Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εκ βαθέων

στον Αλέξη Παπαχελά

 Η συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Αθηνών & πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου 

στον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά 

για τις "Ιστορίες" του ΣΚΑΪ (1/11/2016)

Πάτμος

ΚΑΡΑΒΙΑ ΠΟΥ ΑΡΜΕΝΙΖΕΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΜΟ....

 ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΒΑΠΟΡΙΑ ΠΟΥ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ ΝΗΣΙ

Σουπιές .......

.......με ρεβίθια, από τη Σκύρο

                                  Επιμέλεια ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΟΣ
                      Φωτογραφίες ΆΚΗΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ

Δοκιμάζοντας συμφωνήσαμε ότι ίσως είναι τα νοστιμότερα ρεβίθια που έχουμε δοκιμάσει.

Υλικά

• 1 κιλό σουπιές, καθαρισμένες και κομμένες σε μέτρια κομμάτια (περίπου 3-4 εκ.)
• 300 γρ. ρεβίθια, μουλιασμένα σε νερό για 12 ώρες από το προηγούμενο βράδυ
• 2 μέτρια ξερά κρεμμύδια, σε ψιλά καρέ
• 1 πράσο (το λευκό και τρυφερό πράσινο μέρος), ψιλοκομμένο
• 2 ώριμες ντομάτες, τριμμένες
• 1 κουτ. γλυκού ντοματοπελτές
• 1/2 μάτσο άνηθος, ψιλοκομμένος (χωρίς τα χοντρά κοτσάνια)
• 1/2 κουτ. γλυκού πάπρικα καπνιστή (ή γλυκιά, με διαφορετικό γευστικό αποτέλεσμα)
• 1 κουτ. γλυκού ζάχαρη
• 100 ml ελαιόλαδο
• αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Μερίδες 4 – 6

Προετοιμασία 30′ 

Αναμονή 12 ώρες (για το μούλιασμα των οσπρίων) 

Μαγείρεμα 1 ώρα + 40′

Τη συνταγή μάς έδωσε ο Κωστής Χιώτης.

Διαδικασία 

 Στραγγίζουμε τα ρεβίθια, τα βάζουμε σε βαθιά κατσαρόλα με νερό τόσο ώστε να τα υπερκαλύπτει κατά 5 εκ. και βράζουμε σε μέτρια φωτιά για περίπου 40-45 λεπτά, μέχρι να μισομαλακώσουν. 

Κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος ξαφρίζουμε με τρυπητή κουτάλα. Σε μια φαρδιά κατσαρόλα ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά και σοτάρουμε το κρεμμύδι και το πράσο για 3-4 λεπτά, 

μέχρι να ροδίσουν. Προσθέτουμε τις σουπιές και συνεχίζουμε το σοτάρισμα για άλλα 5 λεπτά, ανακατεύοντας με ξύλινη κουτάλα. Ρίχνουμε τον πελτέ, την ντομάτα, τη ζάχαρη, την πάπρικα, αλατοπίπερο και 1½ λίτρο νερό. Ανακατεύουμε και μαγειρεύουμε για περίπου 5 λεπτά, μέχρι να αρχίσουν τα υγρά να κοχλάζουν. Χαμηλώνουμε τη φωτιά, σκεπάζουμε την κατσαρόλα με το καπάκι και σιγομαγειρεύουμε για περίπου 30 λεπτά ή μέχρι να μαλακώσουν οι σουπιές. Προσθέτουμε τα ρεβίθια και τον άνηθο, ανακατεύουμε και σιγομαγειρεύουμε για περίπου άλλα 15 λεπτά,

 μέχρι να μαλακώσουν καλά όλα τα υλικά και να χυλώσει το φαγητό.

Στο ποτήρι μας Μια καλή ρετσίνα Μεσογείων 

ή ένα Ασύρτικο βαρελάτο.

Πηγή:  gastronomos.gr

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣΜΟΥΣΙΚΗΣ 

 στο κανάλι youtube της KONTRA SI ORCHESTRAL! Aπό 16 Νοεμβρίου 2016!
Στο παρών βίντεο "Άσω τω Κυρίω εν τη ζωή μου...." στίχος από τα Ανοιξαντάρια σε ήχο πλάγιο του Τετάρτου, Θεοδώρου Φωκαέως (+1851). Τα Ανοιξαντάρια είναι οι δέκα τελευταίοι στίχοι του Προοιμιακού και ψάλλονται στους Πανυγηρικούς Εσπερινούς!HESTRAL

Μέγας Εὐεργέτης!!!

Την περιουσία του στο Χαμόγελο του Παιδιού άφησε ο ιδιοκτήτης του ΤΙΤΑΝΙΑ

 

Ο 70χρονος Κωνσταντίνος Μαλάμος, απόγονος της γνωστής οικογενείας Πεσμαζόγλου, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Espresso», πριν από δύο μήνες άφησε την τελευταία του πνοή και αν και ήθελε πολύ να αποκτήσει οικογένεια, ωστόσο ο γάμος τη δεκαετία του ’80 με την Ντέπυ Χανδρή ήταν σύντομος χωρίς την απόκτηση παιδιών.

Ο επιχειρηματίας φέρεται να αφήνει στη διαθήκη του το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών του κεντρικού ξενοδοχείου επί της οδού Πανεπιστημίου στον σύλλογο «Χαμόγελο του Παιδιού» με τον ρητό όρο να φροντίζει για την εύρυθμη λειτουργία του και τα έσοδα από την ξενοδοχειακή επιχείρηση να καλύπτουν τις ανάγκες των παιδιών.

