Νάξιοι Μελιστές: Ψαλτικό Εορτοδρόμιο! Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερί...

Νάξιοι Μελιστές: Ψαλτικό Εορτοδρόμιο! Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερί...: Οι Ακολουθίες τού Εσπερινού, τού Όρθρου και τής Θείας Λειτουργίας τής εορτής τής Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης, σε παρασημαντική. Επιλογή...

Μυστήριον Ξένον Ήχος Α

Μητροπολίτης!

Ενθρόνιση Μητροπολίτου : 

Μία βασική εκκλησιολογική πρακτική!

πρωτοπρεσβύτερος π. Αντώνιος Χρήστου, Θεολόγος – ΜΑ (Ορθόδοξη Θεολογία) ΕΑΠ

Αγαπητοί Αναγνώστες ο Νοέμβριος κάθε χρόνο είναι συνήθως ο μήνας όπου λαμβάνουν χώρα η τελετή ενθρονίσεως των νέων Μητροπολιτών που εκλέγονται  (όταν υπάρχουν κενά λόγω κοιμήσεως ή παραιτήσεως βεβαίως) στην τακτική Ιεραρχία του Οκτωβρίου κάθε έτους. Μετά την εκλογή τα επόμενα βήματα είναι το μικρό (ενώπιον των Ιεραρχών στο Συνοδικό Μέγαρο) και το μεγάλο μήνυμα (ενώπιον κλήρου και λαού στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Πετράκη) όπου ο εψηφισμένος που επικρατεί αποδέχεται την εκλογή. Ακολουθεί η εις Επίσκοπον χειροτονία (σε περίπτωση που είναι Αρχιμανδρίτης ο νεοεκλεγείς και όχι εξ μεταθέσεως Αρχιερέας). Μετά δίνεται η διαβεβαίωση ενώπιον της Προέδρου της Δημοκρατίας και τον εκάστοτε Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων και ολοκληρώνεται με το θέμα του σημερινού άρθρου μας την ενθρόνιση. Ας το αναλύσουμε και ας εμβαθύνουμε σε αυτό!

Όποιος έχει συμμετάσχει σε τελετή ενθρονίσεως, πραγματικά ζει και βρίσκεται σε ιστορικές στιγμές όχι μόνο για τον Μητροπολίτη προσωπικά που ενθρονίζεται αλλά για όλη την Μητρόπολη και την τοπική Εκκλησία γενικότερα. Με τον όρο ενθρόνιση για όσους δεν έχουν παραβρεθεί και δεν έχουν ενημερωθεί έως τώρα πρόκειται, σύμφωνα εκκλησιαστική τάξη,  η επίσημη τελετή υποδοχής και ενθρόνισης του νέου ιεράρχη στον Καθεδρικό Ναό της νέας του επισκοπής, παρουσία του Αρχιεπισκόπου, Αρχιερέων, Ιερέων, Μοναχών, Μοναζουσών, Υπουργών, τοπικών αρχόντων και πλήθους πιστών. Από της ώρας εκείνης ο νέος ιεράρχης καθίσταται νομίμως στη νέα του Μητρόπολη ή Αρχιεπισκοπή ή Πατριαρχείο, αναλαμβάνοντας επισήμως τα καθήκοντα του, ενώ ο μέχρι τώρα  Τοποτηρητής (Ιεράρχης γειτονικός που έχει τα πρεσβεία Αρχιερωσύνης τελειώνει την αποστολή του – διανονία του. Κατά την τελετή της ενθρονίσεως, ο νέος ιεράρχης φορών τον αρχιερατικό του μανδύα επιβαίνει του δεσποτικού θρόνου του ναού και μετά από τις προσφωνήσεις του Αρχιεπισκόπου, του Τοποτηρητή, του Πρωτοσυγκέλου και διαφόρων εκπροσωπών λαϊκών, εκφωνεί τον ενθρονιστήριο ή αλλιώς επιβατήριο λόγο του. Κλείνοντας για το θέμα της ενθρόνισης αξίζει να αναφέρουμε ότι οι επέτειοι της, τα λεγόμενα «ενθρονιστήρια», εορτάζονται κάθε χρόνο, όπως οι επέτειοι χειροτονίας και τα ονομαστήρια (ονομαστική εορτή) του Ιεράρχου.

Πέρα όμως από το τυπικό μέρος γύρω από την ενθρόνιση, εμάς μας ενδιαφέρει κυρίως το πνευματικό μέρος και εκκλησιολογικό που είναι και το ουσιαστικότερο. Με την ενθρόνιση τονίζεται ιδιαιτέρως τα εξής στοιχεία :

α) Ότι ο Μητροπολίτης είναι εις τύπον και τόπον Χριστού και αυτό σημαίνει ότι παύει να προσδιορίζεται με το επίθετό του, αλλά με τον τίτλο της Μητρόπολης που ποιμαίνει π.χ. ο Άγιος Χαλκίδος, ο Άγιος Ζακύνθου κτλ, με την έννοια όχι ότι είναι άγιος κάθε αυτό (και καθόλου απίθανο μπορεί και να είναι) αλλά με την έννοια ότι Αγία είναι η Μητρόπολη που καλείται να διακονήσει.

β) Ο Μητροπολίτης δεν είναι ένας θεσμός κοσμικός και είναι απλά ένας διοικητής που διοικεί τους Ιερείς και τα Μοναστήρια της επαρχίας του, κυρίως είναι ο Πατέρας που καλείται να μεριμνά και να φροντίζει για όλους και για όλα ως διάκονος, όπως έδειξε και ο Χριστός πλένοντας τα πόδια των μαθητών Του πριν τον Μυστικό Δείπνο.

γ) Κατά την ενθρόνιση φαίνεται καθαρά η βασική εκκλησιολογική αρχή όπου ο Επίσκοπος εκεί και η Εκκλησία και όλοι και όλα γύρω από τον Επίσκοπο πάντα ως εικόνα και τύπο του Χριστού. Επομένως στο πνεύμα σεβασμού και αγάπης οφείλουν όλοι υπακοή σε εκείνον και ο ίδιος οφείλει να εφαρμόζει στο ακέραιο ότι μας παρέδωσε ο ίδιος ο Χριστό στο Ιερό Ευαγγέλιο και η Παράδοση της Εκκλησίας μέσα από το πνεύμα  των Πατέρων της.

δ) Στην ενθρόνιση όπου όλοι μαζί κλήρος άρχοντες και λαός βρίσκονται μέσα στο Ναό του Θεού, δείχνει την σχέση συναλληλίας μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας και οι δύο από κοινού για το καλό και την πρόοδο Του Λαού Του Θεού. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς την παρουσία του λαού και εκείνος είναι εκεί για πει το Άξιος όχι με τα χείλη αλλά κυρίως με την καρδιά! Το ίδιο και ο Μητροπολίτης που ενθρονίζεται θα είναι αποτυχημένος αν έρθει ως Πατριός και όχι ως Πατέρας και κυρίως δεν φροντίσει να ενθρονιστεί κυρίως στις καρδιές του ποιμνίου του.

