Ο Φάρος!!!

     

Το συγκινητικό βίντεο που κάθε γονιός

πρέπει να δει

                                         

Μία υπέροχη ιστορία για τον κύκλο της ζωής ενός ανθρώπου που από παιδί γίνεται γονιός δημιούργησε ο σκηνοθέτης Po Chou Tsi, την οποία αφιέρωσε στους γονείς του και κατ'επέκταση σε όλους τους γονείς του κόσμου, με τίτλο «Ο Φάρος».

Στην ιστορία, με τις σκιτσαρισμένες εικόνες, βλέπουμε πώς ο γονιός είναι πάντα δίπλα στο παιδί του, σαν φάρος που μένει πάντα αναμμένος, ένα ασφαλές λιμάνι για να επιστρέφει το παιδί κάθε φορά που το έχει ανάγκη. Όλη η αλήθεια του να είσαι γονιός μετουσιώνεται σε ένα βίντεο λίγων λεπτών, το οποίο έχει κερδίσει 27 διεθνή βραβεία!

Σκηνοθεσία: Po Chou Τsi (Ταιβάν) – Συνθέτης: Chien Yu Huang – Παραγωγός: Dow Ning Yang – Έτος: 2010

ΠΗΓΗ:http://www.ipaideia.gr/

Απολαύστε το:

Ο παπά Γιώργης Χιωτάκης

ΠΑΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΤΟΣ, ΜΩΡΕ, 
Ή ΑΝΤΑΡΤΗΣ;

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ
Ν' ΑΦΗΝΕΙ ΠΑΡΑΠΟΝΕΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ!
(ΜΗΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...)

                                      Του ΝΙΚΟΥ ΨΙΛΑΚΗ
...Είχε ανασκουμπωμένο το ράσο για να μην μπερδεύεται στα ξερόκλαδα και δρασκελούσε τις πέτρες, αγρίμι κι αυτός σαν κι κείνα που τρέφει αιώνες κι αιώνες ο τόπος του. Βιαζόταν. Είχε να λειτουργήσει σε τρεις εκκλησίες εκείνη τη μέρα. Πρώτα στον Άη Γιάννη, ένα χωριό κρυμμένο στην αγκαλιά της Μαδάρας, στα Λιβανιανά -μικροχώρι κι αυτό στα σφακιανά βουνά- και στο Λουτρό, στην ούγια του Λιβυκού, στον παμπάλαιο ναό της Παναγιάς. Σε κανένα από τούτα τα χωριά δεν πήγαινε δρόμος αμαξιτός. Συγκοινωνία είχε μόνο το Λουτρό, θαλασσινή. Ένα καραβάκι που έκανε καθημερινό δρομολόγιο Χώρα Σφακίων - Αγιά Ρουμέλη μ' ενδιάμεσο σταθμό το Λουτρό.
- Και θα πας και στα τρία χωριά, παπά Γιώργη; Γέλασε δυνατά.
- Αμ, είντα λογάται, μωρέ; Ν' αφήσω παραπονεμένους τους αγίους;
Και πήγε! Έτσι όπως έκανε κάθε που τον πρόσταζε η φωνή της συνείδησης. Κάθε μεγάλη σκόλη, κάθε Λαμπρή, τα ίδια. Ξεκινούσε από το λιόγερμα, περπατούσε μέρα και νύχτα, άνθρωποι και άγιοι περίμεναν ν' ακούσουν το μήνυμα της Ανάστασης από τη δική του βροντερή φωνή, μ' εκείνη την αρχέγονη και ιδιότυπη σφακιανή προφορά.
Ο λόγος για τον παπά Γιώργη Χιωτάκη. Τον ασυμβίβαστο ανταρτόπαπα που από χτες αργά ροβολά τις Μαδάρες τ' ουρανού (είμαι σίγουρος πως δεν θα διαλέξει εύκολους δρόμους ο παπά Γιώργης. Μήτε κάμπους. Κάπου εκεί, στην άκρα της παράδεισος, θα βρεθεί ένα ψηλό βουνό, σαν το δικό του).
Τον είχα συναντήσει για πρώτη φορά κοντά στην Αράδενα, ακατοίκητο χωριό, ρημαγμένο από το χτικιό του γδικιωμού. Ήταν τέλη της δεκαετίας του 1970. Μεγάλη αποκοτιά να πας εκείνα τα χρόνια στην Αράδενα. Έπρεπε να διαβείς ένα μεγάλο φαράγγι, να κατεβείς στην κοίτη του από ένα μονοπάτι - περικοκλάδα, και ν' ανηφορίσεις στην αντικρινή του πλευρά. Γέφυρα δεν υπήρχε ως το 1986. Κόπος πολύς, δρόμος δύσκολος. Μα για τούτον τον ακρίτα παπά δεν υπήρχαν εύκολα και δύσκολα. Υπήρχε μόνο το χρέος. Να μην αφήσει μήτε τους αγίους παραπονεμένους μήτε τους ανθρώπους.
Τον κοίταξα καλά, ήταν φρέσκος παπάς ακόμη. Φορούσε έναν μαύρο σκούφο σαν καρναβά κι είχε γένια πυκνά, όλα μαύρα. Αγριογένη τον είπα, μα σαν πρόσεξα καλά την μορφή του ένιωσα εκείνο το παράξενο σκίρτημα που νοιώθει κανείς όταν συναντά ανθρώπους ταγμένους στο καθήκον. Πρόσωπο λιοψημένο, σαν τα χαράκια της Μαδάρας κι αυτό, μα και ρόδινο, λες και το έλουζε διαρκώς το ανάριο φως της σφακιανής αυγής. Πίσω από τα σκληρά χαρακτηριστικά και τις πρώιμες αυλακιές των ρυτίδων φανερωνόταν μια ήρεμη μορφή: Αν της έβαζες φωτοστέφανο θα νόμιζες πως είχε ξεφυτρώσει από κάποια παλιά τοιχογραφία!
Έτσι περνούσε τότες τον καιρό του. Δρομέας ακαταλάγιαστος! Άνοιγε ρημαγμένες εκκλησιές, αναζητούσε μνήμες στα σπήλαια - κάποιες θεόκτιστες εκκλησιές, χωμένες στα σπλάχνα του βουνού, σπηλαιώδεις, είχαν χρόνια και χρόνια να λειτουργηθούν. Ο μαδαρίτης παπάς ανασήκωνε τα χώματα, γύρευε ξεχασμένες εικόνες, αναζητούσε κόκαλα παλιών ασκητών, αναζητούσε ίχνη μαρτύρων και ηρώων, ίσως και να μην ξεχώριζε τους ήρωες από τους μάρτυρες. Γι' αυτό κι όταν μιλούσε για το ίνδαλμά του, τον Δασκαλογιάννη, κατέβαζε απαλά το κεφάλι λες κι έκανε υπόκλιση στη μνήμη του.
Έτσι τον γνώρισα. Παπά μέχρι το μεδούλι. Άνθρωπο που έμπαινε στα σπίτια, στις μάντρες, μιλούσε με τους ακρίτες. Και πάντα βιαστικό.
Είχε χειροτονηθεί λίγα χρόνια μετά την πτώση της Χούντας. Ένας φωτισμένος δεσπότης τον είχε ανακαλύψει εκείνα τα χρόνια στα Σφακιά. Ήταν πολύτεκνος. Βοσκός, αγρότης, και μελισσοκόμος. Γράμματα πολλά δεν εκάτεχε. Μα ο δεσπότης είδε στα μάτια του εκείνη τη λάμψη που κάνει τους ανθρώπους να ξεχωρίσουν.
- Θα σε χειροτονήσω παπά... Και τον χειροτόνησε!
Ξεσηκώθηκαν κάποιοι, χίλια προσχήματα βρήκαν («μα είναι δυνατόν να χειροτονούνται παπάδες χωρίς προσόντα; Χωρίς εκκλησιαστική παιδεία; Τόσες ιερατικές σχολές υπάρχουν...») Δεν ήξεραν, ίσως, ότι οι Παπά Γιώργηδες των Σφακιών δεν βγαίνουν από σχολές!
Ευτυχισμένες οι στιγμές που οι άνθρωποι, ακόμη και οι ταγοί της εκκλησίας, μπορούν να διακρίνουν όχι μόνο τη λάμψη των ματιών, μα και τη φλόγα της ψυχής. Ο παπά Γιώργης Χιωτάκης ανάλαβε τα πιο δύσκολα χωριά των Σφακίων. Ήθελε πόδια γερά, να μπορούν να περπατούν για ώρες ολόκληρες στα μονοπάτια των βοσκών. Ήθελε γερή καρδιά για ν' αντέξει. Λίγους μήνες μετά βλέπαμε έκπληκτοι στις εφημερίδες της εποχής γράμματα γεμάτα πάθος. Για την πατρίδα, για τη θρησκεία, για τα προβλήματα του κόσμου, για τα χωριά των Σφακίων, για την Κύπρο την πολύπαθη. Και στο τέλος μια υπογραφή που συγκλόνιζε: Οι Σφακιανοί Παπάδες! Μαθημένοι στις επαναστατικές συντροφιές οι παπάδες των σφακιανών χωριών ένωναν πάλι τις δυνάμεις τους. Κι ο λόγος τους μύριζε μπαρούτι! Δριμύς, ιδιότυπος! Δεν χάιδευαν αυτιά οι Σφακιανοί Παπάδες. Κάποιοι συντηρητικοί κύκλοι της εκκλησίας ενοχλήθηκαν σφόδρα. Όπως ενοχλήθηκαν κι άλλοι. Οι ταγοί της πολιτείας:
- Παπάδες είναι τούτοι, μωρέ, ή αντάρτες; Και παπάδες και αντάρτες, αξιότιμοι κύριοι, εσείς που νομίζετε πως ο παπάς είναι μόνο για να κρατά θυμιατό και να θυμιάζει. Δεν είχαν μάθει πως ιερωμένοι σαν τον παπά Γιώργη ξέρουν να σκύβουν το κεφάλι μόνο μπροστά στο Θεό. Ίσως και μπροστά στον ταπεινό άνθρωπο του μόχτου-απείκασμα του Θεού λογάται κι εκείνος. Ποτέ, όμως, δεν το σκύβουν μπροστά στις κάθε λογής εξουσίες. Μέχρι τα τελευταία του (σύνταξη πήρε όταν πάτησε τα 79 χρόνια) είχε τον ίδιο καημό στο μυαλό του. Την ίδια έγνοια: Τα Σφακιά, την Κρήτη, τη Ρωμιοσύνη.
Πριν από χρόνια, στη βάφτιση των παιδιών του φίλου μου του Γιώργη του Πατρού στο Λουτρό, είδα έναν άλλο παπά Γιώργη. Μπροστά στο παιδί ο αντάρτης γινόταν κι εκείνος παιδί. Βάφτιζε, κανάκευε, μιλούσε το στόμα κι η καρδιά του μαζί. Ποτέ δεν είχε βρεθεί σε τέτοιο μυστήριο. Νόμιζα πως όλοι στην εκκλησιά της Παναγιάς είχαν γίνει ένα! Χάρισμα μεγάλο να μιλά κανείς με τις φωνές των αγγέλων! Χάρισμα μεγαλύτερο να τον ακούνε τα παιδιά όπως ακούγανε τον παπά Γιώργη.

