Ἡ Ρωμηοσύνη

«Ἡ Ρωμηοσύνη διαφέρει ἀπὸ τοὺς ἄλλους πολιτισμούς, 

γιατί ἔχει τὸν ἡρωισμὸ καὶ τὴν ἁγιωσύνη, 

δηλαδὴ τὸ ρωμαίϊκο φιλότιμο 

τὸ ὁποῖο δὲν ὑπάρχει στὸν εὐρωπαϊκὸ πολιτισμό»

Εἰκόνα τοῦ «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»

Ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ βιβλίου «Ρωμηοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη» τοῦ πατρὸς Ἰωάννου Ρωμανίδου 

Κατὰ παράκληση φίλων ἑτοίμασα γιὰ ἐκτύπωση αὐτὸ τὸ δοκίμιο χάρη ἐκείνων ποὺ συγκινοῦνται μὲ τὴν Ρωμηοσύνη μας, παρ' ὅλη τὴν ὀργανωμένη καὶ ἔντονη πλύση ἐγκεφάλου ποὺ δεχόμαστε γιὰ νὰ τὴν ἐγκαταλείψουμε καὶ νὰ τὴν ἀντικαταστήσουμε μὲ τὸν Γραικισμό, τὸν ὁποῖο προσπαθοῦν οἱ Εὐρωπαῖοι νὰ μᾶς ἐπιβάλλουν ἀπὸ τὸν 9ο αἰώνα καὶ οἱ Ρῶσοι μετὰ τὴν Ἅλωση, ὅπως περιγράφουμε σὲ αὐτὸ τὸ δοκίμιο.

Αὐτὸ τὸ πόνημα εἶναι περίληψη τῶν ὅσων διδάσκω περὶ τῶν ἱστορικῶν καὶ ἰδεολογικῶν πλαισίων καὶ θεμελίων τῆς ρωμαίϊκης ὑπόστασης τοῦ Γένους.

Ὁ ἀναγνώστης θὰ διαπιστώσει ὅτι πολλὰ ἀπὸ τὰ ἐκτιθέμενα ἐδῶ, ἑρμηνευτικὰ ἀλλὰ καὶ ἱστορικά, ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὰ ἐν χρήσει ἐνχειρίδια τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων τῆς Ἑλλάδας ὅπως...

καὶ ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἐμφάνηση τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.

Αὐτὰ τὰ ἑρμηνευτικὰ καὶ ἱστορικὰ στοιχεῖα ὅπως ἐμφανίζονται στὴν Ἑλλάδα εἶναι πιστὴ παραλλαγὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς, ρωσικῆς καὶ ἀμερικανικῆς περὶ αὐτῶν τῶν θεμάτων, ἐπιστήμης.

Τὰ περισσότερα γεγονότα ποὺ ἀναφέρονται σὲ αὐτὸ τὸ δοκίμιο, σὰν γεγονότα δὲν δημοσιεύονται γιὰ πρώτη φορά. Ἔχουν σχεδὸν ὅλα δημοσιευθεῖ καὶ ὑπάρχουν διάσπαρτα σὲ παλαιὰ καὶ νέα βιβλία, ξένα καὶ ἑλληνικά.

Ἡ προσφορὰ αὐτοῦ τοῦ βιβλίου εἶναι ἡ ρωμαίϊκη σύνθεση καὶ ἑρμηνεία τῶν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον γνωστῶν στοιχείων.

Ἀκριβῶς σὲ τοῦτο τὸ σημεῖο αὐτὴ ἡ μελέτη εἶναι ἀντίθεση καὶ διαμαρτυρία κατὰ τῆς εὐρωπαϊκῆς, ρωσικῆς, καὶ ἀμερικανικῆς σύνθεσης καὶ ἑρμηνείας, στὴν ὁποία ὑποδουλώθηκε ἡ Ρωμηοσύνη μέσω τοῦ Νεογραικισμοῦ ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ἑλλάδα.

Μὲ Γραικισμὸ καὶ Νεογραικισμὸ ἐννοοῦμε ὄχι τὸν Νεοελληνισμό, ἀλλὰ μόνο τὸ μὴ ρωμαίϊκο μέρος τοῦ Νεοελληνισμοῦ.

Ὁ Νεοογραικισμὸς ὅπως καὶ ὁ πρὶν τὴν Ἅλωση Γραικισμὸς εἶναι ἀπὸ τὴν φύση τους δουλεία χειρότερη τῆς Φραγκοκρατίας καὶ Τουρκοκρατίας.

Ἡ Φραγκοκρατία καὶ ἡ Τουρκοκρατία ἦταν ὑποδουλώσεις τοῦ σώματος.

Ὁ Γραικισμὸς καὶ Νεογραικισμὸς εἶναι ὑποδουλώσεις τοῦ πνεύματος.

Οἱ Ρωμηοὶ τῆς Φραγκοκρατίας καὶ τῆς Τουρκοκρατίας εἶναι ὅσοι δὲν ἀκολούθησαν τὸ παράδειγμα ἐκείνων ποὺ φράγκεψαν καὶ τούρκεψαν.

Οἱ σημερινοὶ ἐναπομείναντες Ρωμηοὶ ἀσφαλῶς δὲν τουρκεύουν ἀλλ' οὔτε φραγκεύουν οὔτε γραικεύουν.

Ὅπως οἱ Γραικοὶ πρὶν τὴν Ἅλωση εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ φράγκευσαν, ἔτσι καὶ οἱ Νεογραικοὶ γραίκεψαν καὶ ἔγιναν οἱ σημερινοὶ Γραικύλοι τῶν Εὐρωπαίων καὶ Ρώσων καὶ τώρα τῶν Ἀμερικάνων ἐξαδέλφων τῶν Εὐρωπαίων.

Τὸ γραικεύω εἶναι σχεδὸν ἴδιο μὲ τὸ φραγκεύω.

Σημαίνει σήμερα ἀμερικανεύω, ρωσεύω, φραντσεύω, γερμανεύω, δηλαδὴ γίνομαι πνευματικὸς δοῦλος τῶν ἔξω τῆς Ρωμηοσύνης.

Ὁ Ρωμηὸς γνωρίζει σαφῶς ὅτι ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ συμμαχίας καὶ δουλείας. Γίνεται σύμμαχος μὲ ὁποιονδήποτε, ἐφ' ὅσον συμφέρει στὸ Ἔθνος, ἀλλὰ ποτὲ δοῦλος τῶν συμμάχων.

Ὁ Γραικύλος ὅμως νομίζει ὅτι συμμαχία σημαίνει πνευματικὴ δουλεία, δηλαδὴ συγχώνευση πολιτισμῶν καὶ σύγχυση ἰδεολογιῶν. Ὁ Γραικύλος δὲν γίνεται μόνο σύμμαχος, ἀλλὰ γίνεται καὶ θέλει νὰ γίνει ἕνα πράγμα μὲ τὸν σύμμαχο. Νομίζει ὅτι συμμαχία εἶναι τὸ νὰ προσφέρεται γιὰ ἔρωτα σὰν δούλη πρὸς κύριο γιὰ νὰ ἀποκτήσει ἰσχυρὸ προστάτη, ὁ ὁποῖος θὰ σώσει τὴν Ἑλλαδίτσα του. Ὁ Νεογραικίλος εἶναι συνεχιστὴς τῆς παράδοσης τῶν Γραικύλων πρὶν τὴν Ἅλωση, οἱ ὁποῖοι μᾶς κήρυτταν τὴν ἀνάγκη τῆς φράγκευσης τοῦ πνεύματος, γιὰ νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὴν δουλεία τοῦ σώματος.

Μὲ ἄλλα λόγια ὁ Γραικύλος φοβᾶται καὶ ἄρα οὔτε εἶναι οὔτε μπορεῖ νὰ εἶναι Ρωμηός, ἐφ' ὅσον φοβᾶται τὴν πνευματικὴ ἀνεξαρτησία καὶ ἐλευθερία. Θέλει ἐλευθερία τοῦ σώματος μόνο. Καὶ γι' αὐτὸ δὲν μπορεῖ καν νὰ φανταστεῖ ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη ὄχι μόνο δὲν ὑποδουλώνεται πνευματικά, ἀλλὰ εἶναι μέσα στὸν κόσμο ἡγετικὴ πολιτιστικὴ δύναμη. Πῶς μπορεῖ ὁ Γραικύλος νὰ ἔχει αἰσθήματα καὶ πεποίθηση ἡγέτη, ὅταν εἶναι δοῦλος;

Ὁ Ρωμηὸς ἔχει ἡγετικὰ αἰσθήματα ἀπὸ τὴν Ρωμηοσύνη του.

Ὁ Γραικύλος τὸν ἡγέτη κάμνει μόνο μέσα στὴν Ἑλλαδίτσα του, ἀφοῦ τὰ ἡγετικά του αἰσθήματα καὶ τὴν πολιτικὴ του δύναμη ἀντλεῖ ἀπὸ πηγὴ ἔξω τῆς Ρωμηοσύνης καὶ ἐκτός τῆς Ἑλλαδίτσας του.

Ὁ Ρωμηὸς εἶναι ἀπὸ τὴν Ρωμηοσύνη του ἀετός. Οἱ Ρωμηοὶ εἶναι μεταξύ τους ἀετοὶ καὶ πρὸς τοὺς ξένους ἀετοί.

Ὁ Γραικύλος κάμνει τὸ λιοντάρι στοὺς Ρωμηοὺς μὲ τὴν βοήθεια τῶν ξένων, ἀλλὰ εἶναι φρόνιμο ποντικάκι στοὺς ξένους.

Δὲν ἐνδιαφέρει τὸν Ρωμηὸ τί λένε οἱ ξένοι γι' αὐτόν, γιατί τὰ κριτήριά του εἶναι ρωμαίϊκα.

