Η Παναγία.

Η τιμή και ανάδειξη του προσώπου της Παναγίας από την Υμνογραφία

Νικόλαος Ματθαίου, Συντονιστής Θεολόγων Βορείου Αιγαίου

 «Ποίοις οι ευτελείς χείλεσι, μακαρίσωμεν την Θεοτόκον; την τιμιωτέραν της κτίσεως, και αγιωτέραν υπάρχουσαν, Χερουβίμ και πάντων των Αγγέλων, τον θρόνον, του Βασιλέως τον ασάλευτον, τον οίκον, ενώ κατώκησεν ο Ύψιστος, την σωτηρίαν του κόσμου, του Θεού αγίασμα, την παρέχουσαν τοις πιστοίς, εν τη θεία μνήμη αυτής, πλουσίως το μέγα έλεος».Α΄Στιχηρό προσόμοιο εις το Κύριε Εκέκραξα,ακολουθίας μικρού Εσπερινού,της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Ο ελληνικός πολιτισμός,με τις πολλές και ποικίλες πνευματικές και υλικές δημιουργίες του,έχει ως μέσο έκφρασης και επικοινωνίας τον ελληνικό λόγο. Μέσα στο διάβα των αιώνων η ελληνική γλώσσα αποκρυπτογραφεί με πολύ ξεκάθαρο τρόπο, όσο καμιά άλλη,αξίες,νοήματα,εκφράσεις της ζωής και της ανθρώπινης δημιουργίας.Γίνεται προπαντός η «ιερά γλώσσα» του Ευαγγελίου, με την οποία μεταλαμπαδεύονται οι θεϊκές αλήθειες στο σύνολο των ανθρώπων.Η εκκλησιαστική ποίηση του Κανόνα που διαμορφώνεται από τον 8ο αι. και μετά και πρωτοστατεί στις εκκλησιαστικές ακολουθίες (ειδικά του Όρθρου),εκφράζεται μέσω μιας ξεχωριστής μορφής της ελληνικής γλώσσας,αυτήν της Υμνογραφίας.Η Υμνογραφική γλώσσα με δάνεια από την αρχαία ελληνική και αττικίζουσα γλώσσα,έχει την ιδιαιτερότητα να εκφράζει τα ύψιστα θεολογικά νοήματα με έναν τρόπο όχι ανθρώπινο, αλλά υπεράνθρωπο.Κι αυτό γιατί, τα ιερά πρόσωπα που υμνούνται, συμβάλλουν στην ανθρώπινη σωτηρία, ξεπερνούν τους νόμους της φθοράς και του θανάτου,ενώνουν τον πρόσκαιρο αυτό κόσμο με τον αιώνιο.

Το πρόσωπο που συνέβαλε αποφασιστικά στην ενανθρώπιση του Θεού και την σωτηρία του ανθρώπου,η Παναγία,αποτελεί το καλύτερα τιμώμενο πρόσωπο από την υμνογραφική-ελληνική γλώσσα.Οι υμνογράφοι μιμούμενοι τον τρόπο ζωής της,που είναι ασκητικός και παρθενικός συνάμα,στολίζουν με πολύ ξεχωριστά ονόματα και καλλιλογία το ιερό πρόσωπο της Αειπαρθένου Μαρίας.Χειριζόμενοι αριστοτεχνικά,λόγω της θύραθεν παιδείας τους,τον ελληνικό λόγο,πλάθουν καινούριες αντονομασίες,,μεταφορές και παρομοιώσεις για την μητέρα του Θεού και μας το παραδίδουν είτε στην ακολουθία της μικρής ή μεγάλης Παράκλησης είτε στις καθημερινές ακολουθίες του Εσπερινού και του Όρθρου.

Η αντονομασία αποτελεί το σχήμα λέξεων κατά το οποίο στη θέση ενός ονόματος κύριου ή προσηγορικού τίθεται λέξη,το παράγωγο αντί εθνικού ονόματος,περίφραση που δηλώνει την καταγωγή ή μια ιδιότητα ενός προσώπου αντί του κύριου ή του εθνικού. [1]

Στην εκκλησιαστική ποίηση του κανόνα η αντονομασία χρησιμοποιείται για την έκφραση πολλών ιδιοτήτων και αρετών των ιερών προσώπων.Η αναγκαιότητα της χρήσης αυτού του λεκτικού φαινομένου έγκειται στο γεγονός ότι απηχεί τις πολυποίκιλλες εκφράσεις και φανερώσεις των «υπερφύσει» ενεργειών είτε της Αγίας Τριάδος,είτε του Χριστού, είτε της Παναγίας όσο και των Αγίων. Η μέγιστη συχνότητα του λεκτικού φαινομένου της αντονομασίας αφορά το ιερό πρόσωπο της Παναγίας με εκατοντάδες παραδείγματα και στη συνέχεια με λιγότερα αντιπροσωπευτικά δείγματα για τον Ιησού Χριστό και τα ιερά πρόσωπα Αγίων,Ασκητών,Οσίων κ.ά. Οι αντονομασίες για το πρόσωπο της Παναγίας συναντώνται στα θεοτοκία -τροπάρια που συντάχθηκαν προς τιμήν της- τα οποία συμπληρώνουν κάθε σύνολο τροπαρίων εκάστης ωδής, στην εκκλησιαστική ποίηση του κανόνα.Αποτελούν το απαραίτητο καταληκτικό τροπάριο το οποίο και διανθίζεται από πλήθος εγκωμιαστικών και ξεχωριστών αντονομασιών για το ιερό πρόσωπο της Παναγίας.
Υπάρχουν τροπάρια στα οποία οι αντονομασίες της Παναγίας δίδονται με περίφραση:Κιβωτός του σεπτού αγιάσματος,ουρανός και θρόνος Θεού,δοχείον καθαρότητος,τροφός της ζωής ημών κ.α.

Στην εκκλησιαστική ποίηση του κανόνα είναι χαρακτηριστικές οι πολλές περιφραστικές αντονομασίες που δίδονται στην Θεοτόκο σε ένα και μόνο τροπάριο:«Χαίρε Άγιον Όρος και θεοβάδιστον,χαίρε έμψυχε βάτε και ακατάφλεκτε, χαίρε η μόνη προς Θεόν κόσμου γέφυρα,η μετάγουσα θνητούς,προς την αιώνιον ζωήν.χαίρε ακήρατε Κόρη,η απειράνδρως τεκούσα,την σωτηρίαν των ψυχών ημών»,Θεοτοκίο κάθισμα εις τον όρθρο,μετά την β΄στιχολογίαν,της ακολουθίας του όρθρου, εορτή Σύλληψης του Τιμίου Προδρόμου, Μηναίον ΚΓ΄ Σεπτεμβρίου, σ.345

Συχνά επίσης ο υμνογράφος επινοεί πρωτότυπες,ξεχωριστές και συνάμα πολλές σε αριθμό αντονομασίες: «Ολόφωτε σκηνή θεοδόμητε, λυχνία κατάχρυσε, στάμνε κιβωτέ, θεοκατοίκητε ναέ, ξενοβλάστητε ράβδε Μητράνανδρε,τους σούς ικέτας ημάς, πολυώνυμε Κόρη διαφύλαττε». Θεοτοκίο τροπάριο, Ζ΄Ωδής, ακολουθίας του όρθρου, εορτής Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου,σ.112 α΄, Μηναίον ΚΓ΄ Απριλίου.

«Όρος Θεού πανάγιον, και λυχνίαν και στάμνον, και κιβωτόν και τράπεζαν, ράβδον τε και πυρείον, και θείον θρόνον και πύλην, και ναόν και παστάδα, υμνήσωμεν θεόφρονες, την αγνήν και Παρθένον»,β΄εξαποστειλάριο,ακολουθίας του όρθρου, Μνήμη των εν Αγίοις Πατέρων ημών, και μεγάλων Αρχιεπισκόπων Αλεξανδρείας, Αθανασίου και Κυρίλλου,σελ.156 β΄,Μηναίον ΙΗ΄Ιανουαρίου.

Ο υμνογράφος πρωτοτυπεί με ποιητικές αντονομασίες που μένουν αναλοίωτες μέσα στον χρόνο:Χαρακτηριστικό το ακόλουθο τροπάριο:«Φωτός το καθαρόν ενδιαίτημα, Ηλίου όχημα σεπτόν,την σκοτισθείσαν καρδίαν μου,τη των δεινών αμαυρώσει,καταύγασον και σώσον με Δέσποινα»,β΄τροπάριο Δ΄Ωδής,κανόνος Θεοτόκου,ακολουθίας του όρθρου,της Τετάρτης τω πρωΐ,ήχος Πλάγιος του Α΄, σ.540, Παρακλητική.

Σε άλλο πάλι τροπάριο ο υμνωδός δίνει αντονομασίες στο ιερό πρόσωπο της Θεοτόκου,επηρεασμένος από βιβλικές τυπολογίες και συσχετίζοντας την Παναγία με την απόρθητη πόλη την Ιερουσαλήμ:«Μακαρίζομέν σε,Θεοτόκε, Παρθένε,και δοξαζομέν σε,οι πιστοί κατά χρέος, την πόλιν την άσειστον, το τείχος το άρρηκτον,τα ην αρραγή προστασίαν, και καταφυγή των ψυχών ημών», Θεοτοκίον τροπάριο,των αποστίχων των Αίνων,της Τρίτης της Β΄Εβδομάδας (Πρωΐ),ακολουθία του όρθρου,σελ.159α΄,Τριώδιον.