ΥΓ Αν θυμάμαι καλά ο παπά Γιώργης Χιωτάκης χειροτονήθηκε στα χρόνια του πιο λόγιου ιερωμένου της κρητικής εκκλησίας, του μακαριστού Θεοδώρου Τζεδάκη. Τώρα που το σκέφτομαι τους θαυμάζω πιο πολύ και τους δυο. Ο λόγιος ιεράρχης ανακάλυπτε μιαν άλλη μορφή παιδείας στον Σφακιανό βοσκό. Κι ο βοσκός ανακάλυπτε τον μόνο δρόμο που του έπρεπε...
21 Φεβρουαρίου 2016
ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/ioannis.xaralampakis

Ευχαριστώ!!!!

  Διαβασέ το..... και πες ευχαριστώ Θεέ μου! 

Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο κι ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.
Περπατούσαμε δίπλα - δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με αγγέλου
Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε :
 «Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό με τη μορφή προσευχής.» Κοίταξα γύρω - γύρω στον χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσο πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
 Μετά, προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στον δεύτερο σταθμό. Ο άγγελος μού είπε:
 «Αυτό είναι το Τμήμα Συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σ' αυτούς που τις ζήτησαν.

Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη.
Τέλος, στην άκρη ενός μακρινού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά  τίποτα.
 «Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών» μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου.
 Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.
 «Πώς γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.
 «Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια.»«Πώς μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε;» ρώτησα πάλι.
  «Πολύ απλά», απάντησε. «Χρειάζεται μόνο να πεις: 'Ευχαριστώ Θεέ μου'!» «Και για τι ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε;

«Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω απ' το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.
 »Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ' ένα πιατάκι, είσαι ανάμεσα στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν.
 »Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από όση αρρώστια, είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως την αυριανή μέρα.
 »Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς της φυλακής, της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.
  »Αν μπορείς να προσευχηθείς σε έναν ναό, χωρίς τον φόβο της επίθεσης, της σύλληψης ή της εκτέλεσης. θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.
  »Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι μεταξύ τους, είσαι σπάνιος.
 »Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς, δεν είσαι ο κανόνας. είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.
 »Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία, πρώτον γιατί σου το έστειλε κάποιος που σ' αγαπάει και δεύτερον γιατί είσαι πιο τυχερός από 2
δισεκατομμύρια ανθρώπους, που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν.»
«Κατάλαβα. Και τώρα τι κάνω; Πώς μπορώ να αρχίσω;» «Να πεις καλημέρα» μου χαμογέλασε ο άγγελός μου, «να μετρήσεις τις ευλογίες σου και να περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους, για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι.» ! k

ΠΗΓΗ: Μέσω ηλ. ταχ.