Τέλος ε) με την Ενθρόνιση η τοπική Εκκλησία περνάει πάντα σε μια νέα εποχή η οποία όμως αντλείται και δεν είναι αποκομμένη από το παρελθόν και τους προκατόχους του Μητροπολίτη που ενθρονίζεται και όλοι μαζί μέσω της αποστολικής διαδοχής φτάνουμε στους Αποστόλους και στον ίδιο τον Χριστό που ως ΜΕΓΑΣ Αρχιερεύς είναι αυτός που ενεργεί και μέσα από τον κάθε μητροπολίτη!

Ας είναι άξιοι όσοι ενθρονίζονται και να ακολουθούμε την ουσία και όχι τον τύπο! Αμήν!

axrhstou.blogspot.com

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://www.pemptousia.gr/2022/11/enthronisi-mitropolitou-mia-vasiki-ekklisiologiki-praktiki/

Αγ. Αμφιλόχιος Ικονίου (23 Νοεμβρίου)

 Ο Μεγάλος Καππαδόκης Πατέρας

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Ο 4ος μ. Χ. αιώνας θεωρείται ως ο χρυσός αιώνας της Θεολογίας της Εκκλησίας μας. Πρωταγωνιστές οι Καππαδόκες Πατέρες, οι οποίοι όχι μόνο σφράγισαν με τις προσωπικότητές του και το έργο τους την ταραγμένη εποχή τους, αλλά σημάδεψαν με το έργο τους την κατοπινή πορεία της ανθρωπότητας. Σε μια εποχή έντονων θεολογικών ζυμώσεων, απέτρεψαν τη νόθευση της γνήσιας εκκλησιαστικής παράδοσης και αποκρυστάλλωσαν τη σώζουσα αλήθεια της Εκκλησίας μας.

Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Αμφιλόχιος επίσκοπος Ικονίου, εφάμιλλος του Μ. Βασιλείου, του αγίου Γρηγορίου Νύσσης και του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Γεννήθηκε στην Καισάρεια το 344. Οι γονείς του ονομαζόταν Αμφιλόχιος και Λιβύη. Ήταν επίσης αδελφός της Θεοδοσίας, μητέρας της περίφημης διακόνισσας αγίας Ολυμπιάδας και εξάδελφος του αγίου Γρηγορίου του Ναζιανζηνού. Σπούδασε στις ονομαστές σχολές της Καισάρειας και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην Κωνσταντινούπολη από το 364 έως το 370.

Αλλά η βαθιά πίστη του στο Χριστό τον οδήγησε νωρίς στην απόφαση να αφιερωθεί στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Άφησε το επικερδές του επάγγελμα, ντύθηκε το μοναχικό ένδυμα και αποσύρθηκε στην έρημο Οζίζαλα της Καππαδοκίας για να ασκηθεί και να καθαρθεί με νηστεία, προσευχή αγρυπνία και δάκρυα. Εκεί έζησε τρία χρόνια, από το 370 έως το 373.

Το 373 κοιμήθηκε ο επίσκοπος Ικονίου Ιωάννης. Ο Αμφιλόχιος είδε ένα όραμα, με το οποίο καλούνταν από το Θεό να ποιμάνει την χηρεύουσα επισκοπή. Ο ταπεινός ασκητής όμως δεν αποδέχτηκε αρχικά την θεϊκή πρόσκληση, φοβούμενος ότι ήταν δαιμονική παγίδα. Ακολούθησε και δεύτερη οπτασία, όπου ένας άγγελος του διαμήνυσε τη θεία βουλή και για να τον πείσει, τον οδήγησε στο ναό να συμπροσευχηθούν. Εκεί συνάντησε επτά επισκόπους, των γύρω επισκοπών, οι οποίοι είχαν δει και αυτοί το ίδιο όραμα. Με την ψήφο όλων εκλέχτηκε και χειροτονήθηκε επίσκοπος Ικονίου το 373.

Η επισκοπική του διακονία υπήρξε θαυμαστή. Ποίμανε την τοπική Εκκλησία θεάρεστα. Με την ρητορική του δεινότητα κήρυττε συνεχώς και έτρεφε πνευματικά τα λογικά του πρόβατα που του εμπιστεύτηκε ο Θεός. Απέκτησε κύρος και φήμη ώστε του επέτρεπε να διευθετεί προβλήματα που ανέκυπταν και σε όμορες επισκοπές. Παρενέβαινε με πνεύμα διάκρισης και σοφίας διασφαλίζοντας την ειρήνη και ορθοτομώντας το λόγο της αληθείας. Ο φίλος του Μ. Βασίλειος σε επιστολή του φανερώνει τη λαμπρή ηθική και πνευματική φυσιογνωμία του Αμφιλοχίου. Τον παρακαλεί να παραστεί στην τιμητική γιορτή υπέρ των μαρτύρων της Καισαρείας, για να αποβεί αυτή σεμνότερη, διότι ο λαός της Καισαρείας τον αγαπά, όσο κανένα άλλο επίσκοπο.

Συντάσσει σπουδαία θεολογικά έργα, μέσω των οποίων εκφράζει την πίστη της Εκκλησίας και στηλιτεύει τις κακόδοξες διδασκαλίες, οι οποίες ήταν σε φοβερή έξαρση την εποχή εκείνη και ταλάνιζαν την Εκκλησία. Ιδιαιτέρως σε έξαρση ήταν η αίρεση του Αρείου, της οποία οι ψευδεπίσκοποι είχαν καταλάβει τις περισσότερες επισκοπές της Ανατολής, με την ανοχή και τη βοήθεια των αρειανόφρονων αυτοκρατόρων. Ο ίδιος ο Αμφιλόχιος υπέφερε τα πάνδεινα από τους διωγμούς των αρειανών της περιοχής του.

Την ίδια εποχή δύο εξίσου επικίνδυνοι αιρεσιάρχες ο Μακεδόνιος και ο Ευνόμιος έκαναν την εμφάνισή τους και απειλούσαν την αλήθεια της Εκκλησίας, με τις κατά του Αγίου Πνεύματος κακοδοξίες τους. Μετέβη ο Αμφιλόχιος στην Κωνσταντινούπολη, όπου έπεισε τον Μ. Θεοδόσιο να στηρίξει την Εκκλησία. Για το λόγο αυτό συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη το 381, στην οποία έλαβε μέρος και ο άγιος Αμφιλόχιος, μαζί με άλλους 149 θεοφόρους Πατέρες, στην οποία αποκρυσταλλώθηκε το ορθόδοξο δόγμα και συμπληρώθηκε το Σύμβολο της Πίστεως. Η συμβολή του αγίου Αμφιλοχίου υπήρξε καθοριστική στις εργασίες της Συνόδου, όπου ο θεοφόρος και μορφωμένος επίσκοπος κατόρθωσε να αποδείξει τις πλάνες των αιρεσιαρχών. Ως ευγνωμοσύνη προς αυτόν ο Θεοδόσιος αποφάσισε να κτίσει δύο περίλαμπρους ναούς στο Ικόνιο, το ναό της Αγίας Σοφίας και του Βαπτιστού Ιωάννου.