Ο πρόεδρος του συλλόγου Κώστας Γιαννόπουλος επιβεβαίωσε με δηλώσεις στην εφημερίδα τη δωρεά -μαμούθ, τονίζοντας ότι μόλις την προηγούμενη εβδομάδα γνωστοποιήθηκε στο «Χαμόγελο» η είδηση και πως ακόμη η διαδικασία είναι σε εξέλιξη. Αναμένεται να ολοκληρωθεί τον Σεπτέμβριο και όπως δήλωσε ο κ. Γιαννόπουλος, «για εμάς ήταν ένα τεράστιο δώρο. Πέσαμε από τα σύννεφα. Θα τιμήσουμε με τον καλύτερο τρόπο αυτόν τον άνθρωπο που θέλησε να βοηθήσει τα παιδιά μας».

Κατά τα άλλα, ο αποθανών Κωνσταντίνος Μαλάμος κληροδότησε στις δύο ανιψιές που είχε από τη μεριά της αδελφής του ένα μεγάλο μέρος της κινητής και ακίνητης περιουσίας του, μέσα στην οποία περιλαμβάνεται και η βίλα-παλάτι στην παραλία του Αγίου Ιωάννη στη Μύκονο.

ΠΗΓΗ: Παράπονα Ρόδου

Το Πλυντήριο

Το σημαντικό λάθος που κάνετε όταν χρησιμοποιείτε το πλυντήριο σας

Λίγα πράγματα μας προσφέρουν μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη μυρωδιά των φρεσκοπλυμένων ρούχων που απλώνουμε για να στεγνώσουν.


Πριν όμως απομακρυνθείτε από το πλυντήριο σας, το PureWow σας προειδοποιεί να μην ξεχάσατε να κάνετε κάτι πολύ σημαντικό: Να αφήσετε την πόρτα του ανοιχτή.

Ο λόγος που πρέπει οπωσδήποτε να το κάνετε αυτό είναι απλός. Εάν κλείσετε την πόρτα του πλυντηρίου σας αμέσως μετά από μία πλύση, θα «παγιδεύσετε» έτσι την υγρασία, κάτι το οποίο μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη βακτηρίων που -και, όμως- θα εξαπλωθούν στα ρούχα σας.

Εάν όμως αφήσετε την πόρτα ανοιχτή, δίνετε την ευκαιρία στο εσωτερικό του πλυντηρίου σας να στεγνώσει , έτσι ώστε να μην δημιουργηθούν εκεί οι ανθυγιεινές συνθήκες που σας περιγράψαμε πιο πάνω.

Αυτό ήταν λοιπόν. Βγάλτε τα πεντακάθαρα ρούχα σας και απλώς μην κάνετε το λάθος να κλείσετε την πόρτα του πλυντηρίου σας. Τόσο απλό!

ΠΗΓΗ: Παράπονα Ρόδου

Το θέατρο της Επιδαύρου!

       Φως στο μυστήριο της ακουστικής     της        Επιδαύρου 

Εξαίρετος ήχος μόνο της Ελληνικής γλώσσας

             

     Η εξαίρετη ακουστική για την οποία το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου είναι διάσημο, οφείλεται στα πέτρινα εδώλια του (στα καθίσματα των θεατών), καθώς το σχήμα και η διάταξή τους είναι ιδανικά για το φιλτράρισμα των θορύβων χαμηλής συχνότητας, καταδεικνύει η έρευνα ειδικών επιστημόνων.

       Ήδη από τον 1ο π.Χ αιώνα, ο Ρωμαίος αρχιτέκτονας Βιτρούβιος θαύμαζε το πώς οι αρχαίοι Ελληνες είχαν διαρυθμίσει τα καθίσματα της Επιδαύρου «σύμφωνα με την επιστήμη της αρμονίας» για να ακούγονται καθαρότερα οι φωνές των ηθοποιών. Ακόμα και ο παραμικρότερος ψίθυρος στη σκηνή του θεάτρου ακούγεται πεντακάθαρα στις τελευταίες θέσεις σε απόσταση 60 μέτρων.
      Εκτός από τις αρχαίες πηγές, «σύγχρονες ακουστικές έρευνες αποδεικνύουν ότι στα αρχαία θέατρα έχουν εφαρμοστεί βασικές αρχές σχεδιασμού που εξασφαλίζουν ηχοπροστασία, ακουστική ζωντάνια, διαύγεια και καταληπτότητα του θεατρικού λόγου. Μια από τις βασικότερες αρχές είναι η ενίσχυση της φωνής με έγκαιρες, θετικές ηχοανακλάσεις επάνω σε στοιχεία του θεάτρου (δάπεδο ορχήστρας, πρόσοψη κτιρίου σκηνής, λογείο), για την εξασφάλιση ενός φυσικού, αυτοδύναμου (παθητικού) μεγαφώνου, που αναπληρώνει τις ενεργειακές απώλειες, κυρίως στα υψηλότερα καθίσματα του κοίλου».
         Oι υπολογισμοί τους έδειξαν ότι οι κλιμακωτές θέσεις του θεάτρου λειτουργούν ως ηχητικό φίλτρο, καθώς το σχήμα τους είναι ιδανικό για να καταστέλλει τους ήχους χαμηλής συχνότητας, κύριο συστατικό του θορύβου. Η διάταξη των θέσεων, που θυμίζει τα πάνελ ηχομόνωσης σε σχήμα αβγοθήκης, φιλτράρει τις συχνότητες κάτω από 500 Hertz, όπως το μουρμούρισμα του κοινού και το θρόισμα των φύλλων.
          Η εξασθένιση των χαμηλών συχνοτήτων επιτρέπει να ακούγονται πλουσιότερες οι φωνές των ηθοποιών, που αποτελούνται κυρίως από υψηλές συχνότητες. Η αφαίρεση των χαμηλών τόνων από τις φωνές δεν δημιουργεί πρόβλημα, καθώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να συμπληρώνει τις συχνότητες που λείπουν – ένα φαινόμενο που αξιοποιείται σε ηχεία μικρού όγκου τα οποία ακούγονται στο αφτί πολύ μεγαλύτερα.
      Οι ερευνητές παραδέχονται ότι η παρουσία κοινού στο θέατρο πιθανότατα θα άλλαζε την ακουστική του με τρόπο που δεν είναι εύκολο να υπολογιστεί, λόγω του περίπλοκου σχήματος και της ανομοιογένειας του ανθρώπινου σώματος. Υποστηρίζουν όμως ότι τα συμπεράσματά τους για το θέατρο της Επιδαύρου θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στο σχεδιασμό σταδίων με καλύτερη, φυσική ακουστική.
        Η λέξη Επίδαυρος σημαινει «Δρα Επι της Αυρας»…
       Δεν είναι τυχαία και η ύπαρξη των Ασκληπιείων εκεί, που έχει να κάνει με τον ήχο, την ακουστική, την επίγεια μουσική αρμονία η οποία συγχρονίζεται με την συμπαντική μουσική αρμονία και την ίαση.
      Η ακουστική λοιπόν στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου έχει το αξιοπερίεργο, ότι έτσι όπως ακούγονται καθαρά τα Ελληνικά εκεί, δεν μπορούν να ακουστούν άλλες γλώσσες, υπάρχει δηλ. κάποιου είδους συντονισμού του ήχου, της Μαθηματικής Ελληνικής γλώσσας, του χώρου και της ακουστικής, και αυτό γιατί η Ελληνική γλώσσα είναι μουσική γλώσσα.
Γνωστή δε η σχέση μεταξύ μουσικής αρμονίας και των μαθηματικών και των μαθηματικών με την αρμονία του σύμπαντος, όπως επίσης γνωστό είναι ότι στην αρχαία Ελλάδα η μουσική, η αριθμητική η γεωμετρία και η αστρονομία ήταν αδελφές επιστήμες . . .