Ὁ Γραικὸς ἀγωνίζεται νὰ βρεθεῖ σὲ θέση νὰ διατυμπανίζει τί καλὰ λένε οἱ ξένοι γι' αὐτόν, γιὰ νὰ ἀποδείξει τὴν ἀξία του, γιατί τὰ κριτήριά του δὲν εἶναι ρωμαίϊκα ἀλλὰ εὐρωπαϊκά, ρωσικὰ καὶ ἀμερικανικά.

Ὁ Ρωμηὸς εἶναι σκληρὸς καὶ ἐλεύθερος καὶ ποτὲ ἀφελής. Καὶ ὅταν τὸ σῶμα του ἢ τὰ συμφέροντά του σκλαβωθοῦν, κάμνει ἑλιγμοὺς καὶ ὑποκρίνεται ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις, γιὰ νὰ παραμείνει μὲ τὴν εὐφυία του ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο ἐλεύθερη ἡ Ρωμηοσύνη του. Μὲ περηφάνεια τὸν Καραγκιόζη κάμνει καὶ πάντοτε ἀδούλωτος ἀετὸς τῆς Ρωμηοσύνης παραμένει.

Ὁ Νεογραικισμὸς ἀρκετὰ ζημίωσε τὸ Ρωμαίϊκο μὲ τὴ λεγόμενη ξενομανία του, ἡ ὁποία εἶναι στὴν πραγματικότητα δουλοπρέπεια στὰ ἀφεντικά του.

Ἀκριβῶς ἐπειδὴ οἱ Νεογραικοὶ εἶναι χωρισμένοι μεταξὺ τῶν ἀφεντικῶν τους, συμπεριφέρονται ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον Γραικύλο ὅπως τὰ ἀφεντικά τους. Οἱ Γραικύλοι τῶν Ρώσων φέρονται πρὸς τοὺς Γραικύλους τῶν Ἀμερικάνων ὅπως οἱ Ρῶσοι φέρονται πρὸς τοὺς Ἀμερικάνους καὶ ἀντιστρόφως. Τὸ ἴδιο κάμνουν οἱ Γραικύλοι τῶν Φραντσέζων, Ἄγγλων, Γερμανῶν, κ.λ.π.

Γι' αὐτὸ παρατηρεῖται τὸ περίεργο φαινόμενο νὰ ἐρωτεύεται ὁ Γραικύλος τὸν Ρῶσο φίλο του καὶ νὰ μισεῖ τὸν Γραικύλο τῶν Ἀμερικάνων καὶ ἀντίστροφα.

Τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι ἕκαστος θεωρεῖ τὸν ἄλλο Γραικύλο ἐχθρὸ καὶ προδότη τοῦ Ἔθνους.

Ἐξ ἀπόψεως ὅμως Ρωμηοσύνης οἱ Γραικύλοι εἶναι ὅλοι προδότες.

Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι ὁ Ρωμηὸς ἀποφεύγει τὶς συμμαχίες. Ὄχι. Ὀνειροπόλος καὶ ἀφελὴς δὲν εἶναι. Ἀλλὰ ποτὲ δὲν γίνεται πνευματικὰ ἢ σωματικὰ δοῦλος τοῦ συμμάχου. Γίνεται σύμμαχος πιστὸς στὰ συμφωνημένα ἀλλὰ ἰδεολογικὰ καὶ πνευματικὰ ἀδέσμευτος.

Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει πάλι ὅτι δέχεται μόνο τὰ ρωμαίϊκα καὶ τίποτα τὸ ξένο. Δέχεται ὁτιδήποτε τὸ καλὸ καὶ τὸ κάμνει ρωμαίϊκο. Ὅπως γίνεται σύμμαχος μὲ ὅποιο συμφέρει ἐθνικά, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ἀποκτᾶ ὅλα ὅσα χρειάζονται ἀπὸ τὴ σοφία τῶν ἐπιστημόνων τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὰ προσαρμόζει στὸν ρωμαίϊκο πολιτισμό του. Ποτὲ δὲν συγχέει τὶς θετικὲς ἐπιστῆμες μὲ τὸν πολιτισμό, ἀφοῦ γνωρίζει ὅτι καὶ ὁ βάρβαρος μπορεῖ νὰ ἔχει ἢ νὰ ἀποκτήσει καὶ νὰ προαγάγει τὶς θετικὲς ἐπιστῆμες, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσει αὐτὲς στὴν ὑποδούλωση καὶ καταστροφὴ τῶν ἀνθρώπων.

Γι' αὐτὸ ὁ Ρωμηὸς γνωρίζει ὅτι εἶναι πνευματικὰ ἡγέτης καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ὡς τεχνοκράτες καὶ ὡς οἰκονομικὴ δύναμη, ἡγέτες.

Ἀλλὰ οἱ Νεογραικοὶ ἔχουν τόσο πολὺ συνηθίσει νὰ συγχέουν τὸ τεχνοκρατικὸ καὶ τὸ οἰκονομικὸ στοιχεῖο μὲ τὴν πνευματικὴ ἡγεσία, ὥστε δὲν ἀντιλαμβάνονται πλέον τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι σήμερα πολιτιστικὸς ἡγέτης ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ἐκτός τῆς Ἑλλαδίτσας τους.

Ὁ Γραικύλος νομίζει ὅτι τέτοια ἡγεσία εἶχαν μόνο οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες καὶ φαντάζεται τὸν ἑαυτό του ὡς τὸν φύλακα τῶν ἐρειπίων τους. Θεωρεῖ συνεχιστὲς καὶ ἡγέτες τοῦ πολιτιστικοῦ ἔργου τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων τοὺς Εὐρωπαίους. Δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ καταλάβει ὅτι μόνο ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι συνεχιστὴς καὶ ἡγέτης τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Γι' αὐτὸ ὁ Γραικύλος εἶναι ὁ κύριος συντελεστὴς στὴν καλλιέργεια τοῦ δουλοπρεποῦς φρονήματος τοῦ νεογραικικοῦ πνεύματος στὴν Ἑλλάδα. Ὁ Γραικύλος ἔχει ἐμπιστοσύνη στὰ ξένα ἀφεντικά του.

Ναὶ μὲν ὁ Ρωμηὸς ἔχει ἀπόλυτη πεποίθηση στὴν Ρωμηοσύνη του, ἀλλὰ οὔτε φανατικὸς οὔτε μισαλλόδος εἶναι καὶ οὔτε ἔχει καμία ξενοφοβία. Ἀντίθετα ἀγαπᾶ τοὺς ξένους ὄχι ὅμως μὲ ἀφέλεια.

Τοῦτο διότι γνωρίζει ὅτι ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ ὅλους τούς ἀνθρώπους καὶ ὅλες τὶς φυλὲς καὶ ὅλα τὰ ἔθνη χωρὶς διάκριση καὶ χωρὶς προτίμηση. Ὁ Ρωμηὸς γνωρίζει ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη του κατέχει τὴν ἀλήθεια καὶ εἶναι ἡ ὕψιστη μορφὴ τῶν πολιτισμῶν. Ἀλλὰ κατανοεῖ ἄριστα τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ τὸν Ρωμηό, ὄχι ὅμως περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ τὸν κάτοχο τῆς ἀλήθειας ἀλλ' τὸ ἴδιο ἀγαπᾶ τὸν κήρυκα τοῦ ψέματος. Ἀγαπᾶ τὸν ἅγιο, ἀλλ' ἀγαπᾶ τὸ ἴδιο ἀκόμη καὶ τὸν διάβολο.

Γι' αὐτὸ ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι αὐτοπεποίθηση, ταπεινοφροσύνη, καὶ φιλότιμο καὶ ὄχι κίβδηλος αὐτοπεποίθηση, ἰταμότητα καὶ ἐγωισμός. Ὁ ἡρωισμὸς τῆς Ρωμηοσύνης εἶναι ἀληθινὴ καὶ διαρκῆς κατάσταση τοῦ πνεύματος καὶ ὄχι ἀγριότητα, βαρβαρότητα καὶ ἁρπακτικότητα.

Οἱ μεγαλύτεροι ἥρωες τῆς Ρωμηοσύνης συγκαταλέγονται μεταξὺ τῶν ἁγίων.

Ἡ Ρωμηοσύνη διαφέρει ἀπὸ τοὺς ἄλλους πολιτισμούς, γιατί ἔχει τὸ ἴδιο θεμέλιο γιὰ τὸν ἡρωισμὸ της ὅπως καὶ γιὰ τὴν ἁγιωσύνη της, δηλαδὴ τὸ ρωμαίϊκο φιλότιμο τὸ ὁποῖο δὲν ὑπάρχει στὸν εὐρωπαϊκὸ πολιτισμό. Παρόλα αὐτὰ οἱ Γραικύλοι ἀπὸ τὸ 1821 μέχρι σήμερα προπαγανδίζουν ὅτι πρέπει νὰ ἐγκαταλείψουμε τὴν Ρωμηοσύνη καὶ νὰ γίνουμε Εὐρωπαῖοι, γιατί δῆθεν ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμὸς εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ τὴν Ρωμηοσύνη.

Τὸ δοκίμιο τοῦτο δὲν προσπαθεῖ νὰ ἀποδείξει τίποτα. Ἡ Ρωμηοσύνη δὲν ἀποδεικνύεται. Περιγράφεται. Δὲν χρειάζεται ἀπολογητές. Εἶναι ἁπλὰ αὐτὸ ποὺ εἶναι. Τὸ δέχεται κανεὶς ἢ τὸ ἀπορρίπτει. Γι' αὐτὸ τὰ παιδιὰ τῶν Ρωμηῶν ἢ παρέμεναν πιστοὶ καὶ σκληροὶ Ρωμηοὶ ἢ φράγκευαν ἢ τούρκευαν.

