Πέμπτη 20 Μαΐου 2021

Οδυσσέας Ελύτης:

 «Το παράπονο»

 


Οδυσσέας Ελύτης

Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό,να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.

Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές…

Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου,την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.

Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.

Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς.

Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς…

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.

Μα κάθε μέρα αποτυγχάνω.Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη Ζωή.

Που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.

Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα,γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα,στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Απόσπασμα από: “Το παράπονο”

Πηγή:  Live…Love…Learn

Εικόνα από: Με παρρησία…

το «σπιτάκι της Μέλιας»

Τετάρτη 19 Μαΐου 2021

Φώτης Κόντογλου: Για τους εχθρούς της εκκλησιαστικής μουσικής

Φώτης Κόντογλου: Για τους εχθρούς της εκκλησιαστικής μουσικής: Αν και είμαι ζωγράφος κι όχι μουσικός, ωστόσο έχω γράψει περισσότερα για την εκκλησιαστική μουσική από τη αγιογραφία. Γιατί η μουσική ενεργεί απάνω στην ψυχή πιο δυνατά και πιο άμεσα, παρά η ζωγραφική, επειδή με την μουσική μπορεί να εκφρασθεί, λίγο πολύ, ο κάθε άνθρωπος...

ΚΥΡΑ ΜΟΥ ΜΠΑΛΟΥΚΛΙΩΤΙΣΣΑ

Η Ζωή μας...

                                             Τελικά γιατί δεν ζούμε;

π.Λίβυος

«Εξετάστε τον εαυτό σας…..» (Β΄ Κορινθίους 13: 5)

Είσαι 30 χρονών, είσαι 40 ή 50, όμως έχεις πραγματικά ζήσει 50 χρόνια; Ή μήπως ένα χρόνο 50 φορές;

Έχει μεγάλη διαφορά η ζωή από την άνευρη και άοσμη επιβίωση. Ζωή δεν λογίζεται μονάχα η ανάσα που πάλλεται στα στήθη μας, αλλά κάτι βαθύτερο.

Εκείνο που σου δίνει νόημα και χαρά, που ξημερώνει και λες ζω με σκοπό, που νυχτώνει και δοξάζεις τον Θεό που έζησες και σήμερα με πληρότητα.

Γιατί όμως αρνούμαστε να ζήσουμε; Γιατί αργοπεθαίνουμε; Γιατί δεν αλλάζει τίποτα; Γιατί επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, πέφτουμε στα ίδια πάθη, αναπαράγουμε συμπεριφορές και συνήθειες που μας καταστρέφουν.

Δεν ζούμε το δώρο του Θεού που λέγεται ζωή, δεν χαιρόμαστε τη χάρη και τις χαρές του Θεού. Ανασαίνουμε ναι, αλλά δεν ζούμε.

Μια από βασικότερες αιτίες είναι, γιατί δεν βλέπουμε και δεν αντιμετωπίζουμε την ζωή μέσα από τον Χριστό. Δεν ερμηνεύουμε ότι μας συμβαίνει Χριστοκεντρικά. Όλες οι ερμηνείες μας είναι κοσμικές.

Κλαίμε και μιζεριάζουμε που δεν μας αγαπάει κανείς, που είμαστε άτυχοι, που πάντα κάποιος θέλει το κακό μας ή μας δημιουργεί προβλήματα. Αλλά ποτέ δεν σκεφτήκαμε, γιατί τα προβλήματα μου επιμένουν ;

Γιατί τίποτε δεν αλλάζει στην ζωή μου; Γιατί πέφτω πάντα στα ίδια πρόσωπα; Γιατί ότι δεν θέλω το βρίσκω μπροστά μου; Γιατί δεν μπορώ να αλλάξω την ζωή μου;

Σκεφτήκαμε άραγε ποτέ ότι ο Θεός μας έχει φτιάξει για την αιωνιότητα και όχι για το σήμερα μέσα στο οποίο πνιγόμαστε; Μήπως ο Θεός επιτρέπει στη ζωή μας πειρασμούς και δοκιμασίες που θα θεραπεύσουν τα αδύνατα και σκοτεινά μας σημεία;

Μήπως ζητάει κάτι να μάθουμε και να καταλάβουμε; Μήπως προσπαθεί να μας κινήσει σε αλλαγές που δεν θα κάναμε αλλιώς; Μήπως θέλει να μας ωριμάσει, θεραπεύσει και ενώσει μαζί Του; Μην ξεχνάμε μας έφτιαξε με σκοπό και μας θέλει κοντά Του.