 ΠΗΓΗ: Μέσω ηλ. ταχ. ἀπό τόν ἀγαπητό κ. Ν. Κώσταλο, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστῶ θερμά

Η Αγία Απολλωνία (30 Ὀκτωβρίου)

Η Αγία Απολλωνία 

προστάτις των οδοντιάτρων

Ένας από τους ισχυρότερους πόνους για το ανθρώπινο σώμα είναι ο οδοντόπονος. Και αυτό γιατί το δόντι συνδέεται με τον εγκέφαλο, τον οφθαλμό και το αυτί καθώς και τα νεύρα τους και έτσι κάθε οδοντόπονος φέρνει σε κρίση το κεφάλι και τα πιο ευαίσθητα όργανά του. Κάθε φορά που τα δόντια πονούν και βρίσκεται σε έξαρση και αντίδραση το σώμα, καταλαβαίνουμε καλύτερα πόσο ευάλωτοι και τρωτοί είμαστε.

Καθετί που αφορά στην ζωή ενός δοντιού, συνδέεται άμεσα με το πόνο: με πόνο ανατέλλουν τα νεογιλά δόντια, με πόνο πέφτουν και βγαίνουν τα μόνιμα, πόνο δημιουργεί η τερηδόνα, πόνο φέρνει το απόστημα, πόνο συνεπάγεται η εξαγωγή…..

Ο Άγιος Αντίπας υπήρξε ο πρώτος χριστιανός οδοντίατρος ο οποίος μαρτύρησε για την αγάπη του Χριστού περί το 70 μ.Χ. όταν τον έψησαν σε ταυρόσχημο χάλκινο καμίνι στον ονομαστό ναό της Περγάμου που αποκαλείτο «κατοικητήριο του σατανά». Ο μέγας αυτός θεραπευτής των οδόντων, ποίμανε την Εκκλησία της Περγάμου, το δε όνομά του αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Ευαγγελιστή Ιωάννη (Κεφ. β’, 12-13). Στο απολυτίκιό του αναφέρεται «ως τάχιστος και μέγας ιατρός, της δεινής οδόντων νόσου» και η μνήμη του τιμάται την 11^η Απριλίου. Τέλος στην Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο προσκυνούμε την ευωδιάζουσα κάρα του.

Σήμερα, 30^η του μηνός Οκτωβρίου, η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την μνήμη και μιας ακόμη προστάτιδος των οδόντων της οποίας η μνήμη έρχεται από την Δυτική Εκκλησία καθ’όσον μαρτύρησε κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Πρόκειται για την παρθενομάρτυρα Αγία Απολλωνία από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, την πατρίδα της παρθενομάρτυρος και πανσόφου νύμφης του Χριστού Αικατερίνας γι΄αυτό και είναι συχνές οι απεικονίσεις στην Δυτική Εκκλησία της Παναγίας με το Θείο Βρέφος μεταξύ των δύο Αγίων αυτών.

Η Αγία Απολλωνία ήρθε να καθιερωθεί ως προστάτις των οδοντιάτρων και των οδοντοπαθών πολύ πριν τον Μεσαίωνα, παραμερίζοντας την τιμή των Αγίων Άννης, Σωσάννης και Σιβύλλας που μέχρι τότε τιμούσαν οι χριστιανοί ως ιάτειρες των οδόντων. Το όνομά της σήμερα είναι γνωστό σε όλο τον χριστιανικό κόσμο από την Αμερική μέχρι την Ιαπωνία και τιμάται από όλους τους χριστιανούς οδοντιάτρους ως προστάτιδά τους.

Το όνομα και το μαρτύριό της μας έγιναν γνωστά από την Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσεβίου Καισαρείας όπου εκεί αναφέρεται ότι μαρτύρησε ως χριστιανή με την βίαιη εξαγωγή των δοντιών της αφού πρώτα της είχαν συντρίψει τις γνάθους. Από αυτό αναλογιζόμαστε το πόσο υπέφερε η Αγία αλλά και την μεγάλη παρρησία της στον Χριστό για όσους υποφέρουν από οδοντόπονους και με πίστη επικαλούνται το τίμιο όνομά της.

