Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2013
Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2013
Πώς έγινα ορθόδοξος!
«Έχω γράψει
γι’ αυτό σε ένα βιβλίο. Μπορώ όμως να το διηγηθώ άλλη μια φορά απόψε, γιατί το
θυμάμαι πολύ καθαρά σαν να έγινε χθες.
Ήμουν τότε
17 χρονών και ετοιμαζόμουν για το Πανεπιστήμιο. Ήμουν σε ένα σχολείο στο
Λονδίνο.
Ένα Σάββατο
βράδυ πήγα περίπατο και είδα έναν ναό που δεν είχα ξαναδεί ως τότε. Από
περιέργεια ή μάλλον από Θεία Πρόνοια αποφάσισα να μπώ μέσα. Ήταν ο Ρώσικος
Ορθόδοξος ναός του Λονδίνου.
Στην αρχή
όταν μπήκα μέσα στο ναό, ήταν σκοτεινός. Δεν είδα εύκολα τι είχε μέσα. Η πρώτη
μου εντύπωση ήταν μια απουσία. Είχα την εντύπωση ότι κανείς και τίποτα δεν
είναι εδώ, ότι ο ναός είναι κενός, δηλαδή δεν είχε στασίδια, καρέκλες, μόνο το
πάτωμα.
Αργότερα
κατάλαβα ότι υπάρχουν μέσα στο ναό εικόνες, λαμπάδες αναμμένες, λίγος
αριθμός ανθρώπων και κάπου, που δεν μπορούσα να δω υπήρχε μια μικρή χορωδία που
έψαλλε. Έτσι ήρθα στην ώρα την οποία οι Ρώσοι κάθε Σάββατο βράδυ έχουν μια
μικρή αγρυπνία.
Και η πρώτη
μου εντύπωση μιας απουσίας – ότι δεν είναι τίποτε εδώ – άλλαξε ολοκληρωτικά.
Απέκτησα μια άλλη εντύπωση, όχι απουσίας, αλλά παρουσίας. Κατάλαβα ότι εμείς οι
ολίγοι άνθρωποι, παρόντες σε αυτήν την ακολουθία, συμμετέχουμε σε μια πράξη
πάρα πολύ μεγαλύτερη από αυτήν την ακολουθία που γίνεται σε μια γωνιά του
Λονδίνου.
Κατάλαβα ότι
συμμετέχουμε σε μια λειτουργική σύναξη που έχει πολλούς αοράτους
προσκυνητάς. Πολλούς παρόντες που προσεύχονται μαζί μας, παρ΄ ότι δεν τους
βλέπουμε. Είχα την αίσθηση ότι πραγματικά η Εκκλησία είναι
ουρανός επί γης. Είχα την αίσθηση της σχέσεως που υπάρχει μεταξύ της
ορατής Εκκλησίας που υπάρχει στη γη και της επουράνιας Εκκλησίας επάνω.
Κατάλαβα
ότι πάνω και κάτω συμμετέχουμε στην ίδια σύναξη. Έτσι είχα μια άμεση
αίσθηση της σημασίας της κοινωνίας των Αγίων. Ότι επάνω οι Άγγελοι, οι Άγιοι, η
Παναγία, ο Χριστός ο μέγας αρχιερεύς, όλοι συμμετέχουν στη λατρεία που
προσφέρουμε εμείς κάτω οι επί γης.
Ότι άνω και
κάτω υπάρχει μια Λειτουργία, μια δοξολογία, μια ενωμένη προσφορά και βέβαια
τότε κατάλαβα με το μυαλό μου την ακολουθία, διότι όλα ήταν στα Σλαβονικά.Δεν ήξερα τη Σλαβονική γλώσσα, αλλά κατάλαβα με την
καρδιά μου, τι σημαίνει αυτή η ακολουθία.
Και από τότε
άρχισα να ενδιαφέρομαι για την Ορθοδοξία. Από τότε ίσως κατά κεκρυμμένον τρόπο
πήρα την απόφαση ότι πρέπει να γίνω Ορθόδοξος. Κατάλαβα αμέσως ότι αυτό είναι
για μένα.
Πέρασαν
βέβαια έξι χρόνια μέχρι να γίνω Ορθόδοξος. Αλλά από τότε ήθελα να γίνω.
Έτσι η πρώτη μου επαφή με την Ορθοδοξία δεν ήταν μέσω βιβλίων ή με γνωριμία
ανθρώπων, αλλά γνώρισα την Ορθοδοξία μέσω μιας λειτουργικής ακολουθίας. Και
αυτό ίσως είναι το πιο σωστό.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ "ΠΑΤΜΙΟ":Ο Μητροπολίτης π. Κάλλιστος είναι Αδελφός της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Πάτμου
Τα φραγκόσυκα...
Από την
Αμοργό στα ποτήρια μας Κοιτώντας μια φραγκοσυκιά το μόνο που βλέπει κάποιος είναι ένα κακτοειδές φυτό γεμάτο καρπούς με αγκάθια. Ο ποτοποιός... Αντώνης Βεκρής από την Αμοργό μιλώντας στο newsbeast.gr δηλώνει πώς μια φραγκοσυκιά τον έκανε να δει κάτι πέρα από το προφανές.
«Κοιτούσα τις αμέτρητες φραγκοσυκές που έχουμε στην Αμοργό και σκέφτηκα γιατί να μην φτιάξουμε και εμείς ένα ποτό όπως οι Μεξικανοί έφτιαξαν την τεκίλα από τον κάκτο;» Και κάπως έτσι ήρθε η ιδέα για την Αμοργιανή τεκίλα. Ο Αντώνης Βεκρής με το μεράκι του ποτοποιού έκανε απόσταξη από φραγκόσυκα και μετά από αρκετούς πειραματισμούς έφτασε το 2012 να κρατά στα χέρια του την ελληνική τεκίλα. Και το όνομα αυτής… μεκίλα. Η ελληνικότατη λευκή και κίτρινη τεκίλα και το φραγκοσυκόμελο ένα είδος λικέρ με εξωτική γεύση φτιαγμένο από φραγκόσυκα και μέλι.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο εφευρετικός Αμοργιανός εκπλήσσει με τις αλχημείες του αφού είναι ο δημιουργός του ρακόμελου «Αμόργιον» το πρώτο που εμφιαλώθηκε στην Ελλάδα και για το οποίο απέσπασε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.
Πώς όμως έφτασε το ρακόμελο στα ποτήρια μας; Η ιστορία ξεκινά από τα παλιά χρόνια… «Οι κάτοικοι των Κυκλάδων έφτιαχναν ένα βραστάρι µε ρακή, ζάχαρη κανέλα και γαρύφαλλο και το έπιναν όταν πονούσε ο λαιμός τους. Από εκεί εμπνεύστηκα και ξεκίνησα πειραματικά το 2000 με ένα κατσαρολάκι να κάνω αμέτρητες δοκιμές στην κουζίνα του σπιτιού μου» δήλωσε ο… αλχημιστής Αντώνης Βεκρής και συνεχίζει προσθέτοντας «Συνδυάζοντας τσίπουρο, μέλι και αρωματικά βότανα, κατέληξα στο ρακόμελο η συνταγή του οποίου μου εξασφάλισε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Έτσι από τον Ιούλιο του 2003 ξεκίνησα την εμφιάλωση στο ποτοποιείο που δημιούργησα στον Αγ. Δημήτριο και κυκλοφόρησα δύο μορφές το «Ρακόμελο» και τη «Ψημένη».
Προκειμένου να δημιουργηθεί ζήτηση για το ρακόμελο, ο Αντώνης Βεκρής άρχισε να οργώνει τις ελληνικές αλλά και τις διεθνείς εκθέσεις. Κίνηση ματ αν σκεφτεί κανείς ότι πλέον το «Αμόργιον» ρακόμελο φιγουράρει στις κάβες εστιατορίων σε Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία και Αυστρία.
Η έμπνευση για τον Βεκρή δεν σταμάτησε στο απλό ρακόμελο. «Θέλω να δημιουργώ πάντα ποτά βασισμένα σε παραδοσιακές, πατροπαράδοτες συνταγές και με αγνά προϊόντα. Απόδειξη των λεχθέντων του είναι το «Μαστιχάτο» ρακόμελο με μαστίχα, το « Lemontelo» ρακόμελο με λεμόνι, το «Portomelo» ρακόμελο με πορτοκάλι και το «Μελίκρατον» οινόμελο από κόκκινο κρασί, μέλι, βότανα, ρακί όπως ακριβώς το έφτιαχναν οι αρχαίοι.
Για του λάτρεις του ουίσκι ο κυκλαδίτης ποτοποιός προτείνει το ρακόμελο Deluxe που με δύο παγάκια γίνεται ουισκάτο όπως το ονομάζει. «Είναι καιρός οι Έλληνες να προτιμούν τα ελληνικά προϊόντα».
Το ανήσυχό του πνεύμα έχει εξαπλωθεί και στον τομέα της ζαχαροπλαστικής αφού παράγει παστέλι μόνο με μέλι και σουσάμι χωρίς συντηρητικά και λουκούμια με τριαντάφυλλο και ρόδι.
Όσο για τα σχέδια του για το μέλλον… «Ετοιμάζω το κρασί της Αμοργού, λιαστό λευκό γλυκό κρασί και λιαστός οίνος ερυθρός που οι παλιοί τον έλεγαν και μπρούσκο».