Οι πολλές αντονομασίες της Θεοτόκου παίρνουν ικετευτικό και παρακλητικό χαρακτήρα.Αντιπροσωπεύονται περισσότερο στα τροπάρια που απαρτίζουν τις ακολουθίες του Μικρού και Μεγάλου Παρακλητικού κανόνα, αλλά και σε άλλα εκκλησιαστικά λειτουργικά βιβλία, όπως τα Μηναία,η Παρακλητική,το Τριώδιο κ.α:Χαρακτηριστικό το ακόλουθο τροπάριο της Παρακλητικής: «Πάντων θλιβομένων η χαρά,και αδικουμένων προστάτις, και πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, και βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων, σκέπη και αντίληψις, και ορφανών βοηθός, Μήτηρ του Θεού του Υψίστου,…» α΄ στιχηρό Θεοτοκίο τροπάριο,της ακολουθίας του Μικρού Εσπερινού,τω Σαββάτω εσπέρας,ήχος β΄,σ.138,Παρακλητική.

Η ασυνήθιστη μορφή αντονομασιών φαίνεται σε ύμνους, όπου ο υμνογράφος δίνει μοναδικές περιφραστικές αντονομασίες,που ταιριάζουν αποκλειστικά στο θεϊκό πρόσωπο της Αειπαρθένου Μαρίας:«Ουρανομήκη κλίμακα, νοητήν σε γινώσκομεν … εντεύθεν ανωτέραν, ουρανών και αγγέλων, και πάντων ποιημάτων, τιμώμεν σε Παρθένε», Θεοτοκίο τροπάριο Η΄Ωδής,ακολουθίας του όρθρου,μνήμης του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Στρατηλάτου,σ.53 α΄,Μηναίον Η΄Φεβρουαρίου

Υπάρχουν και τροπάρια που περικλείουν όλες τις μορφές των αντονομασιών προς την Θεοτόκο,με ικετευτικό, υπερκόσμιο, ποιητικό χαρακτήρα:«Χαίρε πυρίμορφον όχημα, χαίρε αυγή μυστική, η τω κόσμω εισάξασα,τον λαμπρόν και άδυτον και ανέσπερον ήλιον.χαίρε κογχύλη πορφύραν βάψασα,εκ σων αιμάτων τω Βασιλεί του παντός.χαίρε Πανάχραντε.χαίρε φυλακτήριον,πάντων πιστών,των προσκαλουμένων σε.εν πεποιθήσει ψυχής»,Θεοτοκίο τροπάριο (Και Νυν) εις την στιχολογίαν των στιχηρών προσομοίων,της ακολουθίας του Εσπερινού,μνήμης του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου,σ.44 α΄,Μηναίον Η΄Ιουλίου.

Οι αντονομασίες της Παναγίας αντιπροσωπεύονται και στην κατηγορία εκείνη όπου στη θέση του κύριου ονόματος τίθεται μία λέξη-ουσιαστικό ή επίθετο.Χαρακτηριστικά είναι τα ακόλουθα τροπάρια:

«Σκηνήν σε και τράπεζαν, και θείαν κιβωτόν, και στάμνον χωρήσασαν, το μάννα της ζωής, και άγιον όρος ονομάζομεν, Παρθένε Μαρία, αεί ευλογημένη»,Θεοτοκίο τροπάριο, Η΄Ωδής, ακολουθίας του όρθρου, σ.130β΄, Μηναίον ΚΒ΄Αυγούστου.

«Χαίρε καταφύγιον, χριστιανών και κραταίωμα,χαίρε κλίμαξ ουράνιε, χαίρε το κειμήλιον, το της παρθενίας, χαίρε Θεοτόκε, η κιβωτός η λογική, της θείας δόξης χαίρε το καύχημα, του κόσμου και στερέωμα, των πεπτωκότων ανάκλυσις, η σκηνή η ολόφωτος,η αγία και πάγκαλος».Θεοτοκίον (Και νυν),εις τους αίνους,ακολουθίας του όρθρου,μνήμης των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού,σελ.24, Μηναίον Α΄Νοεμβρίου.

«Ισχύς μου και ύμνησις και σωτηρία, βεβαία αντίληψις,και τείχος απροσμάχητον,υπάρχουσα Δέσποινα, τους πολεμούντας με,…» Θεοτοκίον Ζ΄Ωδής, ακολουθίας του όρθρου, μνήμης της μετάστασης αγίου Ιωάννου του Θεολόγου,σελ.404, Μηναίον ΚΣΤ΄Σεπτεμβρίου.

«Χαίρε πηγή, αειζώου νάματος.χαίρε Παράδεισε τρυφής.Χαίρε τείχος το των πιστών. Χαίρε Απειρόγαμε. Χαίρε η παγκόσμιος χαρά, δι΄ής ημίν εξανέτειλεν,ο αινετός των πατέρων,Θεός και υπερένδοξος»,γ΄τροπάριο, Ζ΄ Ώδής του Κανόνα του όρθρου της Κυριακής τω Πρωΐ,ήχος α΄, σελ.35, Παρακλητική.

Τα επίθετα,είναι τα μέρη του λόγου που συνοδεύουν τα ουσιαστικά και φανερώνουν κάποια ιδιότητα ή ποιότητα των ουσιαστικών αυτών [2] και προσδίδουν στα ουσιαστικά μία μόνιμη και συγκεκριμένη ιδιότητα. [3] Έχουν μεγάλη συχνότητα στα υμνογραφικά κείμενα και έναν ιδιαίτερα καλλωπιστικό και αισθητικό ρόλο στη χρήση τους δίπλα στα ουσιαστικά.

Οι υμνογράφοι χρησιμοποιούν επίθετα με αρχαιοελληνική χροιά,παρόμοια με αυτά των τραγικών και δραματικών δημιουργών των αρχαιοελληνικών επών. Τα επίθετα είναι άλλοτε απλά, άλλοτε σύνθετα και άλλοτε πρωτότυπα.Αυτή η ποικιλλία της έκφρασης-μέσω των επιθέτων-οφείλεται στον αναγωγικό και υπερβατικό χαρακτήρα της εκκλησιαστικής υμνογραφίας.Είναι γνωστό ότι τα ιερά πρόσωπα δρουν στα πλαίσια ενός κόσμου που αγγίζει την φθορά, αλλά και την αφθαρσία,την βίωση της αμαρτίας αλλά και της σωτηρίας.Τα ουσιαστικά κατά την σύνταξη του λόγου εκπροσωπούν τα ιερά πρόσωπα, γι΄αυτό έχουν συγκεκριμένη αναφορά και μοναδικότητα στην κατάσταση που τα εκφράζουν.Τα επίθετα που τα συνοδεύουν προσδίδουν την ιδιαίτερη χάρη,ιδιότητα όσο και εκείνο τον υπερβατικό χαρακτήρα που αλλάζει την αισθητική έκφραση των ουσιαστικών.Έτσι, οι θεϊκές ιδιότητες των ιερών προσώπων εκφράζονται από επίθετα, όπως «πανίερος, πανάγιος, υπερκόσμιος, άκτιστο συμπλαστουργά σύνθρονον, ακήρατη, Κεχαριτωμένη, Θεαυγείς, πνευματορρήτορες» κ.α.

Τα κείμενα με την χρήση των επιθέτων αποκτούν ξεχωριστή εκφραστικότητα με δυναμισμό, λυρισμό, ρεαλισμό και υποκειμενικότητα. Γίνονται ξεχωριστά και ανεπανάληπτα έχοντας τον χαρακτήρα του λογοτεχνικού και καλολογικού ύφους που προσιδιάζει και στο είδος της εκκλησιαστικής υμνογραφίας.

Το ιερό πρόσωπο που δέχτηκε τα περισσότερα επίθετα είναι αυτό της Θεοτόκου(πάνω από πεντακόσια πενήντα). Η ευρηματικότητα και ποιητική ικανότητα των υμνογράφων δημιουργεί πρωτότυπα όσο και μοναδικά επίθετα.Υμνογράφοι όπως ο Ρωμανός ο Μελωδός,ο Ματθαίος Καντακουζηνός και άλλοι χρησιμοποιούν επίθετα από τα βιβλικά χωρία και ειδικά από το βιβλίο «το Άσμα Ασμάτων».Οι υμνογράφοι του κανόνα όπως ο Κοσμάς ο Μαϊουμά,ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός χρησιμοποιούν επίθετα τόσο από την καθομιλούμενη αρχαία ελληνιστική κοινή γλώσσα,όσο και από το περιβάλλον της εποχής και δράσης τους,όσο και από πρωτοτυπία και ξεχωριστή εφευρετικότητα,για να δόσουν το μοναδικό στίγμα τους.