Διαβάζουμε σχετικά: «Αλλά και την θαυμασιωτάτην τότε Παρθένον πρεσβύτιν Απολλωνίαν διαλαβόντες, τους μεν οδόντας άπαντας, κόπτοντες τας σιαγόνας, εξήλασαν, πυράν δε νήσαντες προ της πόλεως, ζώσαν ηπείλουν κατακαύσαι, εί μη συνεκφωνήσειεν αυτοίς τα της ασεβείας κηρύγματα. Η δε υποπαραιτησαμένη βραχύ και ανεθείσα, συντόνως επεπήδησεν εις το πυρ και καταπέφλεκται». (Απόσπασμα από την επιστολή του Επισκόπου Αλεξανδρείας Διονυσίου προς τον Φάβιο, Επίσκοπο Αντιοχέων. Ελλ. Πατρολογία ΜΙGΝΕ, τ.20, στ. 605-612).

Το μαρτύριό της τοποθετείται στο έτος 249 μ.Χ. όταν αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο αιμοδιψής διώκτης των Χριστιανών Δέκιος (249-251 μ.Χ.).

Από το παραπάνω απόσπασμα της επιστολής που έγραψε ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας Διονύσιος, φαίνεται εύγλωττα ότι την γνώριζε καλά. Γι’αυτό και την αποκαλεί «θαυμασιωτάτην παρθένον και πρεσβύτιν» γεγονός που μας αποκαλύπτει ότι η Αγία για την οποία ελάχιστα γνωρίζουμε, ήταν καθ’όλα ένα ιερό και αξιοσέβαστο πρόσωπο, τιμώμενο από την εκκλησιαστική κοινότητα και τον Επίσκοπό της. Υπήρξε παρθένος αξιοσέβαστη που διακρινόταν για την φλογερή της πίστη και τον μεγάλο ιεραποστολικό της ζήλο που την έκαναν γνωστή για την χριστιανική δράση της στον στηριγμό και καταρτισμό των Χριστιανών. Η λέξη «πρεσβύτις» δεν φανερώνει μόνο το σεβαστό της ηλικίας της αλλά και την ταυτότητά της που σημαίνει ότι ήταν μια από τις Διακόνους της Εκκλησίας με πνευματικά-εκκλησιαστικά καθήκοντα και έντονη κοινωνική δραστηριότητα για τις χήρες, τα ορφανά, τους πτωχούς και ενδεείς. Ήταν λοιπόν γνωστή στον χριστιανικό κύκλο της Αλεξανδρείας για την πίστη και την αγαθοεργία της, στοιχούσα στους λόγους του Αποστόλου Παύλου (Α’ Τιμοθ., γ’, 8-13).

Ο χώρος της δραστηριότητός της ήταν η πολυπολιτισμική πόλη της Αλεξανδρείας στην οποία κατοικούσαν άνθρωποι ετερόκλητοι και ετερόθρησκοι : Έλληνες, Αιγύπτιοι, Ρωμαίοι, Ασιάτες, Αφρικανοί που λάτρευαν τον Χριστό ή τα είδωλα. Μια τέτοια πολύβοη πόλη είχε κατοίκους διαφόρων τάξεων και καταστάσεων οικονομικών. Οι περισσότεροι είχαν ανάγκη για περίθαλψη, στοργή και συμπαράσταση καθώς και μια διέξοδο στις πνευματικές τους αναζητήσεις.

Την κοινωνική αποστολή κατ’εκείνα τα χρόνια προσέφεραν οι Κοινοβιακοί Παρθενώνες και οι Διακόνισσες της Εκκλησίας. Από τους Κοινοβιακούς Παρθενώνες προήλθαν και οι Αγίες Παρασκευή η Ρωμαία, Φεβρωνία, Αναστασία η Ρωμαία κ.ά. με έργο τους τον ευαγγελισμό του λαού. (Και όλες εκείνες οι μακάριες γυναίκες υπέστησαν την βίαιη εξαγωγή των οδόντων τους και ίσως για να πληγεί έτσι το κέντρο του λόγου και να σταματήσουν την διδαχή). Αυτό ήταν το διακόνημα της Αγίας Απολλωνίας: η παντοειδής συμπαράσταση στο ποίμνιο και όλους τους ανθρώπους, χριστιανούς και μη.

Κατά πληροφορία του Επισκόπου Αλεξανδρείας Διονυσίου στο προοίμιο της επιστολής και προ της αναφοράς στην Αγία Απολλωνία ο διωγμός των χριστιανών της Αλεξάνδρειας ξεκίνησε ένα έτος προ του γενικού διωγμού από ένα μάντη ο οποίος ξεσήκωσε εναντίον των χριστιανών τα πλήθη των εθνικών αναθερμαίνοντας την ειδωλολατρεία και τις τοπικές τους δεισιδαιμονίες.

Πρώτους απ’όλους συνέλαβαν δύο ηλικιωμένους ευσεβείς Χριστιανούς τους οποίους βασάνισαν ανηλεώς. Στο τέλος τον μεν Μετράν λιθοβόλησαν την δε Κοΐντα θανάτωσαν με ξίφος. Λεηλατούσαν, άρπαζαν, έκαιγαν τις περιουσίες των χριστιανών και τους ίδιους τους βασάνιζαν∙ όλοι υπέμεναν καρτερικά εκτός από έναν που αρνήθηκε την πίστη του, φοβούμενος την ζωή του….