Καὶ σήμερα ἄλλοι παραμένουν Ρωμηοί, ἄλλοι ὅμως ἀμερικανεύουν, ρωσεύουν, φραντσεύουν, ἀγγλεύουν, δηλαδὴ γραικεύουν.

Στὸ παρελθὸν οἱ Ρωμηοὶ εἶχαν τὴν ἡγεσία καὶ ἦταν ὀργανωμένοι μὲ ρωμαίϊκη ἐπιστήμη καὶ παιδεία καὶ ἐπικρατοῦσαν στὸ Ρωμαίϊκο.

Μὲ τὴν ἵδρυση τῆς Ἑλλαδίτσας τῶν ἑλλαδιτσιστῶν ὅμως οἱ Ρωμηοὶ ἐκτοπίστηκαν ἀπὸ τὴν ἐξουσία καὶ ἀνέλαβαν αὐτὴν οἱ Γραικύλοι τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καὶ ἵδρυσαν τὸν Νεογραικισμὸ μὲ ἐπίσημο πρόγραμμα νὰ μὴν εἴμαστε πλέον Ρωμηοὶ ἀλλὰ τὰ ταπεινὰ καὶ φρόνημα γραικύλα παιδιὰ τῶν Εὐρωπαίων καὶ Ρώσων.

Ὄχι μόνο ἔγινε αὐτὸ ἀλλὰ οὔτε προσπάθησαν οἱ Νεογραικύλοι νὰ τὸ ἀποφύγουν. Ἤσαν ὑπερήφανοι γιὰ τὴν ὑποδούλωσή τους στὸν πολιτισμὸ τῶν Εὐρωπαίων καὶ Ρώσων καὶ τὴν διατυμπάνιζαν σὲ ὅλες τὶς πολιτιστικές τους ἐκδηλώσεις, τὴν μουσική, τοὺς χορούς, τὴν ἀρχιτεκτονική, τὶς ἐνδυμασίες κ.λ.π.

Τὰ πρῶτα κόμματα τῆς "ἐλεύθερης" Ἑλλάδας δὲν ἦταν τὸ φραντσέζικο κόμμα, τὸ ἀγγλικὸ κόμμα καὶ τὸ ρωσικὸ κόμμα;

Καὶ μέχρι σήμερα ποὺ τὰ ὑπουργεῖα παιδείας καὶ ἐξωτερικῶν ἀποτελοῦν μέρος τῆς κομματικῆς πολιτικῆς, δὲν συνεχίζεται ἡ ἴδια κατάσταση;

Ἡ παιδεία καὶ ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ πρέπει νὰ εἶναι τὸ ἴδιο γιὰ ὅλους τούς Ρωμηοὺς καὶ ἔξω ἀπὸ κομματικὲς διαμάχες. Αὐτὸ ὅμως μπορεῖ νὰ γίνει μόνο ὅταν ἡ ἐπιστήμη τῆς Ἑλλάδας ποὺ ἔχει σχέση μὲ θέματα πολιτισμοῦ ξαναβρεῖ τὰ ρωμαίϊκα κριτήρια καὶ μὲ βάση αὐτὰ ξαναδημιουργήσει ἢ ἀναστήσει τὴν ἀδέσμευτη ἀπὸ τὶς περὶ Ρωμηοσύνης πλαστογραφίες τῶν ξένων, ἐπιστήμη.

Μπρὸς στὸ μέγεθος τοῦ προκειμένου θέματος αὐτὸ τὸ βιβλίο εἶναι μία προσπάθεια ὄχι λύσης ἀλλ' ἁπλὰ ἀποκάλυψης σημαντικῶν προβλημάτων ἢ θεμάτων τὰ ὁποία ἐμποδίζουν στὴν ἀνάπτυξη μίας ρωμαίϊκης θεώρησης τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητας τοῦ Γένους.

Οὐσιαστικὰ τὸ πόνημα τοῦτο εἶναι προσκλητήριο στοὺς Ρωμηοὺς καὶ τὲς Ρωμαίγισσες (ὅπως τὶς ὀνομάζει ὁ Μακρυγιάννης) νὰ ἀναλάβουν τὸν ἐπιστημονικὸ ἀγώνα, νὰ ἀναστήσουν τὴν Ρωμηοσύνη ἀπὸ τὸν ἐπιστημονικὸ θάνατο, τὸν ὁποῖο ἐπεξεργάστηκαν γι' αὐτὴν 1) οἱ Φράγκοι ἀπὸ τὸν 9ο αἰώνα, 2) οἱ Ρῶσοι μετὰ τὴν Ἅλωση, 3) οἱ Γραικοὶ πρὶν τὴν Ἅλωση καὶ 4) οἱ Νεογραικοὶ τῆς δούλης στοὺς Εὐρωπαίους καὶ Ρώσους Ἑλλαδίτσας τοῦ 19ου αἰώνα, οἱ ὁποῖοι μετέτρεψαν τὴν ρωμαίϊκη Ἐπανάσταση τοῦ 1821 σὲ ἥττα τῆς Ρωμηοσύνης καὶ θρίαμβο τοῦ Γραικισμοῦ τοῦ Καρλομάγνου καὶ τοῦ Νεογραικισμοῦ τῶν "Φιλελλήνων" τῶν Μεγάλων Δυνάμεων.

Τὰ χρώματα τοῦ ἐξώφυλλου εἶναι τὰ χρώματα τῆς Ρωμηοσύνης ποὺ διασώζονται μέχρι σήμερα στὰ λάβαρα τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ἱεροσολύμων.

Ὁ χρυσὸς ἀετὸς εἶναι ἡ Ρωμηοσύνη τῶν ρωμαίϊκων τραγουδιῶν καὶ ἡ καρδιὰ τοῦ ἀετοῦ εἶναι ὁ χρυσὸς σταυρός.

Ἡ σημαία τῆς Ρωμηοσύνης εἶναι ὁ χρυσὸς σταυρὸς ἐπάνω σὲ κόκκινο πανί.

Κάποτε οἱ Ρωμαίϊσσες ἔβαφαν τὰ μαλλιὰ τους κόκκινα καὶ φοροῦσαν φουστάνια μὲ τὰ ἐθνικὰ αὐτὰ χρώματα.

Γιὰ τοὺς Ρωμηοὺς τὰ ἐθνικὰ χρώματα καὶ σύμβολα δὲν εἶναι συζητήσιμα. Εἶναι ρωμαίϊκα.

Οἱ Γραικύλοι ποτὲ δὲν θὰ τὰ ἐπαναφέρουν χωρὶς τὴν ἄδεια τῶν ἀφεντικῶν τους.

Ὁ Ρωμηὸς ἀφεντάδες δὲν ἔχει καὶ θὰ τὰ ἐπαναφέρει μαζὶ μὲ τὸ προγονικό τοῦ Γένους σύνθημα:

« Ἡ Ρωμανία Νικᾶ »

Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

14 Σεπτεμβρίου 1974

Ἰωάννης Σ. Ρωμανίδης

Μεταφορὰ πρὸς τή δημοτική ἀπό τὸν Δ. Ν. Λόγγου

ΠΗΓΗ: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ - «Βυζαντινή Μουσική» (Ι. Δαμαρλάκης)

Η Μοναχή Αγαθονίκη, ...

...... η πρώην Τουρκάλα Αλή μουλά

 

Σοφία Ορφανίδου

Η Μοναχή Αγαθονίκη, η πρώην Τουρκάλα Αλή μουλά, είναι μιά συγκινητική ιστορία.
Γεννήθηκε στή Μ. Ασία. Ο πατέρας της ήταν Χότζας - οθωμανός ιερέας. Ήταν σοφός άνθρωπος και πολλοί τον επεσκέπτοντο καθημερινά για να ζητήσουν τη συμβουλή του. Η κόρη του η Αλή μουλά, η κατόπιν ονομασθείσα Σοφία, αγαπούσε πολύ τούς χριστιανούς Έλληνες. Μια μέρα στη γειτονιά της μια χριστιανή είχε καλέσει τον ιερέα για ευχέλαιο. Όταν τελείωσε, έτρεξε η Αλή μουλά και τον παρεκάλεσε να της κάνει και εκείνης το ευχέλαιο. Ο ιερέας φοβούμενος, ότι μέ τυχόν άρνησή του ήταν δυνατόν να δυσαρεστούσε την κόρη του Χότζα και να είχε συνέπειες, της έκαμε το ευχέλαιο και της υπέδειξε να μη πετάξει το άγιο λάδι σε ακατάλληλο τόπο. Εκείνη τότε ήπιε όλο το ευχέλαιο από ευλάβεια. Το ίδιο βράδυ είδε στον ύπνο της τον Τίμιο Πρόδρομο να της λέγει: «Καλό είναι αυτό πού έκαμες, αλλ’ αν δεν γίνεις χριστιανή δεν ωφελείσαι». Συγκλονισμένη από το όραμα και γεμάτη ζήλο για την Ορθοδοξία εγκατέλειψε το σπίτι της κι έφθασε στη Μυτιλήνη. Από εκεί έφθασε στις Σέρρες όπου κατηχήθηκε και βαπτίσθηκε χριστιανή με το όνομα Σοφία. Με υπόδειξη της Παναγίας έφθασε στην Τήνο όπου επί πολλές νύκτες αγρύπνησε στις σκάλες της Εκκλησίας παρακαλώντας την Θεοτόκο να της δείξει δρόμο σωτηρίας. Κατέληξε στο Μοναστήρι τού Κεχροβουνίου όπου έγινε Μοναχή και πέρασε τη ζωή της συνεχώς με το κατά Θεόν πένθος. Έκλαιε ακατάπαυστα και είχε μια ανείπωτη εσωτερική χαρά. Συνέβη ό,τι γράφει ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος: «Όστις εν πένθει διηνεκεί κατά Θεόν πορεύεται, ούτος καθ’ ημέραν εορτάζων ου παύεται» (Ι. Κλίμακος, Λόγος Ζ΄, Περί χαροποιού πένθους, § λη΄). Αυτή η χαρμολύπη ζωγραφιζόταν στό πρόσωπό της. Ήταν απλή, εγκρατής, νηστευτής. Αγία μορφή. Εκοιμήθη στις μέρες μας οσιακά με το όνομα τού αγαπημένου της Ιησού στα χείλη.
Από το Βιβλίο ΟΣΙΑΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΧΡΟΒΟΥΝΙΟΥ ΤΗΝΟΥ του Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ

Γιατί ευλογούνται τα σταφύλια 

την Εορτή της Μεταμορφώσεως;

Η Ευλογία των σταφυλιών κατά τη Μεταμόρφωση κατανοείται μέσα από τις θεολογικές, ανθρωπολογικές και κοσμολογικὲς διαστάσεις της εορτής αυτής.
Ο Κύριος «ημέρας εξ» η «ωσεί ημέρας οκτώ», μετά την πρόρρηση του Πάθους Του,«εις όρος υψηλόν… μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών (Πέτρου, ᾿Ιακώβου και ᾿Ιωάννου), και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος,τα δε ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως».
Αυτός είναι ο Δημιουργός του κόσμου, αλλά και ο κυρίαρχος των εσχάτων. Αυτός είναι η άμπελος «εν ουρανοίς μεν έχουσα την ρίζαν, επί γης δε τα κλήματα·άμπελος κλαδευομένη το σώμα, αλλ᾿ ου την ρίζαν· άμπελος μετά τρίτην ημέραν του κλαδευθήναι βλαστάνουσα τον βότρυντής αναστάσεως».
Είναι φυσικό, λοιπόν, με τη Μεταμόρφωση του Κυρίου να φωτίζεται και να δοξάζεται ολόκληρος ο κόσμος.
Η κτίση φαιδρύνεται και αποκτά τη λαμπρότητα που είχε κατά το χρόνο της δημιουργίας. Γι᾿ αυτόν ακριβώς το λόγο και η κτίση, ανταποκρινόμενη δοξολογικά σ᾿ αυτή τη δωρεά και την ελπίδα, αναφέρεται προς το Δημιουργό της και τον ευχαριστεί, αλλά και η Εκκλησία στην πιο κατάλληλη εορτή, της Δημιουργίας και των Εσχάτων της ανανέωσης και της
ελπίδας, συνηθίζει να ευλογεί τον κόσμο και τις απαρχές του, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι η ανανέωση αρχίζει από το Θεό, περνά μέσα από τη φύση και καταλήγει στη σωτηρία του
ανθρώπου.
Η ευλογία των σταφυλιών, των αντιπροσωπευτικών αυτών απαρχών του κόσμου, είναι μία λειτουργική πράξη που τονίζει -ιδιαίτερα τη δοξολογική και ευχαριστιακή προσφορά της ύλης και των καρπών της γης στο Δημιουργό Θεό και κτίστη των απάντων. Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν ο καρπός αυτός της αμπέλου μας δίδει το κρασί, που ο Χριστός
ευλόγησε στην Κανά, για να τονίσει την εν Χριστώ μεταμόρφωση του κόσμου, αλλά και μας το παρέδωσε στο Μυστικό Δείπνο, ως το στοιχείο εκείνο, που μαζί με το ψωμί, την ώρα της θείας Λειτουργίας αφθαρτοποιούνται χαρισματικά, μεταποιούμενα σε Κυριακό «σῶμα καὶ αἷμα», θεία Ευχαριστία.
Εκτός τούτων, η ευλογία των σταφυλιών τονίζει και την ανάγκη συνεχούς πνευματικής καρποφορίας και μεταμορφωτικής πορείας του ανθρώπου, καθόσον «οι τω ύψει των αρετών διαπρέψαντες, και της ενθέου δόξης αξιωθήσονται».
Γ.Σκαλτσή.Καθηγητου Α.Π.Θ-Απόσπασμα
Περιοδ. «Εφημέριος», Σεπτέμβριος 2000
vimaorthodoxias.gr

πηγή: http://www.pentapostagma.gr

Τα παιδιά μας....

Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο.

 Γονείς θέλουν!

Μια συζήτηση με τον ψυχαναλυτή Νίκο Σιδέρη

Πώς προέκυψε το συμπέρασμα ότι τα παιδιά θέλουν γονείς και όχι ψυχολόγο;
Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μού έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;» Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.

Πότε ξεκινάει η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού;
Η διαπαιδαγώγηση ξεκινάει πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί, από τη στιγμή που υπάρχει μέσα στη φαντασία και στην επιθυμία των γονέων. Οι γονείς τότε καλούνται να ρυθμιστούν οι ίδιοι σωστά, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη γονεϊκή λειτουργία, να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως γονείς. 

Αν δεν είναι έτοιμοι αυτοί, όταν γεννηθεί το παιδί, θα υπάρξουν τριβές. Διότι, δυστυχώς, τα περισσότερα πράγματα δεν τα συζητούν οι άνθρωποι, γιατί τα θεωρούν αυτονόητα. Είναι αυτά που έχουν οι ίδιοι σαν ηθικές αξίες και σαν τεχνογνωσία, φυτεμένα βαθιά μέσα στο μυαλό τους από τις προηγούμενες γενιές, από τους γονείς τους. 

Υπάρχει μεν με τα χρόνια εξέλιξη, αλλά υπάρχει και ένας πυρήνας ηθικών αναφορών και μια γενική ιδέα του κόσμου, που μεταβιβάζεται έστω και ασυνείδητα.

Μπορούμε να αποφύγουμε τα λάθη των γονιών μας; Τι γίνεται αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον ηθικό πυρήνα των γονιών του; Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του και να εξετάσει πολύ προσεκτικά και με νηφαλιότητα τι είναι σωστό και τι λάθος, τι μπορεί να κρατήσει και τι όχι. 

Η σχέση παιδιού και γονιού είναι γεμάτη πάθος και περιστατικά, που σημαίνει ότι δεν έχουμε αρκετή απόσταση ώστε να κρίνουμε. Συνεπώς δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μετατοπίσουμε στους γονείς μας τα λάθη και τις ευθύνες. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως υπερβάλλουμε κάπου, επηρεασμένοι από τις δύσκολες συναισθηματικές διαστάσεις που έχουν οι στενές σχέσεις, όπως είναι αυτές μεταξύ παιδιών και γονιών. 

Από τη στιγμή που είναι ειλικρινής και στοχαστεί, και ενδεχομένως κουβεντιάσει και με κάποιους ανθρώπους που εμπιστεύεται, είναι στο χέρι του να πει δεν θα το κάνω έτσι, θα το κάνω αλλιώς.

Τι σημαίνει, όμως, να είσαι γονιός;
Το να είσαι γονιός είναι τέχνη, που σημαίνει ότι απαιτεί τεχνογνωσία και ευαισθησία, είναι στάση ζωής. Μέχρι και την προηγούμενη γενιά, αυτή η μετάβαση γινόταν αυθόρμητα. 

Όμως με τις ραγδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες, έχουν χαθεί πολλές κοινές αναφορές ανάμεσα στους γονείς μας και στους σημερινούς νέους γονείς. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν χάσματα και στην τεχνογνωσία πώς μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά και στην αίσθηση του κόσμου που χαρακτηρίζει τη μία γενιά μετά την άλλη. 

Υπάρχει, λοιπόν, ένα κομμάτι που μεταδίδεται κοινωνικά, υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι που εξαρτάται από τις παρούσες συνθήκες κάθε φορά, και είναι αλήθεια ότι αυτή η τέχνη του γονιού μαθαίνεται. Είτε διδάσκεται ρητά, είτε με έμμεσο αυθόρμητο τρόπο. Γονιός λοιπόν γίνεσαι, δεν γεννιέσαι.             

Τι χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά;
Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά θέλει αγάπη και κανόνες. Για να είμαι πιο ακριβής, δεν θέλει αγάπη γενικώς. Αλλιώς αγαπάς τον εραστή σου και την ερωμένη σου, αλλιώς αγαπάς τον φίλο σου, τον γνωστό σου, κάποιον συγγενή. Κάθε αγάπη πρέπει να ταιριάζει με τον δέκτη της. Το παιδί θέλει έντεχνη αγάπη, με ειδική συνταγή. Αυτή η συνταγή έχει τρία συστατικά.

Το πρώτο είναι η παρουσία, το δεύτερο η αποδοχή και το τρίτο η άφοβη καθοδήγηση.
Η παρουσία σημαίνει ότι το παιδί θέλει να αισθάνεται ότι οι γονείς του ήταν ανέκαθεν εκεί, πριν έρθει αυτό στον κόσμο, και θα είναι πάντα εκεί ό,τι και να γίνει. Μπορεί να το μαλώσουν, να του πουν οτιδήποτε, αλλά θα του πουν «μα τι είναι αυτό που έκανες, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ». Δηλαδή θα είναι πάντα κοντά του.

Το δεύτερο είναι η αποδοχή. Ότι δηλαδή θα κάνει κάτι σωστά, κάτι άλλο λάθος, θα είναι και όμορφο και άσχημο, αλλά θα αγαπιέται επειδή είναι παιδί τους. Που σημαίνει ότι οι γονείς λένε στο παιδί «σε θέλουμε να υπάρχεις έτσι όπως είσαι. Έχεις μια θέση μεταξύ μας». Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για το παιδί, γιατί έτσι νιώθει την αποδοχή και στον έξω κόσμο.

Η άφοβη καθοδήγηση σημαίνει ότι κρατάς το παιδί σου σταθερά από το χέρι για να παίξει, για να πάτε βόλτα κ.ο.κ., και όπου πρέπει το συγκρατείς ή του δείχνεις τι πρέπει να κάνει.

