"Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΑΡΧΙΑΣ"

 "Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΑΡΧΙΑΣ" 

Δοξαστικο αινων της Κυριακής της Σαμαρειτιδος.

Ἠχος πλ. β΄

ΤΣΑΜΚΙΡΑΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος

                Η συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα, 

του Γεωργ. Ι. Μαντζαρίδη

Η συνάντηση με τον Χριστό εκπλήσσει τον άνθρωπο. Και όταν ο άνθρωπος δεν εκπλήσσεται, πρέπει να διερωτηθεί, αν πράγματι συνάντησε τον Χριστό, αν αισθάνθηκε την αληθινή παρουσία του. Η έκπληξη αυτή δεν είναι ανεξήγητη, ούτε παράλογη, αλλά κατανοητή και λογική. Είναι κάτι που δημιουργείται από την συνάντηση του φυσικού με το υπερφυσικό, του σχετικού με το απόλυτο, του πρόσκαιρου με το αιώνιο.

Όταν ο άνθρωπος που κυριαρχείται από τον φόβο του θανάτου συναντιέται με τον Κύριο της ζωής όταν το κτίσμα αντικρύζει τον κτίστη του, αναδύονται ασύμμετρες σχέσεις, δημιουργούνται απροσδόκητες εκπλήξεις. Και οι εκπλήξεις αυτές γίνονται συγκλονιστικότερες, όταν ο Κύριος ταπεινώνεται μπροστά στο κτίσμα, για να το υπηρετήσει. Οι εκπλήξεις μάλιστα εδώ δεν περιορίζονται στην φύση των πραγμάτων, αλλά επεκτείνονται και σε λεπτομερειακές μορφές τους.

Στην συνάντηση του Χριστού με την Σαμαρείτιδα πρώτη έκπληξη είναι ο ίδιος ο διάλογος που συνάπτεται μεταξύ τους. Ο Χριστός απευθύνεται στην Σαμαρείτιδα και ζητάει νερό για να πιει. Αυτή εκπλήσσεται και ρωτάει: «Πώς συ Ιουδαίος ων παρ’ εμού πιείν αιτείς, ούσης γυναικός Σαμαρείτιδος; Ου γαρ συγχρώνται Ιουδαίοι Σαμαρείταις».

Η έκπληξη είναι διπλή ή μάλλον πολλαπλή: Πώς ένας Ιουδαίος, ο Ιησούς, απευθύνεται σε άνθρωπο από την Σαμάρεια; Αλλά και ακόμα περισσότερο, πώς συνομιλεί με μια γυναίκα, και μάλιστα διαβεβλημένη, όπως καλώς ο ίδιος γνωρίζει; Και τέλος, πώς στην γυναίκα αυτήν αποκαλύπτει την υψηλότερη και βαθύτερη αλήθεια του μεσσιανικού του κηρύγματος;

Κάθε έκπληξη που δοκιμάζουμε οφείλεται στην συνάντηση με κάτι καινούργιο· στην φανέρωση κάποιας πραγματικότητας, κάποιου προσώπου, κάποιας αλήθειας που ως τότε αγνοούσαμε. Οφείλεται δηλαδή σε κάποια αποκάλυψη. Αυτό παρατηρούμε και στην περίπτωση της συναντήσεως που εξετάζουμε.

Η Σαμαρείτιδα εκπλήσσεται από την παρουσία ενός ’Ιουδαίου, που σπάζει τους φραγμούς της ακοινωνησίας με την φυλή της και συνδιαλέγεται μαζί της· ζητάει νερό για να πιει. Και πριν συνέλθει από την έκπληξη αυτή, δοκιμάζει μια ακόμα μεγαλύτερη. Ακούει ότι αυτός που ζητάει το νερό είναι σε θέση να της προσφέρει ο ίδιος «ύδωρ ζων». Η έκπληξη όμως αυτή δεν προκλήθηκε από κάποια νέα αποκάλυψη, αλλά από την απορία που της δημιουργήθηκε. -Κύριε, λέει η γυναίκα, εσύ δεν έχεις ούτε κουβά, και το πηγάδι είναι βαθύ. Από πού έχεις το ύδωρ το ζων;

«Ύδωρ ζων» είναι το τρεχούμενο νερό. Το νερό του πηγαδιού δεν είναι τρεχούμενο. Δεν είναι επομένως «ύδωρ ζων». Παραταύτα η Σαμαρείτιδα δεν απορεί γι’ αυτό· σκέφτεται ακόμα το νερό του πηγαδιού. Δεν πάει ο νους της σε κάποιο τρεχούμενο νερό. Αλλά και αν σκεφτόταν τέτοιο νερό, δεν θα είχε καταλάβει τί εννοούσε ο Χριστός. Από την άλλη πλευρά ο Χριστός λέγοντας «ύδωρ ζων» δεν εννοούσε κάποιο τρεχούμενο νερό που σβήνει προσωρινά την σωματική δίψα, αλλά νερό που δημιουργεί στον άνθρωπο αστείρευτη πηγή αιώνιας ζωής. Νερό που αφανίζει τον θάνατο.

Η Σαμαρείτιδα, νομίζοντας ότι κατάλαβε τα λόγια του Χριστού, ζήτησε να της δώσει το μαγικό αυτό νερό, για να λύσει το κοπιαστικό έργο της υδρεύσεώς της. «Κύριε, λέει, δώσε μου το νερό αυτό, για να μη διψώ και να μην έρχομαι εδώ για να κουβαλώ νερό». Η γυναίκα πίστεψε πως βρήκε μια εύκολη λύση για το πρόβλημά της. Ο Χριστός της μίλησε για νερό που αναβλύζει μέσα από τον άνθρωπο και γίνεται πηγή αιώνιας ζωής. Εκείνη φαντάστηκε νερό φυσικό, που θα το πιει μια φορά και δεν θα ξαναδιψάσει ούτε θα χρειάζεται να πηγαίνει στο πηγάδι για νερό.

Όσο ο άνθρωπος περιορίζεται στην εγκοσμιότητα, δεν μπορεί να συλλάβει αιώνιες υπερβατικὲς αλήθειες. Μπορεί να εκπλήσσεται, να απορεί, να θαυμάζει. Μπορεί ακόμα να περιμένει μαγικές λύσεις. Αλλά παραμένει εγκλωβισμένος στον αισθητό κόσμο, δεσμευμένος από την φυσική αμεσότητα. Ασχολείται με τα προβλήματα της καθημερινότητας. Ο νους του δεν πηγαίνει πέρα από αυτά. Δεν λειτουργούν οι πνευματικές του αισθήσεις. Ακόμα και αν ακούσει κάτι που υπερβαίνει την αισθητή αμεσότητα, κάτι που βρίσκεται πέρα από την εγκοσμιότητα, το αντιλαμβάνεται αισθητικά και κοσμικά. Έχει αναζητήσεις, δοκιμάζει εκπλήξεις, δέχεται αποκαλύψεις, αλλά κινείται πάντοτε μέσα στον χώρο και τον χρόνο. Σκέφτεται, αντιλαμβάνεται και ζει υποταγμένος στον νόμο της φθοράς και του θανάτου.

Το φράγμα, στο οποίο προσκρούει και σταματά κάθε σκέψη και ενέργεια του ανθρώπου, κάθε έκπληξη που δοκιμάζει ή αποκάλυψη που γνωρίζει, είναι το φράγμα του θανάτου. Καμιά ανακάλυψη, καμιά εφεύρεση, καμιά τέχνη ή φιλοσοφία δεν μπορεί να σπάσει το φράγμα αυτό. Όλα, όσα του γίνονται γνωστά ή προσιτά, βρίσκονται «εντεύθεν» των ορίων του θανάτου.

Η υπέρβαση του θανάτου δεν γίνεται με την λογική ή την διαλεκτική, με την επιστήμη ή την μαγεία. Όλα αυτά εξυπηρετούν ενδοκόσμιες υποθέσεις. Η υπέρβαση του θανάτου γίνεται με το θαύμα· με το κατεξοχήν θαύμα που είναι η ανάσταση. Γι’ αυτό η ανάσταση του Χριστού είναι η κατεξοχήν αποκάλυψη, ή ακριβέστερα η μόνη αληθινή αποκάλυψη, γιατί ανοίγει στον άνθρωπο μια εντελώς καινούργια πραγματικότητα. Γι’ αυτό και κάθε θαύμα του Χριστού αποτελεί «σημείον», δηλαδή δείκτη που παραπέμπει τον άνθρωπο «εκείθεν» των ορίων της φθοράς και του θανάτου, στην ανάσταση, στην αιωνιότητα. 