Χερουβικόν πλ α

Χερουβικόν πλ α

  Δημήτριος Χριστοδούλου

Ζωντανή ηχογράφηση
Ι.Ν.Προφήτου Ηλιού Πυλαία Θεσσαλονίκη.

 21, 2016

Λεμονοπορτοκαλόπιτα ....

..... με σάλτσα γιαουρτιού

• Δυσκολία: εύκολο

Υλικά

• 600 γρ. στραγγιστό γιαούρτι
• 1 πακέτο φύλλο κρούστας
• 10 αβγά (χωρισμένα τα ασπράδια από τους κρόκους και χτυπημένα σε σφιχτή μαρέγκα)
ξύσμα από 4 πορτοκάλια (στο χοντρό του τρίφτη)
ξύσμα από 2 λεμόνια
300 ml ηλιέλαιο
500 γρ. ζάχαρη κρυσταλλική
1 κουταλάκι του γλυκού μπέικιν πάουντερ
4 βανίλιες
χυμός από τα δύο λεμόνια
500 γρ. ζάχαρη
• Για τη σάλτσα γιαουρτιού
150 ml κρέμα γάλακτος
200 γρ. στραγγιστό γιαούρτι 2%
1 κουτάλια της σούπας ζάχαρη άχνη
• Για το σιρόπι
3 ποτήρια νερό
1 πορτοκάλι, φλούδες του και λίγες σταγόνες από το χυμό του
1/2 λεμόνι, φλούδες του και λίγες σταγόνες από το χυμό του
2 ποτήρια του νερού ζάχαρη

Εκτέλεση

Ετοιμάζετε το σιρόπι, βράζοντας μαζί όλα τα υλικά και ανακατεύοντας μέχρι να δέσει και το αφήνετε να κρυώσει.

Χτυπάτε για 5' στο μίξερ τους κρόκους, τη ζάχαρη, τις βανίλιες και το ηλιέλαιο ώσπου να αφρατέψουν.

     Αδειάζετε το περιεχόμενο του μίξερ σε ένα μεγάλο μπολ. Θρυμματίζετε, σε μικρά κομμάτια, με τα χέρια σας, το φύλλο κρούστας (αφού το έχετε ξεπαγώσει και διατηρήσει σε θερμοκρασία δωματίου) το προσθέτετε στο μείγμα μαζί με τις βανίλιες, τα ξύσματα και το μπέικιν πάουντερ,

 και ανακατεύετε πολύ καλά με το χέρι.

 Προσθέτετε και τη μαρέγκα ανακατεύοντας ελαφρά.Αδειάζετε το περιεχόμενο σε ένα ταψί κουζίνας έτσι ώστε μετά το ψήσιμο το πάχος τού γλυκού να μην είναι πάνω από 2,5 εκατοστά.

Ψήνετε στους 160°C σε προθερμασμένο φούρνο για 45'.

     Σιροπιάζετε τη λεμονοπορτοκαλόπιτα με το κρύο σιρόπι αμέσως μόλις τη βγάλετε από το φούρνο.

Σερεβίρετε με τη σάλτσα γιαουρτιού που έχετε φτιάξει ως εξής: Ανακατεύετε το στραγγιστό γιαούρτι 2% με τη ζάχαρη και την κρέμα σε ένα μπολ και με ένα κουταλάκι βάζετε δίπλα από κάθε κομμάτι μια μικρή κουταλιά από τη σάλτσα.

ΠΗΓΗ:http://www.icookgreek.com

Αίνοι ΚυριακήςΤελώνου και Φαρισαίου

 Αίνοι Κυριακής Τελώνου και Φαρισαίου

Ψάλλει ο Άρχων Πρωτοψάλτης της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Χρύσανθος Θεοδοσόπουλος από τον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πολιούχου Θεσσαλονίκης
Ἦχος α'
Μὴ προσευξώμεθα φαρισαϊκῶς, ἀδελφοί·

ὁ γὰρ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται,

 ταπεινωθῶμεν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ,

τελωνικῶς διὰ νηστείας κράζοντες·

 Ἱλάσθητι ἡμῖν ὁ Θεός, τοῖς ἁμαρτωλοῖς.

Στίχ. Ἐξομολογήσομαί σοι, Κύριε ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου, διηγήσομαι πάντα τὰ θαυμάσιά σου.
Ἦχος γ'
Τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου τὸ διάφορον,

ἐπιγνοῦσα, ψυχὴ μου· τοῦ μέν, μίσησον τὴν ὑπερήφανον φωνήν, τοῦ δέ, ζήλωσον τὴν εὐκατάνυκτον εὐχήν, καὶ βόησον,

ὁ Θεὸς ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ, καὶ ἐλέησόν με.

Κυριακή Τελώνου καί Φαρισαίου

 Δόξα αίνων, Κυριακῆς Τελώνου & Φαρισαίου

ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΟΥ

ερμηνεία: Στ Κοντακιώτης

 

Ζωντανή ηχογράφηση την Κυριακή 24-2-2013,στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Τήνου

"Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι ..".

 Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου

π. Αλεξάδρου Σμέμαν

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ἡ αὐριανή Κυριακὴ ὀνομάζεται «Κυριακή τοῦ Τελώνη καὶ τοῦ Φαρισαίου». Τὴν παραμονὴ τῆς ἡμέρας αὐτῆς, δηλαδὴ στὸν Ἑσπερινό τοῦ Σαββάτου ἐμφανίζεται γιὰ πρώτη φορὰ τὸ λειτουργικὸ βιβλίο τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς ποὺ λέγεται Τριώδιο. Ἀπ’ αὐτὰ διαβάζονται διάφορα κείμενα ποὺ τὰ προσθέτουμε στοὺς συνηθισμένους ὕμνους καὶ τὶς εὐχὲς τῆς ἑβδομαδιαίας ἀναστάσιμης ἀκολουθίας. Ὅλα αὐτὰ τὰ κείμενα παρουσιάζουν τὴν ἑπόμενη μεγάλη πλευρὰ τῆς μετάνοιας: τὴν ταπείνωση.

 Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα (Λουκ. 18, 10-14) περιγράφει ἕναν ἄνθρωπο ποὺ εἶναι πάντα εὐχαριστημένος μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ ποὺ νομίζει ὅτι συμμορφώνεται μὲ ὅλες τὶς ἀπαιτήσεις τῆς θρησκείας. Εἶναι βέβαιος γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ πολὺ περήφανος γι’ αὐτόν. Στὴν πραγματικότητα ὅμως ἔχει παραποιήσει τὸ νόημα τῆς θρησκείας. Τὴν ἔχει περιορίσει σὲ ἐξωτερικοὺς τύπους καὶ μετράει τὴν εὐσέβειά του μὲ τὸ ποσὸν τῶν χρημάτων ποὺ συνεισφέρει στὸ ναό. Ὅσο γιὰ τὸν Τελώνη, αὐτὸς ταπεινώνει τὸν ἑαυτό του καὶ αὐτὴ ἡ ταπείνωση τὸν δικαιώνει μπροστὰ στὸ Θεό.