Ο Αμφιλόχιος επέστρεψε στην επισκοπή του όπου εργάστηκε δραστήρια, ξεριζώνοντας τις κακοδοξίες. Έζησε μια αγία ζωή και κοιμήθηκε ειρηνικά το 394. Η κηδεία του υπήρξε πάνδημη και η αγιότητά του δεν άργησε να φανεί με θαύματα που γινόταν στον χαριτόβρυτο τάφο του. Η μνήμη του εορτάζεται στις 23 Νοεμβρίου.

Ο άγιος Αμφιλόχιος έχει τη δική του συμβολή στην ανάπτυξη της Θεολογίας της Εκκλησίας μας, σε μια εποχή που ενδογενείς και εξωγενείς παράγοντες πάσχιζαν να νοθεύσουν τη γνήσια εκκλησιαστική παράδοση. Μαζί με τους φίλους του Μ. Βασίλειο και Γρηγόριο Νύσσης, καθώς και τον εξάδελφό του άγιο Γρηγόριο Θεολόγο, αποτελούν τις τέσσερις μεγάλες και μοναδικές χαρισματικές προσωπικότητες, οι οποίοι κλήθηκαν από το Θεό να θεμελιώσουν το ορθόδοξο δόγμα σε μια δύσκολη ιστορική περίοδο, διότι η αλήθεια της Εκκλησίας μας είναι συνώνυμη με τη σωτηρία. Εξέφρασαν με ακρίβεια την αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας, γι’ αυτό χαρακτηρίζονται ως θεοφόροι και χαρακτηρίζονται ως οι αυθεντίες της Θεολογίας μας.

Εκτός αυτού η συμβολή, τόσο του αγίου Αμφιλοχίου, όσο και των άλλων τριών Καππαδοκών Πατέρων, υπήρξε καθοριστική για την ομαλή μετάβαση της ανθρωπότητας από τον καταρρέοντα και ημιθανή αρχαίο κόσμο στη νέα εύρωστη χριστιανική εποχή. Μόνο αυτοί μπόρεσαν να διακρίνουν τις όποιες αξίες του παρελθόντος, τις εναρμόνισαν, τις ενέταξαν και τις διέσωσαν στο νέο πνευματικό μέγεθος, τον Χριστιανισμό και θεμελίωσαν έτσι τον απαράμιλλο ελληνοχριστιανικό πολιτισμό, τη βάση του συγχρόνου παγκόσμιου πολιτισμού. Αντίθετα μ’ αυτούς, άλλοι σύγχρονοί τους, όπως ο ανεδαφικός παγανιστής Ιουλιανός, προσκολλημένοι δουλικά στο νεκρό προχριστιανικό παρελθόν, δε μπόρεσαν να δουν τη ροή της ιστορίας, προβάλλοντας στείρα αντίσταση, με αποτέλεσμα την οικτρή αποτυχία τους και τον διαχρονικό στιγματισμό της ουτοπικής τους προσπάθειας!

ΠΗΓΗ:https://enromiosini.gr/category/biografies/

ΟΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ. ΕΝΑ ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ "St...

Ποιος ήταν ο Άγιος Ματθαίος ο Απόστολος και Ευαγγελιστής που τιμάται σήμερα;

Ποιος ήταν ο Άγιος Ματθαίος ο Απόστολος και Ευαγγελιστής που τιμάται σήμερα;: Σήμερα 16 Νοεμβρίου η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Ματθαίου. Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής...

Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος (16 Νοεμβρίου)

Ένας τελώνης Απόστολος και Ευαγγελιστής

Αλέξανδρος Χριστοδούλου, Θεολόγος

Στους καταλόγους των Δώδεκα μαθητών που αναγράφονται στη Καινή Διαθήκη αναφέρεται το όνομα Ματθαίος. Ο ίδιος έτσι ονομάζει τον εαυτό του στον κατάλογο των μαθητών που παραθέτει στο Ευαγγέλιό του (Ματθ. 10, 3) αλλά και στη διήγηση της κλήσεως του στο αποστολικό αξίωμα.

Στη διήγηση της κλήσεως κάνει λόγο για ένα άνθρωπο που κάθεται στο τελώνιο και γι’ αυτό  ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του «Ματθαίος ο τελώνης». Αυτός ο τελώνης στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο ονομάζεται «Λευΐς ο του Αλφαίου» ( Μαρκ. 2,14) ενώ ο Λουκάς αναφέρει μόνο « Λευΐς» (Λουκ. 5, 27). Πρέπει να πούμε ότι στους καταλόγους των μαθητών αναφέρεται και ο απόστολος Ιάκωβος ως υιός του Αλφαίου, αλλά δεν ήταν αδελφός του Αποστ. Ματθαίου. Αν ήταν θα αναφερόταν μέσα στα ευαγγέλια, όπως συμβαίνει με τους άλλους αποστόλους που ήσαν αδέλφια π.χ. Ανδρέας και Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης.

Ο τελώνης Ματθαίος και ο Λευΐς είναι το ίδιο πρόσωπο. Το όνομα Ματθαίος που το πήρε μετά τή κλήση του από τον Χριστό, σημαίνει Θεόδωρος ή Θεοδώρητος δηλ. αυτός που είναι δώρο Θεού. Είναι σύντμηση του ονόματος Ματθανίας, όπως σύντμηση του ονόματος Ματθαίος είναι το όνομα Ματθίας. Ο Τατιανός στο Ματθ. 10, 3 παραθέτει την προσθήκη «ο και Λεββαίος». Δεν γνωρίζομε πότε και γιατί ο Κύριος του έδωσε αυτό το όνομα, με το οποίο ήταν πλέον γνωστός στην Εκκλησία, όταν έγραφε το Ευαγγέλιο του. Οι δύο άλλοι ευαγγελιστές,  Μάρκος και Λουκάς από σεβασμό προς τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Ματθαίο, δεν αναφέρουν το επάγγελμα του διότι ο τελώνης ήταν μισητό πρόσωπο.

Ο ίδιος όμως αναφέρει ότι ο Κύριος «είδεν άνθρωπον καθήμενον επί το τελώνιον, Ματθαίον λεγόμενον» (Ματθ. θ, 9), άνθρωπο δηλ. γνωστό με το όνομα Ματθαίος. Όπως αναφέρει  ο ιερός Χρυσόστομος: «Άξιον και του αποστόλου θαυμάσαι την φιλοσοφίαν, πως ουκ αποκρύπτει αυτού τον έμπροσθεν βίον, αλλά και το όνομα τίθησι, των άλλων κρυψάντων αυτό προσηγορία ετέρα». Δεν αρνείται τη προηγούμενη ζωή του ο απόστολος, ομολογεί την αλλαγή του μετά την κλήση του. Αυτό φανερώνει την ταπείνωσή του.