Parapona-Rodou
Εκπαιδευτικό υλικό
Δωρεὰν διαδικτυακὸς διαμοιρασμὸς σχολικοῦ ὑλικοῦ ἀπὸ
τοὺς ἐκπαιδευτικούς τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης
Οἱ
ἐκπαιδευτικοί τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης, ἀντιλαμβανόμενοι τὴν χρησιμότητα
ὕπαρξης ἑνὸς διαδικτυακοῦ χώρου διαμοιρασμοῦ ἐκπαιδευτικοῦ ὑλικοῦ, δημιούργησαν
μία βάση δεδομένων ὅπου καθένας μπορεῖ νὰ ἀναζητήσει καὶ νὰ κατεβάσει δωρεὰν
πλούσιο ἠχητικὸ καὶ φωτογραφικὸ ὑλικό, κείμενα, παρουσιάσεις καθὼς καὶ βίντεο
ποὺ θὰ βοηθήσουν τὸ παιδαγωγικὸ ἔργο τοῦ σύγχρονου δασκάλου. Τὸ νέο αὐτὸ
ἐγχείρημα ξεκινᾶ μὲ τὶς τάξεις τοῦ νηπιαγωγείου καὶ τοῦ δημοτικοῦ, ἐν καιρῶ
ὅμως θὰ ἐμπλουτιστεῖ μὲ νέο ὑλικὸ καὶ γιὰ τὶς τάξεις τῆς δευτεροβάθμιας
ἐκπαίδευσης. Μπορεῖτε νὰ ἐπισκεφτεῖτε τὴ βάση δεδομένων πατώντας ΕΔΩ!
Νανούρισμα...
Μια καληνύχτα με ένα γλυκό νανούρισμα ...
«Δώδεκα Αγγελόπουλα».Κοιμήσου περιστέρι μου,
Μάη και πασχαλιά μου,
κοιμήσου ήλιε μου γλυκά
μέσα στην αγκαλιά μου.
Κοιμήσου γιασεμάκι μου,
καμάρι μου κοιμήσου
και τ`αστεράκια τ`ουρανού
θα ονειρευτούν μαζί σου.
Κουβέρτα έχεις το σύννεφο
την πούλια μαξιλάρι,
τη θάλασσα ματόχαντρο
και κούνια το φεγγάρι.
Νεραϊδοπούλες και πουλιά
τραγούδια σου κεντάνε
και δώδεκα αγγελόπουλα
τον ύπνο σου φυλάνε.
Κοιμήσου κλωναράκι μου,
μικρό μου αποκοιμήσου,
βαθύ ποτάμι ο ύπνος σου
κι όνειρο η ζωή σου.
την πούλια μαξιλάρι,
τη θάλασσα ματόχαντρο
και κούνια το φεγγάρι.
Νεραϊδοπούλες και πουλιά
τραγούδια σου κεντάνε
και δώδεκα αγγελόπουλα
τον ύπνο σου φυλάνε.
Κοιμήσου κλωναράκι μου,
μικρό μου αποκοιμήσου,
βαθύ ποτάμι ο ύπνος σου
κι όνειρο η ζωή σου.
Η Ηθική
Μητρ. Περγάμου Ιωάννης
Η ηθική έχει επικρατήσει πλέον οριστικά στη ζωή μας,
αλλά και στη ζωή της Εκκλησίας. Διδάσκεται στα σχολεία και στις Θεολογικές
Σχολές, και αποτελεί για όλους τους χριστιανούς κάτι ισάξιο –αν όχι μεγαλύτερο
και σπουδαιότερο– από το Δόγμα. Η παράβαση του Δόγματος είναι διαρκώς και
περισσότερο ανεκτή στην κοινωνία, αλλά και στην Εκκλησία, αλλά η παράβαση της
ηθικής είναι απαράδεκτη.
Το ενδιαφέρον είναι ότι στην Ορθόδοξη παράδοσή μας, η
Ηθική, ακόμα και ως όρος, είναι άγνωστη μέχρι τα νεότερα χρόνια. Δεν απαντά
σχεδόν καθόλου στους Πατέρες της Εκκλησίας, ούτε διδασκόταν στα Σχολεία μέχρι
πρόσφατα. Πρόκειται για όρο δυτικής προελεύσεως, ο οποίος όμως, όπως και τόσα
άλλα, εδραιώθηκε στην Εκκλησία μας.
Το τραγικό είναι ότι με τη συντηρητικότητα που
χαρακτηρίζει την Εκκλησία μας δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη ρευστότητα
που χαρακτηρίζει την Ηθική στη Δύση και αυτό δημιουργεί διαρκώς και πιο πολύ
ένα χάσμα μεταξύ της Εκκλησίας μας και της κοινωνίας, η οποία υποχρεώνεται εκ
των πραγμάτων να προσαρμόζεται στις μεταβολές της Ηθικής που συντελούνται στις
δυτικές κοινωνίες. Τα παραδείγματα είναι άφθονα: διαζύγιο, εξώγαμες και
προγαμιαίες σχέσεις, ομοφυλοφιλία, ευθανασία κ.λπ. Πού θα οδηγήσει αυτή η
κατάσταση; Με ποια κριτήρια θα τοποθετείται η Εκκλησία μας στις εκάστοτε
μεταβολές της Ηθικής;
Η ρευστότητα αυτή της Ηθικής μαρτυρεί ότι η Ηθική από
μόνη της δεν μπορεί να δικαιώσει την ύπαρξή της και να διεκδικήσει απόλυτο
κύρος και αυθεντία. Για όσους πιστεύουν στον Θεό και είναι μέλη της Εκκλησίας,
το κύρος και η αυθεντία της Ηθικής τοποθετούνται στο θέλημα του Θεού,
όπως αυτό εκφράζεται και διατυπώνεται στην Αγία Γραφή, την Ιερά Παράδοση και τη
ζωή της Εκκλησίας. Αλλά εδώ δημιουργούνται τεράστια προβλήματα. Ποιός μπορεί να
ερμηνεύσει αυθεντικά το θέλημα του Θεού; Στον Ρωμαιοκαθολικισμό τα πράγματα
είναι απλά: μόνον η Εκκλησία, όπως αυτή εκφράζεται τελικά από τον Πάπα
ερμηνεύει σωστά και υποχρεωτικά για τους πιστούς το θέλημα του Θεού. Για τους
Προτεστάντες, εμηνευτής του θείου θελήματος είναι η ίδια η Αγία Γραφή, αλλά και
αυτή έχει ανάγκη ερμηνείας. Έτσι επαφίεται στους ειδικούς ερμηνευτές της Γραφής
η ερμηνεία της, πράγμα που οδηγεί σε μεγάλη ποικιλία αντιλήψεων ως προς το τι
ακριβώς εννοεί η Αγία Γραφή για συγκεκριμένα ηθικά ζητήματα. Οι συντηρητικοί
κατά γράμμα ερμηνευτές της Βίβλου (οι λεγόμενοι «φονταμενταλιστές») διαφέρουν
ριζικά από τους λεγόμενους «φιλελευθέρους», οι οποίοι αναζητούν πίσω από το
γράμμα του κειμένου το τι ήθελε να πει η Γραφή, τοποθετώντας σήμερα το κείμενο
της Βίβλου στο ιστορικό της πλαίσιο και σχετικοποιώντας έτσι το νόημά του:
πολλά από όσα λέγει η Γραφή οφείλονται σε πολιτισμικές επιδράσεις της εποχής
εκείνης και δεν έχουν κύρος και αυθεντία για κάθε εποχή.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία τα πράγματα είναι ακόμη πιο
πολύπλοκα, ιδίως στα νεότερα χρόνια. Ποιος ερμηνεύει αυθεντικά το θέλημα του
Θεού ως προς τα ηθικά ζητήματα; Υπάρχουν οι εξής τρεις τάσεις στην Ορθοδοξία
σήμερα:
α) Η «φονταμενταλιστική» στάση, που θυμίζει τον ακραίο
συντηρητικό Προτεσταντισμό: η κατά γράμμα ερμηνεία της Γραφής αποκαλύπτει το
θέλημα του Θεού. Χωρία της Γραφής συλλέγονται και παρατίθενται αυτούσια, για να
υποστηριχθούν οι απαντήσεις στα ηθικά ερωτήματα. Σ’ αυτά προστίθενται επίσης,
με τον ίδιο «φονταμενταλιστικό» τρόπο, και χωρία από τους Πατέρες της
Εκκλησίας, είτε ως ερμηνείες των Βιβλικών χωρίων είτε ως προσθήκες σ’ αυτά με
τη μορφή των Ιερών Κανόνων στην κατά γράμμα ερμηνεία τους. Η τάση αυτή τείνει
σήμερα να γίνει η επικρατέστερη στην Ορθοδοξία.
β) Η «νομικιστική» τάση, που θυμίζει τον
Ρωμαιοκαθολικισμό· την αυθεντία σε θέματα ηθικής την έχουν οι θεσμοί της
Εκκλησίας, όπως οι επίσκοποι, είτε ατομικά –σπανιότερα– είτε συνοδικά. Η τάση
αυτή καλλιεργείται ιδιαίτερα στην Ελλάδα σήμερα με τη δημιουργία «Συνοδικών
Επιτροπών», που ασχολούνται με θέματα Ηθικής, και με επίσημες συνοδικές
αποφάσεις και διακηρύξεις ως προς την «επίσημη» θέση της Εκκλησίας για τα
ζητήματα αυτά. Πάντως, ενώ στο Βατικανό η τάση αυτή έχει επικρατήσει πλήρως,
στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ακόμη στην αρχή της. Δεν έχομε ακόμη επίσημες
διακηρύξεις της Ορθοδοξίας σε θέματα ηθικής, αν και η πίεση προς την κατεύθυνση
αυτή είναι ισχυρή. Κάτι μέσα στο κύτταρο των Ορθοδόξων αντιδρά προς τη
«νομικιστική» αυτή τάση.