 Ἂν ὑπάρχει μία ἠθικὴ ἀξία ποὺ σχεδὸν ἀπόλυτα παραθεωρεῖται ἢ ἀγνοεῖται σήμερα εἶναι πραγματικὰ ἡ ταπείνωση. Ὁ πολιτισμὸς στὸν ὁποῖο ζοῦμε διαρκῶς ἐνσταλάζει μέσα μας τὴν ἔννοια τῆς ὑπερηφάνειας, τῆς αὐτοεξύμνησης καὶ τῆς αὐτοδικαίωσης. Εἶναι οἰκοδομημένος πάνω στὴν ἀλαζονικὴ ὑπόθεση ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ πετύχει ὁτιδήποτε μόνος του, καὶ φτάνει στὸ νὰ περιγράφει τὸν Θεὸ σὰν τὸν Ἕνα ποὺ πάντοτε ἀμείβει τὶς ἐπιτυχίες καὶ τὰ καλὰ ἔργα τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ταπείνωση — εἴτε ἀτομική, εἴτε ὁμαδική, εἴτε ἐθνικὴ εἶναι — θεωρεῖται δεῖγμα ἀδυναμίας, κάτι ἀνάρμοστο γιὰ ἕναν ἀληθινὰ ἄνθρωπο. Ἀλλὰ μήπως καὶ οἱ χριστιανοὶ σήμερα δὲν εἶναι ποτισμένοι μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ φαρισαίου; Μήπως καὶ μεῖς δὲ θέλουμε κάθε προσφορά μας, κάθε «καλὴ πράξη» μας, καθετὶ ποὺ κάνουμε «γιὰ τὴν Ἐκκλησία» νὰ ἀναγνωρίζεται, νὰ ἐπαινεῖται, νὰ δημοσιεύεται;

Ἀλλὰ τί εἶναι ταπείνωση; Ἡ ἀπάντηση σ’ αὐτὴ τὴν ἐρώτηση μπορεῖ νὰ φανεῖ παράδοξη γιατί εἶναι ριζωμένη σὲ μία περίεργη διαβεβαίωση: Ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς εἶναι ταπεινός! Γιὰ κεῖνον ποὺ γνωρίζει τὸ Θεό, ποὺ Τὸν ἀτενίζει μέσα στὴ δημιουργία Του καὶ στὶς σωτήριες ἐνέργειές Του, εἶναι φανερὸ ὅτι ἡ ταπείνωση εἶναι πραγματικὰ μία Θεία ποιότητα, εἶναι τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόμενο καὶ ἡ λάμψη τῆς δόξας ἀπὸ τὴν ὁποία, ὅπως ψέλνουμε στὴ Θεία Λειτουργία, εἶναι «πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ». Μέσα στὴν ἀνθρώπινη διανοητικότητά μας ἔχουμε τὴν τάση νὰ μὴ μποροῦμε νὰ συμβιβάσουμε τὴ «δόξα» μὲ τὴν «ταπείνωση» — ἀφοῦ μάλιστα ἡ ταπείνωση θεωρεῖται ψεγάδι ἢ ἐλάττωμα. Ἀκριβῶς ὅμως ἡ ἄγνοιά μας καὶ ἡ ἀδεξιότητά μας εἶναι ἐκεῖνα ποὺ μᾶς κάνουν ἢ θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς κάνουν νὰ νιώθουμε ταπεινοί.

 Εἶναι σχεδὸν ἀδύνατο νὰ μεταφέρεις στὸ σύγχρονο ἄνθρωπο ποὺ τρέφεται μὲ τὴ δημοσιότητα, τὴν αὐτοπροβολὴ καὶ τὴν ἀτελείωτη αὐτοεξύμνηση, τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκεῖνο ποὺ εἶναι αὐθεντικὰ τέλειο, ὄμορφο καὶ καλὸ εἶναι τὴν ἴδια στιγμὴ γνήσια ταπεινό. Ἀκριβῶς γιατί ἡ τελειότητα δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὴ «δημοσιότητα», τὴν ἐξωτερικὴ δόξα ἢ ἀπὸ τὴν κάθε εἴδους ἐπίδειξη. Ὁ Θεὸς εἶναι ταπεινὸς γιατί εἶναι τέλειος. Ἡ ταπείνωσή Του εἶναι ἡ δόξα Του καὶ ἡ πηγὴ κάθε ἀληθινῆς ὀμορφιᾶς, τελειότητας καὶ καλοσύνης: Καθένας ποὺ προσεγγίζει τὸ Θεὸ καὶ Τὸν γνωρίζει αὐτόματα μοιράζεται τὴ Θεία ταπείνωση καὶ ὡραΐζεται μέσα σ’ αὐτή. Αὐτὸ συνέβηκε μὲ τὴν Παναγία, τὴ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἡ ταπείνωση τὴν ἔκανε χαρὰ ὅλης τῆς οἰκουμένης καὶ τρανὴ ἀποκάλυψη τῆς ὡραιότητας πάνω στὴ γῆ· αὐτὸ ἔγινε καὶ μὲ ὅλους τοὺς ἁγίους· τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη στὶς σπάνιες στιγμὲς τῆς ἐπαφῆς της μὲ τὰ Θεό.

Πῶς κανεὶς γίνεται ταπεινός; Ἡ ἀπάντηση γιὰ ἕνα χριστιανὸ εἶναι ἁπλή: μὲ τὴν ἐνατένιση τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ σαρκωμένη Θεία ταπείνωση, ὁ Ἕνας, μέσα στὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ἀποκάλυψε, μιὰ γιὰ πάντα, τὴ δόξα Του σὰν ταπείνωση καὶ τὴν ταπείνωσή Του σὰν δόξα. «Νῦν» εἶπε ὁ Χριστὸς τὴ νύχτα τῆς ἄκρας ταπείνωσής Του, «ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ». Ἡ ταπείνωση μαθαίνεται ἐνατενίζοντας τὸ Χριστὸ ὁ ὁποῖος εἶπε: «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμὶ καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ». Τελικὰ γινόμαστε ταπεινοὶ μὲ τὸ νὰ μετρᾶμε τὸ καθετὶ μὲ μέτρο τὰ Χριστὸ καὶ νὰ ἀναφερόμαστε γιὰ ὅλα σ’ Αὐτόν. Χωρὶς τὸ Χριστὸ ἡ ἀληθινὴ ταπείνωση εἶναι ἀδύνατη, ἐνῶ στὴν περίπτωση τοῦ φαρισαίου, ἀκόμα καὶ ἡ θρησκεία, γίνεται ὑπερηφάνεια γιὰ τὰ ἐπιτεύγματά του· ἔχουμε δηλαδὴ ἕνα ἄλλο εἶδος φαρισαϊκῆς αὐτοδοξολογίας.