Την Αγία Απολλωνία την συνέλαβαν και την βασάνισαν. Αφού της συνέτριψαν τις σιαγόνες, με βίαιο τρόπο έκαναν εξαγωγή όλων των δοντιών της. Μετά ανάβοντας μεγάλη φωτιά την απείλησαν να την κάψουν ζωντανή αν δεν απάγγελε μαζί τους «τα της ασεβείας κηρύγματα» και την άρνηση του Χριστού. Αιμόφυρτη και ταλαιπωρημένη καθώς ήταν αρνήθηκε να συμμορφωθεί στην εντολή του αυτοκράτορα∙ ούτε στα είδωλα επρόκειτο να προσευχηθεί ούτε βέβαια και να θυσιάσει. Μπροστά στη φωτιά ζήτησε λίγο χρόνο για να σκεφθεί∙ και φυσικά προτίμησε τον Χριστό παρά την ζωή και την άνεσή της. Έκανε για λίγο ότι παραιτείται από τις θέσεις της και την άφησαν να σκεφθεί. Τότε εκείνη με τόλμη περισσή επήδηξε μόνη της στην φωτιά και κατακάηκε! Έτσι έλαβε τον αθλητικό στέφανο η θαυμασιωτάτη παρθένος και πρεσβύτις Απολλωνία! Η γενναία πράξη της ήταν ένα ηχηρό ράπισμα για τους δημίους της και τους διώκτες του χριστιανισμού…..

 Ωστόσο εκείνοι συνέχισαν τις ωμότητες εναντίον των χριστιανών. Ακολούθως συνέλαβαν τον Σεραπίωνα και αφού του έσπασαν τις αρθρώσεις, τον γκρέμισαν από ένα υπερώο. Το ίδιο έγινε και για μεγάλο πλήθος χριστιανών που αρνούνταν να θυσιάσουν. Τον Ιουλιανό που υπέφερε από ποδάγρα μαζί με τον υπηρέτη του, τους μαστίγωσαν κρεμασμένους, τους άλειψαν με ασβέστη και τους κατέκαψαν. Το δήμιο στρατιώτη Βησά που μετανόησε για τις πράξεις του, τον αποκεφάλισαν. Τον Μακάριο από την Λιβύη τον έκαψαν ζωντανό. Οι Επίμαχος και Αλέξανδρος βασανίστηκαν και πέθαναν αφού τους περιέχυσαν με αναμμένο ασβέστη. Η παρθένος Αμμωναρία και η πρεσβύτις Μερκουρία θανατώθηκαν φρικτά. Το ίδιο και οι Αιγύπτιοι Ήρων, Άττηρας, Ισίδωρος και ο ανήλικος Διόσκορος. Ακολούθησε το μαρτύριο του Νεμεσίωνος του Αιγυπτίου καθώς των Άμμωνος, Ζήνωνος, Πτολεμαίου και Ιγγένη που αποκάλυψαν στο δικαστήριο την χριστιανική τους ταυτότητα πάνω στην προσπάθειά τους να πείσουν κάποιον βασανιζόμενο χριστιανό να μην εξομώσει.

Η μνήμη της Αγίας Απολλωνίας και των συν αυτή μαρτυρησάντων στον διωγμό της Αλεξάνδρειας επί Δεκίου τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 30 Οκτωβρίου και από την Δυτική στις 9 Φεβρουαρίου. Στην Δυτική Εκκλησία και περισσότερο στην πόλη της Ρώμης σώζονται ναοί, πλατείες, δρόμοι, προσκυνητάρια, δειπνητήρια που φέρουν το όνομά της. Η Αγία κάρα της φυλάσσεται στον ναό Santa Maria in Trastevere, ενώ σε διαφόρους ναούς φυλάσσονται τεμάχια των ιερών λειψάνων της ή οι τίμιοι οδόντες της. Εικόνες, πίνακες και αγάλματά της κοσμούν ναούς και πόλεις της Ευρώπης όπου παντού είναι γνωστό το μαρτύριό της, κυκλοφορούν διάφοροι θρύλοι και λαϊκές παραδόσεις γι’αυτήν και τιμάται ως προστάτις των οδοντικών παθήσεων. Συνήθως παριστάνεται να κρατά μια τανάλια με ένα δόντι (σύμβολο του μαρτυρίου της) και το ένα πόδι της να πατά την φωτιά.

Το όνομά της στις διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και γλώσσες φέρουν πολλές γυναίκες: Apollonia, Apolline, Apollonie, Pollonie, Polline, Apolonia, Polonia, Ploni.

Είθε η τιμή της να εξαπλωθεί και στον Ορθόδοξο χώρο και οι πρεσβείες της να ενισχύουν  όλους τους οδοντοπαθείς.

Απολυτίκιο της Αγίας Απολλωνίας.

Ήχος πλ. α΄ Τον συνάναρχον Λόγον.

«Των οδόντων εκρίζωσιν καθυπέμεινας 

και συντριβήν των σων γνάθων, Απολλωνία σεμνή,

 εκλεκτή παρθενομάρτυς και παρέδωκας σώμα το θείον σου πυρί, ίνα δρόσου θεϊκής παστάδος επαπολαύσης 

και χάριν λάβης οδόντων διώκειν άλγη τα κατώδυνα».

ΠΗΓΗ:  http://www.pemptousia.gr/

Λειτουργικά

Λειτουργικά & Άξιον Εστιν

 Χρύσανθου Θεοδοσόπουλου ήχος Δευτερόπρωτος

 Ερμηνεύει ο : Ελευθέριος Ι. Χατζηλάρης - Δ/χος Μουσικοδιδάσκαλος Β.Μ. - Π/χος Ειδικού Αρμονίας - Π/χος Αντίστιξης (τέως Λαμπαδάριος Ι.Ν.Αγ.Κωνσταντίνου Ομονοίας & τεως Α'ψάλτης Μητροπολιτικού Ναού "Ευαγγελιστρίας" Λέρου)

Υμνολογία Εορτής Αγίων Αναργύρων

Δοξαστικό Εσπερινού  Αγίων Αναργύρων

"Ένα ροζ τριαντάφυλλο "

Οι γονείς του δεν τον ήθελαν, 

και έτσι τον πήρε η γιαγιά του.