Ο Απ. Ματθαίος κατοικούσε στην Καπερναούμ, πόλη που ανήκε στη δικαιοδοσία του Ηρώδη. Ο ίδιος ως υπάλληλος θα ανήκε στην υπηρεσία κάποιου επιχειρηματία, που εξαγόραζε από τους Ρωμαίους την είσπραξη των φόρων της πόλεως ή και ολόκληρης της περιφέρειας. Γνώριζε δε ασφαλώς την αραμαϊκή γλώσσα, που μιλούσαν οι Ιουδαίοι αλλά και την ελληνική.

Στην κλήση του Κυρίου «ακολούθει μοι», υπάκουσε αμέσως και χωρίς δισταγμό εγκατέλειψε τα πάντα. Αυτό σημαίνει ότι γνώριζε και σεβόταν τον Κύριο. Ανήκε και αυτός στους τελώνες, που πλησίαζε ο Κύριος και που οι Φαρισαίοι για να τον κατηγορήσουν τον χαρακτήριζαν  «φίλος των τελωνών» (Λουκ. 7, 35. 15, 1). Ο Ματθαίος πρέπει να ήταν πλούσιος. Αυτό φαίνεται από το ότι είχε δικό του σπίτι. Σ’ αυτό για να πανηγυρίσει το γεγονός της κλήσεως του και την εγκατάλειψη του επαγγέλματός του παραθέτει γεύμα αποχαιρετιστήριο στο οποίο κάλεσε πάρα πολλούς ανθρώπους. Δεν φαίνεται από τα ευαγγέλια ότι γνώριζε ή ανήκε στον κύκλο των μαθητών του Ιωάννου του Προδρόμου, όπως άλλοι μαθητές.

Μετά την κλήση του παραμένει αφανής μέσα στον κύκλο των μαθητών. Και όταν ζούσε ο Κύριος αλλά και μετά την Ανάσταση. Δεν αναφέρεται πουθενά μέσα στη Κ. Δ το όνομά του. Αυτή η αφάνεια μαρτυρεί ασφαλώς την ταπεινοφροσύνη του. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς μας δίνει πληροφορίες για την αυστηρή ασκητική ζωή του. «Ματθαίος μεν ουν απόστολος σπερμάτων και ακροδρύων και λαχάνων άνευ κρεών μετελάμβανεν». Καρποί και λαχανικά ήταν η τροφή του, απείχε δε από κρέας.

Μετά την Ανάσταση του Κυρίου ο Ματθαίος, όπως αναφέρουν οι Κλήμης, Ευσέβιος και Ειρηναίος, κηρύττει τον Χριστό, περίπου για οκτώ χρόνια, στους Εβραίους. Εδώ γράφει μεταξύ 60-66 μ. Χ. το Ευαγγέλιο του στην αραμαϊκή γλώσσα, που το μετάφρασε ο ίδιος ή κάποιος άλλος αποστολικός άνδρας αργότερα στα ελληνικά. Σ’ αυτό περιλαμβάνονται οι αφηγήσεις γεγονότων της ζωής του Κυρίου, αλλά και διδασκαλίες που χρησιμοποιούσε στις κατηχήσεις του. «Το κατά Ματθαίον ευαγγέλιον πρός Ιουδαίους εγράφη», αναφέρει πρώτος ο Ειρηναίος, εννοώντας ως παραλήπτες τους Εβραίους που έγιναν χριστιανοί ή όπως αναφέρει ο Ωριγένης «τοις από Ιουδαϊσμού πιστεύσασι».

Σκοπός της συγγραφής του Ευαγγελίου από τον Απ. Ματθαίο ήταν να φανερώσει ότι ο Χριστός καταγόταν «εκ σπέρματος Δαβίδ» γι’ αυτό και αρχίζει την αφήγηση του με τη Γέννησή Του. Όπως λέει ο Ι. Χρυσόστομος ο Ματθαίος «ουδέν πλέον εζήτησε δείξαι ή ότι από Αβραάμ και Δαβίδ ην…ουδέν γαρ ούτως ανέπαυε τον Ιουδαίον, ως το μαθείν αυτόν ότι του Αβραάμ και Δαβίδ έκγονος ην ο Χριστός». Γι’ αυτό εκλέγει κύρια γεγονότα της ζωής του Κυρίου, συλλέγει λόγους του και τα τοποθετεί με τρόπο, ώστε να ανταποκρίνονται στην απόδειξη της θέσεως, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Μεσσίας που προαναγγέλθηκε στους Ιουδαίους. Με τη παράθεση δε των προφητειών της Π.Δ φανερώνει ότι εκπληρώθηκαν στο πρόσωπο του Χριστού.

Για την μετέπειτα δράση του όσα παραδίδονται δεν μπορούμε να τα θεωρήσουμε ακριβή και ιστορικά. Ο Ρουφίνος, ο Γρηγόριος ο Μέγας και ο εκκλησιαστικός ιστορικός Σωκράτης αναφέρουν ότι πήγε στην Αιθιοπία. Ο Παυλίνος Νώλης αναφέρει ότι επέστρεψε στο Χριστό τους ειδωλολάτρες Πάρθους, όπως δε αναφέρει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης «ύστερον ετελειώθη διά του πυρός υπό των απίστων» στην Ιεράπολη της Συρίας. Αυτό φανερώνει και το δίστιχο του συναξαριστή: « Σώζεις Ιησού και τελώνας· σοι χάρις». Ούτω βοά Ματθαίος εκ πυρός μέσου». Δηλ. «Σώζεις, Ιησού και τελώνες· σ’ Εσένα ανήκει η χάρη». Έτσι φωνάζει ο Ματθαίος βρισκόμενος στο μέσο της φωτιάς.

Ταις του σου Αποστόλου πρεσβείαις ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.

(Α. Χριστοδούλου, Θεολόγος)

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr/2021/11/o-apostolos-ke-evangelistis-mattheo/

Αγνή Παρθένε! ... από Ινδούς του Μπαχρέϊν

Μουσικά Κείμενα (Κυριακή ΚΑ΄, Ζ΄ Λουκά) Δοξολογία, μέλος Εμμανουήλ Φαρλέκα, Ήχος Δ΄ (Άγια) – Β΄ Στάση Τυπικών, Ήχος Δ΄ (λέγετος)

Μουσικά Κείμενα (Κυριακή ΚΑ΄, Ζ΄ Λουκά) Δοξολογία, μέλος Εμμανουήλ Φαρλέκα, Ήχος Δ΄ (Άγια) – Β΄ Στάση Τυπικών, Ήχος Δ΄ (λέγετος): Μουσικά Κείμενα (Κυριακή ΚΑ΄, Ζ΄ Λουκά) Δοξολογία, μέλος Εμμανουήλ Φαρλέκα, Ήχος Δ΄ (Άγια). Ψάλλει η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία - Β΄ Στάση Τυπικών, Ήχος Δ΄ (λέγετος). Ψάλλουν Βατοπαιδινοί Πατέρες.