Ἡ περίοδος λοιπὸν τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς ἀρχίζει μὲ μία ἀναζήτηση, μία προσευχὴ γιὰ ταπείνωση ποὺ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς ἀληθινῆς μετάνοιας. Γιατί μετάνοια, πάνω ἀπὸ καθετὶ ἄλλο, εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ στὴ γνήσια τάξη τῶν πραγμάτων, ἡ «ἀναμόρφωση τοῦ ἀρχαίου κάλλους». Ἡ μετάνοια ἑπομένως εἶναι θεμελιωμένη στὴν ταπείνωση καὶ ἡ ταπείνωση — ἡ Θεία καὶ θαυμαστὴ ταπείνωση — εἶναι καρπός της καὶ τέρμα της. «Φαρισαίου φύγωμεν ὑψηγορίαν», λέει τὸ Κοντάκιον τῆς ἡμέρας, «καὶ Τελώνου μάθωμεν τὸ ταπεινὸν ἐν στεναγμοῖς». Βρισκόμαστε μπροστὰ στὶς «πύλες τῆς μετανοίας» καὶ στὴν πιὸ ἐπιβλητικὴ στιγμὴ τοῦ Ὄρθρου τῆς Κυριακῆς· ἀφοῦ διαβαστεῖ τὸ Ἀναστάσιμο Εὐαγγέλιο καὶ ἀναγγελθεῖ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι…», ψάλλουμε γιὰ πρώτη φορὰ τὰ τροπάρια ποὺ θὰ μᾶς συνοδεύουν σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς:

Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα·

ὀρθρίζει γὰρ τὸ πνεῦμά μου, πρὸς ναὸν τὸν ἅγιόν σου, ναὸν φέρον τοῦ σώματος, ὅλον ἐσπιλωμένον·

ἀλλ' ὡς οἰκτίρμων κάθαρον, εὐσπλάγχνῳ σου ἐλέει.

 Τῆς σωτηρίας εὔθυνόν μοι τρίβους, Θεοτόκε·

 αἰσχραῖς γὰρ κατερρύπωσα, τὴν ψυχὴν ἁμαρτίαις,

 ὡς ῥαθύμως τὸν βίον μου, ὅλον ἐκδαπανήσας,

ταῖς σαῖς πρεσβείαις ῥῦσαί με, πάσης ἀκαθαρσίας.

 

Τὰ πλήθη τῶν πεπραγμένων μοι δεινῶν,

ἐννόων ὁ τάλας, τρέμω τὴν φοβερὰν ἡμέραν τῆς κρίσεως· ἀλλὰ θαρρῶν εἰς τὸ ἔλεος τῆς εὐσπλαχνίας σου,

ὡς ὁ Δαυὶδ βοῶ σοι: Ἐλέησόν με ὁ Θεός,

κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος.

 

ΠΗΓΗ:http://proschomen.blogspot.gr

Μοναχισμός ......

..... με κοινωνικό πρόσημο

Αθανάσιος Κοτταδάκης

Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016, οκτώ το βράδυ. Παρακολουθούμε από «History Chanel» το ντοκιμαντέρ «Μάνα», της κας Βαλέριας Κοντάκου, που έχει ήδη κάνει επιτυχή διαδρομή εντός Ελλάδος και εκτός. Γυρίζουμε πάνω από πενήντα χρόνια πίσω, σε συνάντηση με τις αγαπημένες μας έξι νεαρές Πειραιώτισσες. «Είχαν τρωθεί-πληγωθεί-από θείο έρωτα», μάλιστα, άλλου τύπου, «με κοινωνικό πρόσημο», πράγμα πρωτοποριακό ως και επαναστατικό για Ανατολικά δεδομένα, όπου η κυριαρχία του «ησυχαστικού μοναχισμού» είναι ολοκληρωτική. Με προεξάρχουσα μια νέα, την Ελένη Καλέμη, Δασκάλα με ζήλο αποστολικό, και Κατηχήτρια με φλογερό ενθουσιασμό, αποφάσισαν να αφιερωθούν στο μοναχικό βίο, και συνάμα, άγαμες αυτές, να σταθούν αληθινές μάνες σε παιδιά που ορφάνεψαν, εγκαταλείφτηκαν, έμειναν χωρίς σπιτικό.

Άνοιξη 1962, πρώτο θέμα στον τύπο, το αλλεπάλληλο αναγκαστικό «πήγαινε – έλα», «σπίτι-μοναστήρι- σπίτι» από τους γονείς τους. Που αδυνατούν να συμβιβαστούν με την ιδέα, ότι οι κόρες τους δε θα ακολουθήσουν τη φυσική οδό της γαμήλιας συζυγίας, δε θα κάνουν παιδιά, κι αυτοί θα στερηθούν τη χαρά και χάρη του παππού, και της γιαγιάς ! Αγώνας χαμένος εκ προοιμίου για τους γονείς, γιατί ο Θεός ήταν διαχειριστής της υπόθεσης ! Είχε δει τη φλόγα της πίστης των νεανίδων, και είχε ευλογήσει την απόφαση της ασκητικής αφιέρωσής τους, συζευγμένης με μητρικής στοργής και ευθύνης σταυρό, που έμελλε να δώσει, «ου μετά πολλάς ταύτας ημέρας» πολύ καρπό. Αντιπροσωπευτικά δείγματα του οποίου από ζωντανά στιγμιότυπα παρουσίασε το ντοκιμαντέρ, κάνοντας μέσω αυτού του καναλιού ευρύτερα γνωστό το σημαντικό κοινωνικό έργο-διάβαζε, όντως χριστιανικό-που επιτελούν πενήντα ως σήμερα χρόνια αφανώς, μια χούφτα ορθόδοξες ακάματες «μάνες» μοναχές !

Είχα επισκεφτεί το Μοναστήρι-Ίδρυμα Προστασίας Παιδιών Δοκιμασίας στα πρώτα του βήματα. Μελίσσι τα παιδιά, ένα «μικροσκοπικό» κοριτσάκι, η Σταματούλα, είχε χωθεί στη μητρική αγκαλιά της Γερόντισσας Μαριάμ. Την οποία παλιά είχε διαδεχτεί η σύζυγος στη θέση της Κατηχήτριας στο Κατηχητικό Θηλέων Αγίας Αικατερίνης Πειραιά. «Με τη δεσποινίδα Ελένη κάναμε μετά το μάθημα παιχνίδι, να κάνουμε και μ’ εσάς», θυμάται. της είχαν πει τα παιδιά ! «Πολλά τα τέκνα της ερήμου μάλλον, η της εχούσης τον άνδρα»-«Περισσότερα της διωγμένης τα παιδιά, παρά εκείνης που έχει τον άνδρα»-Γαλ.4,27-είχα γράψει στην «Ανάπλαση» για την περίπτωση τότε συγκριτικά.

