άλλοτε ενιαίας εορτής και την καθιέρωση των τριών ξεχωριστών εορτών, της Γεννήσεως την 25η Δεκεμβρίου, της Περιτομής την 1η και της Βαπτίσεως την 6η Ιανουαρίου, διαμορφώθηκε και το λεγόμενο Δωδεκαήμερον, δηλαδή το εόρτιο χρονικό διάστημα από τις 25 Δεκεμβρίου ως τις 6 Ιανουαρίου. Έτσι διασώθηκε κατά κάποιο τρόπο η αρχαία ενότητα των δύο μεγάλων εορτών της Γεννήσεως και της Βαπτίσεως του Κυρίου.

3. Ή μεγάλη σημασία που απέκτησε με την πάροδο του χρόνου στη συνείδηση της Εκκλησίας η νέα εορτή των Χριστουγέννων και η ευλάβεια των πιστών και ιδιαίτερα των μοναχών, απετέλεσαν τις προϋποθέσεις για την καθιέρωση και της προ των Χριστουγέννων νηστείας. Σ' αυτό ασφαλώς επέδρασε και η διαμορφωμένη ήδη τεσσαρακονθήμερη νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής που προηγείτο του Πάσχα.
Όπως η εορτή έτσι και η νηστεία, ως προετοιμασία για την υποδοχή των γενεθλίων του Σωτήρος, εμφανίστηκε αρχικά στη Δύση, όπου η νηστεία αυτή ονομαζόταν Τεσσαρακοστή τον άγιου Μαρτίνου επειδή άρχιζε από την εορτή του άγιου τούτου της Δυτικής Εκκλησίας. Το ίδιο επανελήφθη και σ' εμάς, όπου πολλοί τη νηστεία των Χριστουγέννων ονομάζουν του άγιου Φιλίππου επειδή προφανώς αρχίζει την επομένη της μνήμης του Αποστόλου. Οι πρώτες ιστορικές μαρτυρίες, που έχουμε για τη νηστεία προ των Χριστουγέννων, ανάγονται για τη Δύση στον Ε' και για την Ανατολή στον ΣΤ' αιώνα. 'Από τούς ανατολικούς συγγραφείς σ' αυτήν αναφέρονται ό Αναστάσιος Σιναΐτης, ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρος ο Ομολογητής, ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, καθώς επίσης και ο πατριάρχης Αντιοχείας Θεόδωρος Βαλσαμών.

4. Ή νηστεία στην αρχή, καθώς φαίνεται, ήταν μικρής διάρκειας. Ό Θεόδωρος Βαλσαμών, που γράφει περί τον ΙΒ' αιώνα —και κατά συνέπεια μας πληροφορεί για τα όσα ίσχυαν στην εποχή του —, σαφώς την ονομάζει «επταήμερον». Όμως υπό την επίδραση της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής επεξετάθη και αυτή σε σαράντα ήμερες, χωρίς εν τούτοις να προσλάβει την αυστηρότητα της πρώτης.

Πως θα πρέπει να την νηστεύουμε;

 Καθ' όλη τη διάρκεια του σαρανταημέρου δεν καταλύουμε κρέας, γαλακτερά και αυγά. Αντίθετα, επιτρέπεται να καταλύουμε ψάρι όλες τις ήμερες — πλην, φυσικά, της Τετάρτης και της Παρασκευής— από την αρχή μέχρι και την 17η Δεκεμβρίου. Ψάρι καταλύουμε επίσης και κατά την εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, οποιαδήποτε ημέρα κι αν πέσει.
'Από την 18η μέχρι και την 24η Δεκεμβρίου, παραμονή της εορτής, επιτρέπεται η κατάλυση οίνου και ελαίου μόνο — εκτός, βέβαια, των ημερών Τετάρτης και Παρασκευής που θα παρεμβληθούν και κατά τις οποίες τηρούμε ανέλαιη νηστεία. Επίσης με ξηροφαγία θα πρέπει να νηστεύουμε την πρώτη ήμερα της νηστείας, 15η Νοεμβρίου, καθώς και την παραμονή της εορτής, έκτος βέβαια κι αν πέσουν Σάββατο η Κυριακή.

ΝΗΣΤΕΙΑ: ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΠΑΣΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

«Επίσης οφείλουμε να μην τηρούμε μόνο την τάξη της νηστείας που αφορά τις τροφές, αλλά να απέχουμε και από κάθε αμαρτία, έτσι ώστε, όπως νηστεύουμε ως προς την κοιλιά, να νηστεύουμε και ως προς τη γλώσσα, αποφεύγοντας την καταλαλιά, το ψέμα, την αργολογία, τη λοιδορία, την οργή και γενικά κάθε αμαρτία που διαπράττουμε μέσω της γλώσσας.
Επίσης χρειάζεται να νηστεύουμε ως προς τα μάτια. Να μη βλέπουμε μάταια πράγματα. Να μην αποκτούμε παρρησία διά μέσου των ματιών. Να μην περιεργαζόμαστε κάποιον με αναίδεια. Ακόμη θα πρέπει να εμποδίζουμε τα χέρια και τα πόδια από κάθε πονηρό πράγμα.
Με αυτό τον τρόπο νηστεύοντας μια νηστεία ευπρόσδεκτη στον Θεό, αποφεύγοντας κάθε είδους κακία που ενεργείται διά μέσου της καθεμιάς από τις αισθήσεις μας, θα πλησιάζουμε, όπως είπαμε, την άγια ήμερα της αναστάσεως αναγεννημένοι, καθαροί και άξιοι της μεταλήψεως των άγιων μυστηρίων».
ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΓΑΖΗΣΑπό το "Η νηστείαι της Εκκλησίας", Αρχιμ. Συμεών Κούτσα Εκδ. Αποστολική Διακονία, σελ. 88-92

http://orthodox-answers.blogspot.com/2008/11/blog-post_12.html

Πηγή εἰκόνας: Ἱ. Ἡσ. Ἀνάστασις Χριστοῦ-Ἐμμαούς, Ἅγ. Βασίλειος Λαγκαδᾶ.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: http://hristospanagia3.blogspot.gr/2011/11/blog-post_2673.html

ΣΠΗΛΑΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ.

Ο Ιερός Ναός Αγ. Γρηγορίου Παλαμά (Θεσσαλονίκη)

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ (14 Οκτωβρίου)