 Δείτε τι έκανε για να τον ευχαριστήσει…

Δεν θα πιστεύετε αυτή την ιστορία. Αυτή η συγκινητική εμπειρία, πρόσφατα δημοσιεύτηκε στο Facebook.  
«Εδώ και κάμποσο καιρό, κάποιος από το εκκλησίασμα μου έφερνε ένα ροζ τριαντάφυλλο για να το καρφιτσώσω στο σακάκι μου κάθε Κυριακή. Επειδή πάντα είχα ένα λουλούδι την Κυριακή πρωί, δεν το πολυσκέφτηκα. Ήταν μια ωραία κίνηση που εκτίμησα, αλλά έγινε συνήθεια. Μια Κυριακή, ωστόσο, αυτή η συνηθισμένη πράξη έγινε ξεχωριστή.
Καθώς έφευγα από την Κυριακάτικη λειτουργία, ένα αγόρι με πλησίασε. Ήρθε προς το μέρος μου και είπε:
 «Κύριε, τι θα κάνετε με το λουλούδι;»
Αρχικά δεν κατάλαβα για τι πράγμα μιλούσε, αλλά μετά το συνειδητοποίησα. Του είπα:
 «Εννοείς αυτό;» καθώς του έδειχνα το τριαντάφυλλο που ήταν καρφιτσωμένο στο παλτό μου.
"Ναι, κύριε. Θα ήθελα να το πάρω, αν σκοπεύετε να το πετάξετε.» 
 Σε αυτό το σημείο χαμογέλασα και του απάντησα, ότι ευχαρίστως μπορούσε να το πάρει, και τον ρώτησα τι σκόπευε να το κάνει.
Το αγόρι, που μάλλον ήταν μικρότερο από 10 χρονών, με κοίταξε και απάντησε:
«Θα το δώσω στη γιαγιά μου. Οι γονείς μου χώρισαν πέρυσι. Ζούσα με την μητέρα μου, αλλά εκείνη παντρεύτηκε ξανά, και ήθελε να ζήσω με τον μπαμπά μου. Έζησα μαζί του για λίγο, αλλά μου είπε ότι δεν μπορούσα να μείνω, και έτσι με έστειλε να ζήσω με τη γιαγιά. Είναι πολύ καλή μαζί μου. Μου μαγειρεύει και με φροντίζει. Είναι τόσο καλή μαζί μου, που θέλω να της δώσω αυτό το όμορφο λουλούδι, επειδή με αγαπάει.»

Όταν το αγοράκι σταμάτησε να μιλάει, μετά βίας μπορούσα να μιλήσω. Τα μάτια μου δάκρυσαν και με είχε αγγίξει στα βάθη της ψυχής μου. Ξεκαρφίτσωσα το λουλούδι και δίνοντάς το του είπα, «Αγόρι μου, αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα που έχω ακούσει, αλλά μόνο αυτό το λουλούδι δεν σου φτάνει. Αν κοιτάξεις μπροστά, θα δεις ένα μεγάλο μπουκέτο με λουλούδια. Διάφορες οικογένειες τα αγοράζουν για την εκκλησία κάθε εβδομάδα. Πάρε εκείνα τα λουλούδια στη γιαγιά σου, επειδή αξίζει τα καλύτερα.»
Το αγόρι έκανε μια τελευταία δήλωση, που πάντα θα έχω ως ανάμνηση. Είπε:
 «Τι υπέροχη μέρα! Ζήτησα ένα λουλούδι, και πήρα ένα ολόκληρο μπουκέτο!»
Αυτό το αγόρι ευγνωμονεί για κάτι που πολλοί άνθρωποι παίρνουν ως δεδομένο: την αγάπη και το αίσθημα ότι ανήκουν κάπου. Ενώ θα έπρεπε να τα λαμβάνει από τους γονείς του, αν και τον εγκατέλειψαν, εκείνος φαίνεται να πιστεύει ακόμα στην καλοσύνη των ανθρώπων.
Μας κάνει να αναρωτιόμαστε πως οι γονείς μπορούν να είναι τόσο άκαρδοι, αλλά ευτυχώς η γιαγιά του τον ανέλαβε. Μοιραστείτε αυτή την όμορφη ιστορία με τους φίλους σας!

Το γράμμα "Ν"

Τί σε αναγκάζει να κάνεις συνεχώς το γράμμα «Ν» της ελληνικής γλώσσας; 

 

Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα. Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», με ακρίβεια… και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το γράμμα «Ν» συντονίζει τον εγκέφαλο.

Το 1996 στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JOURNAL στη Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
«Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα».
Επίσης, στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση.
Και δικαιούμαι να ερωτήσω: Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»; Ως μάχιμος εκπαιδευτικός και συγγραφέας του συγγράμματος: ΔΥΣΛΕΞΙΑ, (Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ) νομιμοποιούμαι να ρωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος:
Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες. Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν»στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό» (!), αντί το εμβαδόν!
Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !! Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα; Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκουμε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα,π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ.). Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας…
Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»! Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη: «ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει, «Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του’ λειπε η οπτική του ήχου».
Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης: «Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει». Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα, ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (ς). Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας: «η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη! ένταξη» (!)…Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και Nτο σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα: Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.
Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά. Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.
Οι Αρχαίοι Έλληνες τα γνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνον εμείς, οι Έλληνες, λέμε: «Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα» και δεν λέμε με άλλα γράμματα (παρ΄ όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.
Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα. Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη μετουσιώνεται σε Γλώσσα. Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του. Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη. Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα. Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού. Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.
Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά: Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.
Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρην οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.
ΠΗΓΗ:http://www.pronews.gr/

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://katanixis.blogspot.gr/

"Αγαπήσω σε Κύριε"

"Αγαπήσω σε Κύριε" σε ήχο Φρύγιο!