Τα αφήνουμε τώρα αυτά, αλλά κρατάμε τη φράση: «Το σημαντικό κοινωνικό-διάβαζε, όντως χριστιανικό-έργο που επιτελούν πενήντα χρόνια ως σήμερα αφανώς μια χούφτα ορθόδοξες ακάματες «μάνες» μοναχές ! Και περνάμε στην ταυτότητα της Μονής-Κοινωνικού Ιδρύματος, στο τι και πως αυτής της ορθόδοξης δημιουργικής «παρεμβολής». «Το Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα, «Οι Άγιοι Ανάργυροι», «Ορθόδοξο Χωριό» ιδρύθηκε το 1967 από λίγες Μοναχές, με δωρεά του αείμνηστου καπετάνιου του Εμπορικού Ναυτικού ΜΑΡΚΟΥ ΛΥΡΑ. Η Ιδρυτική Πράξη και ο Κανονισμός Λειτουργίας του Ιδρύματος έχουν νομιμοποιηθεί με Υπουργική Απόφαση … Την ευθύνη λειτουργίας του Ιδρύματος έχει η Κοινοβιακή Γυναικεία Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος … Σκοπός του Ιδρύματος είναι η δωρεάν φροντίδα, ανατροφή, περίθαλψη και εκπαίδευση απροστάτευτων παιδιών, που στερούνται γονέων, είτε γιατί αυτοί δεν βρίσκονται στη ζωή, είτε γιατί έχουν οικογενειακά και κοινωνικά προβλήματα … Προστατεύει αυτά τα παιδιά μέχρι την ενηλικίωση, την πλήρη επιμόρφωση και την οικογενειακή αποκατάστασή τους … Το Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα δεν λαμβάνει καμία απολύτως επιχορήγηση. Τα έσοδα του Ιδρύματος προέρχονται από τις μικρές η μεγάλες δωρεές που μας προσφέρουν ιδιώτες, εταιρείες και οργανισμοί, από κληροδοτήματα και κάποια ενοίκια ακινήτων …»

Στο σημείο αυτό μπορεί να σημειωθεί ότι, παρόμοιο έργο σε έκταση πιο μικρή επιτελέστηκε από το 1971 ως το 1977 στη γυναικεία Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων, τι υπέροχο, με τη λειτουργία Ορφανοτροφείου και Δημοτικού Σχολείου. Ενώ παραπλήσια ήταν η προσπάθεια που ξεκίνησε το 1949 ο π. Σεραφείμ Παπακώστας στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της γνωστής Αδελφότητας Θεολόγων «Ζωή» με τη δημιουργία της Αδελφότητας «η Αγία Ευνίκη». Όπου εγκόσμιες μοναχές-χωρίς το τυπικό ένδυμα-είχαν αφιερωθεί ασκητικά στη διακονία του ανθρώπινου πόνου, υπηρετώντας ως νοσηλεύτριες σε μεγάλα Αθηναικά Νοσοκομεία !

«Στα σαράντα χρόνια και πλέον που υπηρέτησα στον ‘Ευαγγελισμό’, γράφει κάπου ο Διευθυντής της Κλινικής Καθηγητή Κ. Δ. Γαρδίκας. μου είχε κάνει … βαθύτατη εντύπωση η προσήλωση στο καθήκον μερικών αδελφών, που θρησκεύονται έντονα και μερικοί περιφρονητικά τις έλεγαν ‘θεούσες’. Ο άρρωστος γι αυτές ήταν ιερός. Δε θα ξεχάσω ποτέ τη νύχτα του φοβερού σεισμού του Φεβρουαρίου 1981, όταν καθένας έτρεχε να σώσει το σαρκίο του. Πολλές προιστάμενες ‘θεούσες’ πήγαν στο Νοσοκομείο, η κάθε μια στο τμήμα της και έδιναν κουράγιο στους πανικόβλητους αρρώστους και τις διανυκτερεύουσες αδελφές. Εγώ ανήκα στους δειλούς, και δεν πήγα. Έτρεξα να σώσω το σαρκίο μου. Θα προτιμούσα να είχα πάει, κι ας με έλεγαν ‘θεούσο’» !

Περιπτώσεις σαν αυτές και άλλες που ασφαλώς γνωρίζει πολύ καλά ο Θεός, επί του προκειμένου, πιο άμεσα και πιο πολύ, η περί ης ο λόγος συνεχιζόμενη «πενήντα χρόνια ως σήμερα αφανώς, από τις μια χούφτα ορθόδοξες ακάματες «μάνες» μοναχές» της Μονής Αγίας Τριάδας Ραφήνας Αττικής, ανακινούν θέμα πάρα πολύ σοβαρό ! Θέμα που μπορεί να επιγραφεί απλά, λιτά, ευανάγνωστα και περιεκτικά: «Μοναχισμός με Κοινωνικό Πρόσημο η Πρόσωπο». Και που, τι παράδοξο, μάλλον τι ευλογημένο, και πρόσεξε, και εκτίμησε από τα πρώτα του βήματα, αλλά και ενίσχυσε γενναιόδωρα ένας πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού, εμπιστευθείς, Κύριος οίδε πως, τις έξι νεαρές Πειραιώτισσες που είχαν «θείω έρωτι τρωθεί» ! Πράγμα που δεν έγινε από πλευράς θεολογικής, εκκλησιαστικής, και ασκητικής-μοναστικής. Δεν ξέρω αν η γιατί πρόκειται για Γολγοθά πολύ ανηφορικό με βαρύ, βαρύτατο Σταυρό ! Ξέρω ότι στο ίδιο χρονικό διάστημα συνέχισε από την πεπατημένη του Ησυχαστικού Μοναχισμού, ο οποίος γνώρισε άνθηση εκπληκτική, συνοδευμένη από μονοδιάστατη υπέρ προβολή.

Πράγματα που συντελούν να ηχεί, από παράξενα μέχρι αιρετικά, κάθε άλλη πρόταση η προοπτική. Χωρίς, βέβαια, αυτό να δυσκολεύει η να εμποδίζει κάποιον να αναλογιστεί, αν μη σαν σε όνειρο να δει, ποια και πόσα αγαθά θα προέκυπταν για την Ελληνική κοινωνία και την Εκκλησία, αν σ’ αυτά τα πενήντα χρόνια παράλληλα με τον Ησυχαστικό είχε οργανωθεί και αναπτυχθεί και ένας Μοναχισμός με Πρόσημο η Πρόσωπο Κοινωνικό ! Αν, μέγα μέρος του σημερινού μοναστικού δυναμικού της χώρας, είχε υποβοηθηθεί, να στοχεύσει και να αποφασίσει-πάντα σε γραμμή «όστις θέλει»-να σηκώσει αυτό το Σταυρό ! Και, καταρτισμένο ειδικά είχε ανοιχτεί, σε μια συντονισμένη θυσιαστική διακονία κοινωνικών δοκιμασιών η αναγκών !