Σύντομος βίος  Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς εἶναι ἕνας ἀπό τούς μεγαλύτερους Πατέρες καί διδασκάλους τῆς μυστικῆς καί νηπτικῆς θεολογίας καί τῆς δογματικῆς ἀλήθειας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Καταγόταν ἀπό ἀριστοκρατική καί πλούσια γενιά. Οἱ γονεῖς του προέρχονταν ἀπό τήν Μ. Ἀσία. Μέ τήν προσπέλαση ὅμως τῶν Τούρκων στά Βυζαντινά ἐδάφη, ἀναγκάστηκαν νά ἐγκαταλείψουν τήν πατρίδα τους καί νά ἐγκατασταθοῦν στήν Κωνσταντινούπολη. Ἐκεῖ ὁ πατέρας τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου ἔφτασε σέ μεγάλα ἀξιώματα καί ἔγινε Συγκλητικός. Ἀλλά ἡ πίστη του καί ἡ ἀγάπη του γιά τό Θεό, δέν τόν ἄφηναν νά προσφερθεῖ ὁλοκληρωτικά στά κοσμικά ἀξιώματα καί στίς τιμές. Ἀντίθετα πολλές φορές λειτουργοῦσαν εἰς βάρος τῶν πολιτειακῶν του ὑποχρεώσεων. Διηγοῦνται χαρακτηριστικά οἱ βιογράφοι ὅτι κάποτε, σέ μιά συνεδρίαση τῆς Συγκλήτου, ἦταν βυθισμένος σέ βαθιά προσευχή, ἐνῶ τό θέμα ἦταν πολύ σοβαρό καί ἡ συζήτηση ὀξεία. Ὁ αὐτοκράτορας, πού ἰδιαίτερα ὑπολόγιζε τή γνώμη του, στράφηκε πρός τό μέρος του γιά νά ζητήσει τή γνώμη του. Ὁ Συγκλητικός ὅμως προσευχόταν καί βρισκόταν σέ ἄλλους κόσμους. Ὁ αὐτοκράτορας συγκινήθηκε ἀπό τό θέαμα καί δέν τόλμησε «νά τόν κατεβάσει ἀπό τόν οὐρανό». Ὁ Γρηγόριος γεννήθηκε τό 1296 μ.Χ. καί μεγάλωσε στήν αὐτοκρατορική αὐλή. Πολύ νωρίς, σέ ἡλικία μόλις ἑπτά ἐτῶν, ἔμεινε ὀρφανός ἀπό πατέρα, ἀλλά παρέμεινε κάτω ἀπό τήν προστασία καί τήν προσωπική ἐπίβλεψη τοῦ αὐτοκράτορα. Ὅταν τελείωσε τή βασική ἐκπαίδευση, ὁ αὐτοκράτορας τοῦ ἔδωσε τή δυνατότητα νά παρακολουθήσει στό Πανεπιστήμιο φιλοσοφικές σπουδές. Ἐδῶ ὁ Γρηγόριος διακρίθηκε τόσο γιά τή μεγάλη διάνοιά του, ὅσο καί γιά τή βαθιά ἐπιμέλεια καί ἐπίδοσή του στό φιλοσοφικό καί θεολογικό χῶρο. Ἀναφέρεται ὅτι κάποτε τοῦ ἀνέθεσαν νά κάνει μιά διάλεξη στά ἀνάκτορα, ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορα καί ὅλων τῶν ἐπισήμων καί τῶν ἐκπροσώπων τῶν τεχνῶν καί τῶν γραμμάτων, μέ θέμα τή ζωή καί τή σκέψη τοῦ Ἀριστοτέλη. Ἡ ἐπιτυχία του ἦταν τόσο μεγάλη, ὥστε ὁ δάσκαλός του εἶπε, μπροστά σ᾽ ὅλο τό πλῆθος, πώς ἄν παρευρισκόταν στή διάλεξη ὁ ἴδιος ὁ Ἀριστοτέλης, ἀσφαλῶς θά τόν χειροκροτοῦσε γιά τήν παρουσίαση πού τοῦ ἔκανε. Ὅπως καί τόν πατέρα του, οἱ ἐπιτυχίες καί τά ἀξιώματα δέν τόν μεθοῦσαν. Ἀλλοῦ εἶχε αὐτός τό «ὄμμα τῆς ψυχῆς» στραμμένο. Ἡ φλογερή ἀγάπη του γιά τό Θεό τοῦ σκίαζε τή λάμψη τῆς κοσμικῆς δόξας. Ἔτσι σέ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν, ἀφοῦ πρῶτα ἐνέπνευσε στίς ἀδερφές καί στή μητέρα του τήν ἀγάπη γιά τή μοναχική ζωή καί τήν ἀπόφαση νά ἀφήσουν τόν κόσμο, ἀναχώρησε μαζί μέ τά τρία ἀδέρφια του καί ἐγκαταστάθηκαν στή φημισμένη Μονή, πού βρισκόταν στό ὄρος Παπίκιο, μεταξύ Μακεδονίας καί Θράκης. Ἡ φήμη ὅμως τῶν Ἁγιορειτῶν μοναχῶν καί ὅσα ὁ ἴδιος εἶχε ἀπό παιδί ἀκόμα ἀκούσει, ἀπό τούς μοναχούς πού ἐπισκέπτονταν κατά καιρούς τήν Κωνσταντινούπολη, τόν ἔφεραν γρήγορα στό ποθητό Ἀθωνίτικο περιβάλλον. Ἀρχικά ἐγκαταστάθηκε σ᾽ ἕνα ἐρημητήριο κοντά στό Βατοπέδι, κάτω ἀπό τήν ὑπακοή καί τήν πνευματική καθοδήγηση κάποιου σπουδαίου ἀσκητῆ πού ὀνομαζόταν Νικόδημος. Πολύ σύντομα ὅμως ὁ Γέροντας Νικόδημος ἄφησε τή γῆ καί ὁ Γρηγόριος κοινοβίασε στή Μεγίστη Λαύρα. Ἡ ζωή ὅμως τῆς ἐρήμου γέμιζε περισσότερο τήν ψυχή του. Γι᾽ αὐτό καί ὅταν πέθανε ὁ ἕνας ἀπό τά δυό ἀδέρφια του, ὁ Θεόδοτος, ἄφησε τό Μοναστήρι καί ἀπομακρύνθηκε στήν ἐρημική σκήτη, πού ὀνομαζόταν Γλωσσία, μαζί μέ τόν ἄλλο του ἀδελφό τό Μακάριο. Ἡ σκήτη αὐτή ἀνῆκε στή Μονή τῆς Μεγίστης Λαύρας καί εἶχε Γέροντα κάποιο ἐξαίρετο μοναχό, τό Γρηγόριο. Οἱ ἀκατάπαυστες ὅμως ἐπιδρομές τῶν Τούρκων πειρατῶν τούς ἀπειλοῦσαν διαρκῶς καί μάλιστα ὅσους κατοικοῦσαν στήν ἔρημο, ὅπου δέν ὑπῆρχαν ὀχυρά καί τείχη, ὅπως εἶχαν τά μεγάλα Μοναστήρια. Ἔτσι ὁ Γρηγόριος μαζί μέ μιά ὁμάδα μοναχῶν, ἀποφάσισαν νά ἐγκαταλείψουν πάλι τήν ἔρημο, νά πᾶνε στά Ἱεροσόλυμα καί ἐκεῖ νά ἐγκαταβιώσουν σέ κάποια μεγάλη Μονή ἤ Σκήτη. Ὁ Θεός ὅμως ἄλλα σχεδίαζε γιά τή ζωή τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου. Ἔτσι, ὅταν πέρασε ἡ συνοδεία ἀπό τή Θεσσαλονίκη, συνάντησε διαφορετικές συνθῆκες, ἀπ᾽ ὅ,τι εἶχε ὑπολογίσει καί οἱ ταξειδιῶτες ἀναγκάστηκαν νά ἐγκαταλείψουν τό σχέδιό τους καί τό ταξείδι τους. Στή Θεσσαλονίκη τό 1326 μ.Χ., σέ ἡλικία τριάντα ἐτῶν, χειροτονήθηκε ἱερέας καί θεμελίωσε νέο ἡσυχαστήριο στήν περιοχή τῆς Βέροιας. Ἐκεῖ, παρόλο πού ἦταν προϊστάμενος, ζοῦσε τελείως ἀπομονωμένος, μέ μεγάλη ἄσκηση, προσευχή καί σιωπή καί ἔβγαινε ἀπό τό κελλί του μόνο τό Σάββατο καί τήν Κυριακή, γιά νά λειτουργήσει καί νά δεῖ τούς ἀδερφούς. Μόλις πέντε χρόνια μπόρεσε νά ἀπολαύσει τήν ἀγαπημένη του ἔρημο καί ἡσυχία. Σέρβοι ἐπιδρομεῖς ἔφτασαν στήν περιοχή καί ἡ συνοδεία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου ἀναγκάστηκε νά ἐγκαταλείψει τό ἐρημητήριό της καί νά ξαναγυρίσει στόν Ἄθωνα. Αὐτή τή φορά διάλεξε γιά τόπο ἡσυχίας καί ἀπομόνωσης τό κελλί τοῦ Ἁγίου Σάββα, πού βρισκόταν κοντά στή Λαύρα, σέ ἀπόκρημνη περιοχή, ἀπ᾽ ὅπου χρειάζεται μιᾶς ὥρας κοπιαστική πορεία, γιά τή Μονή τῆς Μεγίστης Λαύρας. Στό κελλί τοῦ Ἁγίου Σάββα, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος κράτησε τό ἴδιο τυπικό μέ αὐτό πού εἶχε στή Βέροια. Δέν πρόλαβε ὅμως πάλι νά χαρεῖ τήν ἡσυχία καί τό ἐρημικό κελλί του. Τόν ἐξέλεξαν ἡγούμενο τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου. Ἀλλά καί σ᾽ αὐτόν τόν τόπο δέν παρέμεινε γιά πολύ. Ἡ ζωή τῆς ἀσκήσεως στήν ὁποία εἶχε ὑποβάλλει τόν ἑαυτό του, δέν ἔγινε ἀποδεκτή ἀπό τούς ἐκεῖ μοναχούς. Ἔτσι γύρισε πίσω στό κελλί του. Ἐδῶ τόν περίμεναν νέοι καί ἰδιόμορφοι ἀγῶνες. Κάποιος Ἕλληνας ἀπό τήν Καλαβρία τῆς Ἰταλίας, ἔφτασε τό 1330 μ.Χ. στήν Κωνσταντινούπολη καί ἐπιδόθηκε στή διδασκαλία τῆς φιλοσοφίας καί τῆς Λογικῆς. Ἦταν ὁ γνωστός Βαρλαάμ, στόν ὁποῖο μάλιστα ὁ Ἰωάννης ὁ Καντακουζηνός, πού εἶχε τό ἀξίωμα τοῦ «μεγάλου Δομέστικου» (πρωθυπουργοῦ), ἐμπιστεύτηκε μιά ἕδρα τοῦ αὐτοκρατορικοῦ Πανεπιστημίου καί αὐτό συνετέλεσε στό νά γίνει ὁ Βαρλαάμ περισσότερο γνωστός στόν κύκλο τῶν γραμμάτων. Ὁ σκοπός καί τό ἔργο τοῦ Βαρλαάμ, ὅπως ἀργότερα ἀποδείχτηκε, δέν ἦταν τυχαῖα. Ὅταν τό 1333-34 ὁ Πάπας ἔστειλε δύο Δομηνικανούς θεολόγους γιά νά προετοιμάσουν τό διάλογο γιά τήν ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν, ὁ Βαρλαάμ ἀνέλαβε νά ἐκπροσωπήσει τήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Καί ναί μέν διακήρυττε πάντοτε τήν ὀρθοδοξία του, ἀλλά δέν ἀντέδρασε καθόλου στή θέση τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν περί τῆς «ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ». Βασιζόμενος στά κείμενα τοῦ Ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου, παρερμήνευσε τόν ἀποφατισμό τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας μέ τήν σκέψη ὅτι, ἐφόσον ὁ Θεός εἶναι τό «ἐπέκεινα», δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά ὁδηγηθεῖ στή θεοπτία. Σ᾽ αὐτό τό σημεῖο ἄρχισε ἡ ἀντιδικία του μέ τούς ὀρθόδοξους μοναχούς, τῶν ὁποίων ὁ Βαρλαάμ περιγέλασε τή νηπτική τακτική καί τή μέθοδο τῆς καθάρσεως τοῦ νοῦ διά τῆς νοερᾶς προσευχῆς, ὀνομάζοντάς τους «ὀμφαλοσκόπους». Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος δέν μποροῦσε νά σιωπήσει. Ἀπό τό ἐρημητήριο τοῦ Ἁγίου Σάββα καί ἀργότερα ἀπό τή Θεσσαλονίκη συνέταξε τίς περίφημες Τριάδες, γιά τήν ὑπεράσπιση τοῦ ἡσυχασμοῦ. Τά κείμενα αὐτά κατοχυρώνουν, γιά πρώτη φορά θά λέγαμε, τή θεολογία τοῦ ἡσυχασμοῦ. Ἡ εὐκαιρία πού δόθηκε μέ τήν αἱρετική θέση καί πρόκληση τοῦ Βαρλαάμ, ἔδωσε τή δυνατότητα στήν ὀρθόδοξη θεολογία νά προσδιορίσει τήν ἔννοια καί τό νόημα τοῦ ἡσυχασμοῦ καί ἀκόμα τή σχέση του μέ τά βασικά δόγματα, γιά τήν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, τή Σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου καί τήν ἀπολυτρωτική χάρη τῶν Μυστηρίων. Ὁ Γρηγόριος στή συνέχεια ξεκαθαρίζει τό θέμα τῆς θεωρίας τοῦ Ἀκτίστου Φωτός. Ὁ Θεός, λέει, δέν εἶναι δυνατόν νά κατανοηθεῖ ἀπό τόν ἄνθρωπο, ὡς πρός τήν οὐσία Του. Μπορεῖ ὅμως νά ἀποκαλυφθεῖ καί ὁ ἄνθρωπος νά κοινωνήσει μαζί Του, «διά τῶν θείων ἐνεργειῶν». Μέ τή θέση αὐτή, ἡ ὁποία περιγράφηκε καί ἐκφράστηκε δογματικά πρῶτα ἀπό τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, ἔκλεισε τό πολυσύνθετο θέμα τῆς θέας τοῦ Ἀκτίστου Φωτός καί τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Τό 1341 μ.Χ. ἡ Σύνοδος στήν Κωνσταντινούπολη καταδίκασε τό Βαρλαάμ καί ἔτσι τελείωσε ἡ πρώτη φάση τῆς ἡσυχαστικῆς ἔριδας, ἡ ὁποία εἶχε τρία βασικά ἀντικείμενα: α) Τήν ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος β) Τή γνώση τοῦ Θεοῦ καί γ) Τή θέα τοῦ Ἀκτίστου Φωτός. Ἡ ἑπόμενη φάση τῶν «ἡσυχαστικῶν ἐρίδων»ἀρχίζει τό 1341 μ.Χ. καί τελειώνει τό 1347 μ.χ. Ἀντιμέτωπο αὐτή τή φορά εἶχε τόν Ἀκίνδυνο. Ὁ Ἀκίνδυνος ἦταν μοναχός Βουλγαρικῆς καταγωγῆς καί παλιός μαθητής τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου στόν Ἄθωνα. Ἀρχικά ὁ Ἀκίνδυνος στάθηκε ἀπό πλευρᾶς θεολογικῆς μεταξύ τῶν ἀπόψεων τοῦ Βαρλαάμ καί τοῦ Παλαμᾶ. Ἀργότερα κράτησε δική του θέση συντηρητική καί ἐξωτερικά παραδοσιακή. Ἡ βάση της ὅμως ἦταν μιά ἀπόλυτα αἱρετική παρέκκληση ἀπό τό ὀρθόδοξο δόγμα καί τήν ἐκκλησιαστική παράδοση. Δυστυχῶς οἱ ἀπόψεις τοῦ Ἀκινδύνου ὑπερίσχυσαν καί ὁ Παλαμᾶς ἀπομακρύνθηκε καί ἐξορίστηκε σέ κάποια Μονή τοῦ Βοσπόρου. Ἀπό ἐκεῖ τόν μετέφερναν ἀπό Μονή σέ Μονή καί τέλος τόν ἔκλεισαν στίς φυλακές τῶν ἀνακτόρων. Παράλληλα τό 1346 ἡ Σύνοδος τόν ἀπέκοψε ἀπό τήν Ἐκκλησιαστική κοινωνία, ὡς αἱρετικό. Ἀπό τίς φυλακές ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἔγραψε πολλές ἐπιστολές καί τούς ἀντιρρητικούς λόγους κατά τοῦ Ἀκινδύνου. Τό 1346 μ.Χ., ὕστερα ἀπό ἐπέμβαση τῆς βασιλομήτορας Ἄννας, ἐλευθερώθηκε. Ἐδῶ ἔκλεισε καί ἡ δεύτερη φάση τῶν ἡσυχαστικῶν ἐρίδων, πού τόσο ταλαιπώρησαν τήν Ἐκκλησία, ἀλλά καί πού ἔδωσαν τήν εὐκαιρία νά ἐκφραστεῖ γιά μιά ἀκόμη φορά ἡ ὀρθή πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Τόν ἴδιο χρόνο ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἐκλέχθηκε ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ἀλλά ἐξαιτίας πολιτικῶν ἀναταραχῶν δέν μπόρεσε νά ἐγκατασταθεῖ στήν ἕδρα του, καί παρέμεινε γιά ἕνα διάστημα μεταξύ Ἁγίου Ὅρους καί Κωνσταντινουπόλεως. Ὅταν ὅμως ὁ Ἰωάννης Καντακουζηνός κατέλαβε τή Θεσσαλονίκη, ἐγκαταστάθηκε καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος κοντά στό ποίμνιό του. Στή Θεσσαλονίκη ὁ Παλαμᾶς ἀντιμετώπισε ἕνα νέο ρεῦμα δοξασιῶν, μέ ἐπικεφαλῆς κάποιον Γρηγορᾶ, μαθητή τοῦ Ἀκινδύνου. Δύο ὅμως ἀλλεπάλληλες Σύνοδοι τό 1351-52, καταδίκασαν τό Γρηγορᾶ, πρίν ἀκόμα νά τοῦ δοθεῖ ἡ εὐκαιρία νά διαταράξει ἐκ νέου μέ τίς δοξασίες του τήν εἰρήνη τῆς Ἐκκλησίας. Στήν προσπάθειά του νά μεσολαβήσει μεταξύ δύο πολιτικῶν ἀντιπάλων καί νά εἰρηνεύσει τήν πολιτική κατάσταση γιά τό καλό καί τῆς Πολιτείας καί τῆς Ἐκκλησίας, ἔπεσε στά χέρια τῶν Τούρκων, ἔξω ἀπό τήν νῆσο Τένεδο. Τά χρόνια πού ἀκολούθησαν τοῦ πρόσθεσαν πολλούς κόπους καί ταλαιπωρίες, ἀλλά προσπάθησε νά ἐκμεταλλευτεῖ «τά δεσμά» του, προσεγγίζοντας τούς Τούρκους καί προετοιμάζοντας τήν Κατήχηση καί τήν εἴσοδό τους στήν Ἐκκλησία. Τό 1355 ἐλευθερώθηκε καί ξαναγύρισε στή Θεσσαλονίκη, ὅπου καί πέθανε τό 1359 μ. Χ. Ἡ Ἐκκλησία, ἀναγνωρίζοντας στό πρόσωπό του ἕνα γνήσιο τέκνο της καί αὐτόν πού ἐξέφρασε θεωρητικά καί δίδαξε πρακτικά ὅτι τό δόγμα καί ἡ παράδοση δέν εἶναι στεγανά καί ἡ πίστη δέν εἶναι, ἀπό πλευρᾶς θεολογικῆς τοποθετήσεως, μιά ἁπλή καί ἄκαμπτη«ἐπανάληψη τῶν γνωστῶν», ἀλλά εἶναι ἕνας διαρκής χείμαρρος πού ρέει ἀκατάπαυστα μέσα στήν Ἐκκλησία καί τή ζωογονεῖ, τόν ἀνακήρυξε ἅγιο (1368 μ.Χ.) καί ἔχει ἀφιερώσει στή μνήμη του τή Β' Κυριακή τῶν Νηστειῶν. Τό ἔργο του Τό συγγραφικό ἔργο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου ὑπῆρξε πολύ μεγάλο καί σέ ὄγκο καί σέ βάθος. Ἡ θεολογία του δέν ξεκινάει ἀπό φιλοσοφικές ἔννοιες, ἀλλά ἀπό τήν προσωπική ἐμπειρία. Αὐτό δέν ὑπονοεῖ καμιά ἀπολυτοποίηση τῆς γνώσεως, ἀντίθετα τονίζει ὅτι ἡ θεολογία καί ἡ πίστη δέν ἔχουν βάση τή γνώση πού πηγάζει ἀπό τήν αἴσθηση, ἀλλά βασίζονται στή γνώση πού ξεκινάει καί τρέφεται μέ τή διόραση. Μ᾽ ἄλλα λόγια ἡ μελέτη τῶν ὄντων μόνο δέν ὁδηγεῖ στή θεογνωσία, ἀλλά ἡ θεγνωσία γεννιέται στήν ψυχή ἀπό τόν Ἴδιο τό Θεό, πού«αὐτοαποκαλύπτεται», κοινωνεῖ μέ τόν ἄνθρωπο καί τοῦ διδάσκει τήν «ἄνωθεν σοφία». Στά συγγράμματα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου διδάσκεται καθαρά καί ἐπίμονα ἡ διάκριση μεταξύ τῆς οὐσίας καί τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ. Ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι «αὐθύπαρκτος, αὐτοπάτωρ καί ἀκατάληπτος», ἐνῶ οἱ ἐνέργειες εἶναι «ἐνυπόστατα στοιχεῖα» πού κοινωνοῦν μέ τόν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι συγκεφαλαίωση τῆς κτίσεως, πού ὑποδουλώθηκε ὅμως σ᾽ αὐτή μετά τήν πτώση του. Μέ τό βάπτισμα «ἐκβάλλεται» ὁ Σατανᾶς ἀπό τήν ψυχή καί τήν πολεμάει πλέον«ἐκ τῶν ἔξω». Γι᾽ αὐτό, ὡς βασικές προϋποθέσεις γιά τήν ἀνακαίνιση τοῦ ἀνθρώπου, θεωρεῖ τό βάπτισμα καί τή Θ. Εὐχαριστία. Ἡ Θ. Εὐχαριστία μαζί μέ τή βίωση τῆς μετανοίας καί τῆς ἀσκήσεως ὁδηγοῦν στή«μέθεξι» τοῦ Θεοῦ καί κάνουν τόν ἄνθρωπο «ἐν τῷ Χριστῷ ἄναρχον καί ἀτελεύτητον». Αὐτό δέν εἶναι φιλοσοφική θεώρηση, ἀλλά πραγματικότητα, τήν ὁποία βίωσαν, κατά κάποιο τρόπο, ἀπόλυτα ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί ὁ Τίμιος Πρόδρομος, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν πλέον καί τά ἀρχέτυπα ὅσων ἐπιθυμοῦν νά ἁγιαστοῦν καί νά ζήσουν αἰώνια. Τό συγγραφικό του ἔργο ἔχει τά ἑξῆς μέρη: Α' Ἐπιστολές: Κατά τή Β' φάση τῆς ἡσυχαστικῆς ἔριδας, πρός «οἰκείους καί ἀντιπάλους». Β' Πραγματεῖες: Ἀναφέρονται στήν ἡσυχαστική ἔριδα καί εἶναι: α) Περί ἑνώσεως καί διακρίσεως β) Διάλεξη ὀρθοδόξου καί Βαρλααμίτου γ) Ἀπολογία περί διθεΐας δ) Περί τῆς θείας καί θεοποιοῦ μεθέξεως ε) Περί διχοτομήσεως τοῦ Θεοῦ ὑπό Βαρλαάμ καί Ἀκινδύνου κτλ. Γ' Συγγράμματα: Περί Ἁγίου Πνεύματος Δ' Ἐπιστολές: Εἰς Ἀκίνδυνον καί Βαρλαάμ Ε' Συγγράμματα: Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων ΣΤ' Ὁμολογιακά: α) Ἁγιορείτικος τόμος β) Ὁμολογία Πίστεως γ) Ἀναίρεση διαφόρων ἐπιστολῶν τῶν ἀντιπάλων του Ζ' Ἀντιρρητικοί κατά Ἀκινδύνου Η' Κείμενα σχετικά μέ τό ποιμαντικό του ἔργο Θ' Ἀσκητικά καί πνευματικά συγγράμματα Ι' Ὁμιλίες Ὁ συγγραφικός πλοῦτος, πού κληροδότησε στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, εἶναι ἀνεκτίμητος. Δίκαια ὁ ὑμνογράφος του τόν ἀποκαλεῖ «λύρα τοῦ Πνεύματος». Ἔζησε μέ τήν καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τράφηκε ἀπό τό Ἄκτιστο Φῶς καί ἄφησε τήν ἐμπειρία του στήν Ἐκκλησία, ὡς ὁδηγητική στήλη στή«ζοφερά νύχτα τοῦ παρόντος αἰῶνος».