Απρογραμμάτιστο (Unplanned): Ολόκληρη η ταινία για τις εκτρώσεις με ελληνικούς υποτίτλους

Απρογραμμάτιστο (Unplanned): Ολόκληρη η ταινία για τις εκτρώσεις με ελληνικούς υποτίτλους: ο Unplanned είναι η πιο σημαντική ταινία, για το πιο αμφιλεγόμενο θέμα της εποχής μας, τις αμβλώσεις. Σε όποια πλευρά του φράχτη κι αν βρίσκεστε, το ταξίδι της Abby, στην ταινία αυτή, κανέναν δεν θα αφήσει ασυγκίνητο.

Βιβλία στην ελληνική γλώσσα γίνονται ανάρπαστα στην «καρδιά» της Χάγης

Βιβλία στην ελληνική γλώσσα γίνονται ανάρπαστα στην «καρδιά» της Χάγης: Το ζευγάρι που μόλις πέρασε τις πόρτες του γραφικού βιβλιοπωλείου στην οδό Noordiende 98, στο κέντρο της Χάγης, μιλάει άπταιστα...

Μαρίνος Μητραλέξης :

Ο χειριστής-θρύλος της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας

Στις 2 Νοεμβρίου 1940, ενεργώντας με παραδειγματική αυταπάρνηση και προβαίνοντας σε μια πράξη αυτοθυσίας, ο υποσμηναγός Μαρίνος Μητραλέξης, μετά την εξάντληση των πυρομαχικών του, προέβη σε εμβολισμό του αντιπάλου, κρούοντας με την έλικα του αεροσκάφους του το ουραίο πηδάλιο ενός ιταλικού βομβαρδιστικού.

 

Τις πρώτες μόλις ημέρες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, στις 2 Νοεμβρίου 1940, έξι καταδιωκτικά αεροσκάφη PZL P.24 της 22ης Μοίρας Διώξεως (έδρα της, η Μεγάλη Μίκρα) της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας εμπλέκονται σε αερομαχία πάνω από την περιοχή του Λαγκαδά με δεκαπέντε ιταλικά βομβαρδιστικά Cant Ζ.1007 bis Alcione, που κατευθύνονται προς τη Θεσσαλονίκη συνοδεία επτά καταδιωκτικών.

Από την άποψη των αριθμών η μάχη είναι άνιση, και η μόνη βοήθεια που λαμβάνουν τα λιγοστά ελληνικά καταδιωκτικά είναι τα πυρά των παρατεταγμένων στο Λαγκαδά ελληνικών αντιαεροπορικών πυροβόλων. 

Ενεργώντας με παραδειγματική αυταπάρνηση και προβαίνοντας σε μια πράξη αυτοθυσίας, ο χειριστής ενός εκ των ελληνικών αεροσκαφών, ο υποσμηναγός Μαρίνος Μητραλέξης, μετά την εξάντληση των πυρομαχικών του, προβαίνει σε εμβολισμό του αντιπάλου, κρούοντας με την έλικα του αεροσκάφους του το ουραίο πηδάλιο ενός τρικινητήριου ιταλικού βομβαρδιστικού. 

Το ιταλικό αεροσκάφος εισέρχεται σε περιδίνηση και συντρίβεται στο έδαφος, με αποτέλεσμα το θάνατο του ιταλού χειριστή. 

Ο Μητραλέξης πραγματοποιεί αναγκαστική προσγείωση (με στρεβλωμένη την έλικά του) κοντά στο καταρριφθέν ιταλικό αεροσκάφος.

Εκεί, αφού πρώτα απένειμε στρατιωτικό χαιρετισμό, ο Μητραλέξης, προτάσσοντας το περίστροφό του, συλλαμβάνει τα τέσσερα διασωθέντα μέλη του πληρώματος του ιταλικού βομβαρδιστικού (είχαν προλάβει να κάνουν χρήση των αλεξιπτώτων τους), τα επιβιβάζει σε όχημα της Χωροφυλακής και τα παραδίδει στη Στρατιωτική Διοίκηση Θεσσαλονίκης. 

Το προαναφερθέν περιστατικό, που κατέστη ευρέως γνωστό μέσω του ελληνικού και του ξένου Τύπου της εποχής εκείνης, ενίσχυσε σε πολύ σημαντικό βαθμό το φρόνημα και το θάρρος των στελεχών της Πολεμικής Αεροπορίας και, εν γένει, των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.

Ο Μητραλέξης τιμήθηκε για την παράτολμη πράξη του με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας.

Ποιος ήταν ο Μαρίνος Μητραλέξης

Ο Μαρίνος Δ. Μητραλέξης γεννήθηκε το 1916 στο χωριό Μίλα Μεσσηνίας.

Εισήλθε στη Σχολή Αεροπορίας, από την οποία αποφοίτησε τον Αύγουστο του 1938 με το βαθμό του ανθυποσμηναγού και πτυχίο χειριστή. 

Ο Μητραλέξης στο αεροδρόμιο Ελληνικού το 1941

Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες και υπηρεσίες της Αεροπορίας και διακρίθηκε σε όλα τα πεδία μάχης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Μέση Ανατολή.

Ο Μητραλέξης σκοτώθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1948 κατά την εκτέλεση αναγνωριστικής αποστολής στο Αιγαίο, όταν το αεροσκάφος Airspeed AS.10 Oxford στο οποίο επέβαινε, μαζί με τον αντισμήναρχο Δημοσθένη Πολίτη και τον επισμηναγό Δημήτριο Γαλανάκο, κατέπεσε λόγω βλάβης του ενός κινητήρα στη θαλάσσια περιοχή της Τήνου και βυθίστηκε.

Στον Μητραλέξη αποδόθηκαν πολλές διακρίσεις για τη δράση του από το 1940 έως το 1945, ενώ μετά θάνατον τού απονεμήθηκε ο βαθμός του αντισμηνάρχου. 

Μίλα Μεσσηνίας, το μνημείο του αντισμηνάρχου Μητραλέξη  

*Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο παρόν άρθρο προέρχονται στο σύνολό τους από το διαδικτυακό τόπο του Πανελληνίου Συλλόγου Οικογενειών Πεσόντων Αεροπόρων (pasoipa.org.gr).

ΠΗΓΗ:https://enromiosini.gr/arthrografia/marinos-mitralexis1/

Η Μεγάλη Είσοδος και ...

..... το Σύμβολο της πίστεως

                                   Μεγάλη Είσοδος.