Είναι σαν να θέτεις όρια;
Είναι κάτι παραπάνω από όρια. Ο κανόνας είναι βαθύτερη...  έννοια από τα όρια. Σαν να παίζεις μουσική, όπου υπάρχει η έννοια του σωστού και του φάλτσου. Το παιδί ζητάει να του δώσεις την τέχνη του ζην. Αυτό είναι ο κανόνας. 

«Μπορεί να έχει λάθη αυτό που σε μαθαίνουμε, μπορεί εσύ να βρεις άλλους τρόπους να το κάνεις καλύτερα, αλλά εμείς αυτό ξέρουμε και σου το μεταδίδουμε, ώστε να ξέρεις την τέχνη της ζωής σε αυτό το περιβάλλον που ζεις τώρα, για να μπορείς να τα βγάλεις καλά πέρα».

Πώς θα ξέρει ένας γονιός πότε να θέσει τα όρια και ποιοι είναι οι κανόνες;
Σε αυτά ο καθένας έχει ήδη μέσα του μια γνώση. Και με αυτά που έχει στο μυαλό του, με αυτά πορεύεται. Δεν υπάρχει γενικός κανόνας για όλους τους ανθρώπους, για όλες τις οικογένειες, για όλα τα παιδιά. 

Το βασικότερο απ’ όλα, γιατί είναι η βάση της ανθρώπινης σχέσης, είναι ότι οι γονείς πρέπει να μάθουν στο παιδί τους να σέβεται τους γονείς τους επειδή είναι γονείς του και όχι για άλλον λόγο. Σε μια συνηθισμένη οικογένεια, το παιδί δεν είναι καλός κριτής για το πώς θα του φερθούν οι γονείς για να είναι καλοί γονείς. Οι γονείς θα πορευθούν όπως οι ίδιοι καταλαβαίνουν. 

Απλώς πρέπει να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους, ούτως ώστε αν δουν ότι κάτι δεν πάει καλά, να το σκεφτούν, να το συζητήσουν μεταξύ τους, με τους συγγενείς τους και, στο τέλος, ας πάνε να μιλήσουν με κάποιον ειδικό, αν δεν μπορούν να το λύσουν.

Στην αγάπη πρέπει να υπάρχουν όρια; Μερικές φορές από τη μεγάλη αγάπη πνίγουμε τον άλλον…
Αυτό είναι φάλτσο, επειδή η αγάπη των γονιών πρέπει να είναι έντεχνη αγάπη και όχι λουτρό αγάπης, που πετάς μέσα το παιδί και ό,τι γίνει. 

Πρέπει να ξέρεις ότι το παιδί δεν είναι εξάρτημα δικό σου, δεν ζει για εσένα, για να εκπληρώσει τα δικά σου ανεκπλήρωτα όνειρα και να γιατρέψει τις δικές σου απογοητεύσεις, αλλά φτιάχνεις ένα πλάσμα που από την πρώτη στιγμή της ζωής του έχει αυτοτέλεια. Στις σχέσεις εξάρτησης γράψε λάθος. 

Σε κάθε τέχνη υπάρχει το σωστό και το λάθος. Στη μουσική το λέμε φάλτσο, στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, φάουλ. Όταν παίζεις ένα έντεχνο παιχνίδι, υπάρχει η έννοια του φάουλ. Η τέχνη του γονιού είναι η τέχνη της έντεχνης αγάπης που ταιριάζει στη σχέση του παιδιού με τον γονιό.

Ποια είναι τα πιο συχνά λάθη που κάνουν οι γονείς;
Το πιο δυσάρεστο και διαδεδομένο στο Δυτικό κόσμο είναι ότι οι γονείς φοβούνται να είναι γονείς. 

Φοβούνται το τρίτο στοιχείο, αυτό της άφοβης καθοδήγησης. Εν μέρει αυτό γίνεται για προσωπικούς λόγους. Κάποιοι είχαν πληγωθεί όταν ήταν παιδιά, κι αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού έμεινε ασυνείδητα ή ασυναίσθητα. Γιατί ο καθένας κουβαλάει τραύματα και απογοητεύσεις. Αυτό που κάνει ασταθή τα πράγματα σήμερα και τους γονείς να φοβούνται να είναι γονείς, κι αυτό είναι το σύνηθες λάθος, είναι το γεγονός ότι η κοινωνία δεν τους εξοπλίζει με την τεχνογνωσία και τους συναισθηματικούς πόρους που θα τους έδειχναν πώς μεγαλώνεις ένα παιδί και ότι αξίζει τον κόπο να μεγαλώνεις ένα παιδί ακόμα και όταν χρειάζεται να κάνεις τον διαιτητή που θα σφυρίξει φάουλ, που θα δυσαρεστήσει, δηλαδή, τον αγαπημένο του. 

Όταν ο προπονητής ή ο δάσκαλος της μουσικής σού λέει τι να κάνεις και σε διορθώνει, το κάνει για να σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερος, δεν σε κατακρίνει.

Σε επώδυνες καταστάσεις, όπως ένα διαζύγιο, πώς θα αποφύγουν οι γονείς τα λάθη;
Το νόημα που θα πάρει ένα διαζύγιο εξαρτάται από το πώς θα το βιώσει ένα παιδί και κυρίως από το πώς θα του μιλήσουν οι μεγάλοι γι’ αυτό το πράγμα. Και θα πρέπει να του μιλήσουν λέγοντάς του αλήθεια και όχι ψέμα. Αν επιχειρήσουν να πουν ψέμα σε ένα παιδί, το παιδί μπορεί να μην καταλαβαίνει το πρακτικό αντίκρισμα του ψέματος, αλλά καταλαβαίνει το συναισθηματικό αντίκρισμα. Συνεπώς θα μιλήσουν στο παιδί κάπως έτσι: 

«Χωρίζουμε για τον απλό λόγο ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, επειδή αγαπηθήκαμε, κάναμε έναν, δύο, πέντε καρπούς της αγάπης μας και μετά, επειδή αποκλίνουν οι δρόμοι της αγάπης, επιλέξαμε να ζήσουμε χωριστά». 

Αν, λοιπόν, οι γονείς το έχουν αφομοιώσει αυτό και το ζήσουν χωρίς τεράστιο δράμα (όχι χωρίς πόνο, γιατί πάντα ένας χωρισμός έχει πόνο, ακόμα κι όταν έχει εκπνεύσει η σχέση συναισθηματικά) και μιλήσουν με αυτόν τον απλό τρόπο στα παιδιά τους, και δεν προσπαθήσουν να πουν ποιος έφταιγε, ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, τότε το παιδί θα πληγωθεί, θα πονέσει, γιατί, μην αυταπατόμαστε, το παιδί έχει ανάγκη και από τους δύο γονείς, αλλά θα μπορέσει να χωνέψει αυτήν τη νέα σχέση μεταξύ των μεγάλων, από τη στιγμή που δεν πλήττεται η σχέση με τους γονείς του. «Δεν χωρίζουν οι γονείς σου. Χωρίζουν τα δύο μέρη του ζευγαριού και θα συνεχίσουν να είναι γονείς σου σε όλη σου τη ζωή. Όσο σε αγαπούσαμε θα σε αγαπάμε».

Δεν είναι, όμως, τόσο αυτονόητα για όλους τους γονείς.              
Όταν αποφασίζεις μια συμβίωση με σκοπό την οικογένεια, βλέπεις τον κόσμο περίπου από την ίδια οπτική γωνία που τον βλέπει και ο άλλος. 

Όταν χωρίσουν οι άνθρωποι, βλέπουν πια τα πράγματα από τελείως διαφορετική οπτική γωνία. Και εκεί είναι μεγάλος ο πειρασμός και οι περισσότεροι άνθρωποι την πατάνε γιατί προσπαθούν να βρουν γιατί έγινε. Όταν χωρίζεις δεν βγάζεις άκρη. 

«Βρεθήκαμε μαζί για το καλό, δεν μας βγήκε και πάμε παρακάτω». Αν αυτή την απλή αλήθεια την δεχτούν οι γονείς, ότι όταν χωρίσεις είναι αλλιώτικος ο τρόπος που βλέπει ο καθένας τα πράγματα, τότε είναι σχετικά εύκολο, αλλά όχι ανώδυνο, να βάλουν σε τάξη τη ζωή τους, ξέροντας ότι κάποια πράγματα θα τους πληγώσουν, αλλά ο χρόνος, η καλή σχέση και ο καλός λόγος θα επουλώσουν τις πληγές. Αρκεί να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και να μην φοβούνται να είναι γονείς.

ΠΗΓΗ:www.familylife.gr
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://hamomilaki.blogspot.gr/

Η Εορτή της Μεταμορφώσεως

Διευκρινίσεις λειτουργικών ιδιομορφιών της εορτής της Μεταμορφώσεως.

Γεωργίου Ζαραβέλα

Λειτουργιολόγου

Καθηγητού Θεολόγου

Α΄ Αρσακείου Γυμνασίου Ψυχικού

Η δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρα Χριστού, η μεγαλύτερη δεσποτική εορτή του θέρους, είναι απόλυτα συνδεδεμένη με τη λειτουργική ζωή του Δεκαπενταυγούστου. Ο εορτασμός του θαυμαστού γεγονότος του Θαβωρίου όρους έχει ορισμένες ιδιομορφίες, οι οποίες εκ πρώτης όψεως είναι ανεξήγητες, έχουν όμως θεσπιστεί από την Εκκλησία σοφά και με θεολογική τεκμηρίωση.

α) Ημέρα εορτασμού

Πρώτη από τις λειτουργικές ιδιομορφίες είναι η ίδια η ημέρα του εορτασμού της Μεταμόρφωσης. Το γεγονός, σύμφωνα με τη βιβλική διήγηση, έλαβε χώρα σαράντα ημέρες πριν από το Πάθος του Χριστού, όπως μαρτυρούν και πολλά σημεία της υμνογραφίας. Η εορτή, όμως, τοποθετήθηκε να τελείται την 6^η Αυγούστου, δηλαδή πολλές ημέρες μετά την ανάμνηση του Πάθους.