 ΠΗΓΗ: http://www.imkby.gr/greek/sarakosti/week/b_week/bweek_2.htm

Ο Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος (14 Νοεμβρίου)

Ο Άγιος νεομάρτυς και μεγαλομάρτυς Κωνσταντίνος ο Υδραίος

Μαρτύρησε στη Ρόδο στις 14 Νοεμβρίου 1800

Ο Άγιος Κωνσταντίνος καταγόταν από την νήσο Ύδρα. Οι γονείς του ονομάζονταν Μιχαλάκης και Μαρίνα. Η Ύδρα είναι άγονο νησί γι’ αυτό και οι κάτοικοί της ασχολήθηκαν με τη ναυτιλία. Έτσι ο άγιος σε ηλικία δεκαοχτώ ετών βρέθηκε στη Ρόδο. Εκεί συναναστρεφόταν τον πασά της Ρόδου Χασάν, ένα εξωμότη Γεωργιανό. Ο πασάς πρόσεξε την εξυπνάδα και τον καλό χαρακτήρα του νεαρού Υδραίου και έβαλε όλη του την τέχνη να τον εξισλαμίσει.Τελικά τον κατάφερε ο μιαρός με κολακείες και πολλά δώρα. Για τρία χρόνια έμεινε στο Ισλάμ, στην υπηρεσία του πασά, με πολλές δόξες και τιμές, όμως δοκίμαζε την απόρριψη από τους άλλους Χριστιανούς και το σπουδαιότερο της μητέρας του, η οποία όταν κάποτε ο Κωνσταντίνος επισκέφτηκε την Ύδρα δεν του άνοιξε καν την πόρτα του σπιτιού λέγοντάς του ότι δεν τον αναγνωρίζει για παιδί της.