                                 (Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας
Ερμηνεία της θείας Λειτουργίας
Σε μετάφραση

Συνέχεια από εδώ: http://www.pemptousia.gr/?p=356236

 

Μεγάλη Είσοδος

Σε λίγο ο λειτουργός θα προχωρήσει πλέον στη θυσία, και πρέπει τα δώρα που πρόκειται να θυσιαστούν, να τοποθετηθούν στην αγία Τράπεζα. Για αυτό έρχεται τώρα στην Πρόθεση, παίρνει τα τίμια δώρα, τα κρατάει στο ύψος του κεφαλιού του και βγαίνει από το Ιερό.

Προχωρώντας με πολλή κοσμιότητα και με βήμα αργό, τα περιφέρει στο ναό, ανάμεσα στο πλήθος, συνοδευόμενος από λαμπάδες και θυμιάματα. Τελικά εισέρχεται στο θυσιαστήριο και τα αποθέτει στην αγία Τράπεζα.

Στο πέρασμα του ιερέα οι πιστοί ψάλλουν και προσκυνούν με κάθε σεβασμό παρακαλώντας να τους μνημονεύει την ώρα που θα προσφέρει στο Θεό τα τίμια δώρα. Γιατί ξέρουν πως δεν υπάρχει αποτελεσματικότερη ικεσία από τούτη τη φρικτή θυσία, που καθάρισε δωρεάν όλες τις αμαρτίες του κόσμου (Χαρακτηριστικό λειτουργικό στοιχείο της Μεγάλης Εισόδου είναι ο Χερουβικός Ύμνος, που ψάλλεται σε αργό μέλος από το χορό: «Οι τα Χερουβίμ μυστικώς εικονίζοντες και τη ζωοποιώ Τριάδι τον τρισάγιον ύμνον προσάδοντες, πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν, ως τον βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι, ταίς αγγελικαίς αοράτως δορυφορούμενον τάξεσιν. Αλληλούια».
Δηλαδή: «Εμείς που μυστικά εικονίζουμε τα Χερουβείμ και ψάλλουμε στη ζωοποιό Τριάδα τον τρισάγιο ύμνο, ας αφήσουμε κάθε βιοτική μέριμνα, για να υποδεχθούμε τον Βασιλιά των όλων, που αόρατα συνοδεύεται από τα αγγελικά τάγματα. Αλληλούια»).

Η μεγάλη Είσοδος συμβολίζει την πορεία του Χριστού προς την Ιερουσαλήμ, όπου έπρεπε να θυσιαστεί. Καθισμένος τότε πάνω σε ζώο, έμπαινε στην Αγία Πόλη, συνοδευόμενος και υμνούμενος από τα πλήθη.

 

Σύμβολο της πίστεως

Ο ιερέας καλεί τώρα τους πιστούς να προσευχηθούν «υπέρ των προτεθέντων τιμίων δώρων»: «Ας παρακαλέσουμε τον Θεό να αγιαστούν τα τίμια δώρα που είναι μπροστά μας, ώστε να εκπληρωθεί έτσι ο αρχικός μας σκοπός».

Ύστερα, αφού προσθέσει και άλλες αιτήσεις, παρακινεί όλους να έχουν μεταξύ τους ειρήνη («Ειρήνη πάσι») και αγάπη («Αγαπήσωμεν αλλήλους…»).

Κι επειδή τη μεταξύ μας αγάπη ακολουθεί η αγάπη στο Θεό και η τέλεια και ζωντανή μας πίστη σ’ Αυτόν, γι’ αυτό, αμέσως μετά ομολογούμε τον αληθινό Θεό: «Πατέρα, Υιόν και άγιον Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον».

«Τας θύρας, τας θύρας· εν σοφία πρόσχωμεν», συμπληρώνει ο λειτουργός. Μ’ αυτό θέλει να πεί: «Ανοίξτε διάπλατα όλες τις πόρτες, δηλαδή τα στόματα και τα αυτιά σας, στην αληθινή σοφία, δηλαδή σε όσα υψηλά μάθατε και πιστεύετε για το Θεό. Αυτά συνεχώς να λέτε και να ακούτε, και μάλιστα με ζήλο και προσοχή».

Τότε οι πιστοί απαγγέλλουν δυνατά το Σύμβολο της Πίστεως («Πιστεύω εις έναν Θεόν…»).

 

Από τη σειρά των φυλλαδίων «Η φωνή των Πατέρων» της Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής.

ΠΗΓΗ:https://www.pemptousia.gr/2022/10/i-megali-isodos-ke-to-simvolo-tis-pisteos/

28η Οκτωβρίου 1940!!!

Η Εορτη της 28ης Οκτωβρίου 1940

Την Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου, η Πάτμος τίμησε την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 1940, με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια. Μετά την τέλεση της Δοξολογίας στο Μοναστήρι μας, στο Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, τον πανηγυρικό της ημέρας εξεφώνησε ο  καθηγητής- Χημικός  του Γενικού Λυκείου Πάτμου κ. Φίλιππος Ζαχαρίου, Πάτμιος, τον οποίο και ευχαριστώ θερμά για την αποστολή του κειμένου του, ώστε νά δημοσιευθεί στον "ΠΑΤΜΙΟ".

     «Των εθνών η μεγαλοσύνη δε μετριέται με το στρέμμα. 

                         Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα».

Πανοσιολογιότατε άγιε καθηγούμενε

Σεβαστοί πατέρες

Κύριε Δήμαρχε

Κύριε διοικητά του Τάγματος Εθνοφυλακής

Κύριε Διοικητά του Αστ. Τμήματος

Κύριε Λιμενάρχα

Κυρίες και κύριοι δημοτικοί σύμβουλοι

Κυρίες και κύριοι εκπρόσωποι της εκπαιδευτικής κοινότητας

Αγαπητοί μαθητές – Αγαπητές μαθήτριες 

Κυρίες και κύριοι

Λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι σε αφανισμό.

Πικρός ο λόγος και πολλές φορές επαληθεύτηκε ιστορικά.

Τούτος ο λαός πάντα τιμά τις μνήμες του. Τιμά τις ιστορικές του πράξεις με συνέπεια, γνώση και ευθύνη.

Έτσι τιμά και την 28η Οκτωβρίου 1940 που πέρασε και αυτή στη διαδικασία της ιστορίας, αφού πρώτα «πέρασε από τη μνήμη στην καρδιά».

Όχι βέβαια γιατί κύλισε πολύ καιρός από τότε. Τα 82 χρόνια είναι λίγα για ιστορική περίοδο. Αν τα δούμε όμως με ιστορικό πρίσμα συγκεντρώνουν πολύπλευρο ενδιαφέρον και σημαίνουσα βαρύτητα. Κάτι περισσότερο. Φορτωμένα από τραγικές περιπέτειες, εξάρσεις και πτώσεις, μοιάζουν με κακοτράχαλο δρόμο. Περγαμηνή εθνική για ανίχνεμα και σωφρονισμό.