Η ακαταστασία αυτή οφείλεται στη διάθεση της Εκκλησίας να τιμήσει τη δεσποτική εορτή με τη δέουσα μεγαλοπρέπεια. Εάν η εορτή της Μεταμορφώσεως εορταζόταν στην κανονική θέση της, δηλαδή σαράντα ημέρες πριν το Πάθος ή πιο απλά περίπου στο μέσο της Β΄ Eβδομάδας των Νηστειών, τότε δεν θα ήταν εφικτός ο πανηγυρικός εορτασμός της, δεδομένου του πένθιμου χαρακτήρα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η 6^η  Αυγούστου, ως εκ τούτου, είναι η καταλληλότερη, δυνατή ημερομηνία, αφού σαράντα ημέρες έπειτα, τη 14^η Σεπτεμβρίου εορτάζεται η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, η οποία είναι απόλυτα ισότιμη και ισόκυρη με την Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, άρα και με το Πάθος του Κυρίου. Τα εγκαίνια, επίσης, ναού της Μεταμορφώσεως στο όρος Θαβώρ κατά την ημέρα αυτή, επικύρωσαν και ενέταξαν τον εορτασμό της στο μηνολόγιο του Αυγούστου. Σύμφωνα με άλλη θεώρηση, η Εκκλησία των Ιεροσολύμων καθιέρωσε τον εορτασμό σε αντικατάσταση της ιουδαϊκής εορτής της Σκηνοπηγίας, η οποία γιορταζόταν το θέρος, κατά την εποχή της συγκομιδής των καρπών.

β) Ψαλλόμενες Καταβασίες

Δεύτερη ιδιομορφία συνιστά η επιλογή να ψάλλονται οι καταβασίες του Σταυρού, Σταυρόν χαράξας Μωσής. Καταβασίες ονομάζονται το σύνολο των ειρμών (πρώτων τροπαρίων κάθε ωδής) των κανόνων των δεσποτικών και θεομητορικών εορτών, οι οποίες ψάλλονται στην ακολουθία του όρθρου: α) κάθε ειρμός στο τέλος κάθε ωδής των κανόνων ή β) όλοι οι ειρμοί των καταβασιών (πριν της θ’ ωδής) μετά και την ολοκλήρωση των κανόνων της η’ ωδής. Η εορτή της Μεταμορφώσεως έχει δύο κανόνες. Ο πρώτος κανόνας έχει μελωδηθεί σε ήχο δ’, με ειρμό α’ ωδής Χοροί Ισραήλ και οι ειρμοί του συνιστούν τις καταβασίες της Μεταμορφώσεως, οι οποίες ψάλλονται από 27 έως 31 Ιουλίου και από 2 έως 5 Αυγούστου. Ο δεύτερος κανόνας είναι συντεθειμένος στον ήχο πλ. δ’, με ειρμό α’ ωδής Υγράν διοδεύσας.

Οι δεσποτικές εορτές είθισται να έχουν στον όρθρο ως καταβασίες τους ειρμούς των κανόνων τους, είτε ως μονές ή απλές, εάν αποτελούνται από τους ειρμούς ενός κανόνα (π.χ. καταβασίες Πάσχα), είτε διπλές, εάν αποτελούνται από τους ειρμούς δύο κανόνων (π.χ. καταβασίες Χριστουγέννων, Πεντηκοστής). Οι καταβασίες της Μεταμορφώσεως "Χοροί Ισραήλ", στην προκειμένη περίπτωση, ψάλλονται κατά τις προεόρτιες ημέρες της, εκτός από την 1^η Αυγούστου – εορτή της Προόδου του Τιμίου Σταυρού, αλλά όχι την κυριώνυμο ημέρα, ούτε κατά τα μεθέορτα, έως και την απόδοση της εορτής τη 13^η του μήνα.

Το τυπικό της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας (Βιολάκη και Κωνσταντίνου Πρωτοψάλτου) αναφέρει την επιλογή των καταβασιών του Σταυρού, χωρίς να επεξηγεί την αιτία αυτής της ιδιομορφίας. Αναζητώντας στις χειρόγραφες τυπικές διατάξεις, το Τυπικό της Μονής Διονυσίου ορίζει ως καταβασίες της κυριώνυμης ημέρας (6 Αυγούστου) τις καταβασίες του Σταυρού (Σταυρόν χαράξας), ενώ για τις μεθέορτες ημέρες και την απόδοση επιλέγει τις καταβασίες της Μεταμορφώσεως – ειρμούς του α’ κανόνα της (Χοροί Ισραήλ). Ο π. Κ. Παπαγιάννης στο Σύστημα Τυπικού θεωρεί ως παλαιά τάξη την επιλογή ως καταβασιών των ειρμών τουλάχιστον ενός από τους δύο κανόνες της εορτής, όπως συμβαίνει με όλες τις δεσποτικές εορτές. Η επιλογή των καταβασιών του Σταυρού καθιερώθηκε έπειτα, αρχικά για την κυριώνυμη ημέρα, με μεταγενέστερη επέκταση έως και την απόδοση της εορτής.

Τα αίτια αυτής της μεταβολής μπορούν να αναζητηθούν στα ακόλουθα σημεία: α) Η επιλογή των καταβασιών του Σταυρού πιθανόν να γίνεται σε επέκταση της εορτής της προόδου του Τιμίου Σταυρού, της 1^ης Αυγούστου. β) Η αναφορά του Μωυσή στον ειρμό της α’ ωδής (Σταυρόν χαράξας Μωσής) των καταβασιών του Σταυρού. Ο Μωυσής ήταν ο ένας από τα δύο πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης, το οποία εμφανίστηκαν στο όρος Θαβώρ μαζί με το Χριστό τη στιγμή της Μεταμόρφωσης (Μτ. ιζ’, 3 και Λκ. θ’, 30). γ) Η εορτή είναι προεισαγωγική στο Πάθος του Χριστού, αφού έλαβε χώρα σαράντα μέρες πριν από αυτό, ώστε να αποκαλυφθεί στους μαθητές η θεία υπόσταση του Κυρίου, για να μην δειλιάσουν με τα επερχόμενα γεγονότα του Πάθους Του και να στηριχθούν στην πίστη τους σε Εκείνον. Ο Τίμιος Σταυρός, άλλωστε, είναι άμεσα συνυφασμένος με το Πάθος, αλλά και κύριο σύμβολο του ιδίου του Χριστού.

γ) Το Τροπάριο εις το "Εξαιρέτως..." 

Τρίτη ιδιομορφία αποτελεί η επιλογή του τροπαρίου, το οποίο ψάλλεται αντί του "Άξιον εστί..." μετά την εκφώνηση του λειτουργού "Εξαιρέτως της Παναγίας, Αχράντου..." στη Θεία Λειτουργία. Το ανωτέρω θεομητορικό τροπάριο αντικαθίσταται σε κάθε δεσποτική, αλλά και θεομητορική  εορτή, από τον ειρμό της θ’ ωδής του κανόνα της αντίστοιχης εορτής. Τα τροπάρια αυτά, γενικά, αν και είναι ειρμοί κανόνα συγκεκριμένης εορτής, έχουν πάντα περιεχόμενο με αναφορά στη Θεοτόκο, αφού η σχετική βιβλική θ’ ωδή είναι εκείνη της Θεοτόκου και συγκεκριμένα η περικοπή Λκ. α’, 46-56.

Το σχετικό τροπάριο για την εορτή της Μεταμορφώσεως όφειλε να είναι ο ειρμός της θ’ ωδής του α’ κανόνα, δηλαδή ο ύμνος "Ο τόκος σου άφθορος εδείχθη...". Οι ισχύουσες τυπικές διατάξεις, όμως, αντί για το ανωτέρω τροπάριο επιλέγουν το γ’ τροπάριο (και όχι ειρμό) του β’ κανόνα της ζ’ ωδής "Νυν τα ανήκουστα ηκούσθη...", το οποίο έχει δογματικό περιεχόμενο, σχετικό με τη σάρκωση του άναρχου Θεού Λόγου από την Παρθένο. Η συνήθεια αυτή είναι σίγουρα μεταγενέστερη, αλλά δεν μπορούμε να διακριβώσουμε τα αίτια αυτής της επιλογής.

Το Τυπικό της ΜΧΕ του Γεωργ. Βιολάκη ορίζει να λέγεται το τροπάριο "Νυν τα ανήκουστα...", ενώ επισημαίνει σε παραπομπή, πως είναι ορθότερο να ψάλλεται ο ειρμός της θ’ ωδής. Το αντίστοιχο Τυπικό της ΜΧΕ του Κωνσταντίνου Πρωτοψάλτου αναφέρει απλά ότι ψάλλεται το τροπάριο της ζ’ ωδής, ενώ το τυπικό τη Μονής του Αγίου Σάββα δεν αναφέρει τίποτα σχετικό. Το όψιμο της σχετικής επιλογής φαίνεται από την τυπική διάταξη της απόδοσης της εορτής, οπότε όλα τα τυπικά ορίζουν ομόφωνα να λέγεται ο ειρμός της θ’ ωδής. Τις μεθέορτες ημέρες ακολουθείται η φυσικά τάξη των μεθεόρτων όλων των δεσποτικών εορτών, δηλαδή ψάλλεται κανονικά το Άξιον εστί, ακόμα και εάν τύχει ημέρα Κυριακή.

ΠΗΓΗ: http://naxioimelistes.blogspot.gr

Και στη ζωή και στο ... θάνατο!

Φιλήμων και Βαυκίς: Βελανιδιά και Φλαμουριά

Baucis and Philemon

Στα πολύ πολύυυυυ παλιά χρόνια, που η γλυκιά ομίχλη των μύθων τα σκεπάζει, σε ένα καταπράσινο δάσος ζούσε ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι, ο Φιλήμονας και η Βαυκίδα. 