(ἀπόδοση: Ελευθέριος Χατζηλάρης, 
απόφοιτος της Πατμιάδας Εκκλησιαστικής Σχολής)

Ο Φρύγιος είναι ένας από τους δεκαπέντε ήχους που μεταχειρίζονταν οι Αρχαίοι Έλληνες στην Μουσική τους, δηλαδή την Μουσική η οποία μετονομάστικε σε Βυζαντινή! Το ότι υπάρχουν συνθέσεις μουσουργών της βυζαντινής μουσικής σε αρχαιοελληνικούς Τρόπους, αυτό αποδεικνείει την προέλευση αφενός και αφετέρου την ρίζα από την οποία προήλθε η εκκλησιαστική και λαϊκή μας μουσική!
KONTRA SI ORCHESTRAL

Κολοκύθα:

Πείτε αντίο σε καρδιαγγειακά νοσήματα, χοληστερίνη, γαστρικά προβλήματα και στις πέτρες στα νεφρά

Η κολοκύθα μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην ελληνική σύγχρονη κουζίνα όπως τα κολοκυθάκια, είναι όμως ένα λαχανικό γευστικό και άκρως θρεπτικό που δεν θα πρέπει να λείπει από τη διατροφή μας.

Οφέλη για την υγεία

Υψηλή περιεκτικότητα σε καροτενοειδή: Οι κολοκύθες οφείλουν το φωτεινό πορτοκαλί χρώμα τους στο υψηλό ποσοστό  καροτενοειδών που περιέχουν. Τα καροτενοειδή αποτρέπουν τις ελεύθερες ρίζες στο σώμα και να βοηθούν στην πρόληψη της πρόωρης γήρανσης, των καρδιαγγειακών νοσημάτων και άλλωνλοιμώξεων. Συγκεκριμένα το β-καροτένιο είναι το πιο πλούσιο σε περιεκτικότητα συστατικό της κολοκύθας. Διαθέτει εξαιρετικές αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Έχει διαπιστωθεί ότι μειώνει τον κίνδυνο ανάπτυξης καρδιαγγειακών νοσημάτων εμποδίζοντας την οξείδωση της χοληστερίνης στο σώμα.
Επίσης, λόγω της δράσης του κατά των ελευθέρων ριζών, μειώνει τον κίνδυνο διάφορων μορφών καρκίνου και κυρίως τουκαρκίνου του εντέρου και του πνεύμονα. Σε έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο «Cancer Epidemiology, Biomarkers and Prevention», εξετάστηκαν οι διατροφικές συνήθειες και ο τρόπος ζωής 60.000 ενηλίκων στην Κίνα και διαπιστώθηκε ότι όσοι έτρωγαν τρόφιμα πλούσια σε β-καροτένιοείχαν μικρότερο κίνδυνο για καρκίνο του πνεύμονα. Όταν στην έρευνα αξιολογήθηκαν και οι καπνιστές, βρέθηκε ότι η ομάδα που έτρωγε τρόφιμα πλούσια σε β-καροτένιο είχε 37% μικρότερο κίνδυνο για καρκίνο του πνεύμονα από τους καπνιστές που δεν κατανάλωναν τέτοια τρόφιμα.
Οι φυτικές ίνες που περιέχονται στην κίτρινη κολοκύθα βοηθούν στην αποβολή μέρους της χοληστερίνης από τον οργανισμό. Ακόμη, βοηθούν και στην αντιμετώπιση της χρόνιας δυσκοιλιότητας αυξάνοντας την κινητικότητα του εντέρου.
Η κατανάλωση κολοκύθας είναι ιδιαιτέρα ευεργετική για όσους υποφέρουν από γαστρικά προβλήματα, γιατί μειώνει την οξύτητα των υγρών του στομάχου.
Οι κολοκύθες είναι φυσικά διουρητικά και βοηθούν στην αποβολή των τοξινών και ανεπιθύμητων αποβλήτων από το σώμα, αφήνοντας μας ανανεωμένους και υγιείς.
Αποτρέπει το σχηματισμό πετρών στα νεφρά: Καταναλώστε 5 έως 10 γραμμάρια σπόρους κολοκύθας κάθε μέρα καθώς διεγείρουν τα νεφρά και εμποδίζουν τον σχηματισμό λίθων οξαλικού ασβεστίου.
Η κολοκύθα είναι πλούσια πηγή βιταμίνης Α. Η τακτική κατανάλωσή της (σπόροι και σάρκα), μπορεί να προωθήσει την υγεία των ματιών και να ενισχύσει το ανοσοποιητικό μας σύστημα εντυπωσιακά.
Είναι εξαιρετική πηγή βιταμινών Β1, Β3, Β5, Β6, C.
Είναι πλούσια σε μαγνήσιο και κάλιο.
Μας δίνει επίσης χαλκό, Ω3 λιπαρά οξέα, αλλά και σύνθετους υδατάνθρακες, όπως το άμυλο.
Με τόσα πολλά οφέλη για την υγεία, δεν αποτελεί κατάπληξη το ότι η κολοκύθα συμπεριλαμβάνεται στις «Υπερτροφές».

Κρατήστε τη σάρκα και τους σπόρους της και χρησιμοποιήστε τα σε διάφορες συνταγές. Μπορείτε να τη συντηρήσετε έως και 6 μήνες, αφού το σκληρό της κέλυφος την κάνει ιδιαίτερα ανθεκτική.

Πηγή:Επιμέλεια: copyrights © www.hippieteepee.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.diakonima.gr/

"Ὅτε κατῆλθες..."

Το Αναστάσιμο Απολυτίκιο του β' ήχου

Θεοδώρου Ρόκα

Θεολόγου

MΑ Ερμηνευτικής Θεολογίας

"Ὅτε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον, ἡ Ζωὴ ἡ ἀθάνατος, τότε τὸν ᾍδην ἐνέκρωσας τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος, ὅτε δὲ καὶ τοὺς τεθνεῶτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας, πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν ἐπουρανίων ἐκραύγαζον· Ζωοδότα Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι".