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες εξαίρεται το ιστορικό αυτό κατόρθωμα.

Πολλοί μας είπαν, θα μας πουν, για πρόσωπα, ημερομηνίες, χώρους. Ένα σωρό λεπτομέρειες, που πνίγουν θαρρώ την ουσία και το νόημα της 28η Οκτωβρίου,   Πίνδος, Μοράβα, Τεπελένι, έγιναν λέξεις – σήματα. Λέξεις – σύμβολα. Με κορυφαία τη συμπυκνωμένη άρνηση υποταγής στο φασισμό το περήφανο ΟΧΙ.

Όμως ας στρέψουμε την προσοχή μας πιο βαθιά. Στο βαθύτερο νόημα της 28η Οκτωβρίου 1940. Για αυτή την ημερομηνία πιστεύω ότι είναι κρίσιμο εμβαθύνοντας στο νόημα να οδεύσουμε προς την καρδιά του γεγονότος. Γιατί σαν διδασκόμαστε από τα περασμένα «γινόμαστε και ‘μεις Έθνος» όπως είπε και ο Μακρυγιάννης.

Βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα στο έτος 2022 έχουν ήδη περάσει 82 ολόκληρα χρόνια από εκείνη την πολύ ιδιαίτερη, αποφράδα και συνάμα ένδοξη στιγμή της Ιστορίας μας. Εμείς, όλα αυτά τα χρόνια, γιορτάζουμε και τιμούμε αυτήν την επέτειο. Την τιμούμε και κρατάμε το πνεύμα εκείνων των γεγονότων ζωντανό. Ας το κάνουμε και φέτος λοιπόν, διεγείροντας το συναίσθημα  και ξυπνώντας τη μνήμη. Και για να το καταλάβουν τα παιδιά μας: ας χαρούμε, ας λυπηθούμε, ας θυμώσουμε, ας συγκινηθούμε, ας θυμηθούμε.

Η σημερινή επέτειος γιορτάζεται για δύο λόγους, που, στην ουσία, είναι ένας.

Ο πρώτος λόγος είναι για να μάθουμε ποιοι είμαστε. Τι έχουμε κάνει. Ποια είναι η Ιστορία μας. Η ζωντανή μας Ιστορία.

Ο δεύτερος λόγος είναι για να μην ξεχάσουμε. Να μην ξεχάσουμε τι έκαναν για μας οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας κι έτσι να τους τιμήσουμε.

Όλα λοιπόν ξεκίνησαν με ένα βροντερό ΟΧΙ στους Ιταλούς.

ΟΧΙ δε θα μπείτε στη χώρα μας!

ΟΧΙ δεν είμαστε ανυπεράσπιστοι!

ΟΧΙ δεν σας φοβόμαστε!

Έτσι πάνω ψηλά, στα βουνά της Ηπείρου, στο αφόρητο κρύο, στις κακουχίες, πολλές φορές με πείνα και κρυοπαγήματα, οι στρατιώτες, οι απλοί δηλαδή άνθρωποι που είχαν αφήσει τις δουλειές και τις οικογένειές τους, για να μην μπει το κακό στη χώρα μας, έδωσαν ό,τι πιο πολύτιμο είχαν για τα παιδιά τους, για εμάς: Την ίδια τους τη ζωή. Ας το σκεφτούμε λίγο. Και νίκησαν.

Κανείς δεν το πίστευε. Οι Έλληνες νίκησαν. Κανείς δεν το πίστευε. Κι όμως οι μικροί και φτωχοί Έλληνες νίκησαν. Όλος ο πλανήτης κράτησε την ανάσα του. Οι Έλληνες νίκησαν. Αυτό είναι το Έπος του ’40.

Όμως ένας μικρός λαός πόσο μπορεί, αλήθεια, να αντισταθεί. Μετά τους Ιταλούς ήρθαν οι Γερμανοί. Οι στρατιώτες μας, που είχαν χύσει ήδη τόσο αίμα, μάζεψαν τις δυνάμεις τους και τα έβαλαν και μ’ αυτόν τον τρομερό εχθρό. Και κράτησαν. Λίγο. Αλλά κράτησαν. Κι ύστερα αυτός ο απαίσιος εχθρός μπήκε στην Ελλάδα μας. Έτσι άρχισε η πιο σκοτεινή, η πιο απαίσια εποχή των τελευταίων χρόνων. Αυτή, που τη λέμε Κατοχή.

Τι σημαίνει όμως αυτή η άσχημη λέξη;

Σημαίνει κάποιος να μπαίνει με τη βία στα σπίτια μας και να κάνει ό,τι θέλει, όπως θέλει, όποτε το θέλει.

Σημαίνει άνθρωποι χωρίς φαγητό και σκελετωμένα παιδάκια στους δρόμους.

Σημαίνει η χώρα σου να μην είναι η χώρα σου αλλά να την κάνει ό,τι νομίζει κάποιος άλλος, ένας ξένος.

Σημαίνει στα μυαλά και στις καρδιές των ανθρώπων να ζει μόνον ο φόβος. Ποιος άραγε θέλει να ζει έτσι;

Αυτός ο φόβος όμως δεν γονάτισε κανέναν Έλληνα. Απεναντίας. Γέννησε την Αντίσταση.

Οι Έλληνες άρχισαν να πολεμούν από σπίτι σε σπίτι, από γειτονιά σε γειτονιά, από χωριό σε χωριό,. Αυτό είναι η Αντίσταση.

Άρχισε να βοηθά ο ένας τον άλλο, με λίγο φαγητό, με λίγα φάρμακα, με ό,τι είχε ο καθένας. Αυτό είναι η Αντίσταση.

Ακόμη, όσοι φοβούνταν λιγότερο έδιωχναν τον φόβο αυτών που φοβούνταν περισσότερο. Έτσι η αξιοπρέπεια, η υπερηφάνεια και το θάρρος ξανάρχισαν να μπαίνουν στις καρδιές των ανθρώπων. Λίγο – λίγο στην αρχή και σαν ποτάμι φουσκωμένο μετά. Αυτό είναι η Αντίσταση.

Αν πρέπει να μείνει κάτι σε όλους εμάς, αν κάτι πρέπει να προτείνουμε στα παιδιά μας είναι τούτο: ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. Να μάθουμε να αντιστεκόμαστε στο άδικο, στην ευκολία του βολέματος, στους κάθε λογής συμβιβασμούς που μας επιβάλλουν οι περιστασιακά δυνατοί, στην κακή παγκοσμιοποίηση που κοιτά  να ισοπεδώσει τα πάντα, που θέλει να αλλάξει βιβλία ιστορίας για να μην υπάρχει στους νέους εθνική συνείδηση και αντίσταση στην κάθε είδους σκλαβιά.