Οι πολυπληθείς σε αριθμό και πλούτο επιθετικοί προσδιορισμοί προς τιμή της Υπεραγίας Θεοτόκου απαντώνται περισσότερο στον Ακάθιστο Ύμνο,όσο και στους δύο παρακλητικούς κανόνες που δημιουργήθηκαν και είναι αφιερωμένοι στο πανάγιο πρόσωπό της.Ενδεικικά στον Ακάθιστο ύμνο η Παναγία αποκαλείται:Νύμφη ανύμφευτος,καλή εν γυναιξί,Πάναγνη,υπέραγνη, άμπελος αγεώργητος τον ωραιότατον βότρυν βλαστήσασαν, άσμα ασμάτων,εκλεκτή εν γυναιξί,κεχαριτωμένη,μήλον ερυθρόν, νύμφη αδιάφθορος, περιστερά αγνή και αμόλυντος,άνθος της αφθαρσίας,παστάδα ασπόρου νυμφεύσεως.

Στους δύο παρακλητικούς κανόνες η Παναγία χαρακτηρίζεται Αμόλυντος, Υψηλοτέρα, Καθέδρα, λίμαξ, Σκέπη, Πόλις, Παράκλησις, Επίσκεψις, Καταφυγή, Κεχαριτωμένη, Χώρα του Αχωρήτου,Όρος Αλατόμητον, Νεφέλη Ολόφωτος, Κυρία των Αγγέλων.

Στην εκκλησιαστική ποίηση του κανόνα το επίθετο είναι το μέρος του λόγου που χρωματίζει το υμνογραφικό κείμενο όσο και το πρόσωπο το οποίο προσδιορίζει.Τα επίθετα προς τιμή της Θεοτόκου ξεχωρίζουν για την πρωτοτυπία τους,την μοναδικότητα,την λεξιπλασία και θεολογία που τα διακρίνει.

Ενδεικτικά παραδείγματα, στα οποία ξεχωρίζει η πρωτοτυπία και θεολογία των επιθετικών προσδιορισμών προς τιμή της Θεοτόκου είναι τα ακόλουθα:

«Αγάλλονται τα πέρατα,της οικουμένης σήμερον, θεοκυήτορ Μαρία,και απειρόγαμε Νύμφη»,α΄ Εξαποστειλάριο, ακολουθίας του όρθρου,εορτής Γεννέσεως της Θεοτόκου,σελ.156, Μηναίον Η΄Σεπτεμβρίου.

«Απειρόγαμε Κόρη, χαίρε Πανάμωμε, Χαίρε θεόνυμφε…» και «Η όντως χρυσαυγίζουσα, η παγκαλλής και πανάμωμος» ε΄τροπάριο-Θεοτοκίο η΄Ωδής,ακολουθίας του όρθρου,μνήμη Αγίων Ευλαμπίου-ας, σελ.138, Μηναίον Ι΄Οκτωβρίου.

«Ανατολής,της εξ ύψους Πάναγνε,φανερωθείσης επί γης,ανεδείχθης πανευπρεπής, πύλη και ολόφωτος,κόσμον καταυγάζουσα, μαρμαρυγαίς καθαρότητος,και τοις πιστοίς, λαμπηδόνας αεί θαυμάτων πέμπουσα», δ΄τροπάριο-θεοτοκίο, α΄κανόνα,Ζ΄Ωδής,ακολουθίας του όρθρου,Εορτής Αγίων Κοσμά και Δαμιανού,σελ.19, Μηναίον Α΄Νοεμβρίου.

«Η περικαλλής και θεαυγής Παρθένος καλών ταις ιδέαις με,κάλλυνον φαίδρυνον,όπως κραυγάζω…»,α΄τροπάριο Κανόνα Θεοτόκου,της Η΄Ωδής,τη Τετάρτη τω Πρωΐ,Ήχος πλάγιος του Α΄,Παρακλητική.

«Χαίρε Θρόνε πυρίμορφε του Θεού,Χαίρε Κόρη καθέδρα βασιλική, κλίνη πορφυρόστρωτε, χρυσοπόρφυρε θάλαμε, χλαμύς αλουργόχροε, τιμαλφέστατοντέμενος, αστραπηφόρον άρμα, λυχνία πολύφωτε. Χαίρε Θεοτόκε, δωδεκάτειχε πόλις, και πύλη χρυσήλατε, και παστάς αγλαόμορφε, αγλαόχρυσε τράπεζα, θεοκόσμητον σκήνωμα. Χαίρε ένδοξε Νύμφη ηλιοστάλακτε. Χαίρε μόνη ψυχής μου ευπρέπεια», γ΄ μεσώδιο Κάθισμα (Και Νυν), ακολουθίας του όρθρου, μνήμης αγίου Προφήτου Δανιήλ και των Αγίων Τριών παίδων, σελ.124β΄, Μηναίον ΙΖ΄Δεκεμβρίου.

«Ως πανάμωμος Νύμφη του Ποιητού, ως απείρανδρος Μήτηρ του Λυτρωτού, δοχείον ως υπάρχουσα, του Παρακλήτου Πανύμνητε, ανομίας με όντα, αισχρόν καταγώγιον, και δαιμόνων παίγνιον εν γνώσει γενόμενον, σπεύσον και της τούτων, κακουργίας μερύσαι, λαμπρόν οικητήριον, δι᾿ αρετή ςαπαρτίσασα, Φωτοδόχε ακήρατε ·δίωξον το νέφος των παθών, και της άνω μεθέξεως αξίωσον, και φωτός ανεσπέρου πρεσβείαις σου», γ΄μεσώδιο κάθισμα, ακολουθίας του όρθρου, Μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Αντωνίου του Μεγάλου, σελ.145α΄, Μηναίον ΙΖ΄ Ιανουαρίου.

«Ολόφωτε σκηνή θεοδόμητε, λυχνία κατάχρυσε, στάμνε κιβωτέ, θεοκατοίκητε ναέ, ξενοβλάστητε ράβδε Μητράνανδρε, τους σούς ικέτας ημάς, πολυώνυμε Κόρηδιαφύλαττε». Θεοτοκίο τροπάριο, Ζ΄Ωδής, ακολουθίας του όρθρου, εορτής Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου,σ.112α΄, Μηναίον ΚΓ΄ Απριλίου.

Οι ξεχωριστές λέξεις, ως επιθετικοί προσδιορισμοί, αποτελούν μία φιλολογική ιδιαιτερότητα των υμνογράφων.Η πρωτοτυπία με περιεχόμενο θεολογικό, όσο και σύμπλεγμα δύο λέξεων σε μία, αποτελεί τον ένα τρόπο έκφρασης του συγκεκριμένου λεκτικού είδους,περισσότερο ισχύει όμως η ιδιαιτερότητα χρήσης ολοκαίνουριων λέξεων.Τα παραδείγματα μέσα από το λειτουργικό είδος του κανόνα είναι ενδεικτικά και φανερώνουν ότι ο άνθρωπος με την τέχνη, στη συγκεκριμένη περίπτωση την ελληνική γλώσσα,δεν εξυμνεί απλά το Θείο, αλλά εξαϋλώνεται,μεταμορφώνεται φανερώνει ότι έχει θεϊκό προσανατολισμό, ίδιο με αυτό που χάραξε η Παναγία κατά την πανάγια ζωή της.

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr/

Χερουβικό!

Παναγιώτης Νεοχωρίτης

Χερουβικό αργό, ήχος Α

17.03.2019

Το ελληνικό χωριό των ΗΠΑ

Η μεγαλύτερη αναλογικά ελληνική

 κοινότητα στον κόσμο σε μεταφέρει

στα... Δωδεκάνησα του Ατλαντικού.

Σταθευμένα καϊκια με ελληνικές σημαίες. Μια μεγάλη παραλιακή οδός που ονομάζεται «Δωδεκανήσου» και ένας δήμαρχος που ακούει στο όνομα Χρυσόστομος Αλαχούζος.

Attraction της πόλης τα πέντε σπογγαλιευτικά πλοιάρια – αξιοθέτατα, με ελληνικά ονόματα και ναυαρχίδα της τοπικής οικονομίας οι πάνω από 125 επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων.
Όχι, δεν αναφερόμαστε στην Κάλυμνο ή σε κάποιο άλλο νησί των Δωδεκανήσων, αλλά σε μια παραθαλάσσια πόλη της Φλόριντα των ΗΠΑ, γνωστή ως «ελληνικό χωριό».

Πρόκειται για το Τάρπον Σπρινγκς στο κόλπο του Μεξικού, που συνιστά τη μεγαλύτερη αναλογικά ελληνική κοινότητα στον κόσμο και σε αντίθεση με τις περισσότερες τέτοιες, παραμένει υπό ανάπτυξη. Αυτό το πανέμορφο παραλιακό άκρο, στο οποίο η αμερικανική σημαία κυματίζει πλάι-πλάι με την ελληνική, προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες Αμερικανούς τουρίστες και κάθε Γενάρη (στις 6 του μήνα συγκεκριμένα) αποτελεί τόπο έλξης για πλήθος Ελλήνων ομογενών.
Η ιστορία του έντονου ελληνικού στοιχείου, σε βαθμό που να θυμίζει Δωδεκάνησα, ξεκίνησε να γράφεται στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν έφτασαν στη σημερινή κωμόπολη των περίπου 25.000 κατοίκων οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες.