Πίσω από κάθε λάθος επιλογή υπάρχει μια λανθασμένη σκέψη. Πίσω από κάθε αμαρτία ένα ταραγμένο συναίσθημα. Δες τι πρέπει να αλλάξεις σε σκέψεις και πεποιθήσεις ώστε να μην επαναλάβεις τα ίδια λάθη. Εάν είσαι τίμιος με το σκοτάδι σου, το Φως θα σε ευλογήσει πλουσιοπάροχα.

Έχεις σκεφτεί ποτέ γιατί στην Αγία Γραφή οι Ισραηλίτες περιφερόταν στην Έρημο επι σαράντα χρόνια μέχρι να μπουν στην γη της Επαγγελίας; Ήταν τόσο μακριά; Όχι, καθόλου.

Αυτό συνέβαινε γιατί δεν μάθαιναν από τα λάθη τους, γιατί δεν ήθελαν να ταπεινωθούν και να διδαχθούν από τον Θεό και την ζωή, τις εμπειρίες που μιλούσαν. Άφησε λοιπόν τον Θεό να σε διδάξει μέσα από τις εμπειρίες. Αυτή είναι η γλώσσα του, γεμάτη σημάδια και σημεία θαυμαστά.

Πηγή: π.Λίβυος

Εικόνα: «Η χαρά της ζωής» έργο του Francois Girard  από: fineartamerica

το «σπιτάκι της Μέλιας»

πατήρ Ειρηναίος - Παγίδες Ορθοδόξων Χριστιανών

Δευτέρα 17 Μαΐου 2021

Κυριακή 16 Μαΐου 2021

Κυριακή των Μυροφόρων

Η τόλμη των Μυροφόρων

«Ηγόρασαν αρώματα ίνα ελθούσαι αλείψωσιν αυτόν»

Το μυστήριο της θείας οικονομίας το υπηρέτησε ολόκληρη η κτίση. Όταν Εκείνος άπλωσε τα χέρια Του πάνω στο Σταυρό, η γη σείσθηκε, τα μνημεία άνοιξαν, οι νεκροί διαμαρτυρήθηκαν, ο εκατόνταρχος ομολόγησε, ο ήλιος σκοτίσθηκε, η Παναγία έκλαψε, ο Ιωσήφ κήδευσε και οι μυροφόρες γυναίκες «ηγόρασαν αρώματα ίνα ελθούσαι αλείψωσιν αυτόν» (Μαρκ. 16,1). Ενώ στην παλαιά εποχή η γυναίκα γινόταν διάκονος και αιτία της πτώσεώς μας στην αμαρτία, αντιθέτως σήμερα βλέπουμε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα τις μυροφόρες γυναίκες να γίνονται ταχυδρόμοι της χαράς. Ο Ευθύμιος Ζιγαβηνός το σημειώνει: «Επειδή πάλαι γυνή γέγονε τω ανδρί διάκονος λύπης, νυν γυναίκες γίνονται τοις ανδράσι διάκονοι χαράς».

Είχαν ανδρικό φρόνημα

Πράγματι είχαν ανδρικό φρόνημα, γιατί την ώρα που οι μαθητές είχαν σκορπισθεί στα διάφορα σημεία της Ιερουσαλήμ και φοβόντουσαν να πλησιάσουν τον τάφο του Κυρίου οι τολμηρές μυροφόρες γυναίκες αγόραζαν αρώματα για να πάνε να αλείψουν το σώμα του Χριστού. Η κινητήρια δύναμη που ωθούσε τις μυροφόρες να πάνε στο ζωοδόχο τάφο, είναι η αγάπη. Για την αγάπη αυτή και σε δαπάνη και σε κόπο και σε κίνδυνο υποβλήθηκαν και σε απρόβλεπτες καταστάσεις εξετέθησαν με μεγάλη προθυμία. Την τελευταία στιγμή θυμήθηκαν· «τις αποκυλίσει ημίν τον λίθο εκ της θύρας του μνημείου;» (οπ.π. στιχ. 3). Ένας σύγχρονος Επίσκοπος γράφει για την αγάπη των μυροφόρων: Ο λογισμός ερωτά, η γλώσσα σιωπά, η αγάπη βαδίζει. Στις δύσκολες περιστάσεις τη λύση τη δίνει πάντα ο θεός. «Των δ’ αδόκητων πόρον εύρε θεός», έλεγε ένας αρχαίος φιλόσοφος. Στα ξαφνικά και δύσκολα περιστατικά της ζωής μας τη λύση δίνει μόνον ο Θεός.