Έτσι όπως τότε που επιτέλους μετά από θυσίες ήρθε η ευλογημένη, η άγια μέρα, που οι κατακτητές, Γερμανοί, Ιταλοί και Βούλγαροι, έφυγαν τρέχοντας και μας άδειασαν τη γωνιά!

Θάλασσες οι Έλληνες στους δρόμους! Με μια λέξη όλοι στο στόμα: Ελευθερία! Ελευθερία! Και όλοι φίλοι και όλοι αδέρφια!

Και επιτέλους στην Ιερή μας Ακρόπολη αλλά και σε κάθε βράχο και κάμπο της Ελλάδας μας, ξανά η γαλανόλευκή μας! Αυτό λέγεται: Απελευθέρωση.

Το Έπος του ’40, η Κατοχή, και η Αντίσταση κράτησαν 4 μόνο χρόνια. Αλλά ένα σας λέω: Θα τα θυμόμαστε, πρέπει να τα θυμόμαστε  αιώνια.

Ο αγώνας των Ελλήνων κατά των ξενόφερτων εισβολέων είναι οδηγός για μελλούμενα παραδείγματα. Για ενότητα και πάλη. Σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται ενότητα και αγώνας ειρηνικός. Φιλιωμένοι και μονιασμένοι μπορούμε να χτίζουμε ατάραχα και άφοβα όχι κάστρα απομόνωσης αλλά σπίτια ανοιχτά για να καλοδεχόμαστε φίλους, γείτονες, αδερφούς,… Οι Έλληνες το 1940 αγωνίστηκαν για δύο πράγματα:

·       Την προάσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και

·       Την  αποφυγή της υποταγής και της ξένης εξάρτησης.

Αγαθά για τα οποία τυραννήθηκαν (πληγώθηκαν, πόνεσαν, ξεπάγιασαν,…) έδωσαν το αίμα τους ποτίζοντας με αυτό το δέντρο της ελευθερίας.

Τα ίδια ιδανικά παλεύουμε και σήμερα. Τα ίδια  ιδανικά οδηγούν και την εξωτερική μας πολιτική :

·       Ούτε σπιθαμή ελληνικού εδάφους σε κανένα

·       Όχι σε κάθε μορφής υποταγή

Μόνο ανιστόρητοι και ιδιοτελείς θέλουν να ξεχνούν. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο «οι αγώνες των Ελλήνων οδηγούν σε μια Ελλάδα:

·       Εθνικά περήφανη

·       Κοινωνικά δίκαιη και

·       Ισόρροπα ανεπτυγμένη

Για να πούμε ότι απέδωσαν καρπούς οι αγώνες.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα αναγκαίο για να συνειδητοποιήσει κανείς την ιστορική αποστολή των Ελλήνων είναι και το αδούλωτο φρόνημα τους. Θα μπορούσαμε να πούμε πως στα βάθη της ψυχής τους  οι έλληνες έχουν κάτι που παντοτινά τους εμποδίζει να γίνουν ένα με αυτόν που προσπαθεί να τους υποτάξει. Συνειδητοποιούν τις αρετές και τα ιδανικά και αντιδρούν στον κίνδυνο υποταγής.

Επειδή όμως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Έλληνες δεν είναι άμοιροι σφαλμάτων. Υπάρχουν και ιστορικές στιγμές που χαρακτηρίζονται μελανές στην ιστορία μας, αλλά οι αρετές του γένους μέχρι σήμερα υπερκαλύπτουν τα σφάλματα τους. Οι Έλληνες είναι πάντα πρόθυμοι να δώσουν το χέρι ακόμα και στους άλλοτε εχθρούς τους προκειμένου να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ενός καλύτερου κόσμου ειρηνικού και πολιτισμένου.

Η σύγχρονη ιστορία είναι μάθημα συμπεριφοράς μέσα στην παγκόσμια πολιτική κονίστρα και γι’αυτό δεν πρέπει να αρκούμαστε μόνο στην επιβίωση του έθνους μας αλλά και στην ανάδειξη του ως έθνος που θα έχει προσφέρει στον πολιτισμό ανάλογα με την ιστορία του. Έτσι ο λαός μας θα γίνεται παράδειγμα για τους άλλους όπως και τότε (το 1940) που με τη στάση του έδινε θάρρος, ενθουσιασμό, ελπίδα και πορεία δράσης στους υποταγμένους και φοβισμένους  στον άξονα λαούς. Σήμερα  ας γίνουμε παράδειγμα ώστε να γίνουν πραγματικότητα δύο φράσεις που ως τώρα μόνο ευχές είναι:

Ποτέ πια πόλεμος!!!

Παντοτινή Ειρήνη στους Λαούς!!!

Σας ευχαριστώ!

 

«Άξιον εστίν», Μ. Χατζηαθανασίου, Ήχος γ΄ (Γερ. Δαμασκηνός Νεοσκητιώτης) 👍🔔

Χερουβικό Ήχος Γ΄, Θεοδώρου Φωκαέως - Καρακαλλινοί Πατέρες | Μελίσματα Ψ...

Άξιον εστίν / Πέτρου Βυζαντίου ήχος Γ΄/ Λεωνίδας Αστέρης ( μουσικό κείμ...

Πως μη θαυμάσωμεν, Δανιήλ Πρωτοψάλτου, Ήχος Γ΄ - π. Κωνσταντίνος Δεληχρή...

"Ὁ Βαγγέλης"!

Ὁ ἀείμνηστος Εὐάγγελος Κουλιανός, στό μέτωπο του 1940!

Ὁ "Βαγγέλης", ὅπως χαραχτηριστίκα τόν ἀποκαλούσαμε, δέν ἦταν Πάτμιος, ἀλλά ἀγάπησε τό Νησί μας πάρα πολύ. Νυμφεύθηκε τήν ἀείμνηστη σύζυγό του Μαρία, ἀνηψιά τοῦ Ἀρχιμανδρίτη κυροῦ Συμεών Ρεβίθη, καί ἔτσι ἡ Πάτμος ἦταν ἡ δεύτερη Πατρίδα του.  Ἀξιαγάπητος, πάντοτε μέ τά ἀστεῖα του, μέ τά Γαλλικά του καί τήν ἀπέραντη καλωσύνη του. Κάθε βράδυ "ἠποσπέριζε" στήν ἀγαπημένη του Λόζα στή Χώρα.

Νάξιοι Μελιστές: Ψαλτικό Κυριακοδρόμιο! Κυριακή E΄ Λουκά! 30.10.2022!

Νάξιοι Μελιστές: Ψαλτικό Κυριακοδρόμιο! Κυριακή E΄ Λουκά! 30.10.2022!: Οι Ακολουθίες τού Εσπερινού, του Όρθρου και τής Θείας Λειτουργίας   τής Κυριακής  E΄ Λουκά,  σε παρασημαντική. Επιλογή, Επιμέλεια και Στοιχε...