Η καθοριστική άφιξη για την εξέλιξη της περιοχής ήταν όμως αυτή του προερχόμενου από το Λεωνίδιο Γιάννη Κόκκορη στα 1905. Ο Κόκκορης ήταν δεινός σφουγγαράς και από τη στιγμή που παρουσίασε στους ντόπιους την τεχνική συλλογής των σπόγγων και την εκμετάλλευσή τους, οι κάτοικοι άρχισαν να ανακαλύπτουν τον υποθαλάσσιο πλούτο του Τάρπον Σπρινγκς.
Ακολούθως κάλεσε εκεί δεκάδες Έλληνες που έφτασαν από την Αίγινα και την Ύδρα, γρήγορα όμως ο αριθμός τους πολλαπλασιάστηκε, καθώς τα νέα ταξίδεψαν σε Κάλυμνο, Σύμη και Χάλκη.
Πάνω από 500 δύτες με 50 σκάφη έπιασαν αμέσως δουλειά και ο αριθμός τους αυξήθηκε ραγδαία τις επόμενες δεκαετίες.
Η αφθονία των σφουγγαριών, η μεγάλη ζήτηση στην αγορά και η ελληνική τεχνογνωσία δημιούργησαν μια ανθούσα βιομηχανία σπόγγων στην πόλη, που σταδιακά έφτασε να αποδίδει εκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Χαρακτηριστικό είναι ότι μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘50 το Τάρπον Σπρινγκς κάλυπτε σχεδόν τη μισή ζήτηση των ΗΠΑ σε σφουγγάρια και αναδείχθηκε σε παγκόσμια πρωτεύουσα της παραγωγής και εμπορίας σφουγγαριών.
Η πορεία αυτή όμως ανακόπηκε απότομα στα μέσα του αιώνα από μια μόλυνση στον κόλπο του Μεξικού, συγκεκριμένα την επιδημία της κόκκινης άλμης, που κατέστρεψε τους βιότοπους των σφουγγαριών.
Η παραγωγή μειώθηκε δραστικά το προϊόν έχασε την ποιότητα του και οι Έλληνες μετανάστες αναγκάστηκαν να αναζητήσουν διέξοδο στην αλιεία και τη ναυτιλία. Η πόλη σταδιακά μετέτρεψε τις σπογγαλιευτικές δραστηριότητες σε τουριστική attraction.
Σήμερα, η ελληνική κοινότητα εκεί είναι μια από τις πιο οργανωμένες του εξωτερικού και το 2016 εξέλεξε δήμαρχο τον Καλύμνιο Χρυσόστομο Αλαχούζο, ο οποίος μετανάστευσε με την οικογένεια του στις ΗΠΑ το 1966, όταν ήταν 13 ετών.
Ο δήμος είναι πια αδελφοποιημένος με τους αντίστοιχους της Καλύμνου, της Σύμης και της Χάλκης, ενώ ο δήμαρχος ήταν από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας ειδικών σχολείων στην πόλη που ως δεύτερη γλώσσα διδάσκουν τα ελληνικά, με δασκάλους που στέλνει εκεί η ελληνική πολιτεία.

Ο τουρισμός αποτελεί πια το βασικό μοχλό ανάπτυξης. Η αποβάθρα των σπογγαλιέων έχει τώρα κυρίως μαγαζιά αναμνηστικών, εστιατόρια και μουσεία που αναδεικνύουν το σπογγαλιευτικό παρελθόν του Τάρπον Σπρινγκς.
Οι Έλληνες έχουν φτιάξει τουριστικές επιχειρήσεις και ελκύουν τουρίστες, που σπεύδουν για να δουν από κοντά την πόλη των σφουγγαράδων και να μάθουν τον τρόπο που γινόταν η αλίευση τους.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 έγινε μια σοβαρή προσπάθεια να αναβιώσει η σπογγαλιεία στην περιοχή από τον επιχειρηματία Τζορτζ Μπιλίρη, η οποία έφερε εντυπωσιακά αποτελέσματα. Ο 90χρονος πια Μπιλίρης είναι μια εμβληματική μορφή στο Τάρπον Σπρινγκς, γνωστός στην ευρύτερη περιοχή με το προσωνύμιο «Νονός» (Godfather)!

Ο Τζορτζ Μπιλίρης
Με ευλαβική προσήλωση στις παραδόσεις και επιμονή, δημιούργησε με το καΐκι του, τον Άη Νικόλα, μια νέα γενιά σφουγγαράδων και. Το φθινόπωρο του 2007 μάλιστα σημειώθηκε νέο ρεκόρ συλλογής σπόγγων από μια βάρκα.
Όπως έχει δηλώσει σε συνέντευξη του σε μέσο της Φλόριντα ότι η ζήτηση είναι 12 φορές μεγαλύτερη από την παραγωγή, αλλά τα συνθετικά σφουγγάρια την καλύπτουν, μολονότι δεν έχουν την ποιότητα των φυσικών.
«Στην πόλη υπάρχουν περισσότερα από 100 καταστήματα εμπορίας αναμνηστικών και είδη δώρων, καθώς και περίπου 25 ελληνικά εστιατόρια», είχε δηλώσει μεταξύ άλλων, προτρέποντας τους νεότερους συμπατριώτες του να μην ξεχνούν ότι πρέπει να «χτίσουν» πάνω στην ελληνική κουλτούρα και τη βιομηχανία των σφουγγαριών.

Ο δήμαρχος Κρις Αλαχούζος
Το Τάρπον Σπρίνγκς είναι επιπλέον γνωστό για τις παραδοσιακές θρησκευτικές τελετουργίες στον εντυπωσιακό ορθόδοξο καθεδρικό ναό του Αγίου Νικολάου, με πιο διάσημη τη γιορτή των Θεοφανείων.
Ο εορτασμός προσελκύει πλήθος Ελληνοαμερικανών από όλες τις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα την ημέρα αυτή να τριπλασιάζεται ο πληθυσμός της πόλης. Συνήθως, τον αγιασμό τελεί ο μητροπολίτης της Ατλάντα ενώ ορισμένες φορές συμμετέχει ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής.
Στην πολιτεία της Φλόριντα, συνολικά, υπολογίζεται ότι ζουν σχεδόν 300.000 Έλληνες. Η παροικία διαθέτει 35 ελληνορθόδοξες εκκλησίες και 9 ελληνικά σχολεία, στα οποία φοιτούν πάνω από 3.000 μαθητές. Οι τοπικές Αρχές της επιδοτούν με 5.000 δολάρια κάθε μαθητή που η οικογένεια του αποφασίζει να τον εγγράψει σε ελληνικό σχολείο!
Η «καρδιά» αυτής της παροικίας είναι το παραθαλάσσιο «ελληνικό χωριό», που απορρόφησε σαν… σφουγγάρι την αύρα, τα ήθη, τα έθιμα και το νησιώτικο αέρα της μαμάς – πατρίδας…

ΠΗΓΗ: Parapona-Rodou

Η επιφυλλίδα

 Γιατί η επιφυλλίδα

 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

 «Επιφυλλίδα» είναι η ελληνική λέξη που εφευρέθηκε για να μεταφράσει τη γαλλική feuilleton – το «μικρό φύλλο», το φυλλαράκι, δηλαδή «ένα κείμενο που καταφέρνει να πει αλήθειες σε μισή σελίδα μόνο» (Joseph Roth, «Τα χρόνια των ξενοδοχείων», Εκδόσεις Αγρα). Ακόμα και ένας βετεράνος της επιφυλλιδογραφίας έχει ανάγκη, από καιρό σε καιρό, να ξεκαθαρίζει στη συνείδησή του και στους αναγνώστες του τον χαρακτήρα και τους στόχους αυτού του ξεχωριστού είδους δημόσιου λόγου.

Δεν είναι δημοσιογραφία, stricto sensu, η επιφυλλιδογραφία, διότι πρώτιστος στόχος της δεν είναι να γνωστοποιήσει ειδήσεις, πληροφορίες για τα επικαιρικώς συμβαίνοντα. Δεν μπορεί να ταυτιστεί με την «πολιτική αρθρογραφία», γιατί τα θέματα της επιφυλλίδας δεν αντλούνται οπωσδήποτε από το πολιτικό πεδίο του βίου. Ούτε «χρονογράφημα» είναι η επιφυλλίδα, αφού δεν φιλοδοξεί να αναπαραστήσει γεγονότα παραθέτοντας διαλόγους και περιγραφές χώρου και διάκοσμου. Επίσης, δεν στρατεύεται η επιφυλλίδα σε υπαγορευμένες θέσεις και δόγματα, δεν προπαγανδίζει, παραμένει, ό,τι κι αν διαπραγματεύεται, είδος φιλολογικό.

Η πρόκληση για την επιφυλλίδα είναι «να πει αλήθειες σε μισή σελίδα μόνο» – με πολύ περιορισμένο αριθμό λέξεων να «φωτίσει» ένα θέμα ή πρόβλημα. Οχι να το αναλύσει ή να το λύσει, απλώς να το «φωτίσει»: ο αναγνώστης, σε μισή σελίδα, να καταλάβει (γνωρίσει, συνειδητοποιήσει, οριοθετήσει) το πρόβλημα και να διαβλέψει (ή υποψιαστεί) τη λύση του.