Όσο η Σαμαρείτιδα συζητούσε με τον Χριστό, δεν καταλάβαινε ουσιαστικά τα λόγια του. Εκείνος μιλούσε στο επίπεδο της αιώνιας ζωής. Αυτή μετέφερε αυτόματα όσα άκουε στο επίπεδο της πρόσκαιρης ζωής. Δεν υπήρχε σημείο συναντήσεως. Το σημείο αυτό δημιουργήθηκε με το «σημείον»-θαύμα, που της αποκάλυψε ο Χριστός. Της είπε: «Πήγαινε, φώναξε τον άνδρα σου και έλα εδώ». Εκείνη απάντησε: «Δεν έχω άνδρα». Τότε της είπε ο Ιησούς: «Καλά είπες πως δεν ἐχεις άνδρα. Γιατί είχες πέντε άνδρες, και αυτός που ἔχεις τώρα δεν είναι άνδρας σου. Αληθινό ήταν αυτό που είπες».

Ο λόγος του Χριστού μετακίνησε την Σαμαρείτιδα σε άλλο επίπεδο. Φανέρωσε μπροστά της μια νέα δυνατότητα, που δεν προσδιορίζεται από την λογική αναγκαιότητα. Της άνοιξε την προοπτική κατακόρυφης θέασης και αναφοράς. Τότε η γυναίκα άφησε το βιοτικό πρόβλημα του νερού, ή ακριβέστερα το ξέχασε τελείως, όπως φαίνεται από την συνέχεια της αφηγήσεως, και ζήτησε να λύσει ένα άλλο πρόβλημα, να κορέσει μιαν άλλη δίψα, την μεταφυσική δίψα της.

Λέει: «Κύριε, βλέπω ότι είσαι προφήτης. Οι πατέρες μας λάτρεψαν τον Θεό στο βουνό αυτό, ενώ εσείς λέτε ότι τα Ιεροσόλυμα είναι ο τόπος, που πρέπει να λατρεύεται ο Θεός». Και τότε δέχεται την μεγάλη αποκάλυψη: «Έρχεται ώρα, και ήδη ήρθε, που οι αληθινοί προσκυνητές θα λατρεύσουν τον Πατέρα «εν Πνεύματι και Αληθεία. Πνεύμα ο Θεός, και τούς προσκυνούντας αυτόν εν Πνεύματι και Αληθεία δει προσκυνείν». Ο άνθρωπος γίνεται αυτό που πιστεύει και λατρεύει. Όταν πιστεύει και λατρεύει «εν Πνεύματι και Αληθεία» τον Θεό, γίνεται και αυτός ως ένα βαθμό όμοιός του· γίνεται πνευματικός και αληθινός.

Τότε ξεπηδά η θρησκευτική πίστη της γυναίκας και λέει: «Ξέρω ότι θα έρθει ο Μεσσίας, δηλαδή ο Χριστός. Όταν έρθει εκείνος, θα μας τα εξηγήσει όλα». Και ο Ιησούς της λέει: «Εγώ ειμί ο λαλών σοι».

Η αποκάλυψη που δέχθηκε η Σαμαρείτιδα συνέπεσε με μια έκπληξη που δοκίμασαν οι μαθητές του Χριστού, που έφτασαν τότε εκεί. Αυτοί απόρησαν, πώς ο Διδάσκαλός τους μιλούσε με την γυναίκα εκείνη. Και η έκπληξή τους αυτή ήταν ένα χρήσιμο «σημείο». Ήταν μια προετοιμασία, που θα τους βοηθούσε να καταλάβουν ότι το Ευαγγέλιο που θα κηρύξουν υπερβαίνει και τα πιο αυστηρά φυλετικά, κοινωνικά και θρησκευτικά όρια.

Όσο ο άνθρωπος επιδίδεται στις βιοτικές του μέριμνες, μένει προσηλωμένος στα εγκόσμια και λησμονεί τις βαθύτερες ανάγκες του. Όταν όμως από κάποια αιτία ξυπνά η βαθύτερη πνευματική ανησυχία του και διαπιστώνει ότι βρίσκει την απάντηση στο λησμονημένο και συχνά απωθημένο υπαρξιακό ερώτημα της καρδιάς του, τότε λησμονεί τις καθημερινές ανάγκες του και απωθεί τις βιοτικές του μέριμνες.

«Άφησε η γυναίκα την στάμνα της εκεί, πήγε στην πόλη και είπε στους ανθρώπους. Ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο που μου είπε όλα όσα έκανα στην ζωή μου. Μήπως αυτός είναι ο Μεσσίας;» Προφανώς η Σαμαρείτιδα είχε πεισθεί ότι αυτός είναι ο Μεσσίας. Αυτό άλλωστε ήθελε να αναγγείλει στους συμπολίτες της. Ήθελε να τους καταστήσει κοινωνούς της μεγάλης χαράς της. Αλλά και ως άνθρωπος θα ήθελε ίσως να επιβεβαιωθεί και από τους άλλους για την εκπλήρωση της κοινής προσδοκίας τους. Και η επιβεβαίωσή της αυτή έγινε με την εμπειρία που απεκόμισαν οι συμπολίτες της από την συνάντησή τους με τον Ιησού. Μοιρασμένη χαρά, διπλή χαρά. Χαρά που ανήκει σε όλους και στον καθένα. «Ουκέτι δια την σην λαλιάν πιστεύομεν αυτοί γαρ ακηκόαμεν, και οίδαμεν ότι αυτός εστίν αληθώς ο Σωτήρ του κόσμου ο Χριστός».

Η πραγματική πίστη δεν στηρίζεται στην ακοή ή την πληροφορία αλλά στην προσωπική εμπειρία. «Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος», λέει ο Ψαλμωδός. «Έρχου και ίδε», είπε ο Φίλιππος στον Ναθαναήλ». Αν δεν δεις τον Θεό μέσα στην ζωή σου, λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, μην περιμένεις να τον δεις μετά τον θάνατό σου. Εδώ ετοιμάζονται τα πνευματικά αισθητήρια, με τα οποία γίνεται αισθητός ο Θεός και ο πλούτος της Βασιλείας του.

Ιδιαίτερα ο σύγχρονος άνθρωπος έχασε τα πνευματικά αισθητήριά του και παραμένει άσχετος προς την πνευματική πραγματικότητα. Έχασε εν πολλοίς και την αίσθηση της εκπλήξεως, της καθημερινής εκπλήξεως, γιατί μηχανοποίησε την ζωή του και την μετέτρεψε σε ανιαρή ρουτίνα. Όπως είναι ολέθριο για τον ιερέα να συνηθίσει την Θεία Λειτουργία και τις λατρευτικές τελετές που τελεί, έτσι είναι ολέθριο για τον κάθε άνθρωπο να συνηθίσει την καθημερινή ζωή του και να αδιαφορεί για τις ευκαιρίες και τις εκπλήξεις της.

Η ανθρώπινη ζωή είναι μία ισόβια λειτουργία. Και είναι γεμάτη με μικρότερες ή μεγαλύτερες εκπλήξεις, θετικές και αρνητικές· θετικές, που τις βλέπουμε πολλές φορές αρνητικά, αλλά και αρνητικές, που θα μπορούσαμε να τις δούμε και να τις ζήσουμε θετικά. Όποιος διατηρεί κάπως το «ύδωρ ζων», που ενσταλάχθηκε μέσα του κατά το Βάπτισμα, μπορεί να ζει την καθημερινότητά του δημιουργικά με όλες τις θετικές και τις αρνητικές εκπλήξεις της, ξεδιψώντας με το «ύδωρ ζων»· αφομοιώνοντας την αλήθεια της αιώνιας ζωής κα δίνοντας νόημα και περιεχόμενο στον προσκαιρότητα.

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, ομότ. καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. (Περιοδικό Ορθόδοξη Μαρτυρία, αρ. 98 -Φεβρουάριος 2012, σ. 30-34)

Πηγή: http://www.pemptousia.gr/

Ο Γάμος

 Ορθόδοξος Γάμος  

Συντάκτης  Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Ο ορθόδοξος χριστιανικός γάμος, όταν είναι σωστός και αληθινά ορθόδοξος, φέρνει το ζευγάρι σ’ ένα δρόμο ευτυχίας και ευλογίας, που αρχίζει από την αγάπη και την ενότητα μεταξύ τους και καταλήγει στην αγάπη και την ενότητα με όλους τους ανθρώπους και με τον άγιο και τριαδικό Θεό – το Θεό της αγάπης – δηλ. σ’ έναν προορισμό πολύ πιο πέρα από την προσωρινή γήινη ευτυχία: στην αιώνια ευτυχία, που η ορθόδοξη παράδοσή μας την ονομάζει παράδεισο.