γ) Η «χαρισματική» τάση, σύμφωνα με την οποία η
αυθεντική ερμηνεία του θελήματος του Θεού βρίσκεται σε ορισμένους
«πνευματικούς» ανθρώπους, οι οποίοι με το χάρισμα της διακρίσεως και της
διορατικότητας αποφαίνονται, είτε γενικά είτε κατά περίπτωση, ως προς το τι
είναι ηθικά ορθό. Η τάση αυτή γνωρίζει σήμερα αρκετή διάδοση στην Ορθόδοξη
Εκκλησία και τείνει να εκτοπίσει τις άλλες δύο, που αναφέραμε.
Η παράλληλη συνύπαρξη αυτών των τριών τάσεων δεν
εμφανίζει μέχρι στιγμής καμία δυσκολία. Πρέπει όμως να θεωρείται βέβαιο ότι οι
δυσκολίες θα εμφανιστούν, διότι πολλοί πιστοί θα κληθούν να επιλέξουν μεταξύ
αυτών που τους λέγει η επίσημη Εκκλησία και αυτών που τους συνιστούν οι
πνευματικοί τους, όταν, όπως είναι βέβαιο, δεν θα συμπίπτουν πλήρως πάντοτε και
σε όλα τα θέματα.
Η πολυπλοκότητα αυτής της καταστάσεως που επικρατεί
στην Ορθοδοξία μαρτυρεί ότι η Ηθική καθαυτή είναι μια έννοια προβληματική για
την Ορθόδοξη Παράδοση. Προκειται για κάτι που μας επιβάλλεται απ’ έξω και δεν
είναι φυσικό στοιχείο της Εκκλησίας μας. Η Ορθόδοξη παράδοσή μας ποτέ δεν
εξαντλούσε το ενδιαφέρον της ούτε έδινε προτεραιότητα στο τι ο άνθρωπος κάνει,
αλλά προχωρούσε και επέμενε στο τι ο άνθρωπος είναι. Αυτή υπήρξε πάντοτε
η ειδοποιός διαφορά μεταξύ της Δυτικής και της Ορθοδόξου προσεγγίσεως του
ανθρώπου. Και αυτή ακριβώς καθιστά πολύ σημαντικό το θέμα που μας απασχολεί στο
συνέδριο αυτό: ποια είναι η σχέση μεταξύ ηθικής και οντολογίας;
Στην ταπεινή αυτή εισήγηση θα προσπαθήσουμε πρώτα να διευκρινήσουμε
την ορολογία: τι εννοούμε όταν κάνουμε λόγο για οντολογία και τι όταν μιλούμε
για ηθική; Στη συνέχεια θα εξετάσουμε τη σχέση αυτών των δύο μεταξύ τους στα
πλαίσια της Ορθοδόξου θεολογίας: βρίσκονται πάντοτε σε αρμονική σχέση μεταξύ
τους η ηθική με την οντολογία; Τέλος, θα προσπαθήσουμε να δούμε με ποιον τρόπο
θα μπορούσαμε να φθάσουμε σε μια οντολογική αντίληψη της ηθικής υπό το φως του
Ευαγγελίου και της Ορθοδόξου παραδόσεως.
πηγή: Aντίφωνο, απόσπασμα από το κείμενο που
δημοσιεύεται στο Φρέαρ Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2013 (τεύχος 3).Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2013
Η δύναμη της φιλίας
Το λιοντάρι και το ποντίκι
Λέων καὶ Μῦς.
Λέων καὶ Μῦς.
(S. 148. C. 217 et p. 373. F. 98. B. 107.)
Λέοντος κοιμωμένου μῦς τῶι στόματι ἐπέδραμεν· ὁ δὲ ἐξαναστὰς καὶ συλλαβὼν αὐτὸν ἔμελλε καταθοινήσασθαι. Ὁ δ᾿ ἐδεήθη αὐτοῦ μὴ φαγεῖν αὐτὸν, λέγων, ὅτι σωθεὶς πολλὰς χάριτας αὐτῶι ἀποδώσει· γελάσας δὲ αὐτὸν ἀπέλυσε. Συνέβη οὖν αὐτὸν μετ᾿ οὐ πολὺ τῆι τοῦ μυὸς χάριτι περσωθῆναι. Ἐπειδὴ γὰρ συλληφθεὶς ὑπό τινων κυνηγῶν κάλωι ἐδέθη ἐπί τινι δένδρωι, τηνικαῦτα ὁ μῦς ἀκούσας αὐτοῦ στένοντος ἐλθὼν τὸν κάλῶν περιέτρωγε, καὶ λύσας ἔφη· «σὺ μὲν οὖν τότε μου κατεγέλασας, ὡς μὴ προσδοκῶν παρ᾿ ἐμοῦ ἀμοιβὴν κομίσασθαι· νῦν δ᾿ ἴσθι, ὅτι ἐστὶ καὶ παρὰ μυσὶ χάρις.»
Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ἐν καιρῶι μεταβολῆς καὶ οἱ σφόδρα δυνατοὶ τῶν ἀσθενεστέρων ἐνδεεῖς γίνονται.
Μια ζεστή κι όμορφη μέρα το λιοντάρι, ο αρχηγός του δάσους, κοιμόταν σε μια δροσερή σπηλιά. Ήταν πολύ κουρασμένο κι έτσι απολάμβανε την ησυχία και την ξεκούραση αμέριμνο. Σίγουρα όποιος το ενοχλούσε και του διέκοπτε τον ύπνο δε θα είχε καλά ξεμπερδέματα… Κι αλήθεια, ποιος θα τολμούσε κάτι τέτοιο στον δυνατό βασιλιά των ζώων; Μα τι βλέπω; Ένα μικρό ποντικάκι έχει χάσει το δρόμο του και χώθηκε στην άκρη της σπηλιάς. Τρέχει αλαφιασμένο ψάχνοντας την τρύπα της φωλιάς του από τη μια άκρη της σπηλιάς στην άλλη ώσπου… το λιοντάρι ξυπνάει θυμωμένο από το θόρυβο του μικρού επισκέπτη και χραααπ!!! Μεμιάς το ποντικάκι σφηνώθηκε ανάμεσα στα μυτερά νύχια του βασιλιά, καθώς η σπηλιά αντήχησε από τον οργισμένο βρυχηθμό του.
-Σε παρακαλώ, λιοντάρι μου και βασιλιά μου, μουρμούρισε κλαίγοντας το ποντικάκι, άφησέ με να πάω στη μανούλα μου, που με ψάχνει… Δεν ήθελα να σε ξυπνήσω, συγχώρα με, έχασα το δρόμο μου…
Το λιοντάρι έσφιξε πιο πολύ τα μυτερά του νύχια και το ποντικάκι μας κοντανάσαινε καθώς η καρδούλα του χτυπούσε σαν ταμπούρλο σε παρέλαση.
-Σε παρακαλώ, βασιλιά μου, κατόρθωσε να ψελλίσει, κι εγώ θα δεις θα σου ανταποδώσω το καλό μια μέρα, θα σ΄ το ξεπληρώσω…
Το λιοντάρι δεν κρατήθηκε· γέλασε τόσο δυνατά με τα ανόητα λόγια και τις υποσχέσεις του μικρού ποντικού και μονολογούσε σηκώνοντας τα πόδια του …
-Θα μου το ξεπληρώσει, χα, χα, χαααα…. Αυτός τρέμει σαν το φύλλο κι έχει εξαφανιστεί μέσα στα νύχια μου… χα, χααααα!!!
Πραγματικά το ποντικάκι μας είχε εξαφανιστεί, γλιστρώντας μέσα από τα νύχια του λιονταριού καθώς αυτό κρατούσε την κοιλιά του από τα γέλια. Και δε θα το πιστέψετε, αλλά δεν πέρασε πολύς καιρός και «ξεπλήρωσε» την υπόσχεσή του…
Το λιοντάρι λοιπόν, μετά από μέρες, πεινασμένο τριγυρνούσε μέσα στο δάσος όταν φραααπ… πιάστηκε στην παγίδα των κυνηγών. Απελπισμένο λυσσομανούσε μέσα στο δίχτυ και βρυχιόταν μ΄ όλη του τη δύναμη, καθώς ο κυνηγός ικανοποιημένος έδεσε το δίχτυ-παγίδα σ΄ ένα δέντρο και έφυγε να φέρει την καρότσα του, για να μεταφέρει το φυλακισμένο λιοντάρι ζωντανό, μαζί με τους άλλους κυνηγούς.
Και τότε, μπροστά στα έκπληκτα και πονεμένα μάτια του βασιλιά της ζούγκλας εμφανίστηκε το ποντικάκι κι άρχισε να ροκανίζει με μανία τα σχοινιά της παγίδας.
Χρατς, χρουτς , τα κοφτερά του δοντάκια πηγαινοέρχονταν σαν πριονάκια και… ξεπλήρωσε το χρέος του….
-Βασιλιά μου, κι οι πιο μικροί μπορεί να αποδειχθούν οι καλύτεροι και δυνατότεροι φίλοι… Όλοι έχουμε τη δύναμή μας, σπουδαίοι κι ασήμαντοι.
Το λιοντάρι, ελεύθερο πια, το κοιτούσε μ’ ευγνωμοσύνη και γελώντας το έσφιξε στα νύχια του, απ’ αγάπη πια. Είχε καταλάβει πως η δύναμη της φιλίας και της ευγνωμοσύνης δε μετριόταν με τη δύναμη του σώματος, αλλά με τη δύναμη της καρδιάς. Όχι μόνο οι μεγάλοι και οι δυνατοί αλλά και οι πιο μικροί κι αδύναμοι έχουν την αξία τους, που μπορεί να τη φανερώσουν και να τη δείξουν σε κάποια στιγμή που δεν την περιμένουμε.