Ασφαλώς γνωρίζω πολύ καλά, μάλιστα, ότι η στόχευση στον ορθόδοξο Μοναχισμό αποβλέπει στην «υψηλή πνευματικότητα», τη «θέωση» και άλλα τινά … Και, σέβομαι και τιμώ τον Ησυχαστικό Μοναχισμό, και τα πνευματικά διαμάντια που αναδείχνει στα πλαίσια αυτού η δυναμική άσκηση «στο ύψος του έσχατου βάθους» ! Αλλά και έχω πείρα πικρή της γνωστής ένστασης, «το άλλο» δε συνηθίζεται στην Ορθόδοξη Ανατολή ! Πλην, ήμαστε πια στον 21ο αιώνα, όπου «τα πάντα ρει», ραγδαία και ανατρεπτικά ! Με αφορμή, λοιπόν, το ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, εκτός από τα ανωτέρω, μπορούν να κρατηθούν ενδεικτικά, και τα ακόλουθα Αγιογραφικά και Άγιο-Πατερικά γραπτά. Τα οποία συνηγορούν, θαρρώ, αν δε θέτουν επιτακτικά θέμα αναδιάταξης των χριστιανικών δυνάμεων ! Οι ενστάσεις, οι αντεγκλήσεις, οι ένθεν κακείθεν κραυγές, άλλα παρεμπίπτοντα ατυχή, δεν ωφελούν. Μια απλή ανάγνωση αυτών, με πρώτη τη βασική εντολή του Χριστού, που αφορά όλους ανεξαιρέτως τους χριστιανούς, πιο πολύ ίσως όσους αποτολμούν υπέρβαση ασκητική, μπορεί να αποβεί πιο ωφέλιμη.

1. «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου … αύτη εστί η πρώτη και μεγάλη εντολή. Δευτέρα δε ομοία αυτή-εξ ίσου σπουδαία με αυτή-αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν». Και η επικύρωση από τον Ίδιο: «Εν ταύταις ταις δυσίν εντολαίς όλος ο νόμος κα οι προφήται κράμανται»-Μτθ.22,37-40. Επισημαίνεται το «συν-αμφότερον», αγάπη στο Θεό, συνάμα και τον πλησίον, σε τρέχουσα γλώσσα, πρόκειται για «πακέτο δυο σε ένα» ! Ιδού γιατί: α. «Δευτέρα δε ομοία αυτή, αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Αύτη-αγάπη στο Θεό-εκείνην προοδοποιεί-ανοίγει το δρόμο σ’ εκείνη, την αγάπη στον πλησίον-και απ’ αυτής-από την αγάπη στο Θεό-συγκροτείται πάλιν-αποκτά ουσία και υπόσταση»-Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. β. «Η μεν γαρ-προς τον Θεόν αγάπη-εστίν ώσπερ πηγή πρώτη τυγχάνουσα, η δε δευτέρα-η αγάπη στον πλησίον-και εκ της πρώτης, σύμβολον. Χαρακτηρίζειν γαρ οίδεν η προς τον πλησίον αγάπη, τον προς τον Θεόν έρωτα»-«Η αγάπη στο Θεό όντας η πρώτη, λειτουργεί σαν πηγή. Η δεύτερη πηγάζει από την πρώτη, και είναι το σουσιαστικό γνώρισμά της. Γιατί, η αγάπη στον πλησίον αποτελεί το βαρόμετρο της δυναμικής που διαθέτει ο θείος έρωτας κάποιου»-Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. γ. «Αλληλοχωρούνται και φεράλληλοι εισίν αι δύο» ! Γιατί: «Ο μη αγαπών τον αδελφόν αυτού, ον εώρακεν, τον Θεόν, ον ουχ εώρακεν, πως δύναται αγαπάν;», αναρωτιέται με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη-Α΄ Επιστολή, 4,20- ο Ευθύμιος Ζυγαβηνός.

2. Ο «πρώτος μετά τον Ένα», θεμελιακός οργανωτής του Εκκλησιαστικού βίου και ρεαλιστής Απ. Παύλος τονίζει: «Μανθανέτωσαν δε και οι ημέτεροι καλών έργων προιστασθαι εις τας αναγκαίας χρείας, ίνα μη ώσιν άκαρποι»-Ας μαθαίνουν και οι δικοί μας να πρωτοστατούν σε καλά έργα, για να αντιμετωπίζουν τις επείγουσες υλικές ανάγκες, ώστε η ζωή τους να μην είναι άκαρπη»-Τιτ.3,14.

3. «Γνωρίζω πολλούς που νηστεύουν, προσεύχονται, στενάζουν, οδύρονται για τις αμαρτίες τους, επιδείχνουν όλη αυτή την ανέξοδη ευσέβεια-«πάσαν την αδάπανον ευλάβειαν ενδεικνυμένους»-αλλά αδιαφορούν για τους φτωχούς και τους πονεμένους». Και αναρωτιέται: «Σε τι τάχα μπορεί να τους ωφελήσει όλη αυτή η αρετή;»-Μέγας Βασίλειος, «Ομιλία προς πλουτούντας».

4. Η «Βασιλειάδα», ήταν πτωχοκομείο, γηροκομείο, ορφανοτροφείο, νοσοκομείο, ακόμα και λεπροκομείο. Όπου, «και με τα χείλη του τιμούσε την αρρώστια τους … ασπαζόμενος αυτούς τους άρρωστους αδελφούς, για να δίνει μ’ αυτή τη σιωπηλή, μα τόσο εύγλωττη παραίνεση θάρρος στους άλλους, να μη φοβούνται να πλησιάσουν τα λιωμένα κορμιά τους, και να τα φροντίσουν… Πρώτη φροντίδα και μέλημά του νύχτα-μέρα ήταν αυτοί οι άρρωστοι, και η ανακούφιση των πληγών τους, αυτή η εκπληκτικά ιδιότυπη μίμηση του Χριστού» -Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος για το Μ. Βασίλειο.

5. «Έως εστί καιρός Χριστόν επισκεψώμεθα, Χριστόν θεραπεύσωμεν, Χριστόν θρέψωμεν, Χριστόν ενδύσωμεν, Χριστόν συναγάγωμεν, Χριστόν τιμήσωμεν»-Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.

6. «Καλόν η παρθενία και υπέρ την φύσιν το κατόρθωμα. Αλλά, το καλόν τούτο, και μέγα, και υπέρ την φύσιν, αν μη φιλανθρωπίαν έχει συνεζευγμένην, ουδέ επιβαίνειν των του νυμφώνος προθύρων δυνήσεται». Γιατί; Στα αθλήματα αρετής ακολουθείται πολύ φυσικά η εξής διαβάθμιση. «Και μάλα εικότως, ο μεν παρθενεύων και νηστεύων, εαυτώ χρήσιμος, ο δε ελεών, κοινός εστί των ναυαγούντων λιμήν, τας των πλησίον διορθούμενος πενίας και τας ετέρων λύων ανάγκας. Των δε κατορθωμάτων, εκείνα μάλιστα ευδοκιμείν είωθεν, άπερ αν προς το συμφέρον ετέροις γίνεται»-«Ανώτερα αθλήματα αρετής είναι αυτά που ασκούνται για να ωφελήσουν τους άλλους»-Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ομιλία στην παραβολή των 10 Παρθένων.