Ο δρόμος αυτός φυσικά είναι κι ένας δρόμος θυσίας, όπου ο ένας θυσιάζεται από αγάπη για τον άλλο (όπως ο Χριστός σταυρώθηκε από αγάπη για όλους τους ανθρώπους, για να βοηθήσει και να σώσει όλους τους ανθρώπους, όλων των λαών και των εποχών) και ακριβώς μέσω αυτής της αγάπης έρχεται η χαρά και η ευτυχία στη ζωή του ζευγαριού, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες της ζωής τους.

Στην Ορθοδοξία, ο γάμος είναι μια πραγματική και τέλεια ένωση άντρα και γυναίκας, που πραγματοποιείται μέσω της θείας χάριτος, δηλ. της αγαθής ενέργειας του Θεού, η οποία αγιάζει τα πάντα και ενώνει τους δύο ανθρώπους σε έναν άνθρωπο, χωρίς να καταργεί την ιδιαιτερότητα και την προσωπικότητα του καθενός. Έτσι το ζευγάρι γίνεται μια επίγεια εικόνα της ενότητας των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας, που, ενώ είναι ενωμένα με την κοινή ουσία και την άπειρη αγάπη Τους, παραμένουν πάντα τρία πρόσωπα (ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα) και διατηρεί το καθένα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά Του.

Ο ορθόδοξος γάμος είναι ένας δρόμος που περπατιέται στη γη, αλλά κατευθύνεται και καταλήγει στον ουρανό. Έτσι είναι αδιάσπαστα δεμένος με τη χριστιανική πνευματική ζωή, γιατί η σύνδεση αυτή ωφελεί τον πραγματικό σκοπό του, που είναι η κατάκτηση του ουρανού και του θεϊκού Φωτός.

Ο Ιησούς Χριστός, στην Καινή Διαθήκη, παρέδωσε στους χριστιανούς κάποια μέσα βοήθειας, ώστε να μπορέσουμε να πολεμήσουμε τα πάθη και τα ελαττώματά μας, να τα βγάλουμε απ’ την καρδιά μας και να εγκαταστήσουμε εκεί την ταπεινή και ανιδιοτελή αγάπη. Τέτοια μέσα είναι όλα όσα περιλαμβάνει η χριστιανική πνευματική ζωή, όπως η θεία κοινωνία, η προσευχή, η εξομολόγηση, η νηστεία, η συμμετοχή στις εκκλησιαστικές τελετές, αλλά και η άσκηση των αρετών: της καλοσύνης, της συγχωρητικότητας, της αυτοσυγκράτησης (εγκράτειας), της ανεξικακίας, της ηρεμίας (πραότητας), της βοήθειας προς τον πλησίον και φυσικά της ταπείνωσης και της αγάπης. Όλα αυτά, όταν εφαρμόζονται σωστά κι όχι υποκριτικά ή επιπόλαια, υπάρχουν για να φέρουν στον άνθρωπο τη θεία χάρη, να τον ενώσουν με το διπλανό του και με το Θεό και τελικά όλοι μαζί να κινηθούμε προς την απερίγραπτη ευτυχία, που ξεκινάει εδώ και τώρα και συνεχίζεται στην αιωνιότητα. Η ζωή του ζευγαριού είναι ένας όμορφος αγωνιστικός στίβος, όπου οι δύο σύζυγοι συνεργάζονται σ’ αυτό τον αγώνα για την κατάκτηση της αγάπης και της αιώνιας χαράς που φέρνει στις καρδιές.

Ο σκοπός αυτός του γάμου φαίνεται πολύ όμορφα στην ορθόδοξη τελετή του γάμου, όπου σε μία από τις σπουδαιότατες «ευχές» (προσευχές) που απευθύνει ο ιερέας στο Θεό για το ζευγάρι, καταλήγει: «και ευ­α­ρε­στή­σα­ντες ενώ­πι­όν σου, λάμ­ψω­σιν ως φωστήρες εν ουρα­νώ, εν σοι τω Κυ­ρί­ῳ ημών» (= «και αφού Σε ευχαριστήσουν με τη ζωή τους, να λάμψουν σαν άστρα του ουρανού μπροστά σε Σένα, τον Κύριό μας»).

Γράφει σχετικά ένας σύγχρονος ορθόδοξος επίσκοπος, ο μητροπολίτης Σισανίου Παύλος*:

Μελετήστε με προσοχή την ακολουθία του Μυστηρίου [ενν. του γάμου]. Υπάρχει και μεταφρασμένη. Εκεί μέσα λοιπόν υπάρχουν όλα τα στοιχεία και όλες οι προϋποθέσεις που αν τις ζήσεις φθάνεις στην πληρότητα της σχέσης σου. Η Εκκλησία από την αρχή μας δείχνει τον δρόμο: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός…». Κι εκείνη τη στιγμή με το Ευαγγέλιο κάνει ο ιερέας το σημείου του Σταυρού. Τι σημαίνει αυτό; Τρία πράγματα βασικά.

Ξέρετε, παιδιά μου, για πού ξεκινάτε; Δεν ξεκινάτε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ξεκινάτε για τη Βασιλεία του Θεού. Αυτή είναι η πορεία του γάμου.

Ποιος θα είναι ο οδηγός σας σ’ αυτήν την πορεία; Το Άγιο Ευαγγέλιο.

Ποια είναι η πορεία σας; Η Σταυρική! [δηλ. η αυτοθυσία και του άντρα και της γυναίκας για χάρη του άλλου].

Λέω στα ζευγάρια που παντρεύω: «Αν το καταλάβατε, παιδιά μου, σήμερα πρέπει να πεθάνετε, πρέπει να πεθάνει ο εγωισμός σας. Ξεκινήσατε καθένας από το σπίτι του και ήρθατε εδώ και τώρα φεύγετε από εδώ μαζί σε ένα καινούργιο σπίτι. Πολύ ωραία. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ο κάθε ένας πρέπει να φύγει από τον εαυτό του πια. Από αυτό που ήταν μέχρι τώρα. Κι εδώ η Χάρις του Θεού σάς ένωσε.»

Βλέπετε κάποια στιγμή ενώνουμε τα χέρια και τους λέω: «Έχετε δει δύο κλειδιά περασμένα σε κρίκο; Όπου και να ’ναι, θα είναι μαζί. Στην τσέπη μας ευρίσκονται ή μας πέσαν στον δρόμο ή τα πετάξαμε στη θάλασσα, θα είναι πάντα μαζί γιατί τα ενώνει ένας κρίκος. Αν όμως βγουν από τον κρίκο, είναι ζήτημα τύχης αν θα μείνουν και τα δύο κοντά και μαζί. Ποιος είναι ο κρίκος; Η χάρη του Θεού. Βάλτε τα χέρια σας, βάλτε τις καρδιές σας και οι δυο σας στο χέρι του Θεού. Ο Θεός δεν μας παίρνει με το ζόρι, απλώνει το δικό Του χέρι και εάν εσείς με τη θέληση βάλετε τα δικά σας χέρια, ο Θεός θα σας ενώσει σε μια ενότητα τέλεια και αγία και έτσι να πορευτείτε». 

Γι’ αυτό, ακόμη κι αν ένα ζευγάρι δε μπορέσει ν’ αποχτήσει παιδιά, ο γάμος δεν είναι καταδικασμένος σε αποτυχία. Ακόμη κι αν ένα ζευγάρι κάνει λάθη στις επιλογές ή στη συμπεριφορά του, υπάρχει πάντα η συγχώρηση. Ακόμη κι αν ένα ζευγάρι υποφέρει από την κακία των ανθρώπων ή την αδικία της κοινωνίας ή την αρρώστια ή το θάνατο αγαπημένων προσώπων, ο Ιησούς Χριστός, που τους ενώνει με τη χάρη Του, φέρνει πάντα τη χαρά. Αρκεί να Του επιτρέπουν να τους ενώνει, ζώντας μια ζωή με πνευματικότητα. Αν, ό,τι επάγγελμα κι αν ασκούν, όποια ενδιαφέροντα κι αν έχουν, βρίσκουν πάντα χρόνο και για το Χριστό. Και το Χριστό Τον πλησιάζουμε και στο σπίτι μας, με την προσευχή μας και με κάθε καλό μας έργο, και στην εκκλησία, που είναι η συνάντησή μας με τους συνανθρώπους μας, πέρα από τα οικογενειακά μας όρια – η συνάντηση που κάνει το γάμο μας ν’ ανοίγεται σε μια παγκόσμια προοπτική αγάπης, που ονομάζεται Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού.