ΠΗΓΗ:http://www.pemptousia.gr
"Η απεικόνιση του κακού"....
Μια επίσκεψη στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, μάς έδωσε την αφορμή να ασχοληθούμε με το θέμα: Η σημασία της απεικόνισης του κακού στην ορθόδοξη εικονογραφία.
Συγκεκριμένα, αντικείμενα-εκθέματα που παρουσιάζουν τις δοξασίες της εποχής τους και τη σχέση μαγείας-θρησκείας, η εικονογράφηση του διαβόλου σε εικόνες αγίων, αναθήματα, είναι μερικά τεκμήρια που φανερώνουν τη διαχρονική πάλη καλού και κακού, τη δραματική πορεία της θείας οικονομίας και την πνευματική εγρήγορση των πιστών σε κάθε είδους επιβουλή της ύπαρξης και της ψυχοσωματικής τους ακεραιότητας.
Ο σταυρός, ειδικότερα, συμβολίζει τη Θυσία του Χριστού και είναι το χαρακτηριστικό φυλακτό των χριστιανών εναντίον των δαιμόνων ήδη από τους βυζαντινούς χρόνους. Οι δύο πλευρές του σταυρού κοσμούνταν με το Χριστό, την Παναγία και αγίους. Σταυρός-λειψανοθήκη με τον Εσταυρωμένο Χριστό (10ος-12ος αι.) Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού
Η μαγεία και η θρησκεία έχουν κοινή αφετηρία το φόβο και την ελπίδα του ανθρώπου. Τα όριά τους είναι ρευστά. Η μαγεία είναι μία πρωτόγονη μορφή ερμηνείας του κόσμου και επικοινωνίας με υπερφυσικές δυνάμεις. Καταφεύγει σε μεθόδους μυστικές και στο περιθώριο της κοινωνίας, σε αντίθεση με τη θρησκεία που έχει δημόσιο χαρακτήρα. Ο μάγος έχει άτομα-πελάτες, ενώ η θρησκεία απευθύνεται στο κοινωνικό σύνολο.
Η βυζαντινή κοινωνία κληρονόμησε τη μαγεία από την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα. Ο Μ. Κωνσταντίνος τον 4ο αι. με νομοθεσία διακρίνει τη μαγεία σε «λευκή», με χαρακτήρα προστατευτικό, και σε «μαύρη», με ρόλο βλαπτικό.
Για την επίσημη χριστιανική Εκκλησία, μαγεία είναι όλες οι πρακτικές της ειδωλολατρίας, οι οποίες χαρακτηρίζονται δαιμονικές. Αποτελούν το έργο ασώματων όντων, αγγέλων που έχουν εκπέσει και υπηρετούν το Διάβολο. Από θεολογική άποψη, θρησκεία και μαγεία είναι δύο αντίθετες έννοιες, ο Θεός εναντίον του Διαβόλου. Η Εκκλησία καταδικάζει αυστηρά το μάγο και όσους απευθύνονται σε αυτόν.
Από τον Μέγα Αντώνιο που είδε τις παγίδες του διαβόλου επί της γης μέχρι τον σύγχρονο γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, ο οποίος ύστερα από πάλη και με τους δαίμονες γεύονταν τη θεία χάρη, η παρουσία «ακαθάρτων πνευμάτων» στην ανθρώπινη ζωή είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο.
Οι μυθικές επίσης διηγήσεις περί διαβόλου και δαιμόνων προβάλλονται ως εικόνες τέχνης και δεν απορρίπτονται. Και νομίζω ότι αυτή η λειτουργία του μύθου και της αλήθειας που κρύβεται πίσω απ΄αυτόν, ο οποίος αποτυπώνεται και στις εικόνες, είναι η ερμηνεία της παρουσίας του κακού μέσα στην τέχνη και τη λατρεία.
Εις Άδου Κάθοδο του Χριστού (1663), Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού
Στην εικόνα της Εις Άδου Κάθοδο του Χριστού παριστάνεται η Ανάσταση σύμφωνα με την παράδοση της ορθόδοξης Εκκλησίας και η αιχμαλωσία του Εωσφόρου με το θρήνο των δαιμόνων.
Ο Χριστός σπάζει τις πύλες του Άδου και απελευθερώνει τον Αδάμ και την Εύα από το θάνατο. Ο Άγγελος αλυσοδένει τον Εωσφόρο, τον αρχηγό των δαιμόνων, ενώ οι υπόλοιποι δαίμονες θρηνούν. Η συγκεκριμένη παράσταση θυμίζει τις λαϊκές διηγήσεις για τα φρικτά βάσανα των κολασμένων που διακόπτονται από τη Μ. Παρασκευή ως την Πεντηκοστή, και τον απομονωμένο Σατανά να κλαίει και να οδύρεται: «Σήμερον ο Άδης στενων βοά» σύμφωνα με τα στιχηρά από τον εσπερινό της Κυριακής του Πάσχα. Μια παρόμοια εικόνα διηγείται ο Ντοστογιέφσκι στους αδερφούς Καραμοζόφ. Ένας αμαξάς διηγείται στο Μίτια Καραμαζόφ ένα ανέκδοτο για την κόλαση. Ο Χριστός στην κάθοδό του στον Άδη αφού λευτέρωσε όλους τους κολασμένους είδε σε μια γωνία απομονωμένο το Σατανά να κλαίει και να οδύρεται. Του είπε αμέσως ότι και πάλι θα γεμίσει το βασίλειό του με κυβερνήτες, πλούσιους δικαστές και άλλους! Προφανώς όλα αυτά σαρκώνουν μια βαθιά πολιτιστική παράδοση με υψηλού θεολογικού περιεχομένου αλήθειες.
χαλκογραφία του αγίου Γεωργίου δρακοκτόνου (1853), Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού
Το έργο τη χαλκογραφία του αγίου Γεωργίου δρακοκτόνου είναι εμπνευσμένο από τη μάχη ενός αγίου με έναν δαίμονα. Σύμφωνα με την παράδοση, ο άγιος Γεώργιος σκοτώνει το δράκο και σώζει την κόρη του βασιλιά Σέλβιου στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας. Η κατάληψη της πηγής από ένα δαίμονα, η προσφορά νέων ως τροφή του και η θανάτωσή του είναι ένα θέμα γνωστό από την αρχαιότητα μέχρι τους νεότερους χρόνους. Η δρακοκτονία είναι το σημαντικότερο θαύμα του αγίου Γεωργίου και το πιο συνηθισμένο στην εικονογράφηση του βίου του, εκφράζοντας τον αγώνα του καλού εναντίον του κακού. Το περιστατικό διαδραματίζεται στην πατρίδα του αγίου Γεωργίου συμβάλλοντας έτσι στην προβολή του μεγαλομάρτυρα. Παρενθετικά αξίζει να αναφέρουμε την μελέτη του καθηγητή Παναγιώτη Υφαντή που δείχνει ότι αυτό το θέμα με τον καβαλάρη αη-Γιώργη και το δράκο, προέρχεται από δυτικές παραδόσεις που απηχούν αξίες της δυτικής ιπποσύνης.
Στην συνέχεια αν παρατηρήσουμε τη χαλκογραφία του αγίου Σεραφείμ, αρχιεπισκόπου Φαναριού και Νεοχωρίου, βλέπουμε τον άγιο πως απεικονίζεται να πατά την πανούκλα, η οποία έχει τη μορφή ανθρωπόμορφου δαίμονα με κέρατα και μεγάλα γαμψά νύχια.
Ο άγιος μόνασε στη μονή Κορώνης στα Άγραφα της Θεσσαλίας και χειροτονήθηκε επίσκοπος Φαναρίου και Νεοχωρίου. Μαρτύρησε το έτος 1601 από τους Τούρκους.
Η παράσταση τονίζει τις θαυματουργικές ιάσεις και επιβεβαιώνει την ‘’υπερφυσική’’ βοήθεια του αγίου για τη σωτηρία των ανθρώπων από θανατηφόρες επιδημίες.
χαλκογραφία του αγίου Σεραφείμ, αρχιεπισκόπου Φαναριού και Νεοχωρίου (1818, επανεκτύπωση 1936), Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού
Γενικά, η ορθόδοξη εικονογραφία αποτυπώνει το θεολογικό λόγο περί Διαβόλου και δαιμόνων. Και πως θα ήταν δυνατό να αποσιωπήσει ένα τέτοιο θέμα; Εντυπωσιάζει δε το γεγονός ότι τόσο στη λατρεία όσο και στη τέχνη η ύπαρξη του κακού δεν προξενεί καταθλιπτική επιρροή στη ζωή της εκκλησίας και κατ’ επέκταση στον πολιτισμό της ορθόδοξης παράδοσης. Η αναστάσιμη χαρά, το αρχαίον κάλλος, το φως βρίσκονται στο θεματικό επίκεντρο και απεικονίζουν την ελπίδα, ενώ ο Σατανάς παρίσταται να κείται αδύναμος, αλυσοδεμένος στο περιθώριο και να εκβάλλεται έξω από την επικράτεια της ανθρώπινης ζωής.
Επιλογικά δε να πούμε ότι αυτά τα θέματα σχετικά με το διάβολο θίγονται στην ασκητική γραμματεία και απαντούν επίσης στη λαϊκή παράδοση, ενώ αντίθετα η πατερική θεολογία χρησιμοποιεί περισσότερο τον ορθό λόγο (π.χ. στη ρητορική ανάπτυξη των επιχειρημάτων) και έχει έναν σαφώς υψιπετή χαρακτήρα.