Άρχισε όμως η συνείδησή του να τον ελέγχει ακατάπαυστα με αποτέλεσμα να θρηνεί για το μεγάλο κακό που είχε πάθει. Τελικά πήγε σε κάποιο πνευματικό και εξομολογήθηκε. Όσα χρήματα έπαιρνε τα μοίραζε στους φτωχούς. Ποθούσε δε να παρουσιαστεί και να ομολογήσει τον Χριστό μπροστά στον πασά αλλά ο πνευματικός του τον απέτρεπε επειδή φοβόταν μήπως δειλιάσει λόγω της νεαρής του ηλικίας. Έτσι τον συμβούλεψε να φύγει και να πάει σε άλλο τόπο ώσπου να ανδρωθεί, να σκληραγωγηθεί και τότε να παρουσιαστεί για ομολογία. Υπακούοντας στον πνευματικό έφυγε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Αναζήτησε έμπειρο πνευματικό στο Πατριαρχείο όπου με συντετριμμένη καρδιά και θερμή κατάνυξη εξομολογήθηκε την άρνησή του και τον πόθο του για μαρτύριο. Ο πνευματικός τον παρουσίασε στον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’ ο οποίος τον νουθέτησε πατρικά και τον έστειλε στο Άγιο Όρος για να αρματωθεί πνευματικά με τις ευχές των αγιορειτών Πατέρων Στη Μονή Ιβήρων συνδέθηκε με τον περίφημο και κοινό πνευματικό του Όρους παπα Σέργιο της Σκήτης των Ιβήρων. Είχε δε μεγάλη ευλάβεια στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου την Πορταΐτισσα, την οποία παρακαλούσε να τον ενισχύσει για να υπομείνει το μαρτύριο για χάρη του Υιού της. Οι Πατέρες της Μονής προσπαθούσαν να τον εμποδίσουν εκείνος όμως είχε τόσο μεγάλο πόθο για το μαρτύριο που κυριολεκτικά φλεγόταν. Τελικά με τις ευχές των Πατέρων αναχώρησε για τη Ρόδο όπου είχε εξωμόσει. Φθάνοντας στη Ρόδο και πάλι εξομολογήθηκε σε ένα πνευματικό τον σκοπό του. Εκείνος προσπάθησε να τον εμποδίσει φοβούμενος την έκβαση. Το ίδιο έκαναν και άλλοι Χριστιανοί. Εκείνος όμως όσο εμποδιζόταν τόσα περισσότερο ποθούσε να μαρτυρήσει. Έτσι μετά από προσευχή ξεκίνησε για τον αγώνα του.

Πήγε μόνος του και παρουσιάστηκε στον πασά και τον χαιρέτησε. Ο πασάς αρχικά δεν τον γνώρισε διότι ο άγιος φορούσε ράσο και αγιορείτικο σκούφο. Ο άγιος του θύμισε:
Εγώ είμαι εκείνος ο Κωνσταντίνος που τον έπεισες να αρνηθεί τον Χριστό και να πιστέψει στον Μωάμεθ.

Ο πασάς του απάντησε :
Εγώ δεν σε γνωρίζω ποιος είσαι, γιατί είσαι καλόγερος. Αλλά εάν είσαι δικός μου γιατί φοράς αυτό το μαύρο ρούχο που δεν είναι της θρησκείας μας; Ο δικός μας νόμος λέει να φοράμε άσπρα ενδύματα και λαμπρά, για να ξεχωρίζουμε από τους Χριστιανούς. Βγάλτα λοιπόν αυτά τα καταφρονεμένα μαύρα που φοράς κι εγώ θα σε ντύσω με άσπρα και λαμπρά και θα σου δώσω κι όσα χρήματα χρειάζεσαι για να απολαμβάνεις τον κόσμο και να χαίρεσαι μαζί μου και οι Χριστιανοί να σε φοβούνται και να σε προσκυνούν.

Ο Άγιος τότε με πολύ θάρρος του αποκρίθηκε:

Έλα κι εσύ, ηγεμόνα, να πιστέψεις και να ομολογήσεις τον Χριστό Θεό αληθινό, να σε φωτίσει να δεις το αληθινό φως, να κερδίσεις την Βασιλεία των Ουρανών. Να δεις τα καλά του Παραδείσου, να χαίρεσαι και να ευφραίνεσαι μ’ όλους τους αγγέλους και τους αγίους.

Ποιος σου έμαθε όλες τις φλυαρίες αυτές , του λέγει ο πασάς. Εγώ σ’ έκαμα γιο μου, να σε παντρέψω, να με κληρονομήσεις κι εσύ τα περιφρόνησες όλα αυτά κι έγινες καλόγερος;

Τότε ο πασάς διέταξε να ρίξουν τον Άγιο στη φυλακή και αγανακτισμένος κλείστηκε στο χαρέμι του από το κακό του και μετά τρεις ημέρες, πυρ και μανία κατά του μάρτυρος, ζήτησε να τον φέρουν μπροστά του. Τον ρώτησε :

Τι ήταν αυτά τα λόγια που τόλμησες προχτές να πεις εναντίον μου;
Σου είπα, του απάντησε ο μάρτυς, να πιστέψεις στον Χριστό, γιατί η δική σας πίστη είναι βρώμικη και ψεύτικη. Πιστεύετε σ’ ένα ψεύτη που δεν έκανε κανένα θαύμα ούτε δίδαξε καμιά αλήθεια και κανένα καλό παρά μόνο μυθολογίες, κακίες και διαφθορά. Κι εσείς τον ακολουθείτε ως προφήτη γι’ αυτό θα πάτε μαζί του στην κόλαση και θα κατακαίεστε μαζί με τους αδελφούς σας τους δαίμονες. Έλα λοιπόν να γίνεις Χριστιανός, για να χαίρεσαι αιώνια στον Παράδεισο.

Τότε διέταξε ο πασάς να τον δείρουν, να του ξεριζώσουν τις τρίχες της κεφαλής του , να του ξεσκίσουν τις σάρκες με σιδερένια νύχια και να του σπάσουν τα σαγόνια με πέτρες για να μάθει να μιλάει καλύτερα στους ηγεμόνες. Οι στρατιώτες τον άρπαξαν και με πολύ μίσος εκτελούσαν την εντολή του κυρίου τους, φτύνοντάς τον στο πρόσωπο και βρίζοντάς τον ενώ συγχρόνως τον ειρωνεύονταν: Ας έλθει ο Χριστός σου, να σε σώσει από τα χέρια μας.

Ο άγιος τα υπέμεινε όλα αυτά λέγοντας Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου. Τέλος μισοπεθαμένο τον έριξαν στη φυλακή δεμένο με βαριές αλυσίδες στα πόδια και το λαιμό.

Την άλλη μέρα τον έφεραν πάλι μπροστά στον δικαστή.

Μετανόησες για τις χτεσινές σου φλυαρίες, Χασάνη; τον ρώτησε ο πασάς.

Εγώ δεν είμαι Χασάνης αλλά είμαι Χριστιανός, Κωνσταντίνος το όνομά μου και δεν λέω φλυαρίες αλλά πιστεύω και ομολογώ Πατέρα Υιό και Άγιο Πνεύμα, τρία Πρόσωπα, ένα Θεό αληθινό. Τούτον προσκυνώ, τούτον δοξάζω, την δε θρησκεία σας αναθεματίζω.

Τότε οι στρατιώτες, με διαταγή του πασά, του έδωσαν πεντακόσιους ραβδισμούς στη ράχη και πεντακόσιους στα πόδια, τόσο που έπεσαν τα νύχια των ποδιών του και το αίμα έτρεχε ποτάμι.
Νομίζοντας ότι πέθανε τον σήκωσαν αναίσθητο και τον πέταξαν στη φυλακή. Εκεί ο τρισμακάριστος αξιώθηκε θείας αντιλήψεως. Ο ίδιος ο Χριστός παρουσιάστηκε και θεράπευσε τις πληγές του και τον απεκατέστησε υγιή. Μετά από τρεις ημέρες τον οδήγησαν πάλι στον πασά.

Σου άρεσε, Χασάνη, αυτό που σου έκανα; τον ρώτησε ο πασάς. Έλα το γρηγορότερο στην πίστη μας, για να σου χαρίσω όσα σου έταξα.

Ξέρεις πολύ καλά, πασά, πριν από λίγες μέρες τι βασανιστήρια μου έκανες. Που είναι τώρα εκείνες οι πληγές; βλέπεις κανένα σημάδι; Κοίταξε, λείπει κανένα μου νύχι; Ο Δεσπότης μου Χριστός με επισκέφτηκε στη φυλακή και με θεράπευσε ως αληθινός Θεός που είναι. Αυτόν προσκυνώ και λατρεύω, τον δε δικό σας Μωάμεθ αποστρέφομαι γιατί είναι διεφθαρμένος και όποιος τον ακολουθεί πάει μαζί του στην κόλαση.

Πίστεψε λοιπόν στον Χριστό, όπως πιστεύουν μέχρι τώρα και οι δικοί σου γονείς.

Ο πασάς διέταξε να τον βάλουν πάλι στη φυλακή και τα πόδια του στο τιμωρητικό ξύλο, το λεγόμενο τουμπρούκι. Εκείνες τις ημέρες φυλάκισαν δύο ιερείς από το χωριό Σορόνι , κάποιους Χριστιανούς και Τούρκους. Μια νύχτα, θέλοντας ο Χριστός να δοξάσει τον μάρτυρά Του και προ του τέλους, έστειλε μέσα στο βαθύ σκοτάδι της νύχτας και έλαμψε φως μέγα και ο Άγιος λύθηκε θαυματουργικά από τις αλυσίδες και το τουμπρούκι. Στάθηκε δε και προσευχόταν προς την Ανατολή. Το ίδιο έκαναν και οι ιερείς και οι Χριστιανοί , οι δε Τούρκοι φώναζαν αλλάχ αλλάχ, διότι όλοι έβλεπαν το εξαίσιο εκείνο φως. Το ουράνιο αυτό φως είδαν και έξω από τη φυλακή οι φρουροί και έτρεξαν νομίζοντας πως η φυλακή έπιασε φωτιά. Όταν οι φρουροί πληροφορήθηκαν το γεγονός , το ανέφεραν στον πασά. Εκείνος τους είπε να μη το ανακοινώσουν γιατί είναι εις βάρος της θρησκείας τους. Παρομοίως φοβέρισε και τους αυτόπτες φυλακισμένους.