Υπάρχουν πολλά ζευγάρια αγίων: οι άγιοι Ιωακείμ και Άννα (γονείς της Παναγίας), Ζαχαρίας και Ελισάβετ (γονείς του αγ. Ιωάννη του Προδρόμου), Ακύλας και Πρίσκιλλα, Αδριανός και Ναταλία, Τιμόθεος και Μαύρα, Γαλακτίων και Επιστήμη, Γερόντιος και Πολυχρονία (γονείς του αγ. Γεωργίου), Βασίλειος και Εμμέλεια (γονείς του αγ. Βασιλείου του Μεγάλου και άλλων πέντε αγίων), Ξενοφών και Μαρία (γονείς των αγίων Αρκάδιου και Ιωάννη), Θεοπίστη και Ευστάθιος (που και τα παιδιά τους είναι άγιοι, οι άγιοι Αγάπιος και Θεόπιστος), Ζαβουλών και Σωσάννα (γονείς της αγίας Νίνας, της Ισαποστόλου, που έφερε το χριστιανισμό στο λαό των Γεωργιανών) κ.π.ά.

Βλέπεις, υπάρχουν ζευγάρια αγίων που και τα παιδιά τους είναι άγιοι. Σκέψου με πόση αγάπη, πίστη και πραότητα τα μεγάλωσαν, ώστε αυτά τα παιδιά μεγαλώνοντας έγιναν άγιοι! Μα και αμέτρητοι άγιοι μεγάλωσαν από τους γονείς τους με πίστη και αγάπη, ώστε, ακόμη κι αν οι γονείς τους δεν είναι άγιοι, ανάθρεψαν αγίους!

Τα δικά σου παιδιά, άραγε, θέλεις να γίνουν άγιοι; Άγιοι δεν σημαίνει οπωσδήποτε καλόγεροι και παπάδες: έχουμε αγίους απ’ όλα τα επαγγέλματα, και γιατρούς και καθηγητές πανεπιστημίου, κι αυτό συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

Σαν υστερόγραφο: Ο μεγάλος σύγχρονος άγιος Πορφύριος (†1991) λέει: «Όταν οι γονείς είναι άγιοι και το μεταδώσουν αυτό στο παιδί και του δώσουν αγωγή εν Κυρίω, τότε το παιδί, ό,τι επιδράσεις κακές κι αν έχει απ’ το περιβάλλον του, δεν επηρεάζεται, διότι έξω απ’ την πόρτα του θα βρίσκεται η Σοφία, ο Χριστός. Δεν θα κοπιάσει για να την αποκτήσει. Φαίνεται πολύ δύσκολο να γίνεις καλός, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ εύκολο, όταν από μικρός ξεκινήσεις με καλά βιώματα. Μεγαλώνοντας δεν χρειάζεται κόπος, το έχεις μέσα σου το καλό, το ζεις. Δεν κοπιάζεις, το έχεις ζήσει, είναι περιουσία σου, που τη διατηρείς, αν προσέξεις, σε όλη σου τη ζωή».

 Η γυνή «ίνα φοβήται τον άνδρα»; 

Στην τελετή του γάμου διαβάζονται πολλές σοβαρές και σπουδαίες προσευχές για το ζευγάρι, τους γονείς και τους κουμπάρους τους (προσευχές που κανονικά τις στέλνουν στο Θεό όλοι όσοι βρίσκονται στο ναό και όχι μόνο ο ιερέας – γι’ αυτό οι φίλοι του ζευγαριού καλούνται στην εκκλησία, για να προσευχηθούν όλοι μαζί γι’ αυτό). Διαβάζονται και δυο κομμάτια από την Καινή Διαθήκη: «ευαγγέλιο» και «απόστολος».

Το ευαγγέλιο του γάμου (από το κατά Ιωάννην, κεφ. 2) διηγείται το πρώτο θαύμα του Χριστού, που έγινε σ’ ένα γάμο στο χωριό Κανά, όπου ήταν καλεσμένος μαζί με την Παναγία, τη Μητέρα Του. Εκεί, κάποια στιγμή, τελείωσε το κρασί και ο Χριστός, μετά από παράκληση της Παναγίας, έκανε το νερό κρασί, και μάλιστα καλύτερο από το προηγούμενο κρασί του γάμου. Το θαύμα αυτό φανερώνει πως ο Χριστός είναι που δίνει αληθινή ποιότητα και γεύση στη ζωή μας, αρκεί να Του το επιτρέψουμε. Χωρίς Αυτόν, το «κρασί» της ζωής μας – δηλαδή η αγάπη – κάποια στιγμή τελειώνει. Εκείνος όμως παίρνει το «νερό» που έχουμε μέσα μας (δηλαδή τις μικρές μας δυνάμεις, τα αδύναμα συναισθήματά μας) και το κάνει κρασί, δηλαδή αυξάνει την αγάπη μας συνεχώς, όσες δυσκολίες κι αν έρχονται.

Ο «απόστολος» του γάμου είναι ένα κομμάτι από ένα γράμμα που έστειλε ο απόστολος Παύλος στους χριστιανούς που ζούσαν στην Έφεσο (δηλ. από την προς Εφεσίους επιστολή, κεφ. 5). Εκεί ο μεγάλος αυτός διδάσκαλος της αγάπης, ο Παύλος, παρομοιάζει τη σχέση του άντρα και της γυναίκας με τη σχέση που έχει ο Χριστός με την ανθρωπότητα (την «Εκκλησία» = όλους τους χριστιανούς). Γράφει ότι, όπως ο Χριστός είναι κεφαλή του σώματος της Εκκλησίας, έτσι και ο άντρας είναι κεφαλή της γυναίκας. Τη μεταφορά αυτή τη χρησιμοποιεί για να τονίσει στους άντρες ότι, όπως κάθε κεφαλή φροντίζει και προστατεύει το σώμα της, έτσι και κάθε άντρας πρέπει να φροντίζει και να προστατεύει τη γυναίκα του, ακόμη κι αν χρειαστεί να θυσιάσει τον εαυτό του (όπως ο Χριστός θυσίασε τη ζωή Του για τους ανθρώπους).

Ο άγιος επίσης ζητάει από τις γυναίκες «να υποτάσσονται στον άντρα τους», δηλ. να υποχωρούν όταν προκύπτει κάποια διαφωνία (εκτός φυσικά από σοβαρά ηθικά ζητήματα). Ο ίδιος γράφει ότι οι χριστιανοί πρέπει να «υποτάσσονται ο ένας στον άλλο» (δηλ. και ο άντρας στη γυναίκα και η γυναίκα στον άντρα). Όμως στις σχέσεις του ζευγαριού, μάλλον ζητάει περισσότερο από τις γυναίκες υποχωρητικότητα, επειδή μπορεί να την κερδίσει, γιατί με τις γυναίκες μπορεί να συνεννοηθεί καλύτερα. Γεγονός είναι ότι όποιος υποχωρεί περισσότερο, αυτός είναι κερδισμένος – αντίθετα δηλαδή απ’ ό,τι διδάσκει σήμερα η κοινωνία, που σας λέει να είστε ανυποχώρητοι και να επιμένετε να κάνετε αυτό που θέλετε. Το μεγαλύτερο κέρδος που θα μας προσφέρει ο γάμος είναι να μάθουμε να μην επιμένουμε σ’ αυτό που θέλουμε, αλλά να έχουμε μια ταπεινή καρδιά, με την οποία θα κατακτήσουμε τον παράδεισο, που είναι (όπως ξαναείπαμε) ο βαθύτερος και σημαντικότερος σκοπός του μυστηρίου του γάμου. Βέβαια, η καρδιά μας, που πάντα έχει εγωισμό, δεν αγαπά την ταπείνωση. Ο Χριστός όμως αυτό ακριβώς αγαπά, την ταπείνωση, και ο ταπεινός άνθρωπος είναι ο άνθρωπος του ουρανού, που θα περάσει δυσκολίες αλλά θ’ ανέβει ψηλά.