Βασίλειος Χάδος
ΠΗΓΗ: http://www.pemptousia.gr
"Ο Γιατρός μου"....
ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΣΤΙΓΜΗ!
Υπηρετώ στο Πολεμικό Ναυτικό από το έτος
1992. Το έτος 1998 και ενώ ήμουν στο
Αντιτορπιλικό «Νέαρχος», ξάφνου ένα πρωινό της 24ης Ιουλίου, καθώς ξύπνησα να
αναλάβω υπηρεσία, δεν μπορούσα να κρατήσω όρθιο το κεφάλι μου, αλλά ούτε και να
μιλήσω. Η γλώσσα μου έβγαινε συνέχεια έξω από το στόμα! Δεν μπορούσα να
κρατήσω το στόμα μου στη σωστή του θέση!
Ο γιατρός του πλοίου υπέθεσε πως ήταν μία μορφή βαριάς ψύξης και μου χορήγησε κάποια αντιψυκτική αλοιφή. Το θυμάμαι σαν τώρα. Θέλαμε δύο ημέρες να επιστρέψουμε στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας και βλέποντας το πρόβλημά μου να εξακολουθεί να επιμένει, ίσως για πρώτη φορά στην ζωή μου ένιωσα «τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου».
Μόλις καταπλεύσαμε στο Ναύσταθμο, άρχισε ο προσωπικός μου Γολγοθάς. Κατευθείαν έτρεξα στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, στο Νευρολογικό. Ο εκεί νευρολόγος είχε μείνει άφωνος. Οι θεραπείες που μου έδινε ήταν αμέτρητες και χωρίς αποτέλεσμα. Ίσως, το μοναδικό αποτέλεσμα ήταν να πηγαινοέρχομαι από το πλοίο μου στο Ν.Ν.Α. και να νοσηλεύομαι σε αυτό για αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα. Η κατάστασή μου είχε γίνει ανυπόφορη! Ψυχολογικά ήμουν χάλια. Ενώ πριν για τους φίλους μου ήμουν η ψυχή της παρέας, τώρα είχα μετατραπεί σε όνειδος και άτομο για να κοροϊδέψει και να γελάσει κανείς μαζί του. Περπατούσα στους δρόμους της Αθήνας και σαν μαγνήτης τραβούσα τα βλέμματα όλων των αγνώστων. Άλλωστε, αυτό πού είχα δεν μπορούσε να κρυφτεί.
Τελικά ο γιατρός του Ναυτικού Νοσοκομείου έβγαλε την διάγνωση της ασθένειας που είχα, μετά από τρία χρόνια! Αφού με κάλεσε στο γραφείο του, μου είπε ότι πάσχω από «δυστονία τραχηλικών μυών» κι άρχισε τους πειραματισμούς του επάνω μου. Ειλικρινά σας γράφω πάτερ μου, έχω πάρει χάπια ναρκωτικά και ψυχωτικά πού αν ήμουν έμπορος ναρκωτικών, θα είχα τροφοδοτήσει ολόκληρη την Πλατεία Ομονοίας!
Το προσωπικό μου, όμως, αυτό δράμα το βίωνε και η οικογένειά μου. Ειδικά η μητέρα μου, που υπέφερε μαζί με μένα και έπασχε ίσως περισσότερο, αφού εκείνη την περίοδο είχαμε μάθει πως ο πατέρας μου είχε καρκίνο στο έντερο. Τελικά νικήθηκε από την επάρατη νόσο και πέθανε τον Αύγουστο του 2001.
Εγώ συνέχιζα να μπαινοβγαίνω στο Νοσοκομείο, μάταια όμως. Άρχισα να γίνομαι αντικείμενο χλευασμού από τον ίδιο μου το γιατρό… Οι συνεχείς νοσηλείες στο Ν.Ν.Α. και η ταλαιπωρία με οδήγησαν στην απομόνωση και μάλιστα περνούσε από το μυαλό μου και η σκέψη της αυτοκτονίας. Η πίστη μου όμως στο Θεό δεν με εγκατέλειπε. Η σχέση μου με την Εκκλησία ήταν αρκετά καλή. Μικρός πήγαινα στο Ιερό και βοηθούσα τον ιερέα. Αργότερα στάθηκα στο ψαλτήρι κι όποτε ήθελε ψάλτη ο παπάς του χωριού, ερχόταν στο σπίτι και ξεκινούσαμε μαζί για την εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, πού είναι η Μητρόπολη των Ερυθρών. Ήθελα να ακολουθήσω την Ιεροσύνη και φοίτησα μάλιστα ένα έτος στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Μετά έδωσα εξετάσεις για το Ναυτικό, αλλά ποτέ δεν ξέχασα την Εκκλησία. Σχεδόν όλους τους Αγίους τους γνώριζα. Τον Άγιο Θεράποντα, όμως, δεν τον είχα ακούσει ποτέ.
Και εδώ αρχίζει η επέμβαση του «παππούλη μου», του Αγίου Θεράποντα. Οργισμένος για ό,τι μου έχει συμβεί, πήγα μία μέρα στην εικόνα της Ευαγγελίστριας και θυμάμαι Της είπα επί λέξει: «Σε ψάλλω τόσα χρόνια, χωρίς να ζητήσω δραχμή και χωρίς να υπολογίζω αν είμαι κουρασμένος ή όχι, κι αυτό είναι το δώρο που μου δίνεις; Ξέρω ότι με ακούς. Κάνε ό,τι είναι να κάνεις και πάρε αυτή την αρρώστια από πάνω μου επιτέλους, γιατί, – σου το λέω – θα αυτοκτονήσω»!! Κι έφυγα από το Ναό.
Το απόγευμα της Κυριακής πήρα το λεωφορείο της γραμμής για την Αθήνα, για να πάω στο σπίτι που είχα νοικιάσει στην Πλατεία Βικτωρίας. Το ίδιο βράδυ επιδεινώθηκε η κατάστασή μου κι η γλώσσα έκανε οίδημα και βγήκε στο ύψος του σαγονιού! Το στόμα στράβωσε και άλλο, λες και είχα πάθει εγκεφαλικό. το δε κεφάλι έτρεμε. Νοσηλεύτηκα έκτακτα με ασθενοφόρο, για πολλοστή φορά στο Ν.Ν.Α. και είχα πλέον αποφασίσει να πηδήξω από κάποιο μπαλκόνι του Νοσοκομείου και να δώσω ένα τέλος στην όλη υπόθεση.
Το ίδιο βράδυ κι ενώ κοιμόμουν, άκουγα ένα όνομα που μου συστηνόταν, αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω ακριβώς. Σεραπίων, Θεραπειών, Θεράπων… κάπως έτσι! Την επομένη ημέρα κλείνω ραντεβού με τον Νευροχειρουργό του «Ερρίκος Ντυνάν» κ. Αθανάσιο Λεβέντη. Αφού με εξέτασε με παρέπεμψε στον κ. Δαμιανό Σακκά, διευθυντή – νευροχειρουργό του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Είναι εκείνος που κάνει επεμβάσεις στον εγκέφαλο, τοποθετώντας ένα μικροτσίπ και πολλοί ανάπηροι συνάνθρωποί μας στέκονται στα πόδια τους.
Μόλις με εξέτασε, μου είπε ότι μόνος τρόπος για να θεραπευτώ σε ποσοστό 60% ήταν να ήμουν ο πρώτος ασθενής εδώ στην Ελλάδα πού θα μου γινόταν η εμφύτευση αυτή στο κεφάλι. Τρελάθηκα… Έχασα πραγματικά τον κόσμο! Σαν κάποιος να μου τράβηξε όλη τη Γη και έπεφτα στο κενό της Κολάσεως. Έφυγα από το ιατρείο του έχοντας πεισθεί ότι ήμουν πλέον καταδικασμένος και ότι δεν υπήρχε πλέον σωτηρία για μένα.
Γύρω στις αρχές του Μαΐου είδα ένα όνειρο: Κόσμος πολύς μαζεμένος στη σειρά περίμεναν κάτι έξω από μία πόρτα, πού έμοιαζε με σπηλιά. Εγώ δεν ήξερα τι ήθελα εκεί και πως βρέθηκα. Απλά, κοιτούσα. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών κάτι περίμεναν. Ξάφνου ένας γεράκος, πού βρισκόταν δίπλα μου, σκόνταψε πάνω στο πεζούλι και πήγε να πέσει. με μία απότομη κίνηση που έκανα, τον έπιασα, έκοψα την φόρα και τον βοήθησα να ακουμπήσει στο πεζούλι. Ένας ιερωμένος με αρχιερατικά άμφια, αδύνατος στην όψη και με άσπρη πυκνή μακριά γενειάδα και άσπρα μαλλιά, πυκνά και μακριά με πλησίασε και μου είπε: «Άσε παιδί μου, θα τον αναλάβω εγώ τον παππού». Κι έσκυψε και τον σήκωσε. Θυμάμαι ήταν ψηλός και με χαρακτηριστικό ήρεμο βλέμμα. Με ξαναπλησιάζει κρατώντας κάτι (σαν ψωμί – σαν πέτρα, στρογγυλό πάντως ήταν) με τα δύο του τα χέρια και αφού το χώρισε στα δύο, το ένα κομμάτι μου το έδωσε στο χέρι, και το άλλο με μία απότομη κίνηση, μου το έβαλε στο στόμα.