Ο ίδιος σε άλλη ομιλία λέει: «Η δαψιλής ελεημοσύνη-γράφε, «το κοινωνικό έργο», είναι-το κεφάλαιον των ημετέρων αγαθών, η σωτηρία των ημετέρων ψυχών» ! Και επισημαίνει ότι, ο Απ. Παύλος, θεωρεί τη «Λογία», δηλαδή, τη χρυσή αλυσίδα, «αγάπη- ελεημοσύνη- φιλανθρωπία- κοινωνική προσφορά» ισάξια, αν μη και ανώτερη από το θαύμα ! «Ουδέ γαρ ενταύθα εντολήν εκάλεσεν-τη «Λογία»-ουδέ ελεημοσύνην, αλλά Χάριν, δεικνύς ότι, καθάπερ νεκρούς εγείρειν, και δαίμονας ελαύνειν, και λεπρούς καθαίρειν χάριτος έργον εστίν, ούτω και πενίαν διορθούν, και τοις δεομένοις χείρα ορέγειν, και πολλώ μάλλον, τούτο η εκείνο»-«Δεν ονόμασε εντολή, ούτε απλή ελεημοσύνη-τη «Λογία»- αλλά θεία Χάρη, δείχνοντας ότι, όπως η ανάσταση των νεκρών, η εκδίωξη των δαιμόνων, η ίαση των λεπρών είναι έργο της Χάρης, τέτοιο είναι και το έργο βελτίωσης της κατάστασης των φτωχών, το να απλώνει κανείς χέρι βοηθείας στους ενδεείς, και μάλιστα προτιμότερο από εκείνο» !

7. Ο εισηγητής και πατέρας του ασκητικού βίου και της μοναχικής ζωής Όσιος και Μέγας Αντώνιος, έπλεκε καλάθια, κατέβαινε από το βουνό, τα πουλούσε, έδινε τα μισά χρήματα στους φτωχούς, και τα άλλα μισά του αρκούσαν για το λιτό επιούσιο !

8. Ολοκληρώνω με την ανάρτηση-ιστοσελίδα «Αναστάσιος»-της σπουδαίας διδαχής του Αββά Ματώη: «Αγαπήστε τη θλίψη περισσότερο από την ανάπαυση, την περιφρόνηση περισσότερο από τη δόξα, καθώς και το να δίνετε, παρά να παίρνετε…». Βάζω πλάι της την παραπλήσια, και από έμπρακτη προσωπική εμπειρία, επίσης σπουδαία διδαχή της Γερόντισσας Γαβριηλίας: «Η ροή της αγάπης να μη μας φύγει, όχι η ηρεμία μας, η ροή της αγάπης να μη μας αφήσει»* ! ! Παραπέμπω όσους έκριναν «μη ορθόδοξη» τη λέξη «ροή», στο λόγο του Χριστού: «Ο πιστεύων εις εμέ … ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσι ύδατος ζώντος»-Μέσα από εκείνον που πιστεύει σ’ εμένα … ποτάμια ζωντανό νερό θα τρέξουν»-Ιωάν.7,38.

Και, κλείνω προτείνοντας να αναρωτηθούμε, γιατί τα τοιαύτα, και οι κορυφαίοι εκφραστές τους, ασκητές μέχρι το κόκκαλο Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, τελευταία έχουν περάσει σε δεύτερο πλάνο!

ΥΓ. 1. «Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα»-Μάτι Αττική, 19009 Ραφίνα. Λογαριασμοί για οικονομική συμβολή. 1. Εθνική Τράπεζα- 149/480021-43 2. Alpha Bank- 176/00/2002000196 3. Eurobank EFG- 0026. 0096.12.0100916725 4. Τράπεζα Πειραιώς-5030-005943-722.

* Αθ. Κοτταδάκη. «Γυναίκες Σταυρικής Αγάπης»-‘Εκδοση Ι.Μ.Κοιμήσεως Θεοτόκου» Καλαμίου Αργολίδας, 2014.

ΠΗΓΗ:anastasiosk.blogspot.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.pentapostagma.gr/

Ἑλληνες, Έλληνες!!!

Όλος ο πλανήτης υποκλίνεται:

Ο Ελληνας χειρουργός που σκοτώνει

τους όγκους

Μετά το παιδί θαύμα από την Άρτα που έφτιαξε τα ειδικά γυαλιά για τυφλούς και ανάγκασε ολόκληρη Google να υποκλιθεί, μία ακόμη ευχάριστη είδηση έρχεται για να μας ανακουφίσει λίγο από την καθημερινότητα και να μας υπνεθυμίσει ότι οι Έλληνες μπορούν και πετυχαίνουν πράγματα!...
Σημαντική επιτυχία λοιπόν σημειώνει μία μέθοδος που χρησιμοποιεί επικεφαλής θωρακοχειρουργός στο Βασιλικό Νοσοκομείο Μπρόμπτον του Τσέλσι, Γιώργος Λαδάς. Πρόκειται για μία συσκευή λέιζερ, η οποία καταστρέφει τελείως καρκινικούς όγκους στους πνεύμονες, μεγάλους όσο σχεδόν ένα γραμματόσημο, «σημαδεύοντάς» τους με ακτίνες φωτός που έχουν ενέργεια ισοδύναμη με 70 φούρνους μικροκυμάτων.
Εχοντας λάβει την πρώτη του εκπαίδευση στην Ελλάδα, ο Λαδάς έφυγε για τη Βρετανία, όπου εργάζεται από το 1994. Σύμφωνα με την Daily Mail, ο Ελληνας επιστήμονας έχει πραγματοποιήσει από το 1997 εκατοντάδες παραδοσιακές επεμβάσεις αφαίρεσης μεταστατικών όγκων στους πνεύμονες, μια διαδικασία η οποία είναι εξαιρετικά αργή, καθώς μπορούσε να διαρκέσει έως και 12 ώρες, μέχρι τη στιγμή, που άρχισε να εφαρμόζει τη νέα τεχνική.
Το λεγόμενο «λέιζερ των πνευμόνων», που κοστίζει περίπου 120.000 λίρες, επιτρέπει τη συντόμευση της επέμβασης και παραμονής στο νοσοκομείο, καθώς και την ταχύτερη ανάνηψη των ασθενών.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι η ιδέα αφαίρεσης όγκων με λέιζερ πρωτοεμφανίστηκε στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του ΄90. Η συσκευή του Λαδά εκπέμπει ενέργεια 70.000 βατ ανά τετραγωνικό εκατοστό, παράγοντας θερμοκρασία μέχρι 7.000 βαθμούς Κελσίου , με αποτέλεσμα ο όγκος να εξατμίζεται τελικά και να εξαφανίζεται τελείως. Στη διάρκεια της επέμβασης, όλοι πρέπει να φορούν ειδικά προστατευτικά γυαλιά για να αποφύγουν τυχόν βλάβη στα μάτια τους από το λέιζερ.
Ο Γ. Λαδάς, εκπαιδεύτηκε στη Γερμανία και Αυστρία στη νέα τεχνική, ενώ πριν προχωρήσει στην εφαρμογή της μεθόδου, πήρε σχετική άδεια από την αρμόδια επιτροπή του βρετανικού νοσοκομείου, η οποία διασφαλίζει την ασφάλεια των ασθενών.

ΠΗΓΗ: http://parapona-rodou.blogspot.gr