Το κομμάτι αυτό τελειώνει με την πασίγνωστη, αλλά παρεξηγημένη, φράση «η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα». Η φράση αυτή δε μιλάει για φόβο, αλλά για σεβασμό – γιατί, όπως οι χριστιανοί σέβονται και αγαπούν το Χριστό, δεν Τον φοβούνται, έτσι και η γυναίκα καλείται να σέβεται και ν’ αγαπά τον άντρα της, αφού η σχέση του ζευγαριού πρέπει να είναι όπως η σχέση του Χριστού με τους χριστιανούς.

 Το μεγαλύτερο δώρο 

Είναι τόσο πολλά τα κείμενα όπου οι ορθόδοξοι άγιοι τονίζουν την ισοτιμία άντρα και γυναίκας, που δύσκολα θα διαλέγαμε ένα μόνο απ’ αυτά. Ξεχωρίζουμε ένα, από τον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο. Ο άγιος (ένας γίγαντας της φιλανθρωπίας) γράφει στους άντρες που απατούν τις γυναίκες τους:

«Διότι η γυναίκα σου δεν ήρθε σε σένα για να ατιμάζεται, δεν εγκατέλειψε πατέρα και μητέρα και όλο το σπίτι της για να προσβάλλεται… Την πήρες συνοδοιπόρο και σύντροφο της ζωής και ελεύθερη και ισότιμη. Πώς λοιπόν δεν είναι παράλογο να δείχνεις κάθε ενδιαφέρον, όταν παίρνεις την προίκα, χωρίς να αφήνεις να ελαττωθεί καθόλου, ενώ αυτό που είναι πιο πολύτιμο από όλη την προίκα, δηλ. τη σωφροσύνη (σωματική αυτοσυγκράτηση) και τη σεμνότητα και το δικό σου σώμα, που της ανήκει, να το διαφθείρεις και να το μολύνεις;» (P.G. 51, 213-215).

Φυσικά, τα ίδια ισχύουν και για τη γυναίκα, σε σχέση με τον άντρα. Είναι αλήθεια ότι στην εποχή μας η μοιχεία (συζυγική απιστία) έχει καταντήσει ένα από τα πιο συνηθισμένα αμαρτήματα, που καταστρέφει ζωές, διαλύει οικογένειες και στέλνει ψυχές στην κόλαση. Δυστυχώς, και οι άντρες και οι γυναίκες πέφτουν εξίσου σ’ αυτή την παγίδα, με ένα σωρό αστείες δικαιολογίες.

Είναι αλήθεια επίσης ότι συχνά παντρευόμαστε, μα δεν έχουμε διάθεση να καταπνίξουμε τον εγωισμό μας, να ανεχτούμε τον άλλο, να τον αγαπήσουμε χωρίς όρους και να συγχωρήσουμε τα λάθη του, παρόλο που γι’ αυτό παντρευόμαστε, για να μάθουμε ν’ αγαπάμε, να συγχωρούμε και από αυτή την αγάπη (την οποία εμείς προσφέρουμε) παίρνουμε χαρά. Έτσι, πολλοί γάμοι καταλήγουν σε διαζύγιο. Ο δικός σας ο γάμος, αδελφοί, δεν πρέπει να καταλήξει εκεί. Η αγάπη δεν είναι ρομαντικό παραμύθι, αλλά ένα βραβείο που το κατακτούμε με αγώνα, όταν επιτρέψουμε στο Χριστό να μπει στη ζωή μας και να κάνει νόστιμο και μυρωδάτο κρασί το νερό της καρδιάς μας. Και ο ίδιος ο Χριστός έχει κάνει ένα μεγάλο δώρο σε σας, και σε όλους τους ανθρώπους: το μεγαλύτερο δώρο Του είναι η θεία μετάληψη και το άνοιγμα του παραδείσου, αλλά μας έκανε δώρο και μια πράξη, που Του επιτρέπει να παρέμβει στη ζωή μας, να συγχωρέσει τα λάθη και τις αμαρτίες μας, να γιατρέψει τις πληγές μας και να μας δώσει θάρρος και δύναμη για την κατάκτηση αυτού του βραβείου (της αγάπης), που θα κάνει τη ζωή μας ευτυχισμένη και καρποφόρα. Το δώρο αυτό είναι η εξομολόγηση.

Η Εκκλησία, που σας στεφανώνει, σας κάνει επίσης ένα δώρο: τον πνευματικό σας, δηλ. τον ιερέα που θα σας εξομολογεί, θα σας στηρίζει και θα φροντίζει εσάς και την αγάπη σας και τα παιδιά σας. Μην αφήσετε αυτό το δώρο αναξιοποίητο. Είναι το μεγαλύτερο για μια πραγματικά χαρούμενη ζωή, μια ζωή Φωτός και Αγάπης που αρχίζει εδώ και τώρα και συνεχίζεται στην αιωνιότητα

ΠΗΓΗ: http://euxh.gr/

Το φιδάκι ...

Αν σου πούμε από τι φτιάχνεται το φιδάκι για τα κουνούπια δεν θα ξανανάψεις ποτέ…

Κατά κανόνα παρασκευάζεται από μία αποξηραμένη σκόνη πύρεθρου και συνήθως η καύση αρχίζει από το εξωτερικό άκρο της σπείρας και προχωράει με αργούς ρυθμούς προς το κέντρο. Είναι φθηνό και εύκολο στη χρήση, ενώ η διάρκειά του υπολογίζεται γύρω στις 8 ώρες.

Παρά τις βελτιώσεις που έγιναν τα τελευταία χρόνια, πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι ο καπνός που παράγεται από την καύση μίας σπείρας μπορεί να είναι ιδιαίτερα ανησυχητικός για την υγεία. Υπολογίζεται ότι ένα φλεγόμενο πηνίο παράγει την ίδια ποσότητα σωματιδίων που παράγουν 75-137 αναμμένα τσιγάρα και εκπέμπει τόση φορμαλδεΰδη όση απελευθερώνεται από 51 τσιγάρα.

Πολλοί έχουν συνδέσει τη χρήση του με τον καρκίνο του πνεύμονα, η χρήση όμως του εν λόγω εντομοαπωθητικού από έμπειρο κατασκευαστή δεν εγκυμονεί ιδιαίτερους κινδύνους. Γιατί όμως είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί απέναντι στο φιδάκι; Παρακάτω ακολουθούν κάποια συστατικά του που μπορούν να προκαλέσουν προβλήματα στον ανθρώπινο οργανισμό:

Πύρεθρο

Ένα φυσικό υλικό σε μορφή σκόνης, που προέρχεται από ένα είδος χρυσάνθεμου. Αν και θεωρείται γενικά ασφαλές, μπορεί να προκαλέσει προβλήματα όπως πονοκέφαλο, ναυτία, έμετο, ερεθισμό στο δέρμα ή τα μάτια και φλεγμονή. Σε περίπτωσης κατάποσης, μπορεί να προκαλέσει μούδιασμα της γλώσσας και των χειλιών, σπασμούς, μυική μαρμαρυγή, αναπνευστικά προβλήματα, ακόμη και θάνατο.

Πυρεθρίνες

Εκχύλισμα από τις εντομοκτόνες χημικές ουσίες που βρίσκονται στο πύρεθρο. Έχουν γενικά καρκινογόνα δράση σε ζώα όταν καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες και σε παρατεταμένη χρονική περίοδο.

Βουτυλιωμένο υδροξυτολουόλιο (ΒΗΤ)

Ένα προαιρετικό πρόσθετο, που προλαμβάνει υην οξύδωση του πυρεθροειδούς κατά την καύση. Όταν βρίσκεται σε υψηλές συγκεντρώσεις, μπορεί να προκαλέσει βλάβη του ήπατος και ημικρανίες.

Πηγή: fanpage.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.pentapostagma.gr

Ανάθεμα

Η λέξη ανάθεμα και η σημασία της

Από: impantokratoros.gr

Η σημασία της λέξης ανάθεμα υπό του Αγίου Ιωάννου (Μαξίμοβιτς): Η ελληνική λέξη ανάθεμα, αποτελείται από δύο λέξεις: την ανά, που είναι μία πρόθεση η οποία δεικνύει κίνηση προς τα άνω, και το θέμα, που σημαίνει ένα ξεχωριστό τμήμα από κάτι.

Στη στρατιωτική ορολογία θέμα σήμαινε ένα απόσπασμα· στην πολιτική διακυβέρνηση, θέμα σήμαινε μία επαρχία.