Σήμερα, το φιλολογικό είδος της επιφυλλίδας τείνει μάλλον να εκλείψει, διότι:
– Το οποιοδήποτε πρόβλημα (κοινωνικό) δεν το θέτει η κοινή εμπειρία, το θέτουν (και απαιτούν τη διαχείρισή του) οι ιδεολογίες, δηλαδή τα κομματικά συμφέροντα.
– Ποια είναι τα κοινωνικά προβλήματα, το αποφασίζουν οι διαφημιστές που διατυπώνουν τα κομματικά προγράμματα. Αν η κομματική αντιμετώπιση ζωτικού προβλήματος δεν «χαϊδεύει τα αφτιά» των ψηφοφόρων, αποσιωπάται απλώς το πρόβλημα. Στις πρόσφατες εκλογές οι δυο βασικοί ανταγωνιστές έθαψαν ολοκληρωτικά στη σιωπή τα τεράστιου κοινωνικού ενδιαφέροντος θέματα της Συνθήκης των Πρεσπών και της εφιαλτικής διάλυσης του εκπαιδευτικού συστήματος.
– Το είδος της επιφυλλίδας προϋποθέτει πάντοτε μια, στοιχειώδη αλλά αυστηρή, λογική ανάλυση. Λογική είναι η ανάλυση η βασισμένη όχι μόνο στην ορθή αποδεικτική, αλλά και στην εύστοχη εικονοπλασία, στις ισορροπίες της συναισθηματικής φόρτισης. Η ολοκληρωτική σήμερα παν-κυριαρχία της τηλεόρασης μοιάζει να έχει εξαλείψει από την πλειονότητα του πληθυσμού τη φυσική ικανότητα γνωστικής πρόσληψης οποιασδήποτε λογικής ανάλυσης. Το ποσοστό των αναγνωστών μιας εφημερίδας που «καταλαβαίνει» μιαν επιφυλλίδα, πρέπει να είναι αριθμός μονοψήφιος. Από τα «σχόλια αναγνωστών» που συνοδεύουν την ηλεκτρονική έκδοση κάθε επιφυλλίδας, μπορεί ο κάθε νοήμων να μετρήσει τη συντριπτική αριθμητική υπεροχή όσων «άλλα διαβάζουν και άλλα καταλαβαίνουν».

Ο πειρασμός (πανάρχαιος) που προκύπτει από την τελευταία αυτή παρατήρηση, είναι να εμπιστεύεται η κοινωνία το δικαίωμα ψήφου μόνο σε όσους κατανοούν τουλάχιστον μιαν επιφυλλίδα. Ουδέν ανοητότερον. Διότι οι φυσιολογικοί άνθρωποι ψηφίζουν όχι μόνο ύστερα από λογική συγκριτική ανάλυση των δεδομένων κομματικών προτάσεων και προγραμμάτων. Ψηφίζουν και με τη διαίσθηση, την πείρα όχι τόσο την προσωπική όσο τη μεταγγιζόμενη από τις επαφές, σχέσεις, αναστροφές. Το τι κρατάμε και τι πετάμε από τη σωρεία των εμπειριών της καθημερινότητας είναι μια λειτουργία του ψυχισμού μας, σε ανεπίγνωστο συντονισμό με την όποια κριτική μας ικανότητα.

Η πιο επικίνδυνη ίσως από τις ανθρωπολογικές αλλοιώσεις που έχουν συντελεστεί στο ιστορικό μας παρόν, μοιάζει να είναι αυτή που συνοδεύει την κατακλυσμική κυριαρχία του τηλεθεάματος στη ζωή μας. Για πρώτη μάλλον φορά στην ιστορία του ανθρώπινου είδους, η είδηση, η πληροφορία, η γνωστοποίηση μεταφέρεται - μεταγγίζεται όχι ως μαρτυρία εμπειρικής μετοχής σε αμεσότητα σχέσεων, αλλά μόνο ως ατομική πρόσληψη οπτικών εντυπώσεων. Οι «εντυπώσεις» ήταν, σε ολόκληρη την ώς τώρα ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας, η πιο αβέβαιη, η πιο επισφαλής αφετηρία γνωστοποίησης – δεν μπορούσε ποτέ κανείς να εμπιστευθεί τις εντυπώσεις σαν πηγή έγκυρων πληροφοριών.

Σήμερα, σε μάλλον παγκόσμια κλίμακα, ολόκληρος ο βίος του ανθρώπου, από την αγωγή - παιδεία και «επικοινωνία» ώς τις κεντρικές λειτουργίες οργανωμένης συμβίωσης των ανθρώπων (τρόπους παραγωγής και εμπορίας αγαθών, πολιτικές πρακτικές, είδος των κοινωνικών αναστροφών, την «ψυχαγωγία», τις σπουδές, την επαγγελματική επιτυχία, ακόμα και τη θρησκευτικότητα – όλα, μα όλα) είναι χειρισμός εντυπώσεων, άσχετος με τον ρεαλισμό των σχέσεων.
Ισως, λοιπόν, σήμερα ο ρόλος του γραπτού λόγου της «επιφυλλίδας» να είναι ένας: Σε «μισή σελίδα» να λέει κάθε φορά, με διαφορετικές αφορμές, την ίδια αλήθεια: Οτι οι εντυπώσεις είναι το εργαλείο για την πιο ολοκληρωτική υποταγή των ανθρώπων στην απανθρωπία της αυθαιρεσίας. Οτι η ευτυχία, συλλογική και ατομική, είναι εφικτή, όχι όταν την πουλάνε σαν εντύπωση, αλλά όταν τη σπέρνουμε και καρτερούμε με υπομονή να καρπίσει.
Σε «μισή σελίδα» αφτιασίδωτες αλήθειες...

ΠΗΓΗ: https://www.kathimerini.gr/1038783/opinion/epikairothta/politikh/giati-h-epifyllida

Θ' Εωθινό

"Ως επεσχάτων των χρόνων..."  

Θ΄ Εωθινό Δοξαστικό. Ήχος Πλ. α΄. 

Ψάλλει ο Άρχων Πρωτοψάλτης τής Μ.τ.Χ.Ε. 

Παναγιώτης Νεοχωρίτης.

Πάνσεπτος Πατριαρχικός Ναός (21/08/16)

Χερουβικό!

Χερουβικό ήχος πρώτος (α΄)

15/8/19 - Σύνθεση: Μάκης Ναούμ

Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου (15 Α'θγούστου)

 Δοξαστικό τῶν Αἴνων, ἦχος πλ. β΄

ΠΕΤΡΟΥ 

ερμ Παν Τζανάκος

Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου (15 Αυγούστου)

 Θεαρχίω νεύματι !

Ὀκτάηχο, δίχορο, δοξαστικό τοῦ Ἑσπερινοῦ

τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου

Ψάλλει ὁ Χορός Ψαλτῶν " Ἐνδόφωνον"

 ὑπό τήν χοραρχία 

τοῦ ἀειμνήστου Ἄρχοντος Ὑμνωδοῦ 

τῆς Μ.τ.Χ.Ε. Σπυρίδωνος Ὑφαντῆ.

Ελεημοσύνη!

Ε λ ε η μ ο σ ύ ν η !

  Ελεημοσύνη δεν είναι μόνο να δίνης από το σακουλάκι σου.

        Ελεημοσύνη είναι να δέχεσαι τον άνθρωπο να καθίσει δίπλα σου, χωρίς να τον απομακρύνεις με τον λογισμό σου.

Έχεις κάποιο συνάδελφο, ο οποίος διέρχεται μια συμφορά στην ζωή του. Πρέπει να ξέρης πώς να τον παρηγόρησης, πώς να καταπραΰνεις το πρόσωπό του.

 Για τους φτωχούς μπορείς να κάνης μια σύντομη προσευχή: ''Κύριε ελέησε τον τάδε'', εάν δεν μπορείς κάτι να του δώσεις, γιατί είσαι μέσα στο λεωφορείο κι εκείνος στο πεζοδρόμιο.