Μετά, έβαλε το αριστερό του χέρι πάνω στο κεφάλι μου και το δεξί του χέρι κάτω από το σαγόνι μου και απότομα μου σήκωσε το κεφάλι. Μου είπε: «Παιδί μου, είμαι ο Άγιος Θεράπων και με στέλνει σε εσένα η Παναγία, για να σε βοηθήσω. Από εδώ και στο εξής θα σε αναλάβω εγώ. Ό,τι θέλεις, σε εμένα θα έρχεσαι να το λες. Γιορτάζω στις 14 Μαΐου»!! Το πρωί που ξύπνησα, το πρόβλημα είχε μειωθεί κατά 70 %! Γεμάτος χαρά τηλεφωνώ στη μητέρα μου και της είπα αυτό που μου συνέβη με τη χάρη του Αγίου. Μετά, αφού το πρόβλημα είχε μειωθεί, πήγα στον κ. Σακκά πού με σύστησε σε ένα γιατρό στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, τον κ. Τάγαρη, ο οποίος μου κάνει μία απλή συντήρηση ανά τρίμηνο. Χάρη στον Άγιο Θεράποντα μπορώ και μιλάω, μπορώ να κινούμαι πάλι στον κόσμο και το κυριότερο, επέστρεψα στην ζωή!
Ό Άγιος όμως συνέχιζε και έκανε την «δική του θεραπεία» σε εμένα. Μόλις άρχισα να επισκέπτομαι τον κ. Τάγαρη στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, η παρουσία του Αγίου γινόταν όλο και περισσότερο έντονη στη ζωή μου. Επί μία εβδομάδα ερχόταν στο δωμάτιό μου κι αισθανόμουν τα χεράκια του να πιάνουν το κεφάλι μου και να το κινούν δεξιά – αριστερά, όπως οι φυσιοθεραπευτές. Μάλιστα, ξύπναγα και μέσα στο σκοτάδι του δωματίου τον ρώταγα: «Εσύ είσαι, Άγιε Θεράποντα»; Κι απαντούσε: «Ναι, παιδί μου». Και του ξανάλεγα: «Μισό λεπτό να σηκωθώ, για να κάνεις τη δουλειά σου καλύτερα». Και ξανακαθόμουν στο κρεβάτι και επί μία ώρα για μία εβδομάδα, από τις 04:00 έως τις 05:00 τα ξημερώματα, μου χάριζε την υγεία ο παππούλης μου! Μετά, μόλις ανακάλυψα την εικόνα του, διαπίστωσα πως ήταν ολόιδιος με εκείνον πού είχα δει! Ο Άγιος Θεράποντας είναι ο παππούλης μου, το φιλαράκι μου, ο προστάτης μου, είναι τα πάντα για εμένα και προπάντων ο γιατρός μου!
Μάλιστα, όταν με ρωτούν κάποιοι συνάδελφοι και φίλοι πως θεραπεύτηκα, δεν το κρύβω και το φωνάζω: Πήγα σε πολλούς γιατρούς, αλλά ένας Ιατρός που δεν τον ήξερα, ήρθε και με βρήκε και με έκανε τελείως καλά, ο Άγιος Θεράπων. Ό,τι άλλο να γράφω για την ευεργεσία του Παντοδύναμου Τριαδικού Θεού και τη δύναμη της μεσιτείας της Θεοτόκου και των Αγίων, ειδικότερα του Αγίου Ιερομάρτυρα Θεράποντα του Θαυματουργού, νομίζω είναι περιττό….
Ο γιατρός του πλοίου υπέθεσε πως ήταν μία μορφή βαριάς ψύξης και μου χορήγησε κάποια αντιψυκτική αλοιφή. Το θυμάμαι σαν τώρα. Θέλαμε δύο ημέρες να επιστρέψουμε στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας και βλέποντας το πρόβλημά μου να εξακολουθεί να επιμένει, ίσως για πρώτη φορά στην ζωή μου ένιωσα «τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου».
Μόλις καταπλεύσαμε στο Ναύσταθμο, άρχισε ο προσωπικός μου Γολγοθάς. Κατευθείαν έτρεξα στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, στο Νευρολογικό. Ο εκεί νευρολόγος είχε μείνει άφωνος. Οι θεραπείες που μου έδινε ήταν αμέτρητες και χωρίς αποτέλεσμα. Ίσως, το μοναδικό αποτέλεσμα ήταν να πηγαινοέρχομαι από το πλοίο μου στο Ν.Ν.Α. και να νοσηλεύομαι σε αυτό για αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα. Η κατάστασή μου είχε γίνει ανυπόφορη! Ψυχολογικά ήμουν χάλια. Ενώ πριν για τους φίλους μου ήμουν η ψυχή της παρέας, τώρα είχα μετατραπεί σε όνειδος και άτομο για να κοροϊδέψει και να γελάσει κανείς μαζί του. Περπατούσα στους δρόμους της Αθήνας και σαν μαγνήτης τραβούσα τα βλέμματα όλων των αγνώστων. Άλλωστε, αυτό πού είχα δεν μπορούσε να κρυφτεί.
Τελικά ο γιατρός του Ναυτικού Νοσοκομείου έβγαλε την διάγνωση της ασθένειας που είχα, μετά από τρία χρόνια! Αφού με κάλεσε στο γραφείο του, μου είπε ότι πάσχω από «δυστονία τραχηλικών μυών» κι άρχισε τους πειραματισμούς του επάνω μου. Ειλικρινά σας γράφω πάτερ μου, έχω πάρει χάπια ναρκωτικά και ψυχωτικά πού αν ήμουν έμπορος ναρκωτικών, θα είχα τροφοδοτήσει ολόκληρη την Πλατεία Ομονοίας!
Το προσωπικό μου, όμως, αυτό δράμα το βίωνε και η οικογένειά μου. Ειδικά η μητέρα μου, που υπέφερε μαζί με μένα και έπασχε ίσως περισσότερο, αφού εκείνη την περίοδο είχαμε μάθει πως ο πατέρας μου είχε καρκίνο στο έντερο. Τελικά νικήθηκε από την επάρατη νόσο και πέθανε τον Αύγουστο του 2001.
Εγώ συνέχιζα να μπαινοβγαίνω στο Νοσοκομείο, μάταια όμως. Άρχισα να γίνομαι αντικείμενο χλευασμού από τον ίδιο μου το γιατρό… Οι συνεχείς νοσηλείες στο Ν.Ν.Α. και η ταλαιπωρία με οδήγησαν στην απομόνωση και μάλιστα περνούσε από το μυαλό μου και η σκέψη της αυτοκτονίας. Η πίστη μου όμως στο Θεό δεν με εγκατέλειπε. Η σχέση μου με την Εκκλησία ήταν αρκετά καλή. Μικρός πήγαινα στο Ιερό και βοηθούσα τον ιερέα. Αργότερα στάθηκα στο ψαλτήρι κι όποτε ήθελε ψάλτη ο παπάς του χωριού, ερχόταν στο σπίτι και ξεκινούσαμε μαζί για την εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, πού είναι η Μητρόπολη των Ερυθρών. Ήθελα να ακολουθήσω την Ιεροσύνη και φοίτησα μάλιστα ένα έτος στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Μετά έδωσα εξετάσεις για το Ναυτικό, αλλά ποτέ δεν ξέχασα την Εκκλησία. Σχεδόν όλους τους Αγίους τους γνώριζα. Τον Άγιο Θεράποντα, όμως, δεν τον είχα ακούσει ποτέ.
Και εδώ αρχίζει η επέμβαση του «παππούλη μου», του Αγίου Θεράποντα. Οργισμένος για ό,τι μου έχει συμβεί, πήγα μία μέρα στην εικόνα της Ευαγγελίστριας και θυμάμαι Της είπα επί λέξει: «Σε ψάλλω τόσα χρόνια, χωρίς να ζητήσω δραχμή και χωρίς να υπολογίζω αν είμαι κουρασμένος ή όχι, κι αυτό είναι το δώρο που μου δίνεις; Ξέρω ότι με ακούς. Κάνε ό,τι είναι να κάνεις και πάρε αυτή την αρρώστια από πάνω μου επιτέλους, γιατί, – σου το λέω – θα αυτοκτονήσω»!! Κι έφυγα από το Ναό.
Το απόγευμα της Κυριακής πήρα το λεωφορείο της γραμμής για την Αθήνα, για να πάω στο σπίτι που είχα νοικιάσει στην Πλατεία Βικτωρίας. Το ίδιο βράδυ επιδεινώθηκε η κατάστασή μου κι η γλώσσα έκανε οίδημα και βγήκε στο ύψος του σαγονιού! Το στόμα στράβωσε και άλλο, λες και είχα πάθει εγκεφαλικό. το δε κεφάλι έτρεμε. Νοσηλεύτηκα έκτακτα με ασθενοφόρο, για πολλοστή φορά στο Ν.Ν.Α. και είχα πλέον αποφασίσει να πηδήξω από κάποιο μπαλκόνι του Νοσοκομείου και να δώσω ένα τέλος στην όλη υπόθεση.
Το ίδιο βράδυ κι ενώ κοιμόμουν, άκουγα ένα όνομα που μου συστηνόταν, αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω ακριβώς. Σεραπίων, Θεραπειών, Θεράπων… κάπως έτσι! Την επομένη ημέρα κλείνω ραντεβού με τον Νευροχειρουργό του «Ερρίκος Ντυνάν» κ. Αθανάσιο Λεβέντη. Αφού με εξέτασε με παρέπεμψε στον κ. Δαμιανό Σακκά, διευθυντή – νευροχειρουργό του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Είναι εκείνος που κάνει επεμβάσεις στον εγκέφαλο, τοποθετώντας ένα μικροτσίπ και πολλοί ανάπηροι συνάνθρωποί μας στέκονται στα πόδια τους.