Τα αποτελέσματα της τόλμης τους

Πρώτα πρώτα στο ερώτημά τους ο θεός απάντησε με τον άγγελο που σήκωσε την πέτρα από την είσοδο του μνήματος. Μετά τους απαλλάσει από το φόβο που δημιουργήθηκε μέσα τους εξαιτίας της παρουσίας των αγγέλων. Η Ανάσταση του Χριστού είναι χαροπιό γεγονός. Όπου η παρουσία του Χριστού, εκεί τα δεσμά του φόβου, της δειλίας και της νευρικότητας διαλύονται. Μετά τους μίλησε για τον Εσταυρωμένο Ιησού Χριστό. Μετά την Ανάσταση του Σωτήρα η λέξη Εσταυρωμένος είναι πλέον τίτλος τιμής. Δεν είναι βδελυρή και αποτρόπαια λέξη. Ο Σταυρός του Κυρίου είναι τίμιος. Η Ανάσταση είναι καρπός της Σταυρώσεως. Σταυρός και Ανάσταση δε χωρίζονται. Ακόμη είδαν τον άδειο τάφο να είναι γεμάτος από το φως της Αναστάσεως έχοντας μέσα του τα σημεία της εγέρσεως του Κυρίου. Στο τέλος είδαν πρώτες τον αναστημένο Ιησού και κράτησαν τους αχράντους πόδας Του και «προσεκύνησαν αυτώ» (Ματθ. 28,9).

Οι Μυροφόρες είναι έλεγχος για τους Χριστιανούς

Οι γυναίκες που πήγαν να αλείψουν το σώμα του Ιησού, είναι έλεγχος για τους σημερινούς χριστιανούς· για μας τους χριστιανούς που έχουμε μία δειλία να δείξουμε στους άλλους πως οι σχέσεις μας με το Χριστό είναι στενές. Φοβόμαστε να πούμε πως ο Κύριος είναι το αγαπημένο πρόσωπο στη ζωή μας. Ο ιερός Χρυσόστομος κάνει μία παρατήρηση για τη σχέση του χριστιανού και του πιστού. Μερικοί μακαρίζουν τις μυροφόρες που προσκύνησαν τον Κύριο. Ο Άγιος όμως λέγει πως «δύνασθε και νυν όσοι βούλεσθε», δηλαδή μπορείτε και τώρα όσοι θέλετε όχι μόνον τους πόδας και τα χέρια, αλλά και την κεφαλή του Χριστού να ακουμπήσετε, εάν «των φρικτών απολαύσητε μυστηρίων καθαρώ συνειδότι» εάν απολαύσετε τα άχραντα μυστήρια, δηλαδή τη θεία Ευχαριστία, με καθαρή συνείδηση. Χρειάζεται τόλμη για να πλησιάσει κάποιος τα ιερά μυστήρια. Χρειάζεται να έχει τον πόθο των μυροφόρων, να αγαπάει το πρόσωπο του Χριστού, όπως αυτές να υπερπηδά τα εμπόδια, που αναφύονται ανάμεσα σ’ αυτόν και τον Κύριο· να παραδέχεται την Ανάστασή Του και να είναι δεκτικός άνθρωπος, να ακούει τα μηνύματα του Ευαγγελίου, όπως οι ευλογημένες αυτές γυναίκες άκουσαν τη χαρμόσυνη είδηση του Χριστού. Επίσης πρέπει να μπούμε σε σκέψεις για το τι προσφέραμε από τη μεριά μας στο Χριστό. Μήπως ο Χριστός είναι στο περιθώριο της ζωής μας κι όχι στο κέντρο;

Ο Εσταυρωμένος Κύριος πρέπει να συνέχει τη ζωή μας, να τη νοηματοδοτεί, να τη μεταβάλλει και να την αγιάζει. Τα μύρα που προσφέρουμε εμείς είναι η καλή μας προαίρεση, ο συνεχής αγώνας μας και η απέραντη αγάπη στο πρόσωπο του Κυρίου μας.

 πηγή: www.agiazoni.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟhttps://www.pemptousia.gr/2021/05/i-tolmi-ton-miroforon/

Τα Στιχηρά του Πάσχα

ΣΕ ΤΟΝ ΑΝΑΒΑΛΛΟΜΕΝΟΝ - Κωνσταντίνος Μπιλάλης, Θανάσης Παπαθανασίου

ΤΗ ΠΟΝΤΟΥ ΟΙ ΑΝΤΑΡΤΕΣ | Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου - 19Μάη