Η αγάπη τους ήταν μεγάλη και ούτε στιγμή δεν έκανε ο ένας χωρίς τον άλλον.

Όταν η Βαυκίδα ασχολούνταν με τις δουλειές του νοικοκυριού της, πάντοτε ο καλός της τη βοηθούσε και της έλεγε τραγούδια αγάπης, και όταν ο Φιλήμονας πήγαινε στο δάσος βαθιά για να κόψει ξύλα ή να κυνηγήσει, η Βαυκίδα του χοροπηδηχτά τον ακολουθούσε και του σιγοτραγουδούσε.

Κάποια μέρα ο Δίας, που λέτε, αποφάσισε να κατέβει από το ολύμπιο παλάτι του και να επισκεφτεί τους ανθρώπους. Ήθελε να δει αν ακολουθούν τον ίσιο δρόμο στη ζωή τους, αλλά πάνω απ' όλα αν έχουνε καλοσύνη στην καρδιά τους.
Πήρε μαζί του λοιπόν τον Ερμή, και σαν δυο φτωχοί ζητιάνοι χτύπαγαν τις πόρτες των ανθρώπων.

Όλοι οι νυκοκυραίοι όμως, μα όλοι, έκλειναν κατάμουτρα τα πορτόφυλλα, βλέποντας δυο πεινασμένους κουρελήδες.

Μεγάλη στεναχώρια έπιασε το Δία.
— Πάνε οι άνθρωποι, μονολογούσε, κάκεψαν και η καρδιά τους πέτρα έχει γίνει.

Γεμάτοι απογοήτεψη, περπατώντας αργά-αργά, έφτασαν και στο μικρό σπιτάκι του Φιλήμονα και της Βαυκίδας. 

 — Ας χτυπήσουμε και εδώ, είπε ο Ερμής, ίσως μας δεχτούν και μας φιλοξενήσουν.

Μπορεί να ήταν θεοί, αλλά, μη νομίζετε, σαν ζητιάνοι και πείνα και κούραση και νύστα ένιωθαν.
Τακ-τακ, χτυπάνε την ξύλινη πορτούλα, και δυο χαρούμενα πρόσωπα διάπλατα την άνοιξαν. — Περάστε ξένοι, περάστε, είπε το αγαπημένο ζευγάρι με ένα στόμα.

Τάισαν, τους δυο θεούς, τους πότισαν, τους έβαλαν κοντά στο τζάκι να ζεσταθούν και ούτε που ρώτησαν από που έρχονται, ποιοι είναι και πού πηγαίνουν.

Σαν ξημέρωσε και του ήλιου το φως έδιωξε τις σκιές από το δάσος, πετάχτηκε πρώτη η Βαυκίδα και να ετοιμάσει ζεστό χυλό με μέλι και καρύδια, να φάνε οι ξένοι και να στυλωθούν.

Στη μέση της σάλας τους βρήκε όρθιους, πανώριους, με ρούχα θεϊκά να την κοιτούν. — Αγάπη μου, έλα, έλα γρήγορα να δεις, φώναξε.
Ήρθε κοντά της και ο Φιλήμονας και οι δυο μαζί έμειναν με το στόμα ανοιχτό μπροστά στη μεγαλοπρέπεια και την ομορφιά των θεών. — Είσαστε το πιο αγαπημένο ζευγάρι, οι πιο καλοί άνθρωποι πάνω στη γη, τους είπε ο Δίας. Θέλω να σας εκπληρώσω την πιο μεγάλη σας επιθυμία. Δεν έχετε παρά να μου πείτε τι θέλετε και θα σας το χαρίσω.

Το αγαπημένο ζευγάρι τότε, μη νομίζετε, δε ζήτησε ούτε πλούτια ούτε δόξα, ούτε παλάτια.
Και οι δυο, με μια φωνή ζήτησαν να πεθάνουν μαζί, όταν θα 'ρθει αυτή η ώρα για να μην πονέσει κανένας από τους δυο από το χαμό του άλλου.

Και σαν έφτασε η ώρα τους, σε βαθιά γεράματα, έβγαλαν ρίζες και κορμό και φύλλα και έγινε Δρυς ο Φιλήμονας και Φιλύρα η Βαυκίδα.

Και από τότε, όπου δείτε βελανιδιά και φλαμουριά πλησιάσετε κοντά και κάνετε σιωπή, θα ακούσετε, οπωσδήποτε, ανάμεσα από τα φύλλα τους τα τραγούδια της αγάπης του Φιλήμονα και της Βαυκίδας του.

Αλήθεια σας λέω.

το χαμομηλάκι

Baucis and Philemon by Arthur Rackham, 1922.

Αναστάσιος Αλβανίας:

«Η Εκκλησία δεν ζει για τον εαυτό της, 

αλλά για όλη την κοινωνία

3 Αυγούστου 2016

Άλλο ένα έργο μακράς πνοής και ιστορικής σημασίας εγκαινίασε στις 2 Αυγούστου 2016 ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. Αναστάσιος. Πρόκειται για το Υδροηλεκτρικό Έργο Ραπούνι 3&4, που περιλαμβάνει φράγμα και υδροηλεκτρικό εργοστάσιο στο Librazhd, βορειοανατολικά των Τιράνων. Πρόκειται για εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (της τάξης των 50 GWh), τα έσοδα του οποίου προορίζονται για την ενίσχυση του πολυδιάστατου έργου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της χώρας.

Με μεγάλη τιμή δημοσιεύουμε στη συνέχεια την εμπνευσμένη Ομιλία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Tιράνων κατά τα Εγκαίνια του έργου.

† Αναστάσιος Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου 

και πάσης Αλβανίας

«Ευλογήσω τον Κύριον εν παντί καιρώ, διά παντός η αίνεσις αυτού εν τω στόματί μου» (Ψαλμ. 33:2). Δοξολογούμε και ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας τον παντοδύναμο Θεό της ειρήνης, της αγάπης και της δημιουργίας για τις πολλαπλές γνωστές και άγνωστες σε εμάς δωρεές Του.

Έχουν συμπληρωθεί 25 χρόνια από τότε που με αξίωσε να βρίσκομαι σε αυτόν τον πονεμένο από την αδικία και τον φόβο τόπο. Είχα φτάσει τον Ιούλιο του 1991 ως Πατριαρχικός Έξαρχος ύστερα από πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, που έχει την ευθύνη για την κανονική πορεία των Ορθοδόξων Εκκλησιών που βρίσκονται σε δοκιμασία. Και σαν σήμερα 2 Αυγούστου 1992 ανέλαβα την αποστολή του Προκαθημένου της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας· με μοναδικό σκοπό την ανασύσταση και την πλήρη ανασυγκρότησή της.

Σε εκείνη την περίοδο της αβεβαιότητος, της αγωνίας και της φτώχειας το βασικό μήνυμά μας ήταν: Τολμούμε να ελπίζουμε! Όχι γιατί είμαστε αφελείς ή ότι δεν βλέπουμε το πλήθος των αντιξοοτήτων που ορθώνονται εμπρός μας, αλλά διότι πιστεύουμε ότι πάνω από όλες τις εξουσίες που επηρεάζουν τον κόσμο, τελικά η Ύψιστη Πραγματικότητα, Αυτός ο οποίος έχει την απόλυτη εξουσία στο σύμπαν, είναι ο Θεός της αγάπης. Τον οποίον  μας αποκάλυψε ο ενανθρωπήσας Λόγος Του ο Ιησούς Χριστός. Τολμούμε να ελπίζουμε, διότι: «Ο Θεός αγάπη ἐστί, και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αὐτώ»(Ιω. 4:16). Αυτή η βεβαιότητα οδήγησε και καθοδηγεί τα βήματά μας, την Εκκλησία μας όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι γνωστό ότι δεν περιοριστήκαμε αποκλειστικά στην ανασυγκρότηση της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, στη δημιουργία των αναγκαίων δομών, την εκπαίδευση και χειροτονία γηγενούς κλήρου, την ανάπτυξη μιας δυναμικής Ορθόδοξου νεολαίας, αλλά επεκταθήκαμε και σε έργα αγάπης σε πολλές κατευθύνσεις: Στους τομείς υγείας, παιδείας, αγροτικής αναπτύξεως, πολιτισμού και οικολογίας.

Ένα τέτοιο έργο ελπίδος και αγάπης είναι και το έργο το οποίο εγκαινιάζουμε σήμερα. Γεννήθηκε από το όραμα να εξασφαλίσουμε σταθερούς εγχώριους πόρους, πού προσφέρουν στη δυνατότητα να συνεχίσουμε τα κοινωφελή έργα τα οποία μέχρι σήμερα πραγματοποιήθηκαν. Αυτά έχουν γίνει έως τώρα με τη συμβολή και τις δωρεές φίλων μας από το εξωτερικό.

Ευχαριστίες θερμές οφείλουμε στους εκλεκτούς συνεργούς, οι οποίοι συνέβαλαν στην ολοκλήρωση αυτού του έργου: Στην Ομάδα Σχεδιασμού και Διαχειρίσεως κ. Ι. Παλαιοκρασσά, κ. Ν. Γαλέτα, κ. Α. Γούλα, π. Γιοβάννη Κορόβεσι και π. Χαράλαμπο Γκιόκα. Τους μελετητές κ. Hasalami, και κ. Σοφιό, τους επιβλέποντες κ. Ασιμόπουλο και κ. Γένη. Στην Ανάδοχο του έργου εταιρεία Άκτωρ και σε όσους εργάστηκαν σ’ αυτό, που ξεπερνούν τους εκατό. Επίσης τις εταιρείες: Sideral, Antea Cement, Kössler, Poseidon, Abb, Systemica, Sintaksa, Koncar, Albaelletrica, Αnion, Doko Shpk, NBG  Bank.