Το δεύτερο κατά σειρά αναστάσιμο απολυτίκιο, το οποίο χαρακτηρίζει τον Ζωοδότη Χριστό ως "Ζωή Αθάνατη" κάνει λόγο για ένα σημαντικό γεγονός, το οποίο μπορεί να μην αναφέρεται στη διήγηση των Ευαγγελίων εντούτοις όμως αποτελεί αναπόσπαστο θέμα της Ορθοδόξου πίστεως, εκείνο της "εις Άδου καθόδου του Χριστού", για το οποίο ο Απόστολος Παύλος στην προς Εφεσίους Επιστολή του αναφέρει: "Ἀναβὰς εἰς ὕψος ᾐχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν καὶ ἔδωκε δόματα τοῖς ἀνθρώποις. Τὸ δὲ ἀνέβη τί ἐστιν εἰ μὴ ὅτι καὶ κατέβη πρῶτον εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς;" (Εφ. 4,8-9).

Η ένωση των δυο φύσεων, θείας και ανθρωπίνης, στο θεανδρικό πρόσωπο του Ιησού Χριστού, ήταν αδιαχώριστη, άτρεπτη, ασύγχυτη, αναλοίωτη και αχώριστη. Ο σταυρικός θάνατος του Κυρίου αποχώρισε την ψυχή του από το σώμα του προσωρινά, για το διάστημα των τριών ημερών και το μεν σώμα, ενωμένο πάντοτε με τη θεότητα του Υιού και Λόγου του Θεού, παρέμεινε στον Ζωοποιό Τάφο, τελώντας τον δεύτερο και αιώνιο σαββατισμό, η δε ψυχή που ήταν ενωμένη και αυτή με την θεότητα κατέβηκε στον Άδη. Το ζήτημα της ανάκρασης των δυο φύσεων στο πρόσωπο του Χριστού, καθώς και της παραμονής της θεότητος του Υιού και Λόγου του Θεού και στο σώμα αλλά και στην ψυχή του Χριστού που κατερχόταν στον Άδη, μας το εκφράζει πολύ όμορφα ένα τροπάριο από την Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου: "Μία ὑπῆρχεν, ἡ ἐν τῷ ᾍδῃ ἀχώριστος, καὶ ἐν τάφῳ, καὶ ἐν τῇ Ἐδέμ, Θεότης Χριστοῦ, σὺν Πατρὶ καὶ Πνεύματι" (Τροπάριον ζ' ωδής Κανόνος Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου).

Η θεοδύναμη ψυχή του Κυρίου κατέβηκε στον Άδη γα να κηρύξει στις ψυχές των ανθρώπων που ήσαν φυλακισμένες σε αυτόν τον τόπο - ψυχική κατάσταση και να παράσχει την αιωνία λύτρωση στους ανθρώπους. Πως όμως έγινε η νέκρωση της δυνάμεως του Άδου; Μα φυσικά με τη δύναμη που εξέπεμπε η αστραπή της θεότητας του Χριστού ("τότε τὸν Ἅδην ἐνέκρωσας τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος"), η οποία εν ριπή οφθαλμού νέκρωσε τον Άδη και το βασίλειό του. Μάλιστα στην υμνολογία του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου ο Άδης παρουσιάζεται ομιλών και παραπονούμενος να λέει: "συνέφερέ μοι, εἰ τὸν ἐκ Μαρίας γεννηθέντα, μὴ ὑπεδεξάμην· ἐλθὼν γὰρ ἐπ' ἐμέ, τὸ κράτος μου ἔλυσε, πύλας χαλκᾶς συνέτριψε, ψυχάς ἃς κατεῖχον τὸ πρίν, Θεὸς ὢν ἀνέστησε" (Στιχηρό Ιδιόμελο του Εσπερινού του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου).

Η αστραπή της θεότητος αφάνισε τη δύναμη που είχε ο Άδης, τη δύναμη δηλ. που είχε ο Άδης να κρατεί στα καταχθόνιά του τις ψυχές των νεκρών, οι οποίες αποφυλακίστηκαν με τη δύναμη και την εξουσία της θεότητος του Σταυρωθέντος και Αναστάντος Ιησού. Το γεγονός ήταν πραγματικά συγκλονιστικό. Το σκοτεινό, σκυθρωπό, πικρό και αγέλαστο βασίλειο του Άδου ξαφνικά γέμισε με φως και τις ανθρώπινες φωνές που χαρακτήριζε η κατήφεια αντικατέστησαν φωνές πανηγυρικής χαράς που ακούγονταν από τα στόματα όσων πίστεψαν στο κήρυγμα του Σταυρωθέντος Χριστού.

Το ανωτέρω Αναστάσιμο Απολυτίκιο του δευτέρου (β') ήχου, εκτός από τον Εσπερινό του Σαββάτου, τον όρθρο της Κυριακής και την Κυριακάτικη λειτουργία της περιόδου του δευτέρου ήχου, ψάλλεται επίσης στον όρθρο του Αγίου και μεγάλου Σαββάτου καθώς και κατά την απόλυση της παννυχίδας της ιδίας ημέρα λίγο πριν το "Δεῦτε λάβετε φῶς..." προκειμένου να καταδείξει πως Εκείνος που περιμένουμε, τη νύχτα της Αναστάσεως, να εγερθεί εκ των νεκρών είναι Εκείνος που ανήλθε εκουσίως στο Σταυρό και κατήλθε μέχρι τα βάραθρα του Άδου για να σώσει τον κόσμο.

"Ἐπὶ γῆς κατῆλθες, ἵνα σώσῃς Ἀδάμ, καὶ ἐν γῆ μὴ εὑρηκὼς τοῦτον Δέσποτα, μέχρις ᾍδου κατελήλυθας ζητῶν" (στίχος από την α' σταση των Εγκωμίων του Επιταφίου Θρήνου).

ΠΗΓΗ: http://naxioimelistes.blogspot.