Τώρα χρησιμοποιούμε τη λέξη «theme», που προέρχεται από το θέμα, για να σημάνουμε μία συγκεκριμένη ενασχόληση [topic] μιάς γραπτής και διανοητικής εργασίας.

Κυριολεκτικώς το ανάθεμα σημαίνει την ανύψωση κάποιου ξεχωριστού πράγματος. Στην Παλαιά Διαθήκη αυτή η έκφραση εχρησιμοποιείτο εξ ίσου σε αναφορά προς αυτό που ήταν αποξενωμένο εξαιτίας αμαρτωλότητος, αλλά παρομοίως και προς αυτό που ήταν αφιερωμένο στο Θεό. Στην Καινή Διαθήκη, στα κείμενα του Αποστόλου Παύλου χρησιμοποιείται άπαξ σε συνδυασμό με το μαράν αθά, που σημαίνει την έλευση του Κυρίου. Ο συνδυασμός αυτών των λέξεων σημαίνει χωρισμό μέχρι την έλευση του Κυρίου· με άλλες λέξεις – το να παραδοθεί κάποιος [ως υπόλογος] σε Αυτόν (Α΄ Κορ. 16, 22).

Ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί το ανάθεμα σε άλλο μέρος χωρίς την προσθήκη του μαράν αθά (Γαλ. 1, 8-9). Εδώ το ανάθεμα εκφωνείται εναντίον της διαστρεβλώσεως του Ευαγγελίου του Χριστού όπως αυτό κηρυσσόταν από τον Απόστολο, ανεξαρτήτως από ποιόν θα μπορούσε αυτή [η διαστρέβλωση] να διαπράττεται, είτε από τον ίδιο τον Απόστολο είτε από Άγγελο εξ ουρανού. Σε αυτήν την ίδια έκφραση επίσης υπονοείται: «Ας κατακρίνει ο ίδιος ο Κύριος», διότι ποιός άλλος μπορεί να κατακρίνει τους Αγγέλους;

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στην Αποκάλυψη (22, 3) λέγει ότι στη Νέα Ιερουσαλήμ δεν θα υπάρχει ανάθεμα· αυτό μπορεί να κατανοηθεί με δύο τρόπους, δίνοντας στη λέξη ανάθεμα και τα δύο νοήματα: 1) δεν θα υπάρχει καμμία ανύψωση στην κρίση του Θεού, διότι αυτή η κρίση έχει ήδη έλθει εις πέρας· 2) δεν θα υπάρχει καμμία ιδιαίτερη αφιέρωση στον Θεό, διότι όλα τα πράγματα θα είναι τα ιερά πράγματα του Θεού, ακριβώς όπως το φως του Θεού φωτίζει τους πάντες (Απ. 21, 23).

Στα πρακτικά των Συνόδων και την περαιτέρω πορεία της του Χριστού Εκκλησίας της Καινής Διαθήκης, η λέξη ανάθεμα κατέληξε να σημαίνει τέλειο διαχωρισμό από την Εκκλησία. «Η Καθολική και Αποστολική Εκκλησία αναθεματίζει», «ανάθεμα ούτος έστω», ή «ανάθεμα τούτο έστω», σημαίνει τελεία απόσχιση από την Εκκλησία. Αντιθέτως, σε περιπτώσεις «διαχωρισμού από την κοινωνία της Εκκλησίας» και άλλων επιτιμίων ή κανόνων μετανοίας εφαρμοσμένων σε ένα πρόσωπο, το ίδιο το πρόσωπο παρέμενε μέλος της Εκκλησίας, αν και ήταν περιορισμένη η συμμετοχή του στην πλήρη χάριτος ζωή Της. Παρά ταύτα, αυτοί που παρεδίδοντο σε ανάθεμα απεσχίζονταν τελείως από Αυτήν, μέχρι τη μετάνοιά τους. Η επί γης Εκκλησία συνειδητοποιώντας, εν όψει της ισχυρογνωμοσύνης και σκληροκαρδίας τους, ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε για τη σωτηρία τους, τους ανυψώνει στην κρίση του Θεού. Αυτή η κρίση είναι ελεήμων πάνω στους μετανοούντες αμαρτωλούς, αλλά φοβερή προς τους πείσμονες εχθρούς του Θεού. «Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος … και γαρ ο Θεός ημών πυρ καταναλίσκον» (Εβρ. 10, 31. 12, 29).

Το ανάθεμα δεν είναι τελεία καταδίκη: μέχρι τον θάνατο είναι δυνατή η μετάνοια. Το ανάθεμα δεν είναι φοβερό επειδή η Εκκλησία εύχεται συμφορές για οποιονδήποτε ή επειδή ο Θεός επιδιώκει την καταδίκη του. Επιθυμούν [ο Θεός και η Εκκλησία] να σωθούν όλοι. Αλλά είναι φοβερό να ίσταται κάποιος έμπροσθεν της παρουσίας του Θεού σε κατάσταση αποσκληρυμμμένου κακού: τίποτε δεν είναι κρυφό από Αυτόν.

«Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος· ούτος Κριτής εστιν ενθυμήσεων και εννοιών καρδίας· μηδείς εισέλθη πειράζων την πίστιν την αμώμητον, αλλ’ εν πραότητι και φόβω Χριστώ προσέλθωμεν, ίνα λάβωμεν έλεον και χάριν εύρωμεν εις εύκαιρον βοήθειαν» (Στιχηρά των Αποστίχων, Εσπερινός της Κυριακής των Βαίων).

[Οι λέξεις στις αγκύλες, όχι στις παρενθέσεις, είναι προσθήκη της μεταφράσεως]

 ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.vimaorthodoxias.gr/

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

ΤΟ ΑΣΗΜΕΝΙΟ ΒΕΛΟΣ

Ὁ στόχος στήθηκε γιὰ τὴν τελικὴ ἀναμέτρηση. Δύο τοξότες, ἀπὸ τοὺς τριάντα ποὺ ξεκίνησαν τὸν ἀγώνα, ἀπέμειναν νὰ διαγωνισθοῦν γιὰ τὴ νίκη. Ὁ πρῶτος προχώρησε, τέντωσε τὸ τόξο του, σημάδεψε προσεκτικά, ὑπολόγισε καὶ τὸν ἐλαφρὸ ἄνεμο ποὺ φυσοῦσε καί, χαλαρώνοντας τελικὰ τὴ χορδή, ἄφησε τὸ βέλος νὰ φύγει. Ἕνα κύμα ἐνθουσιασμοῦ ξεσηκώθηκε, ὅταν τὸ βέλος του βρῆκε ἀκριβῶς τὴν ἄσπρη βούλα στὸ κέντρο τοῦ χρυσοῦ κύκλου.

-  Ζήτω ὁ Χοῦμπερτ! Κέρδισε τὸν ἀγώνα! Ἀποκλείεται νὰ πετύχει κανεὶς κάτι καλύτερο! φώναξε ἱκανοποιημένος ὁ πρίγκιπας Ἰωάννης.

Μὰ ὁ Ρομπέν, ὁ δεύτερος τοξότης, προχώρησε μπροστά, σκόπευσε καὶ ἔριξε τὸ βέλος του. Καί,  θαῦμα παράξενο! – ἐκεῖνο καρφώθηκε πάνω στὸ βέλος τοῦ Χοῦμπερτ, σχίζοντάς το στὰ δύο.

Τὸ πλῆθος κραύγαζε κατάπληκτο ἀπ’ τὴν ἐπιτυχία. Ὁ Ρομπὲν στράφηκε πρὸς τὸν πρίγκιπα Ἰωάννη.

-  Ἂν κι αὐτὸ δὲν ἱκανοποιεῖ τὴν ἐξοχότητά σας, ἐπιτρέψτε μου νὰ δοκιμάσουμε καὶ σὲ ἄλλο στόχο, ὅπως συνηθίζουμε στὸ δάσος τοῦ Σέργουντ.

Καὶ χωρὶς νὰ περιμένει, ἔκοψε ἀπ’ τὴν κοντινότερη ἰτιὰ μιὰ λεπτὴ βέργα, τὴν καθάρισε ἀπὸ τὰ φύλλα καὶ κοιτάζοντας τὸν ἔκπληκτο Χοῦμπερτ, εἶπε:

-  Θὰ στήσω τὴ βέργα στὶς ἑκατὸ γιάρδες κι αὐτὸς ποὺ θὰ τὴν πετύχει, θὰ ἀναδειχθεῖ ἄξιος τοξότης.

Μὰ ὁ Χοῦμπερτ δὲν θέλησε νὰ δοκιμάσει, θεωρώντας κάτι τέτοιο ἀδύνατο.