Το ερώτημα είναι σε ποιά κατάσταση ευρίσκεται η καρδιά μας όσον αφορά τον πόνο, που επικρατεί γύρω μας;

Το μεγαλύτερο έργο για το οποίο θα απολογηθούμε στην Μέλλουσα Κρίση, θα είναι αυτό: ''Γιατί δεν έδωσα περισσότερη προσοχή στους συνανθρώπους μου'';

Γέροντας Αρσένιος Παπατσιοκ

Ελληνική πρωτιά

Διακρίσεις για 3 μαθητές

Ελληνική πρωτιά στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό                                της Microsoft Office στη Ν. Υόρκη Πρώτευσε η Ελλάδα στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό της Microsoft Office Specialist, που διεξήχθη πρόσφατα στη Νέα Υόρκη. Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ Ο Έλληνας μαθητής της γ' λυκείου από την Αθήνα, Κυριάκος Χατζηευθυμιάδης, αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στην κατηγορία Microsoft PowerPoint, ενώ και τα άλλα δυο μέλη της ελληνικής ομάδας που συμμετείχαν στον παγκόσμιο διαγωνισμό κατέλαβαν σημαντικές θέσεις. Συγκεκριμένα, ο 15χρονος Χρήστος Κιοφτετζής από την Καβάλα κατέλαβε την 9η θέση στην παγκόσμια κατάταξη στο Microsoft Excel και την 1η θέση στην ευρωπαϊκή κατάταξη, ενώ ο 13χρονος Νίκος Σκιαδάς από την Σπάρτη κατέλαβε την 7η θέση παγκοσμίως στην κατηγορία Microsoft Excel Word. Για τη συμμετοχή τους στον παγκόσμιο διαγωνισμό, οι μαθητές πιστοποιήθηκαν αρχικά στο Microsoft Office Specialist προκειμένου να επιδείξουν τη γνώση τους στις εφαρμογές όπου διαγωνίστηκαν. Στους περιφερειακούς διαγωνισμούς που διεξήχθησαν στις αρχές καλοκαιριού στην Ελλάδα, οι τρεις Έλληνες μαθητές κατέλαβαν όλοι την 1η θέση, ο καθένας στην κατηγορία όπου διαγωνίζονταν, εξασφαλίζοντας έτσι το "εισιτήριο" και την πρόκριση για τη Νέα Υόρκη, όπου πραγματοποιήθηκε φέτος ο τελικός γύρος του παγκόσμιου πρωταθλήματος. Στον τελικό διαγωνισμό στη Νέα Υόρκη προκρίθηκαν για να διαγωνιστούν 155 μαθητές από πενήντα διαφορετικές χώρες. Στους εθνικούς προκριματικούς γύρους συμμετείχαν συνολικά 850.000 μαθητές, ηλικίας από 13 έως 22 ετών, από 119 χώρες από όλο τον κόσμο, όπου συναγωνίστηκαν με τους συμμαθητές τους για να αποδείξουν τις ανώτερες δεξιότητές τους στις εφαρμογές Word, Excel και PowerPoint. Ο Χρήστος Κιοφτετζής από την Καβάλα, μαθητής της γ' γυμνασίου, μιλώντας στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, δεν έκρυψε τη χαρά και την ικανοποίησή του για τη μεγάλη εμπειρία που έζησε συμμετέχοντας στον παγκόσμιο διαγωνισμό της Microsoft Office Specialist. Ευχαρίστησε θερμά τον δάσκαλό του Παναγιώτη Ασλανίδη που τον συνόδευσε στο ταξίδι, τον στήριξε σε αυτή την προσπάθεια και τον καθοδήγησε σε όλα τα στάδια του διαγωνισμού, αλλά και τους γονείς του που πάντα βρίσκονταν στο πλευρό του και τον ενθάρρυναν συνεχώς. Ο νεαρός μαθητής δήλωσε πολύ περήφανος που εκπροσώπησε την Ελλάδα στον παγκόσμιο διαγωνισμό συμβάλλοντας κι ο ίδιος ώστε η πατρίδα μας να διακριθεί σε όλες τις εφαρμογές, όπου διαγωνίστηκαν τα τρία παιδιά. Ο Παναγιώτης Ασλανίδης, για δεύτερη χρονιά φέτος, συμμετείχε με την ιδιότητα του δασκάλου στον παγκόσμιο αυτό διαγωνισμό καθώς και πέρυσι η 16χρονη Έφη Ζιώτα από την Καβάλα είχε διακριθεί στους Πανελλήνιους Αγώνες της Microsoft στην εφαρμογή PowerPoint, παίρνοντας την πρόκριση στο Παγκόσμιο Διαγωνισμό που διεξήχθη στο Ορλάντο και καταλαμβάνοντας τη 10η θέση παγκοσμίως και την 3η θέση στην ευρωπαϊκή κατάταξη. Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ δήλωσε χαρούμενος και συγκινημένος για τις πολλές και σημαντικές νίκες που έλαβε στη Νέα Υόρκη η ελληνική ομάδα, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα την ανάγκη αυτές οι νίκες να αποτελέσουν το έναυσμα για ακόμα περισσότερες και μεγαλύτερες, στέλνοντας μόνο θετικά μηνύματα στους νέους ανθρώπους. Τους νικητές του διαγωνισμού ανακοίνωσε η Certiport και βάσει των όσων αναφέρονται ο παγκόσμιος πρωταθλητής Κυριάκος Χατζηευθυμιάδης, μόλις τελείωσε τη Β' Λυκείου στο Ψυχικό, προετοιμάστηκε από το εκπαιδευτικό και εξεταστικό κέντρο Techno Agia Paraskevi HelpU και συμμετείχε στο πρωτάθλημα με τη χορηγία του συνεργάτη της Certiport στην Ελλάδα ACTA - Τεχνοβλαστό του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο 13χρονος Νίκος Σκιαδάς προέρχεται από το Εκπαιδευτικό Κέντρο Σπάρτης και ο 15χρονος Χρήστος Κιοφτετζής από το ExpertIn Καβάλας. Στο 18ο έτος του, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα προσέλκυσε περισσότερους από 850.000 μαθητές από 119 χώρες. Οι μαθητές, ηλικίας 13 έως 22 ετών, συναγωνίστηκαν με τους συμμαθητές τους για να αποδείξουν τις ανώτερες δεξιότητές τους στο Microsoft Word, το Excel και το PowerPoint, με αποκορύφωνα τον πιο δημοφιλή διαγωνισμό τεχνολογικών δεξιοτήτων στο Microsoft Office -και το μοναδικό εγκεκριμένο από τη Microsoft από το 2002. Η Certiport και η Microsoft αναγνώρισαν τους κορυφαίους εκ των διαγωνιζομένων στην Τελετή Απονομής Βραβείων Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της MOS στο Marriott Marquis της Νέας Υόρκης και έδωσαν στο νικητή της πρώτης θέσης το χρηματικό έπαθλο των 7.000 δολαρίων (η β’ θέση συνοδευόταν από χρηματικό έπαθλο 3.500 δολαρίων και η τρίτη από 1.500 δολαρίων). Με 2,3 εκατομμύρια πιστοποιήσεις ετησίως, το Microsoft Office Specialist είναι το μεγαλύτερο πρόγραμμα πιστοποίησης παγκοσμίως. Το επόμενο έτος, η Certiport θα φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Specialist Microsoft Office 2020 στο Disney's Grand Californian Hotel στο Anaheim, CA, από τις 2-5 Αυγούστου του 2020. ΠΗΓΗ: Parapona-Rodou

Πάτμος, 30 Ιουλίου 2019

Πατμος!

30 Ίουλίου 2019, ὤρα 7, 15 τό πρωΐ,

 ἀπό τίς Βίγλες τῆς Χώρας 

Το "πουσι" εκανε το θαυμα του.

Το καλοκαίρι...

Οι απλές χαρές του καλοκαιριού 

(Φώτης Κόντογλου)

Βλογημένος ο άνθρωπος που μπορεί, τώρα το καλοκαίρι, να ξεμακρύνει για λίγο από την ταραχή της πολιτείας. Αν του αρέσει η θά­λασσα, ας πάει σε κανένα νησί, που δεν είναι ακόμα χαλασμένοι οι νησιώτες, ή σε κανένα ψαραδοχώρι. Να μην κουβαλήσει όμως μαζί του την πολιτεία, όπως κάνουνε πολλοί, που από τη μια θέλουνε να αφήσουνε την ταραχή πίσω τους, κι από την άλλη κουβαλάνε μαζί τους όλα τα περίπλοκα και κουραστικά καθέκαστα της πολιτείας. Πάρε μαζί σου όσο λιγώτερα πράγματα μπορείς.

Πάρος, 1971. Φωτ. Ζαχαρίας Στέλλας Φωτογραφικά Αρχεία Μουσείου Μπενάκη

Γιατί, το πιο μεγάλο κέρδος που θα ‘χεις πηγαίνοντας σ’ ένα τέτοιο μέρος, θα ‘ναι η φχαρίστηση που νιώ­θει ο άνθρωπος σαν του λείψουνε πολλά πράγματα, που τα έχει στην πολιτεία τόσο εύκο­λα, και που εκεί πέρα θα του φαίνεται σαν κά­ποια μεγάλη απόλαυση και χαρά το πιο πα­ραμικρό πράγμα. Δυστυχισμένοι οι άνθρωποι που δεν τους λείπει τίποτα, και δεν έχουνε την ελπίδα να λαχταρήσουνε κάποιο πράγμα, είτε φαγητό είναι, είτε ξεκούρασμα, είτε ομιλία, είτε ζεστασιά, είτε δροσιά. Και καλότυχοι αληθινά όσοι δεν τα έχουνε όλα εύκολα, και για τούτο γίνουνται για δαύτους ολοένα νέα και δροσερά όλα τα πράγματα.