Από τότε δεν τον έφερε μπροστά του πάλι ο πασάς αλλά τον βασάνιζαν οι υπηρέτες της πλάνης μέσα στη φυλακή. Ένας ιμάμης μια μέρα σήκωσε το μιαρό του χέρι να τον χαστουκίσει και αμέσως το χέρι του έγινε κατάμαυρο. Από τότε κανείς δεν τολμούσε να τον πειράξει. Έμεινε στη φυλακή πέντε μήνες ταλαιπωρούμενος από την πείνα, την δίψα, τη βρωμιά, τις ψείρες και την όλη δυστυχία της φυλακής. Μόνο ένας ευλαβής Χριστιανός τον επισκεπτόταν και του έφερνε την Θεία Κοινωνία. Ο πασάς φοβόταν να εκτελέσει τον Άγιο εξαιτίας της μεγάλης επιρροής των Υδραίων στον αρχιναύαρχο του στόλου του Αιγαίου.

Έγραψε σε κάποιον επιφανή Υδραίο ζητώντας τη γνώμη του για την υπόθεση. Ο Άγιος, μαθαίνοντάς το μέσα από τη φυλακή, του έγραψε κι εκείνος ζητώντας να μη τον υποστηρίξει αλλά, αν αγαπάει τον συμπατριώτη του, να τον αφήσει να πεθάνει για την αγάπη του Χριστού. Έτσι ο καπετάν Γιώργης απάντησε στον πασά να τον κάνει ό,τι θέλει.

Κάποια μέρα ο πασάς τον έβγαλε από τη φυλακή και τον διέταξε να μεταφέρει πέτρες. Σε μια στιγμή ο Άγιος προσποιήθηκε πως δραπετεύει για να τον αναγκάσει να τον θανατώσει. Ένας χριστιανομάχος παραστεκόμενος του πασά τον έπιασε και τον χτυπούσε με μανία με τη μαχαίρα του σε όλο του το σώμα .Και πάλι τον έκλεισαν στη φυλακή.

Αφού απηύδησε ο ηγεμόνας να παιδεύει μάταια τον αθλητή του Χριστού, τον έφερε μπροστά του, τελευταία φορά, και τον ρώτησε αν αρνείται τον Χριστό. Ο Άγιος του απάντησε:

Σου είπα ότι Χριστιανός είμαι και τον Χριστό μου δεν τον αρνούμαι ακόμη κι αν κατακόψεις σε μύρια κομμάτια. Κάμε λοιπόν ό,τι θέλεις μια ώρα αρχύτερα γιατί ο Κύριος με προσμένει.

Προγνωρίζοντας ο Άγιος τον θάνατό του ζήτησε από εκείνον τον ευλογημένο Χριστιανό να του φέρει τα Άχραντα Μυστήρια. Πράγματι, χαράματα της Τετάρτης , 14 Νοεμβρίου, τον στραγγάλισαν μέσα στη φυλακή.

Μετά το μαρτύριο του Αγίου, ο Τούρκος που τον έπνιξε βρήκε κακό θάνατο. Χτυπήθηκε εκεί που κοιμόταν από αστροπελέκι, το οποίο κατέκαυσε αυτόν ενώ οι άλλοι που ήσαν δίπλα του έμειναν αβλαβείς.

Το πρωί έδωσε την άδεια ο πασάς στους Χριστιανούς να τον θάψουν. Το άγιο λείψανό του ενταφιάστηκε στον ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Βαρούσι.

Πλήθος θαύματα ακολούθησαν. Όποιος πήγαινε και προσκυνούσε τον τάφο του μάρτυρος θεραπευόταν δι’ αυτού, με την χάρη του Θεού, από οποιοδήποτε νόσημα ασθενούσε.

Η μητέρα του, η οποία ζούσε και έμαθε για το μαρτύριο του γιου της και δόξαζε τον Θεό, πήγε η ίδια στη Ρόδο, όπου έκανε την ανακομιδή των ιερών του λειψάνων, τα οποία μετέφερε στην Ύδρα.

πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.impantokratoros.gr/agios-konstantinos-ydraios.el.aspx

Απολυτίκιον Άγ. Αποστόλου Φιλίππου - 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ

Η Γλώσσα της Επιστήμης

Ο Ισαάκ Νεύτων

Το πανεπιστήμιο Κέμπριτζ, όπου δίδασκε ο διάσημος φυσικός και μαθηματικός Ισαάκ Νεύτων, επιτρέπει πλέον για πρώτη φορά τη διαδικτυακή πρόσβαση οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου στα ψηφιοποιημένα χειρόγραφα και πρωτότυπα τυπωμένα έργα του μεγάλου επιστήμονα.  Μεταξύ αυτών βρίσκεται η πρωτότυπη τυπωμένη έκδοση του αριστουργήματός του «Principia Mathematica» (Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), μαζί με τις εμβόλιμες σχετικές χειρόγραφες σημειώσεις και απαντητικά σχόλια στους επικριτές του, που ο ίδιος είχε κάνει πάνω στο δικό του αντίτυπο.

Μέχρι στιγμής, σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν», περισσότερες από 4.000 σελίδες, δηλαδή περίπου το ένα πέμπτο του αρχείου του Νεύτωνα, που διατηρεί το φημισμένο πανεπιστήμιο, έχουν ψηφιοποιηθεί και είναι προσβάσιμα online στο πλαίσιο ενός προγράμματος, το οποίο θα δώσει στο ευρύ κοινό πρόσβαση στο έργο και άλλων «κολοσσών» της επιστήμης.

Όπως δήλωσε ο υπεύθυνος για την ψηφιοποίηση στη βιβλιοθήκη του Κέμπριτζ, Γκραντ Γιανγκ, τα χειρόγραφα του Νεύτωνα αποκαλύπτουν τον τρόπο που σκεπτόταν και σταδιακά προχωρούσε στις σημαντικές ανακαλύψεις του, που σφράγισαν τη σύγχρονη επιστήμη.

Για ρίξτε όμως και μια ματιά στο σημειωματάριό του.  Αναγνωρίζετε τη γλώσσα που χρησιμοποιούσε;

http://cudl.lib.cam.ac.uk/view/MS-ADD-03996/9
ΠΗΓΗ: Αποστολή από τον κ. Σωτήριο Καρέτσο, μέσω Ηλ. Ταχ. τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά

Δωδεκάνησα

ΕΚΤΟΥΡΚΙΣΜΟ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ Η ΑΓΚΥΡΑ

H σύλληψη και καταδίκη του απεσταλμένου του ψευδομουφτή Μέτε στη Ρόδο, όπως και αυτή ενός Τούρκου υπήκοου, ο οποίος έπαιξε τον ρόλο “μπράβου” εναντίον νόμιμου μουφτή στο νησί, είναι μια θετική ένδειξη, ότι ο νόμος σ΄ αυτή τη χώρα έχει αρχίσει να λειτουργεί. Ειδικά σ΄ όσους αμφισβητούν όχι μόνο τον νόμο αλλά και την ίδια την εθνική κυριαρχία της χώρας στην οποία ζουν πολύ καλά.

Δεν είναι μυστικό, γιατί κανείς δεν το κρύβει. ΄Οπως ήδη έχει γράψει το onalert η Τουρκία συστηματικά προσπαθεί να δημιουργήσει θέμα μειονότητας στα Δωδεκάνησα.  Οι εξτρεμιστικοί κύκλοι της Θράκης οι οποίοι έχουν διαρκή και μοναδικό στόχο την τουρκοποίηση της περιοχής έχουν αρχίσει να επιχειρούν το ίδιο και στα Δωδεκάνησα, αρχίζοντας από Ρόδο και Κω. Η “επιχείρηση” γίνεται όπως και στη Θράκη. Μέσω “συλλόγων” και δημοσιεύσεων σαν κι αυτή που παραθέτουμε.
Το κείμενο έχει μεταφραστεί από τα tourkikanea.gr

“Πώς χάθηκαν τα Δωδεκάνησα ;

Τα ευρισκόμενα δίπλα στην τουρκική ακτή του Αιγαίου Δωδεκάνησα έμειναν περίπου 400 χρόνια υπό Οθωμανική κυριαρχία. Στα νησιά αυτά όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν μη μουσουλμάνοι, υπήρχε επίσης και σημαντικός πληθυσμός μουσουλμάνων.