Τότε ὁ Ρομπὲν πῆρε θέση, λύγισε τὸ τόξο του, σημάδεψε ἀργὰ καὶ πολὺ προσεκτικὰ καὶ τέλος χαλάρωσε τὴ χορδή. Ὁ κόσμος περίμενε μὲ κομμένη τὴν ἀναπνοή του ἀπ’ τὴν ἀγωνία. Κάποια στιγμὴ τὸ βέλος σφύριξε, ἔσκισε γοργὰ τὸν ἀέρα κι ἔκοψε τὴ λεπτὴ βέργα στὴ μέση. Τὸ πλῆθος ξέσπασε σὲ ξέφρενα χειροκροτήματα. Ἀκόμα καὶ ὁ πρίγκιπας Ἰωάννης δὲν κρατήθηκε.

-  Ἔξοχα! φώναξε. Δίνω αὐτὸ τὸ ἀσημένιο βέλος στὸν καλύτερο τοξότη τῆς Ἀγγλίας.

Ὁ Ρομπὲν ὑποκλίθηκε καὶ πῆρε τὸ βραβεῖο.

(Ἐλεύθερη διασκευὴ ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ R. L. Green, Ὁ Ρομπὲν τῶν Δασῶν).

Ποιὸς δὲν θά ’θελε νά ’ναι στὴ θέση του! Εἶναι ὡραῖο νὰ πετυχαίνεις τὸν στόχο σου. Καὶ μάλιστα τόσο ἐντυπωσιακά! Κι ἀπ’ τὸν ἕνα στόχο νὰ πηγαίνεις στὸν ἄλλο. Τώρα νὰ πετύχεις στὶς ἐξετάσεις σου (ποὺ τὸ εὔχομαι ὁλόψυχα). Αὔριο κάτι ἄλλο, πιὸ δύσκολο. Καὶ νὰ ρίχνεις στὴ φαρέτρα σου τὸ ἀσημένιο βέλος. Πολλὰ ἀσημένια βέλη. Πολλὰ ἔπαθλα ἀπὸ πολλοὺς στόχους.

Μὰ θυμήσου:

Δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ σπουδαιότερο, οἱ στόχοι σου καὶ οἱ ἐπιθυμίες σου, ἀλλὰ ἐσύ. Εἶσαι πάνω ἀπὸ τοὺς στόχους σου. Εἴτε τοὺς πετύχεις εἴτε ὄχι, αὐτὸ ποὺ ἀξίζει εἶσαι σύ. Λάθος σου νὰ πιστεύεις, ὅτι ἁπλῶς ἡ ἐπιτυχία κάποιου στόχου σου σὲ κάνει κάποιον, σοῦ δίνει γόητρο. Ἀγωνίσου ἄοκνα γιὰ τοὺς στόχους σου, ἀλλὰ μὴν ἐξαντλεῖσαι σ’ αὐτούς.

Μὴν ταυτίζεις τὶς ἐπιτυχίες σου μὲ τὴν πεμπτουσία τῆς ζωῆς. Καὶ οἱ ἀποτυχίες δὲν σημαίνουν ὅτι ξόφλησες ἀπ’ αὐτήν. Παραμένεις πολύτιμος, ὅπως κι ἂν ἔχει τὸ πράγμα.  Εἶσαι σὺ ποὺ ἔχεις σημασία, ποὺ εἶσαι ἡ ἀξία. Ἡ ζωὴ εἶναι κάτι πολὺ βαθύτερο ἀπ’ τὰ γεγονότα, λυπηρὰ ἢ εὐχάριστα, ποὺ τὴ γεμίζουν. Ἐσὺ εἶσαι τελικὰ τὸ νόημα τῆς ζωῆς. Γι’ αὐτό, ἐσὺ νά ’σαι καλὰ καὶ τὰ ὑπόλοιπα βρίσκονται. Καὶ γιὰ νά ’σαι ἐσὺ καλά, ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἔρχεται νὰ σὲ βρεῖ στὸν κόσμο, σὲ ψάχνει παντοῦ, σταυρώνεται, ανασταίνεται, ὅλα γιὰ σένα.

Πέρα λοιπὸν ἀπὸ τοὺς στόχους σου, ὁ στόχος εἶναι πάντα ἕνας: Νὰ ἀνακαλύπτεις τὴν οὐσία τῆς ζωῆς. Ὅλα γίνονται γιὰ σένα, ἐσὺ εἶσαι ἡ ζωή, ἀλλὰ μόνο ὅταν ἀτενίζεις τὸ ἀρχέτυπό σου, τὸ «κατ’ εἰκόνα». Ὅταν ζεῖς ἀληθινά, αὐθεντικά, γνήσια.

Σ’ αὐτὸ δίνεις ἐξετάσεις κάθε μέρα. Καὶ θὰ πάρεις τὸ ἀσημένιο βέλος - τὸ ἔπαθλο - στὸ τέλος. Ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.

Σημάδεψε λοιπὸν καλὰ αὐτὸν τὸν στόχο. Ρίξε τὸ βέλος σου, σὰν τὸν Ρομπέν, στὸ κέντρο του.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

π. Δημήτριος Μπόκος

Ἀντιύλη. Ἱ. Ναὸς Ἁγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα

Τηλ. 26820 25861/23075/6980 898 504. E-mail: antiyli.gr@gmail.com

"Μην πολεμάς τον 'Ελληνα"

 "Μην πολεμάς τον 'Ελληνα" 

Μανώλης Τιτάκης - Κώστας Χειλάς

Τραγούδι: 

Φωνητικά: Μανώλης Τιτάκης - Κώστας Χειλάς - Δημήτρης Συγλέτος

Μουσική (Α' Μέρος): Μανώλης Τιτάκης
Μουσική (Β' Μέρος): Συρτός Παραδοσιακός
Στίχοι: Κώστας Χειλάς

Λύρα: Κώστας Χειλάς
Λαούτα-κιθάρα-κρουστά-μπάσο: Δημήτρης Συγλέτος
Ασκομαντούρα-θιαμπόλι: Γιώργος Σαλούστρος (Κεχρής)
Ενορχήστρωση-ηχοληψία-μίξη ήχου: Δημήτρης Συγλέτος

Συμμετείχε το χορευτικό του ομίλου: "Παπαδόκωστας"
Χόρεψαν:
Κώστας Παπαδάκης
Κώστας Αθανασάκης
Γιώργος Σωπασής
Κώστας Κτιστάκης

Συμμετείχαν:
Κρητικός: Στέλιος Τιτάκης
Τσολιάς: Γιώργος Γιακουμάκης
Θρακιώτης: Νίκος Μπικάκης
Πόντιος: Μανώλης Μανιουδής

Τα γυρίσματα έγιναν στο Ρογδιανό φαράγγι - τρεις εκκλησιές

Διεύθυνση φωτογραφίας: Περικλής Μοσχολάκης

Σκηνοθεσία: Περικλής Μοσχολάκης
https://www.facebook.com/periklis.gr

Ευχαριστούμε τον Γιάννη Σαλούστρο (Κεχρή) και την Χριστινα Γκαρνετίδου για την βοήθεια τους.

Post production: www.periklis.gr

Copyright 2016
Επιτρέπεται η κοινοποίηση.
Απαγορεύεται η αντιγραφή ή αναδημοσιευση του βίντεο χωρίς την γραπτή άδεια των δημιουργών σύμφωνα με το νόμο πνευματικής ιδιοκτησίας 2121/93

Γιάντα Έλληνα φοβάσαι
λευτεριά δε πεθυμάς
αφού είσαι γεννημένος
με θεριά να πολεμάς.

Γιάντα Έλληνα δειλιάζεις
γιάντα δε θαρρεύεσαι
τόσα που 'χεις κατορθώσει
πρέπει να πενευεσαι.

Ύψωσε τ' ανάστημα σου
δως της γης να σπάσει μια
οι προγόνοι σου σ' αφηκαν
μια βαριά κληρονομιά.

Βάλε το καλά στο νου σου
και ποτέ σου μη ξεχνάς
κάποιοι δώσαν τη ζωή τους
τη δική σου να γλεντάς.

Σήκω και στέσου όρθιος μη σκύβει το κεφάλι
μπροστάρης πάντα έμπαινες στη μάχη με το μπέτη.
Τη λευτεριά σου πεθυμούν ν' αρπάξουν ε και πάλι
να σε σκλαβώσουν θέλουνε, μα πολεμουνε έτη.