Λοιπόν, μην πάρεις πολλά πράγματα μαζί σου, για να μην πάρεις και την ατονία και την ανοστιά, που δίνει στον άνθρωπο η εύκολη απόλαυση. Τότε θα κα­ταλάβεις πόσο πολύτιμα είναι και τα πιο τιποτένια πράγματα. Η μοναξιά θα δώσει αξία στην απλή πα­ρέα, η πείνα στο μαύρο ψωμί, η κούραση στο σκληρό στρωσίδι. Η πύρα του ήλιου κ’ η αρμύρα της θάλασσας θα ψήσει το πετσί σου, θα στύψει το κορμί σου και την πληγιασμένη ψυχή σου και θα νοιώσεις πως ζεις αληθινά, όπως ζούνε τα άλλα τα πλάσματα που απομείνανε στον φυσικό τρόπο της ζωής τους. Θα καταλά­βεις στο κορμί σου και στην ψυχή σου αληθινή υγεία, και κάποια ζωντάνια που την είχες ξεχάσει΄ κι αυτό που έλεγες υγεία στην πολιτεία, θα σου φανεί τότε σαν αρρώστεια. Θα ξεκουραστείς από την απλοποίηση της ζωής σου, αν βέβαια δεν είσαι ολότελα χαλασμένος, ώστε νά ‘χεις την ιδέα πως η ευτυχία είναι το νά ‘σαι μπερδεμένος μέσα σε χίλια δυο σκοινιά, και νά ‘χεις στο μυαλό σου άλλες τόσες έγνοιες. Σαν αρχίσεις να ξεχωρίζεις σιγά-σιγά τον εαυτό σου, που είτανε πρω­τύτερα πολύ μακρυά, σαν ίσκιος, και να κάνεις συντρο­φιά μαζί του, χωρίς να στεναχωριέσαι. Δεν θέλω να πω πως θα πιάσεις να μιλάς με τη θάλασσα, με τα δέντρα, με τα πουλιά, με τις πέτρες, και να τα λες αδέλφια σου, όπως έκανε ο άγιος Φραντζέσκος, αλλά θα σου φαίνεται πως δεν πέφτεις από την κουτή σου την αξιοπρέπεια σαν ξαπλώσεις στο χώμα και κοιτά­ζεις ώρες τα μαμούνια, είτε, σαν κάθεσαι στην θαλασσόπετρα και σεριανίζεις τα ψαράκια, τα καβούρια και τ’ άλλα τα ζωντανά τ’ αρμυρού νερού, δίχως να κου­ράζεσαι και να βαρυέσαι.

alopsis.gr

(Πηγή: “Ευλογημένο Καταφύγιο”, εκδ. «Ακρίτας»)

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ιερά Μητρόπολη Γάνου καί Χώρας

 ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΑΣ κ.κ.ΒΑΡΘΟΛΟΜΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 9 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

Αξιον εστιν πλ του β''

 Αξιον εστιν πλ του β'

Αθανασιος Βουρλης

Δύναμις α΄ήχου Ιωάννη Βουτσινά

Ο Αντώνης Πεζανάκης

ψάλλει το Δύναμις α΄ήχου Ιωάννη Βουτσινά

Χαρίλαος Ταλιαδώρος!

 Ο Χαρίλαος Ταλιαδώρο

στην εκπομπή Μουσική των Ελλήνων

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ Γ ΗΧΟΥ

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ Γ ΗΧΟΥ ΔΗΜ.ΣΟΥΡΛΑΝΤΖΗ

Ψάλλει ο αείμνηστος Αρχων Υμνωδός τ.Μ.τ.Χ.Ε

Σπυρίδων Υφαντής

Των Αγιων Πατερων!

 Δοξαστικό των Αίνων Κυριακης των Αγίων Πατερων

(Ζ Οικουμενικής Συνόδου) .

Ψάλλει ο ιεροψάλτης του Ησυχαστηρίου Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Οσίου Πορφυρίου) κ Στέφανος Συμεωνίδης. Από Ακολουθία στο Ησυχαστήριο 15-10-2017.
(Στο τέλος του Δοξαστικού έγινε διακοπή ρεύματος με αποτέλεσμα τα μικρόφωνα να κλείσουν για αυτό υπάρχει μια εναλλαγή στον ήχο)......

Ο Αγιος Παΐσιος (12 Ιουλίου)

 ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ 

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ( ET3 2011 )

"Δεύτε λαοί"!

 Ο Αντώνης Πεζανάκης ψάλλει το Δεύτε λαοί καί μνημόσυνον κτητόρων, πατέρων,...

Συνοδική Θ.Λειτουργία & Μνημόσυνον κτητόρων και διδαξάντων εν τη Ε.Σ.Κ , εις την Ι.Μ Αγίας Τριάδος 4-10-1992 για τα 100 χρόνια της Εκκλ-κής Σχολής Κρήτης ,με τον Αρχιεπέσκοπον ΚΡΗΤΗΣ κ.Τιμόθεον, Γορτύνης κ.Κύριλλον ,Χανίων κ.Ειρηναίον και Σφακίων κ. Ειρηναίον

Πατμιάς Εκκλησιαστική Σχολή

Σχολικόν ἔτος 1949-1950

       Ἀναδιφώντας σέ ἀρχειακό ὑλικό, βρέθηκα μπροστά σ᾿ αὐτή τήν ἐπιστολή τοῦ ἀείμνηστου Ἀρχιμανδρίτη Μελετίου Γαλανοπούλου, τοῦ «Ἁγίου τῆς Σχολῆς», ὅπως τόν ἀποκαλοῦσαν (μετέπειτα Μητροπολίτη Κυθήρων), μέ τήν ὁποία ἐκφράζει τίς εὐχαριστίες του πρός τούς Καθηγητές τῆς Σχολῆς, γιά τήν προσφορά τους, πρός τούς μαθητές τους,  κατά τό σχολικό ἔτος 1949-1950.

       Κείμενο πολύ ἀξιόλογο καί προφητικό θά ἔλεγα γιά τήν πρόοδο τῆς Σχολῆς μας. Κείμενο ἀπό τό ὁποῖο ἀναβλύζει ἡ ἀγάπη του, ὁ σεβασμός του, ἡ ἐκτίμησή σου, ὄχι μόνο πρός τό λειτούργημα τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ, ἀλλά καί πρός τό Ἱερό Σπήλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως, τό ὁποῖο ἀποκαλεῖ «Θεολάξευτον» καί τό χαρακτηρίζει, «ὡς ἱερά Παρακαταθήκη τοῦ οὐρανοῦ εἰς τό εὐσεβές ἡμῶν Ἔθνος».

       Ἐπειδή δέν πέρασαν πολλές ἡμέρες ἀφότου «ἔκλεισε» ἡ Πατμιάδα, γιά τίς θερινές διακοπές, θεώρησα σκόπιμο νά τό δημοσιεύσω «αὐτούσιο», μετά ἀπό ἑβδομήντα σχεδόν χρόνια, γιά νά προσεγγίσουμε, ἔστω καί ἀμυδρά, τό ἦθος καί τό ὕφος τῶν ἐκπαιδευτικῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Πιστεύω ἐπίσης, ὅτι θά συγκινηθοῦν κάποιοι μαθητές τοῦ σπουδαίου αὐτοῦ Διεθυντῆ τῆς Πατμιάδας.

«Ο ΠΑΤΜΙΟΣ»

ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

           ΠΑΤΜΙΑΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ          ΕΝ ΠΑΤΜΩ_ι ΤΗ_ι  26/6/1950

ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ.  1025       

                      Τοῖς ἀξιοτίμοις Κυρίοις Κυρίοις Καθηγηταῖς

                       τῆς Πατμιάδος Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς.

Ἐνταῦθα.

          Καίτοι ἐγνωρίζομεν, ὅτι  προσκρούομεν εἰς τήν μετριοφροσύνην  Ὑμῶν, ἐν τούτοις Ὑμῶν παρόντων ἐξεφράσαμεν δημοσίᾳ  ἐν τῇ ἑορτῇ μας ἐπί τῇ λήξει τῶν μαθημάτων τοῦ λήξαντος ἔτους 1949/1950 τήν εὐγνωμοσύνην ἡμῶν. Δέν ἐπράξαμεν ἤ ὅτι ἀπεδώκαμεν μικρόν φόρον ἀνθ᾿ ὧν εἰργάσθητε καί ἐπράξατε. Παρακαλοῦμεν Ὑμᾶς, ὅπως εὐαρεστηθῆτε νά δεχθῆτε τήν εὐαρέσκειαν τῆς Διεθύνσεως, δι᾿ ὅσας  εἰλικρινῶς  πολυτίμους ὑπηρεσίας προσεφέρετε εἰς τό βαρύ αὐτῆς ἔργον. Ἡ Σχολή εὑρίσκεται εἰς τά πρῶτα αὐτῆς βήματα, δημιουργεῖ παραδόσεις καί οἰκοδομεῖ ἦθος. Τό λαμπρόν παρελθόν, τό ἄπω καί τό πρόσφατον, ζητεῖ νά ἀνασυνδεθῇ πρός τό παρόν. Τήν ἀνασύνδεσιν αὐτήν θά προσφέρωσι τό ἦθος καί αἱ ἄξιαι πρός τό παρελθόν παραδόσεις, ὧν σήμερον Θεία Χάριτι ἐργάται καί σκαπανεῖς εἶσθε Ὑμεῖς. Προσφέρετε ὑπηρεσίαν ἐθνικήν.  Ὡς μεγάλοι  τῶν αἰώνων Μύσται μυσταγωγεῖτε μυστικήν μυσταγωγίαν.  Ἀντλεῖτε, Σᾶς παρακαλῶ, δύναμιν καί ἀντοχήν ἀπό τό ἔργον Ὑμῶν καί τήν πίστιν Ὑμῶν πρός τά μεγάλα τοῦ Ἔθνους καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ἰδεώδη!  Ὑπηρετεῖτε τό εὐσεβές καί πολυπαθές ἡμῶν Ἔθνος, τήν φίλην Πατρίδα καί τήν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν.