Η ονομασία Δωδεκάνησα προερχόταν από το σύστημα διοίκησης που είχε εφαρμόσει στην περιοχή το Οθωμανικό κράτος. Σύμφωνα με το σύστημα που εφάρμοσε στην περιοχή το Οθωμανικό κράτος, σε κάθε 10 σπίτια έβγαινε ένας εκπρόσωπος, και το σύνολο των εκπροσώπων εξέλεγε μια επιτροπή γερουσίας 12 ατόμων.

Στην περιοχή ο αριθμός των νήσων με επαρκή μέγεθος είναι 14, ενώ αν προστεθούν και τα μικρότερα ο αριθμός αυτός φτάνει στα 20 ή και ακόμη περισσότερα.

Τα Δωδεκάνησα που επί αιώνες ήταν στην Οθωμανική κυριαρχία, άλλαξαν μοίρα μετά την κατάληψη της Τρίπολης από τους Ιταλούς.

Οι Ιταλοί αποτυχαίνοντας στην κατάληψη της Τρίπολης, θέλοντας να υποχρεώσουν το Οθωμανικό κράτος σε υπογραφή ειρήνης, κατέλαβαν αυτά τα νησιά του Αιγαίου, για να πάρουν την Τρίπολη.

Το Οθωμανικό κράτος λαμβάνοντας υπόψη πως όπου να είναι θα άρχιζε Βαλκανικός πόλεμος υποχρεώθηκε να υπογράψει συμφωνία με τους Ιταλούς και τους άφησε την Τρίπολη. Στην συμφωνία υπήρχε ένα ακόμη αξιοπρόσεκτο σημείο. Το Οθωμανικό κράτος ζήτησε από τους Ιταλούς να παραμείνουν ως κατακτητές στα Δωδεκάνησα. Με αυτό τον τρόπο θα εμποδιζόταν μια πιθανή κατάληψη από την Ελλάδα κατά τον Βαλκανικό Πόλεμο. Αλλά δεν πήγαν όλα σύμφωνα με το σχέδιο.

Με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, Οθωμανοί και Ιταλία βρέθηκαν σε διαφορετικές συμμαχίες που συγκρούστηκαν μεταξύ τους.

Το 1923 μετά από πόλεμο 4 ετών το οθωμανικό κράτος άφησε τα νησιά αυτά στην Ιταλία.
Έτσι τα νησιά αυτά που για προσωρινά για να μην περάσουν στην Ελλάδα είχαν αφεθεί στην Ιταλία, πλέον πέρασαν στην κυριαρχία της Ιταλίας.

Μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου τέθηκε πάλι στην επικαιρότητα το θέμα των κατεχόμενων από την Ιταλία Δωδεκανήσων.
Η Ιταλία έχασε τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο. Κατά τις συνομιλίες ειρήνης το 1946 στο Παρίσι, τέθηκε το θέμα τα νησιά αυτά να παρθούν από την Ιταλία και να αποδοθούν στην Ελλάδα.

Η Ιταλία ηττημένη στον πόλεμο δεν είχε δυνατότητα άρνησης απέναντι στα κράτη που νίκησαν. Δικαιολογία για την απόδοση των νήσων στην Ελλάδα ήταν η παρουσία του πλειοψηφούντος εκεί ελληνικού πληθυσμού.

Στο συνέδριο ειρήνης του Παρισίου όπου λήφθηκε η σχετική με τα Δωδεκάνησα απόφαση, είχε κληθεί επίσημα και η Τουρκία. Αλλά η κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού αποφάσισε να μην πάρει μέρος στο συνέδριο . Ο Ινονού ανέφερε πως η Τουρκία καθώς δεν είχε πάρει μέρος στον πόλεμο δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει οποιοδήποτε κέρδος. Υπό αυτή την κατάσταση η σχετική με τα Δωδεκάνησα απόφαση βγήκε σύμφωνα με αυτά που ήθελε η Ελλάδα.

Κι όμως αν μετείχε στο συνέδριο μια τουρκική επιτροπή θα μπορούσε ίσως να πάρει τουλάχιστον τα νησιά που βρίσκονται πολύ κοντά στις τουρκικές ακτές. Διότι η λήψη αποφάσεων με βάση τον πληθυσμό ήταν παρανομία ενάντια στην Τουρκία, και αυτό ήταν κάτι που μπορούσε να τεθεί. Η Τουρκία σε αυτό το θέμα μπορούσε να αναζητήσει τα δίκια της.

Για παράδειγμα η κατοικούμενη σε ποσοστό κοντά στο 80% από Τουρκομουσουλμάνους περιοχή της Δυτικής Θράκης με την συνθήκη της Λωζάννης αφέθηκε στην Ελλάδα. Αυτό έδειχνε πως η πληθυσμιακή ισορροπία από μόνη της δεν αποτελούσε επαρκές κριτήριο.
Αλλά η μη συμμετοχή της Τουρκίας στο συνέδριο εξάλειψε εξ αρχής αυτές τις πιθανότητες.

Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 η Ιταλία υπέγραψε την συνθήκη των Παρισίων. Με αυτή την συνθήκη τα Δωδεκάνησα αφέθηκαν στην Ελλάδα υπό τον όρο του αφοπλισμού".

ΠΗΓΗ:http://www.agioritikovima.gr/ethnika/12086-ektourkimo-tοn

Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος (13 Νοεμβρίου)

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ (13 Νοεμβρίου)

Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου (13 Νοεμβρίου)

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος - Δοξαστικό

Ζωγραφίζοντας με μια ... μπάλα

Ζωγραφίζοντας με μια… μπάλα του μπάσκετ!

Μπορεί να μην είναι και το πρώτο μπόι, όμως η νεαρή Κινέζα που θα δείτε στο ακόλουθο βίντεο λατρεύει το μπάσκετ... Οι κινήσεις της, οι πάσες, οι βολές είναι το λιγότερο καταπληκτικές. Ειδικά ο τρόπος που χειρίζεται τη μπάλα είναι μοναδικός! Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσα να περιγράψω το γεγονός ότι η Ohisee χρησιμοποιεί την μπάλα του μπάσκετ ως… πινέλο ζωγραφικής, για να δημιουργήσει εκπληκτικά πορτρέτα στον καμβά; Μάλιστα, καλά διαβάσατε. Με μοναδικό «εργαλείο» της μια μπάλα και έναν κουβά με κόκκινη μπογιά η δημιουργηκότητα της νεαρής Κινέζας δεν έχει τέλος… Άλλωστε είναι και αυτός ένας τρόπος για να πάρει την εκδίκησή της, αφού -λόγω ύψους- δεν μπόρεσε να ασχοληθεί με το μπάσκετ ως άθλημα. Το έκανε, λοιπόν, τέχνη, και πέτυχε πολλά… τρίποντα! Δείτε πώς!

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/11/video_12.html#ixzz2C26hMqme

Διδάσκαλε που δίδασκες....