Σα πολεμάς τον Έλληνα
άδικο κόπο κάνεις,
τη μάχη κι αν την κέρδισες
το πόλεμο τον χάνεις.

Κανονίδης Δημήτριος!

 Καλλιτεχνικά δημιουργήματα 

ἀπό τόν Πατμιο-Θεσσαλονικιό

Κανονίδη Δημήτριο, συνταξιοῦχο ὀδοντίατρο

Μονή Βλατάδων

ΤΟ ΒΤΖΑΝΤΙΝΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ 

ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η Ιερά Μονή Βλατάδων είναι το μοναδικό βυζαντινό μοναστήρι της Θεσσαλονίκης, το οποίο εξακολουθεί να λειτουργεί αδιάκοπα από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα.
Η Μονή Βλατάδων ιδρύθηκε ανάμεσα στο 1351-1371 μ.Χ. από την Άννα Παλαιολογίνα με βασιλικό χρυσόβουλο. Είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.
Αποτελεί μία μαρτυρία της συνεχούς ελληνορθοδόξου ζωής στην περιοχή, με θρησκευτική, πνευματική, επιστημονική και κοινωνική δραστηριότητα.
Ένα από τα πιο σημαντικά μετόχια της Ι. Μ. Βλατάδων είναι ο ναός του Αγίου Νικολάου του Ορφανού στη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, κτισμένο στις αρχές του 14ου αιώνα. Ο πλούσιος τοιχογραφικός του διάκοσμος αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα της ζωγραφικής της Παλαιολόγειας Αναγέννησης.
Στο ντοκιμαντέρ μιλούν (με σειρά εμφάνισης) οι: Μιλτιάδης Κωνσταντίνου (Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ), Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμορίου κ. Νικηφόρος (Ηγούμενος Ι. Μ. Βλατάδων), Φλώρα Καραγιάννη (Δρ. Βυζαντινολόγος, Έφορος του Ιδρύματος Πατερικών Μελετών, Ι. Μ. Βλατάδων), Συμεών Πασχαλίδης (Διευθυντής Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών), Άννα Λυσικάτου (Υπεύθυνη Αρχείου Μικροταινιών Πατριαρχικού Ιδρύματος Μ. Βλατάδων), Ξαβιέ Αγκατί (Καθηγητής Αρχαίων Ελληνικών στο Παρίσι), πρωτοπρεσβύτερος Γαβριήλ Μαντρίλα (Δρ. Θεολογίας Ι. Μ. Βλατάδων).

Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Σαλαπάτας
Ιδέα-σενάριο: Ελένη Μπιλιάλη
Διεύθυνση παραγωγής: Παναγιώτης Ψωμάς
Επιστημονική σύμβουλος: Δρ. Στέλλα Μπιλιάλη
Δημοσιογραφική ομάδα: Κώστας Μπλάθρας, Ζωή Μπιλιάλη
Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιάννης Σαρηγιάννης
Εικονολήπτης: Κώστας Βάγιας
Ηχολήπτης: Κωνσταντίνος Ψωμάς
Μουσική σύνθεση: Γιώργος Μαγουλάς
Μοντάζ: Κωνσταντίνος Ψωμάς
Παρουσίαση: Ελένη Μπιλιάλη

Κατηγορία: Promo, ΕΡΤ2, ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ, ΦΩΤΕΙΝΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ

Για νά δεῖτε τό φιλμάκι, ἀνοῖξτε παρακαλῶ τόν σύνδεσμο: 

http://webtv.ert.gr/ntokimanter/fotina-monopatia/07mai2017-fotina-monopatia-v-kiklos/

Αγιολογικό Συνἐδριο

Τα πορίσματα του Γ’ Διεθνούς Αγιολογικού Συνεδρίου στη Σμύρνη

Υπό την αιγίδα της Αυτού θειοτάτης Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου πραγματοποιήθηκε από την Ορθόδοξο Κοινότητα Σμύρνης, για τρίτη συνεχή χρονιά, Διεθνές Αγιολογικό Συνέδριο στη Σμύρνη, υπό τη φιλόξενη στέγη του Εμπορικού Επιμελητηρίου Σμύρνης, και την Έφεσο, με αφορμή τη μνήμη του αγίου και ενδόξου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννη του θεολόγου (4-8 Μαΐου 2017). 

Το Συνέδριο, στο οποίο συμμετείχαν θεολόγοι, ιστορικοί και φιλόλογοι από την Τουρκία και το εξωτερικό, ακαδημαϊκοί διδάσκαλοι και ειδικοί ερευνητές στη γραμματεία των πρώτων χριστιανικών αιώνων, είχε ως θέμα: «Οἱ ἀποστολικοί πατέρες καί ἡ ἐποχή τους». 

Σε ειδικές επιστημονικές εισηγήσεις παρουσιάστηκαν τα του βίου και του έργου, οι συνθήκες δράσεως, η θεολογική καθώς και η εν γένει εκκλησιαστική συμβολή των λεγομένων Αποστολικών Πατέρων, των ανδρών που διαδέχθηκαν τους Αποστόλους του Χριστού και απετέλεσαν τους πρώτους μεγάλους θεολόγους και διδασκάλους του Χριστιανισμού. 

Από τις εισηγήσεις και τη συζήτηση που ακολούθησε διαπιστώθηκε ότι οι Αποστολικοί Πατέρες, ορισμένοι εκ των οποίων συνδέθηκαν ιδιαίτερα με την χριστιανική κοινότητα της Σμύρνης των δύο πρώτων αιώνων (λ.χ. ο Ιγνάτιος ο θεοφόρος και ο Πολύκαρπος Σμύρνης), κινούμενοι σε ένα νέο για το Ευαγγέλιο ιστορικο-πολιτισμικό περιβάλλον, έθεσαν τις ερμηνευτικές και ποιμαντικές βάσεις για την περαιτέρω διοργάνωση της Εκκλησίας, με κέντρο την Ευχαριστία, τον επίσκοπο, το μαρτύριο και την καθημερινή της μαρτυρία. Διετύπωσαν θεμελιώδεις αρχές για τις σχέσεις και τη συνεργασία κάθε τοπικής Εκκλησίας με τις ανά την Οικουμένη Εκκλησίες, καθώς και την εκάστοτε κρατική και επιχώρια εξουσία, για την ανάπτυξη της προσευχητικής, της ομιλητικής και της απολογητικής της λειτουργίας, για τη διεύρυνση της θεολογικής της γλώσσας, του αισθητικού κριτηρίου και του κανονικού της προσανατολισμού, για την εκλέπτυνση του ηθικού, του κοινωνικο-πολιτικού και πολιτισμικού της αισθητηρίου, για την καταχώρηση της ίδιας της λειτουργίας της παραδόσεως χάριν της διαφυλάξεως της ενότητος και της πιστότητος στην ευαγγελική και αποστολική πίστη και διδασκαλία. 

Η μελέτη του έργου των λεγομένων Αποστολικών Πατέρων (Ιγνατίου και Πολυκάρπου, Κλήμεντος Ρώμης και Ερμά), επιτακτική όσο ποτέ στις ημέρες μας, λόγω του θεολογικού βάθους και του εκκλησιαστικού τους ρεαλισμού, μας υπενθυμίζει την ανάγκη της ενότητος στα αναγκαία, της υπεύθυνης συνεργασίας και της ευαισθησίας στα κοινά, της τόλμης στην επικαιροποίηση του χριστιανικού μηνύματος και την ειλικρινή ομολογία, της ετοιμότητας στην απολογία ή τη μαρτυρία, της αυθεντικότητος στη λειτουργική έκφραση, την άσκηση και την προς αλλήλους διακονία. 

Το μήνυμα των Αποστολικών Πατέρων από την σύγχρονη χριστιανική Ιωνία, μήνυμα Σταυρού και Αναστάσεως, ομολογίας και ελπίδος, πιστότητος και θυσίας, αποτελεί μία διαρκή πρόσκληση για την ειρηνική συνύπαρξη, συνεργασία και αλληλοπεριχώρηση λαών και πολιτισμών, θρησκευτικών παραδόσεων και διαφορετικών πολιτικών, που οφείλουν να έχουν πάντοτε ως αποδέκτη της διακονίας τους τον πολλαπλώς αναζητούντα την αλήθεια άνθρωπο, τον αλγούντα για την επιστροφή του στην ίδια πατρίδα, για την επικράτηση της κατά Θεόν ισότητος και ειρήνης, της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης.

ΠΗΓΗ:ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