Μόλις με εξέτασε, μου είπε ότι μόνος τρόπος για να θεραπευτώ σε ποσοστό 60% ήταν να ήμουν ο πρώτος ασθενής εδώ στην Ελλάδα πού θα μου γινόταν η εμφύτευση αυτή στο κεφάλι. Τρελάθηκα… Έχασα πραγματικά τον κόσμο! Σαν κάποιος να μου τράβηξε όλη τη Γη και έπεφτα στο κενό της Κολάσεως. Έφυγα από το ιατρείο του έχοντας πεισθεί ότι ήμουν πλέον καταδικασμένος και ότι δεν υπήρχε πλέον σωτηρία για μένα.
Γύρω στις αρχές του Μαΐου είδα ένα όνειρο: Κόσμος πολύς μαζεμένος στη σειρά περίμεναν κάτι έξω από μία πόρτα, πού έμοιαζε με σπηλιά. Εγώ δεν ήξερα τι ήθελα εκεί και πως βρέθηκα. Απλά, κοιτούσα. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών κάτι περίμεναν. Ξάφνου ένας γεράκος, πού βρισκόταν δίπλα μου, σκόνταψε πάνω στο πεζούλι και πήγε να πέσει. με μία απότομη κίνηση που έκανα, τον έπιασα, έκοψα την φόρα και τον βοήθησα να ακουμπήσει στο πεζούλι. Ένας ιερωμένος με αρχιερατικά άμφια, αδύνατος στην όψη και με άσπρη πυκνή μακριά γενειάδα και άσπρα μαλλιά, πυκνά και μακριά με πλησίασε και μου είπε: «Άσε παιδί μου, θα τον αναλάβω εγώ τον παππού». Κι έσκυψε και τον σήκωσε. Θυμάμαι ήταν ψηλός και με χαρακτηριστικό ήρεμο βλέμμα. Με ξαναπλησιάζει κρατώντας κάτι (σαν ψωμί – σαν πέτρα, στρογγυλό πάντως ήταν) με τα δύο του τα χέρια και αφού το χώρισε στα δύο, το ένα κομμάτι μου το έδωσε στο χέρι, και το άλλο με μία απότομη κίνηση, μου το έβαλε στο στόμα.
Μετά, έβαλε το αριστερό του χέρι πάνω στο κεφάλι μου και το δεξί του χέρι κάτω από το σαγόνι μου και απότομα μου σήκωσε το κεφάλι. Μου είπε: «Παιδί μου, είμαι ο Άγιος Θεράπων και με στέλνει σε εσένα η Παναγία, για να σε βοηθήσω. Από εδώ και στο εξής θα σε αναλάβω εγώ. Ό,τι θέλεις, σε εμένα θα έρχεσαι να το λες. Γιορτάζω στις 14 Μαΐου»!! Το πρωί που ξύπνησα, το πρόβλημα είχε μειωθεί κατά 70 %! Γεμάτος χαρά τηλεφωνώ στη μητέρα μου και της είπα αυτό που μου συνέβη με τη χάρη του Αγίου. Μετά, αφού το πρόβλημα είχε μειωθεί, πήγα στον κ. Σακκά πού με σύστησε σε ένα γιατρό στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, τον κ. Τάγαρη, ο οποίος μου κάνει μία απλή συντήρηση ανά τρίμηνο. Χάρη στον Άγιο Θεράποντα μπορώ και μιλάω, μπορώ να κινούμαι πάλι στον κόσμο και το κυριότερο, επέστρεψα στην ζωή!
Ό Άγιος όμως συνέχιζε και έκανε την «δική του θεραπεία» σε εμένα. Μόλις άρχισα να επισκέπτομαι τον κ. Τάγαρη στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, η παρουσία του Αγίου γινόταν όλο και περισσότερο έντονη στη ζωή μου. Επί μία εβδομάδα ερχόταν στο δωμάτιό μου κι αισθανόμουν τα χεράκια του να πιάνουν το κεφάλι μου και να το κινούν δεξιά – αριστερά, όπως οι φυσιοθεραπευτές. Μάλιστα, ξύπναγα και μέσα στο σκοτάδι του δωματίου τον ρώταγα: «Εσύ είσαι, Άγιε Θεράποντα»; Κι απαντούσε: «Ναι, παιδί μου». Και του ξανάλεγα: «Μισό λεπτό να σηκωθώ, για να κάνεις τη δουλειά σου καλύτερα». Και ξανακαθόμουν στο κρεβάτι και επί μία ώρα για μία εβδομάδα, από τις 04:00 έως τις 05:00 τα ξημερώματα, μου χάριζε την υγεία ο παππούλης μου! Μετά, μόλις ανακάλυψα την εικόνα του, διαπίστωσα πως ήταν ολόιδιος με εκείνον πού είχα δει! Ο Άγιος Θεράποντας είναι ο παππούλης μου, το φιλαράκι μου, ο προστάτης μου, είναι τα πάντα για εμένα και προπάντων ο γιατρός μου!
Μάλιστα, όταν με ρωτούν κάποιοι συνάδελφοι και φίλοι πως θεραπεύτηκα, δεν το κρύβω και το φωνάζω: Πήγα σε πολλούς γιατρούς, αλλά ένας Ιατρός που δεν τον ήξερα, ήρθε και με βρήκε και με έκανε τελείως καλά, ο Άγιος Θεράπων. Ό,τι άλλο να γράφω για την ευεργεσία του Παντοδύναμου Τριαδικού Θεού και τη δύναμη της μεσιτείας της Θεοτόκου και των Αγίων, ειδικότερα του Αγίου Ιερομάρτυρα Θεράποντα του Θαυματουργού, νομίζω είναι περιττό….
ΠΗΓΗ: http://www.agioritikovima.gr/thavmata/30046-o-pappoulis-p
Το αυγό
Μπορεί να βοηθήσει ιδιαίτερα στο αδυνάτισμα.
Το αυγό αποτελεί τροφή, πλούσια σε πρωτεΐνες υψηλής βιολογικής αξίας, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Περιέχει ασβέστιο, φώσφορο, νάτριο, κάλιο, βιταμίνη Α, Β12, φολικό οξύ και σημαντικές ποσότητες σιδήρου.
Ένα μέτριο αυγό (περίπου 60γρ.) περιέχει 7 γρ. πρωτεΐνης, εκ των οποίων το μεγαλύτερο ποσοστό περιέχεται στο ασπράδι, και παρέχει κατά μέσο όρο 70-80 θερμίδες. Η πρωτεΐνη του αυγού περιέχει όλα τα 9 ουσιώδη απαραίτητα αμινοξέα που χρειάζεται ο οργανισμός μας και 2 αυγά παρέχουν τόση πρωτεΐνη όση 100γρ. κρέατος ή ψαριού. Η περιεκτικότητά του σε λίπος είναι 7γρ. -τα περισσότερα από αυτά περιέχονται στο κρόκο και τα 2/3 των λιπαρών οξέων είναι ακόρεστα. Η σύνθεση του αυγού σε λιπαρά οξέα είναι ιδιαίτερα ευεργετική για την υγεία. Η χοληστερόλη που περιέχει ανέρχεται σε 190 γρ.
Ο μύθος που επικρατούσε παλαιότερα ότι το αυγό αυξάνει την χοληστερόλη έχει καταρριφθεί, αφού σε αυτό το συμπέρασμα έχουν καταλήξει πλήθος μελετών εδώ και μια δεκαετία. Το συμπέρασμα αυτών των μελετών είναι ότι η κατανάλωση αυγών ακόμη και καθημερινά, δεν επηρεάζει σημαντικά τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα, αφού η διατροφή μας είναι ισορροπημένη και χαμηλή σε κορεσμένα λιπαρά. Φάνηκε δηλαδή, ότι αυτό που αυξάνει την χοληστερόλη και όλα τα λιπίδια στον οργανισμό μας είναι τα κορεσμένα λίπη και όχι η χοληστερόλη των τροφών.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι τα αυγά είναι μια από τις καλύτερες πηγές χολίνης. Η χολίνη είναι ένα απαραίτητο συστατικό των λιπών που παίζει βασικό ρόλο στην υγεία του εγκεφάλου. Πολλοί άνθρωποι έχουν ανεπάρκεια στη χολίνη, ίχνη της οποίας βρίσκονται σε διάφορες τροφές. Το σώμα μας μπορεί να συνθέσει και από μόνο του τη χολίνη, αλλά η ποσότητα αυτή δεν επαρκεί και πρέπει να τη συμπληρώνουμε από τροφές.
Το ξεκίνημα της ημέρας με ένα αυγό, μπορεί ενδεχομένως να προκαλεί κορεσμό και να βοηθά περισσότερο στο αδυνάτισμα, σε σύγκριση με άλλα τρόφιμα, όπως υποδεικνύουν έρευνες. Σε μελέτη, συμμετείχαν 160 υγιείς εθελοντές που βρίσκονταν σε υποθερμιδική δίαιτα με χαμηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και χωρίστηκαν σε δύο ομάδες.
Στην πρώτη ομάδα οι συμμετέχοντες έτρωγαν 2 αυγά στο πρωινό τους για 5 μέρες μέσα στην εβδομάδα, ενώ αυτοί της δεύτερης ομάδας έτρωγαν 1 ψωμάκι (bagel). Και τα δύο πρωινά περιείχαν τον ίδιο ακριβώς αριθμό θερμίδων. Τελικά, οι εθελοντές της πρώτης ομάδας, που έτρωγαν αυγά, έχασαν το διπλάσιο βάρος σε σύγκριση με τους άλλους και σημειώθηκε κατά 83% μεγαλύτερη μείωση στην περιφέρεια της μέσης τους και μεγαλύτερη βελτίωση στα επίπεδα ενέργειας.