Καθηγητές της αργομισθίας Τι κόλπο σκαρφίστηκαν για να εργάζονται δύο ώρες την εβδομάδα Του Αποστολου Λακασα Εκπαιδευτικός δεν έκανε ούτε μία ώρα μάθημα την εβδομάδα! Κάποιοι άλλοι δεν ξεπερνούσαν τις... δύο. Οργια αργομισθίας ανακάλυψαν σε σχολεία της Βούλας, της Βάρης και της Βουλιαγμένης οι ελεγκτές Δημόσιας Διοίκησης, το πόρισμα των οποίων παρουσιάζει σήμερα η «Κ». Το πόρισμα, 27 σελίδων, του Σώματος Επιθεωρητών - Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης (με ημερομηνία 23 Οκτωβρίου 2012) αποτελεί καταπέλτη για τις πρακτικές που υιοθετούνταν σε βάθος χρόνου σε σχολεία των συγκεκριμένων περιοχών. Τι έκαναν διευθυντές και καθηγητές υπό την «υψηλή προστασία» αιρετών εκπροσώπων στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Ανατολικής Αττικής; Η πρακτική τους συνοψίζεται ως εξής: Καθώς υπήρχαν πλεονάζοντες καθηγητές στα σχολεία αυτά, οι τάξεις «έσπαγαν» σε περισσότερα τμήματα, παρά τις ρητές επιταγές του νόμου για τον ελάχιστο αριθμό μαθητών σε κάθε τμήμα. Τι πετύχαιναν με αυτό οι καθηγητές; Παρέμεναν στο ίδιο σχολείο και δεν υποχρεώνονταν να μετακινηθούν σε άλλο στην Αττική, το οποίο θα είχε λειτουργικά κενά. Ετσι όμως η πολιτεία για να καλύψει τις ελλείψεις εκπαιδευτικών στο... παραδιπλανό σχολείο αναγκαζόταν να προσλαμβάνει αναπληρωτές με υψηλό κόστος. Και η «λαθροχειρία» με τις ώρες διδασκαλίας στα συγκεκριμένα σχολεία της Ανατολικής Αττικής συνεχιζόταν. Δηλαδή, ακόμη και με την κατάτμηση των τμημάτων ανά τάξη, οι ώρες δεν έφθαναν για να καλυφθεί το ελάχιστο ωράριο διδασκαλίας που αναλογεί σε κάθε εκπαιδευτικό με βάση τα έτη προϋπηρεσίας (21 ώρες για έως 6 χρόνια, 19 ώρες για 7 - 12 χρόνια, 18 ώρες για 13 - 20 χρόνια και 16 ώρες για πάνω από 21 χρόνια). Ετσι, πολλοί καθηγητές για να συμπληρώσουν το ωράριό τους χρεώνονταν δουλειά γραμματειακής υποστήριξης. «Πρόκειται για ώρες ελάχιστης εργασίας. Επίσης, να τονισθεί ότι για να μην υπάρχει κανείς παραπονούμενος, οι ώρες για τη γραμματειακή υποστήριξη μοιράζονταν από λίγες σε πολλούς» ανέφερε στην «Κ» εκπαιδευτικό στέλεχος. Πιο συγκεκριμένα, η έρευνα ξεκίνησε ύστερα από καταγγελίες για τις παράνομες πρακτικές σε 4 Γενικά Λύκεια (δύο της Βούλας και από ένα στη Βάρη και τη Βουλιαγμένη) για τα έτη 2008 - 09, 2009 - 10, 2010 - 11 και 2011 - 12. Ενδεικτικά, το πόρισμα αναφέρει τα εξής: - Από το 2008 ώς το 2012 δημιουργήθηκαν 26 επιπλέον τμήματα μαθημάτων κατεύθυνσης, με αποτέλεσμα στα τέσσερα σχολεία -με βάση το προσωπικό- να πλεονάζουν 192 ώρες την εβδομάδα το έτος 2008 - 09, 382 ώρες την εβδομάδα το 2009 - 10 και από 238 ώρες τα έτη 2010 - 11 και 2011 - 12. - Σε συνεδρίαση του συλλόγου διδασκόντων στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς πρέπει να συντάσσεται ωρολόγιο πρόγραμμα, σύμφωνα με το οποίο ανατίθενται σε κάθε εκπαιδευτικό τα μαθήματα διδασκαλίας ανά τμήμα και το εβδομαδιαίο διδακτικό ωράριο. Για τη συνεδρίαση αυτή, η οποία πρέπει να είναι τακτική, συντάσσεται πρακτικό. «Σε κανένα από τα τέσσερα ελεγχθέντα λύκεια και καθ’ όλη τη χρονική περίοδο ελέγχου (2008 - 2012) δεν διαπιστώθηκε σύνταξη τέτοιου είδους πρακτικού» τονίζει το πόρισμα. - Διαπιστώθηκαν συμπληρώσεις του υποχρεωτικού διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών με ανάθεση εργασιών οι οποίες δεν προβλέπονται από τις διατάξεις, π.χ. γραμματειακή υποστήριξη, πρόγραμμα ΝΕΣΤΟΡΑΣ, σχολικές βιβλιοθήκες κ.λπ. - Διαπιστώθηκαν μειωμένα διδακτικά ωράρια εκπαιδευτικών για λόγους που δεν προβλέπονται. «Το ΠΥΣΔΕ Ανατολικής Αττικής σε συνεδρίαση στις 30/12/2011 πρότεινε ομόφωνα τη μείωση του ωραρίου 93 εκπαιδευτικών για λόγους υγείας των ίδιων ή μελών της οικογένειάς τους. Επίσης, πρότεινε ομόφωνα την εξ ολοκλήρου ανάθεση γραμματειακής υποστήριξης σε 7 εκπαιδευτικούς. Με βάση το ΠΔ 1/2003 το συγκεκριμένο θέμα υπεκφεύγει των αρμοδιοτήτων του ΠΥΣΔΕ». - Και τέλος: Διαπιστώθηκαν περιπτώσεις εκπαιδευτικών με κατά πολύ μειωμένο διδακτικό εβδομαδιαίο ωράριο, δηλαδή εκπαιδευτικοί με δύο και τρεις ώρες εβδομαδιαίως και περίπτωση εκπαιδευτικού με καθόλου διδακτικό ωράριο! ΠΗΓΗ:http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_11/11/2012_501344

Η πίστη μας δεν πουλιέται»!

Ο Ορθόδοξος ιερέας του είπε: «κράτησε τα λεφτά σου. Η πίστη μας δεν πουλιέται»!

Η πίστη μας δεν πουλιέται»! 

Χρήματα για τις ιάσεις ποτέ δεν έπαιρνε! Ούτε τα έπιανε στα χέρια του, όταν έδιναν στο Ναό για τους έχοντε

ς ανάγκη. Συνήθιζε να λέει: «η πίστη μας δεν πουλιέται»!!!
. Πήγαν κάποτε από τις Τσαχιρούδες μία Τουρκάλα νεόνυμφη δαιμονισμένη, με αλυσίδες δεμένη, στον Χατζεφεντή, για να την διαβάσει. Ο Όσιος ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΚΑΠΑΔΟΚΗΣ τους δέχτηκε, παρ’ ότι εκείνη την ημέρα ήταν έγκλειστος – το έκανε αυτό δυο μέρες την βδομάδα - και έκανε νόημα να την λύσουν. Όταν λύθηκε, όρμησε στον γέροντα, του άρπαξε το ένα πόδι και το δάγκωνε!

Ενώ κρατούσε το Ευαγγέλιο, δεν το άνοιξε, παρά την κτύπησε απαλά στο κεφάλι της τρεις φορές και το δαιμόνιο έφυγε αμέσως! Η γυναίκα άρχισε να κλαίει και να φιλάει το δαγκωμένο πόδι. Ο πατέρας της έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε να δεχτεί όλο το κασέ του (το πουγκί με τα χρήματά του).
Πάρτα όλα, είναι δικά σου, γιατί έσωσες το παιδί μου
. Και ο Ορθόδοξος ιερέας του είπε: «κράτησε τα λεφτά σου. Η πίστη μας δεν πουλιέται»!

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/11/blog-post_9310.html#ixzz2BweKbc5V

Το θαύμα των Ελλήνων

Γαλλικό Ντοκυμαντέρ

Επειδή πολλά μας τα λένε οι Ευρωπαίοι και ειδικά οι Γερμανοί κι επειδή η ψυχολογία μας είναι στα τάρταρα, καιρός να ξαναθυμηθούμε ορισμένα πράγματα από την ιστορία μας. Και να τα υπενθυμίσουμε και σ΄ όλους αυτούς που σήμερα μας αντιμετωπίζουν απαξιωτικά, έχοντας να αντιπαρατάξουν μόνο τις γνώσεις τους στην τοκογλυφία.

Το ντοκιμαντέρ είναι από μια γαλλική σειρά που θα σας θυμίσει το πόσο περήφανοι πρέπει να είστε που γεννηθήκατε Έλληνες. 
Ο Θρύλος των Επιστημών είναι μια σειρά βραβευμένων γαλλικών ταινιών τεκμηρίωσης (ντοκιμαντέρ) του Γάλλου φιλοσόφου και συγγραφέα Michel Serres και αναφέρεται στο "θαύμα των Ελλήνων".


Στην έκρηξη των γνώσεων και των επιστημών απο τον 6ο αιώνα έως και τον 4 αιώνα σε ένα μικρό ηλιόλουστο κομμάτι γης, την Ελλάδα, γεννήθηκαν οι επιστήμες που εξακολουθούν να μας οδηγούν μέχρι σήμερα. 

Η ίδια η επιστήμη, η οποία είναι το καμάρι του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου, και που η γέννησή της οφείλεται στους Έλληνες με την καθαρότητα του πνεύματός τους.

 Ο Όμηρος, ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο Ιπποκράτης, ο Πυθαγόρας, ο Ηράκλειτος, ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης, ο Εύδοξος, ο Διοσκουρίδης και άλλοι πολλοί Έλληνες πατέρες των επιστημών, της ποιητικής της χαρτογραφίας, της ιατρικής, των μαθηματικών, της γεωμετρίας, μάς ταξιδεύουν στον υπέροχο κόσμο των Ελλήνων.


Αυτή η ταινία συνδυάζει αφήγηση, τοπία, ιστορικές και ποιητικές αναφορές, και επιχειρεί να αναβιώσει τις θρυλικές μορφές της ιστορίας των Ελλήνων.




ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/11/blog-post_4365.html#ixzz2BwdATLPF

Υγεία - Οικονομία=Τί συμβαίνει;