Το έργο το οποίο εγκαινιάζουμε σήμερα έχει τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά: α) Ανταποκρίνεται πλήρως στις περιβαλλοντολογικές προδιαγραφές, β) Στηρίζεται στην αξιοποίηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, γ) Έχει προφανή αναπτυξιακό χαρακτήρα, διότι συμβάλλει στην αύξηση της ηλεκτρικής ενέργειας σε όλη την χώρα και δ) Έχει ευρύτατο κοινωνικό σκοπό. Όλα τα έσοδά του θα διατίθενται για την ενίσχυση της παιδείας (εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, υποτροφιών κ.λπ.), φιλανθρωπικών, ιεραποστολικών και πολιτιστικών αναγκών. Γενικά θα εξασφαλίσει την οικονομική δυνατότητα στην Ορθόδοξο Αυτοκέφαλο Εκκλησία της Αλβανίας να συνεχίσει την αποστολή της, να τολμά, να ελπίζει και να αγωνίζεται με όλες της τις δυνάμεις για την ακτινοβολία της πίστεως, της αγάπης, της συμφιλιώσεως ανθρώπων και λαών.

Τελειώνω τονίζοντας μία αλήθεια που συχνά την επαναλαμβάνω: Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν ζει για τον εαυτό της. Ό,τι είναι, ό,τι έχει, ό,τι κάνει προορίζεται για όλη την κοινωνία, όπου βρίσκεται. Μοιράζεται τα δώρα του Θεού, την ειρήνη, την αγάπη και τη δικαιοσύνη με όλους τους ανθρώπους. Συγκεκριμένα η Ορθόδοξος Αυτοκέφαλος Εκκλησία της Αλβανίας από το 1992 έως σήμερα έχει συμβάλλει ουσιαστικά στην γενικότερη ανοικοδόμηση καθώς και την πνευματική και κοινωνική ανάπτυξη της Αλβανίας, με υπομονή, με δημιουργικότητα και ανιδιοτελή αγάπη.

«Τω δε δυναμένῳ υπερ πάντα ποιήσαι υπερεκπερισσού ων αιτούμεθα ή νοούμεν, κατά την δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν,  αυτώ η δόξα εν τη εκκλησία εν Χριστώ Ιησού εις πάσας τας γενεάς του αιώνος των αιώνων.»  (Εφεσ. 3:20).

ΠΗΓΗ: https://www.blogger.com

Η Παναγία!!!

Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος: 

Η Παναγία είναι η πύλη προς τον ουρανό

Συντάκτης: I.Λ

Μέσα από την υμνολογία της Εκκλησίας μας, η οποία δανείζεται εκφράσεις και βασίζεται σε γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης, προεικονίζεται και προτυπώνεται το μυστήριο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Μεταξύ άλλων, οι υμνογράφοι τις αποδίδουν τέσσερα μοναδικά χαρακτηριστικά. Την αποκαλούν κατοικητήριον του Θεού, σκηνήν επουράνιον, έμψυχον ναόν του Θεού και πύλην του ουρανού.

Κατοικητήριο του Θεού σημαίνει ότι το πρόσωπό της φανερώνει την παρουσία του Θεού, αφού η ίδια τον φιλοξένησε στη μήτρα της και ο Κύριος την αγίασε. Υπάρχει για να δείχνει τις συνεταγμένες του Θεού, τον τόπο Του, την παρουσία Του, και όπως φαίνεται από τη φωτισμένη υπόδειξή της στην Κανά της Γαλιλαίας«ο,τι αν λέγη υμίν ποιήσατε» (Ιω. β΄ 5), υπάρχει για να μας προτρέπει στην υπακοή του Υιού της. Όποιος την βλέπει, βλέπει τον Θεό.

Αποκαλείται όμως και σκηνή του Θεού, που σημαίνει όχι απλώς τόπος διαμονής η φανέρωσης της παρουσίας του Θεού, αλλά τόπος αναπαύσεώς Του. Τόπος που πραγματικά ευαρέστησε στον Θεό, ικανοποίησε την προαιώνια βουλή Του και εξέφρασε την άπειρη αγάπη Του και το αιώνιο θέλημά Του.
Χαρακτηρίζεται επίσης και ναός του Θεού, που σημαίνει ότι διά της Θεοτόκου ο Θεός αποκαλύπτει το μυστήριο, τα σημεία και τα θαύματά Του, αυτά που ξεπερνούν τη λογική μας, αυτά που καταργούν την παχύτητα και τη μικρότητά μας, αυτά που φανερώνουν την άλλη λογική και αποκαλύπτουν την άλλη ζωή, καταδεικνύουν έναν άλλον κόσμο από τον κόσμο της πτώσεως, έναν αληθινό κόσμο πέραν από τον πραγματικό κόσμο, έναν κόσμο στον οποίο καλείται ο καθένας μας να μπεί μέσα και να ζήσει. Αυτό σημαίνει ότι στο πρόσωπό της εμπιστεύεται ο Θεός τα μυστικά του, και αυτή τα μοιράζεται με τους ανθρώπους.

Η Παναγία λοιπόν δείχνει την παρουσία του Θεού, εκφράζει το θέλημά Του και αποκαλύπτει το μυστήριό Του. Αυτά όλα δεν αποτελούν όμως προνόμια Ή έστω δώρα προς αυτήν, τα οποία αυτή τα κρατάει για τον εαυτό της, αλλά χαρίσματα που τα μοιράζεται με την Εκκλησία, δηλαδή με τον κόσμο όλον, που της δόθηκαν για να τα δίνει. Συνεπώς κάθε ένας που μπορεί να αποκαταστήσει μια πνευματική σχέση και επικοινωνία με το πρόσωπο της Θεοτόκου δεν γνωρίζει μόνον την Παναγία, αλλά κυρίως εισέρχεται στον γνόφο της παρουσίας, του θελήματος και του μυστηρίου της Τριαδικής θεότητος.

Τέλος, η Παναγία είναι και πύλη. Αυτό σημαίνει ότι είναι πέρασμα προς τον ουρανό. Ο πόθος του κάθε πιστού είναι να γίνει ουράνιος άνθρωπος, «ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλιπ. γ΄ 20), «τα άνω ζητούμεν, τα άνω φρονούμεν» (Κολ. γ΄ 1,2). Η πύλη διά της οποίας κανείς εισέρχεται σε αυτήν την ουράνια κατάσταση, στη βασιλεία του Θεού, είναι το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Όπως για να εισέλθουμε σε έναν χώρο χρειάζεται οπωσδήποτε μία πόρτα, έτσι και στο μυστήριο του Θεού δεν εισερχόμεθα από τον τοίχο της λογικής, ούτε από την παγίδα του εμπαθούς βίου αλλά από την κεντρική είσοδο του Θεομητορικού προσώπου. Το ηθικό πρότυπό της, η προσφυγή στη μητρική προστασία της, οι πρεσβείες της, η χάρις της, η μυστική σχέση μαζί της διευκολύνουν την ψυχή να εισέλθει στον χώρο του Θεού.

Αυτή η σχέση με το πρόσωπο της Θεοτόκου εκφράζεται πληθωρικά μέσα από τις τόσο δημοφιλείς στους Ορθοδόξους ακολουθίες των δύο Παρακλητικών Κανόνων και του Ακαθίστου Ύμνου. Οι δύο πρώτες υπογραμμίζουν τη μετοχή της Θεοτόκου στις καθημερινές ανάγκες της ζωής, ενώ η άλλη αποτελεί δοξολογική προσευχή που μας βοηθεί να γίνουμε κοινωνοί της αιώνιας δόξας της. Οι Παρακλήσεις την φέρνουν κοντά μας, ενώ οι Χαιρετισμοί μας ανεβάζουν κοντά της.

Στους Παρακλητικούς Κανόνες εκφράζεται η αμεσότητα της σχέσης των πιστών με την Θεοτόκο και η βαθειά της κατανόηση της ανθρώπινης φύσης, η ανάγκη της προστασίας της σε περιστάσεις κινδύνων, θλίψεων, ασθενειών, αναγκών και συμφορών. Η παράδοση και εμπειρία της Εκκλησίας επιβεβαιώνει τη δύναμη των προσευχών και των πρεσβειών της, καθόσον «πολλά ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου». Οι πρεσβείες της στηρίζουν τον αγώνα της σωτηρίας μας όσο ίσως τίποτε άλλο, γι’ αυτό και στις λειτουργίες μας αυτές επικαλούμαστε, ψάλλοντας: «ταίς πρεσβείες της Θεοτόκου, Σώτερ, σώσον ημάς».

Με την άκολουθία των Χαιρετισμών, ομολογούμε το μυστήριο της εκ παρθένου γεννήσεως του Χριστού, που όμως ούτε να το κατανοήσουμε μπορούμε ούτε να το περιγράψουμε ούτε να το εξηγήσουμε• «Ιλιγγιά δε νούς άπας σού τον τόκον νοείν». Αυτό όμως, αντί να σκανδαλίζει τη σκέψη, ταπεινώνει την καρδιά και γεννά θαυμασμό και ευγνωμοσύνη προς τον Κύριο για τη σοφία, την αγάπη Του και την άκρα συγκατάβασή Του. Με άλλα λόγια, ζώντας κανείς το μυστήριο της Υπεραγίας Παρθένου, ομολογεί το μυστήριο Του Τριαδικού Θεού.

Εύχομαι να δώσει ο Θεός η Παναγία να αποτελέσει και την δική μας μητέρα στην καθημερινή μας ζωή, τον αρωγό της σωτηρίας μας, την παραμυθία, τον συμπαραστάτη και ταυτόχρονα το πρόσωπο αυτό που θα μας αποκαλύπτει διαρκώς την αλήθεια του Θεού.

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

 ΠΗΓΗ: http://www.greekpress.gr