Εξετάσεις αίματος έδειξαν ότι τα επίπεδα τριγλυκεριδίων, της «καλής» (HDL) και της «κακής» (LDL) χοληστερόλης παρέμεινα τα ίδια και στις δυο ομάδες. Όπως έδειξαν και άλλες μελέτες, τα επίπεδα της ορμόνης γκρελίνης (που διεγείρει το αίσθημα της πείνας), ήταν σημαντικά υψηλότερα στα άτομα που κατανάλωναν πρωινό με υδατάνθρακες. Παρατηρήθηκε, ότι η κατανάλωση αυγών το πρωί βοηθά στη μείωση κατανάλωσης θερμίδων έως και κατά 18% ημερησίως. Οι εθελοντές, που το πρωινό τους βασιζόταν στην πρωτεΐνη των αυγών κατανάλωσαν 112 λιγότερες θερμίδες στο μεσημεριανό, σε σύγκριση με όσους είχαν φάει πρωινό με πολλούς υδατάνθρακες και στο τέλος της ημέρας είχαν καταναλώσει περίπου 400 θερμίδες λιγότερες.
Οι μελετητές κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι το αυξημένο αίσθημα κορεσμού της πείνας και η ενέργεια που προσφέρουν τα αυγά στον οργανισμό, βοηθάει όσους κάνουν δίαιτα να συμμορφώνονται καλύτερα στο πρόγραμμα που ακολουθούν. Η πρωτεΐνη των αυγών μπορεί να είναι καλύτερη στο να οδηγεί σε κορεσμό για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, μειώνοντας έτσι την πείνα και την κατανάλωση φαγητού στα επόμενα γεύματα. Οι πλούσιες σε πρωτεΐνες τροφές δημιουργούν αίσθηση πληρότητας του στομάχου για περισσότερο χρόνο, μειώνοντας την επιθυμία για κατανάλωση επιπλέον τροφής. Για ανθρώπους που θέλουν να χάσουν λίγα κιλά, η αλλαγή του είδους της πρωτεΐνης στη διατροφή, παρά η ποσότητά της είναι μια ιδέα, που οι ερευνητές πιστεύουν ότι αξίζει περισσότερη έρευνα ως στρατηγική απώλειας βάρους.
Επειδή κάτι είναι καλό για την υγεία μας δεν σημαίνει ότι όσο περισσότερο τρώμε, τόσο το καλύτερο. Δύο αυγά την ημέρα μερικές μέρες την εβδομάδα είναι ασφαλής και υγιής ποσότητα για τα περισσότερα άτομα. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να ισχύσει ότι ένα αυγό την ημέρα μπορεί άνετα να αποτελέσει τμήμα μιας ισορροπημένης διατροφής για τους υγιείς ενήλικους.
Το αυγό αποτελεί τροφή, πλούσια σε πρωτεΐνες υψηλής βιολογικής αξίας, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Περιέχει ασβέστιο, φώσφορο, νάτριο, κάλιο, βιταμίνη Α, Β12, φολικό οξύ και σημαντικές ποσότητες σιδήρου.
Ένα μέτριο αυγό (περίπου 60γρ.) περιέχει 7 γρ. πρωτεΐνης, εκ των οποίων το μεγαλύτερο ποσοστό περιέχεται στο ασπράδι, και παρέχει κατά μέσο όρο 70-80 θερμίδες. Η πρωτεΐνη του αυγού περιέχει όλα τα 9 ουσιώδη απαραίτητα αμινοξέα που χρειάζεται ο οργανισμός μας και 2 αυγά παρέχουν τόση πρωτεΐνη όση 100γρ. κρέατος ή ψαριού. Η περιεκτικότητά του σε λίπος είναι 7γρ. -τα περισσότερα από αυτά περιέχονται στο κρόκο και τα 2/3 των λιπαρών οξέων είναι ακόρεστα. Η σύνθεση του αυγού σε λιπαρά οξέα είναι ιδιαίτερα ευεργετική για την υγεία. Η χοληστερόλη που περιέχει ανέρχεται σε 190 γρ.
Ο μύθος που επικρατούσε παλαιότερα ότι το αυγό αυξάνει την χοληστερόλη έχει καταρριφθεί, αφού σε αυτό το συμπέρασμα έχουν καταλήξει πλήθος μελετών εδώ και μια δεκαετία. Το συμπέρασμα αυτών των μελετών είναι ότι η κατανάλωση αυγών ακόμη και καθημερινά, δεν επηρεάζει σημαντικά τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα, αφού η διατροφή μας είναι ισορροπημένη και χαμηλή σε κορεσμένα λιπαρά. Φάνηκε δηλαδή, ότι αυτό που αυξάνει την χοληστερόλη και όλα τα λιπίδια στον οργανισμό μας είναι τα κορεσμένα λίπη και όχι η χοληστερόλη των τροφών.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι τα αυγά είναι μια από τις καλύτερες πηγές χολίνης. Η χολίνη είναι ένα απαραίτητο συστατικό των λιπών που παίζει βασικό ρόλο στην υγεία του εγκεφάλου. Πολλοί άνθρωποι έχουν ανεπάρκεια στη χολίνη, ίχνη της οποίας βρίσκονται σε διάφορες τροφές. Το σώμα μας μπορεί να συνθέσει και από μόνο του τη χολίνη, αλλά η ποσότητα αυτή δεν επαρκεί και πρέπει να τη συμπληρώνουμε από τροφές.
Το ξεκίνημα της ημέρας με ένα αυγό, μπορεί ενδεχομένως να προκαλεί κορεσμό και να βοηθά περισσότερο στο αδυνάτισμα, σε σύγκριση με άλλα τρόφιμα, όπως υποδεικνύουν έρευνες. Σε μελέτη, συμμετείχαν 160 υγιείς εθελοντές που βρίσκονταν σε υποθερμιδική δίαιτα με χαμηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και χωρίστηκαν σε δύο ομάδες.
Στην πρώτη ομάδα οι συμμετέχοντες έτρωγαν 2 αυγά στο πρωινό τους για 5 μέρες μέσα στην εβδομάδα, ενώ αυτοί της δεύτερης ομάδας έτρωγαν 1 ψωμάκι (bagel). Και τα δύο πρωινά περιείχαν τον ίδιο ακριβώς αριθμό θερμίδων. Τελικά, οι εθελοντές της πρώτης ομάδας, που έτρωγαν αυγά, έχασαν το διπλάσιο βάρος σε σύγκριση με τους άλλους και σημειώθηκε κατά 83% μεγαλύτερη μείωση στην περιφέρεια της μέσης τους και μεγαλύτερη βελτίωση στα επίπεδα ενέργειας.
Εξετάσεις αίματος έδειξαν ότι τα επίπεδα τριγλυκεριδίων, της «καλής» (HDL) και της «κακής» (LDL) χοληστερόλης παρέμεινα τα ίδια και στις δυο ομάδες. Όπως έδειξαν και άλλες μελέτες, τα επίπεδα της ορμόνης γκρελίνης (που διεγείρει το αίσθημα της πείνας), ήταν σημαντικά υψηλότερα στα άτομα που κατανάλωναν πρωινό με υδατάνθρακες. Παρατηρήθηκε, ότι η κατανάλωση αυγών το πρωί βοηθά στη μείωση κατανάλωσης θερμίδων έως και κατά 18% ημερησίως. Οι εθελοντές, που το πρωινό τους βασιζόταν στην πρωτεΐνη των αυγών κατανάλωσαν 112 λιγότερες θερμίδες στο μεσημεριανό, σε σύγκριση με όσους είχαν φάει πρωινό με πολλούς υδατάνθρακες και στο τέλος της ημέρας είχαν καταναλώσει περίπου 400 θερμίδες λιγότερες.
Οι μελετητές κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι το αυξημένο αίσθημα κορεσμού της πείνας και η ενέργεια που προσφέρουν τα αυγά στον οργανισμό, βοηθάει όσους κάνουν δίαιτα να συμμορφώνονται καλύτερα στο πρόγραμμα που ακολουθούν. Η πρωτεΐνη των αυγών μπορεί να είναι καλύτερη στο να οδηγεί σε κορεσμό για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, μειώνοντας έτσι την πείνα και την κατανάλωση φαγητού στα επόμενα γεύματα. Οι πλούσιες σε πρωτεΐνες τροφές δημιουργούν αίσθηση πληρότητας του στομάχου για περισσότερο χρόνο, μειώνοντας την επιθυμία για κατανάλωση επιπλέον τροφής. Για ανθρώπους που θέλουν να χάσουν λίγα κιλά, η αλλαγή του είδους της πρωτεΐνης στη διατροφή, παρά η ποσότητά της είναι μια ιδέα, που οι ερευνητές πιστεύουν ότι αξίζει περισσότερη έρευνα ως στρατηγική απώλειας βάρους.
Επειδή κάτι είναι καλό για την υγεία μας δεν σημαίνει ότι όσο περισσότερο τρώμε, τόσο το καλύτερο. Δύο αυγά την ημέρα μερικές μέρες την εβδομάδα είναι ασφαλής και υγιής ποσότητα για τα περισσότερα άτομα. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να ισχύσει ότι ένα αυγό την ημέρα μπορεί άνετα να αποτελέσει τμήμα μιας ισορροπημένης διατροφής για τους υγιείς ενήλικους.
ΠΗΓΗ: http://www.agioritikovima.gr/ugeia/30023-i-diatrofiki-ak
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)