          Ἐν Πάτμῳ ἐστερήθητε πολλῶν πραγμάτων, ἅτινα δαψιλῶς προσφέρουσι καί ἐξασφαλίζουσιν ἄλλα κέντρα. Γνωρίζομεν τοῦτο.

          Ἐνεργεῖτε ἱεραποστολήν καί ἐθναποστολήν. Ἀν᾿ ὧν  ἄλλων ἐστερήθητε, ἐνταῦθα εἴχετε ἕν ἐθνικόν κεφάλαιον πρός καλήν διαχείρισιν, τά καλά Παιδιά τῆς Πατμιάδος, ἔχετε δέ καί μίαν θεοπαγῆ Πέτραν, ἵνα οἰκοδομήσητε τό ἐθνικόν Ὑμῶν ἔργον, τό Θεολάξευτον Σπήλαιον τῆς Ἀποκαλύψεως. Τοῦτο εἶναι παρακαταθήκη ἱερά τοῦ Οὐρανοῦ εἰς τό εὐσεβές  ἡμῶν Ἔθνος καί παρεδὀθη εἰς Ὑμᾶς τούς Διδασκάλους τῆς Πατμιάδος. Εἶσθε Διδάσκαλοι καί Μύσται. Ἐλάβετε καί ἀνεδέχθητε τήν παρακαταθήκην Αὐτήν ὡς Μύσται τοῦ μεγάλου μυστηρίου τῆς ἀναγεννήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Κλείσατε αὐτήν τήν ἁγίαν παρακαταθήκην εἰς τήν Καρδίαν Ὑμῶν. Εἶναι θεία Εὐλογία. Εὐλογία εἰς τό Ἔθνος, εὐλογία καί εἰς Ὑμᾶς. Κάμετε αὐτήν ἀγάπην καί ἀφήσατε νά πλημμυρίσῃ τήν καρδίαν Ὑμῶν, ἀγάπην πρός τόν Χριστόν καί πρός τήν Πατρίδα, φόβον πρός τόν Θεόν καί σεβασμόν πρός τά μεγάλα τοῦ Ἔθνους ἰδεώδη. Τό ἔργον Ὓμῶν ἐν τῇ Πατμιάδι εἶναι μέγα, εἶναι ἔργον Φιλικῶν Ἑταίρων. Συνεχίσατε  τό ὡραῖον Ὑμῶν ἔργον μετά τοῦ αὐτοῦ ζήλου.

Εὐχαριστοῦμεν Ὑμῖν, δι᾿ ὅσα ἐπράξατε ἐν τῇ Σχολῇ καί ἐβοηθήσατε ἡμῖν καί παρακαλοῦμεν, ὅπως δεχθῆτε τήν διαβεβαίωσιν τῆς ἀπείρου ἡμῶν εὐγνωμοσύνης μεθ᾿ ἧς διατελοῦμεν

Ὁ Διευθυντής

(Τ.Σ.Υ.) Ἀρχιμανδρίτης Μελέτιος Γαλανόπουλος

Φυσική....

Εκεί που… απέτυχε ο Νεύτωνας: Φοιτητής έλυσε πρόβλημα φυσικής δύο χιλιετιών

   Πηγή: Pixabay/Αρχείου

Οι μεγάλοι φωστήρες της παγκόσμιας επιστήμης όπως ο Νεύτωνας μπορούσαν μόνο να βρουν προσωρινές λύσεις στο αιώνιο πρόβλημα της «σφαιρικής εκτροπής». Αυτό που δεν κατάφεραν, όμως, εκείνοι, κατόρθωσε μία ωραία πρωΐα (κυριολεκτικά) ένας φοιτητής από το Μεξικό.

Όπως αναφέρει δημοσίευμα του RT, καθώς ετοίμαζε το πρωινό του, τού ήρθε επιφοίτηση: «Θυμάμαι ένα πρωί που ετοίμαζα μία φέτα ψωμί με νουτέλα και ξαφνικά φώναξα «γαμ…ο! Αυτό είναι!» διηγείται ο Ραφαέλ Γκονζάλες από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Μοντερέι στο Μεξικό και συνεχίζει: «Πήγα στο δωμάτιό μου, άρχισα να προγραμματίζω, το έλυσα κι άρχισα πηδάω από χαρά και ενθουσιασμό». 

Το οπτικό φαινόμενο του «σφάλματος σφαιρικής εκτροπής» ανακαλύφθηκε περίπου 2.000 χρόνια πριν από τον Έλληνα μαθηματικό Διοκλή. Έκτοτε, επιστήμονες όπως ο Νεύτωνας και ο Γερμανός Λάιμπνιτς προσπάθησαν αλλά απέτυχαν να λύσουν το πρόβλημα διατήρησης της ευκρίνειας μιας εικόνας όταν περνά μέσα από σφαιρικό φακό.

Ο Νεύτων κατάφερε να επιλύσει τη χρωματική εκτροπή (το πρόβλημα της εστίασης όλων των χρωμάτων από μία πηγή φωτός), αλλά όχι και τη σφαιρική εκτροπή.

Από το 1949 και μετά, ο άλυτος αυτός γρίφος είναι γνωστός στην επιστημονική κοινότητα ως «πρόβλημα Wasserman-Wolf».

Ο Γκονζάλες, φοιτητής βιομηχανικής τεχνολογίας που αυτή τη στιγμή κάνει το διδακτορικό του στη νανοτεχνολογία, συνεργάστηκε με το φίλο και συνάδελφό του Αλεχάνδρο για να λύσουν αυτό που οι ίδιοι αποκαλούσαν «μυθικό πρόβλημα».

Η εργασία τους δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Applied Optics.

Μέχρι σήμερα, μία «πρόχειρη» λύση έγκειτο στη χρήση δύο μη σφαιρικών φακών (στρογγυλεμένων μόνο από τη μία πλευρά) – ωστόσο, η προσαρμογή τέτοιων φακών εξαρτάτο από έναν μη ακριβή υπολογισμό. Τώρα, χάρη στον Γκονζάλες και τη δική του λύση, τώρα μπορεί να εξαχθεί ένα ακριβές αποτέλεσμα, ανεξαρτήτως των αλλαγών στις μεταβλητές, με ποσοστό επιτυχίας 99,99%.

Η λύση της σφαιρικής εκτροπής μπορεί να φέρει την επανάσταση στο πεδίο των οπτικών και να βελτιώσει θεαματικά την τεχνολογία που χρησιμοποιείται στα τηλεσκόπια και τις κάμερες.

ΠΗΓΗ:https://www.cnn.gr/news/kosmos/story/183349/ekei-poy-apetyxe-o-neytonas-foititis-elyse-provlima-fysikis-dyo-xilietion

Άγιος Σισώης ( 6 Ιουλίου)

Ο Αγιος

Σισώης

Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη του οσίου ασκητή Σισώη. Ο άγιος Σισώης έχει τον τίτλο του μεγάλου, όπως ο άγιος Αντώνιος, και γιατί πραγματικά υπήρξε μεγάλος ασκητής, αλλά και για να ξεχωρίζει από άλλους δυο στην ίδια εποχή, που είχαν κι εκείνοι το ίδιο όνομα. Ο άγιος Σισώης στο άνθος της ηλικίας του παράτησε τα εγκόσμια κι έφυγε στην έρημο της Αιγύπτου, εκεί που πριν λίγα χρόνια είχε ασκητέψει ο άγιος Αντώνιος. Δεν τον τράβηξε προς τα εκεί μόνο ο τόπος, αλλά και το παράδειγμα του αγίου Αντωνίου, που προσπαθούσε να τον μιμηθεί στις αρετές του.Το πρώτο που φρόντιζε ο άγιος Σισώης ήτανε να παραμένει άγνωστος, αλλά οι μαθητές του αγίου Αντωνίου, θαυμάζοντας την αγιότητά του, έτρεχαν και γίνονταν δικοί του μαθητές. Γιατί η αρετή, όσο και να θέλει να κρυφτεί, δεν κρύβεται· είναι, όπως λέγει ο Ιησούς Χριστός, «πόλις επάνω όρους κειμένη»· σαν μια πόλη, που είναι χτισμένη επάνω στο βουνό και φαίνεται από παντού. Ο άγιος Σισώης ήταν τόσο απελευθερωμένος κι ανεξάρτητος από τις υλικές ανάγκες, που πολλές φορές ξεχνούσε και να φάγει. Τότε ένας μαθητής του, που τον έλεγαν Αβραάμ, του το υπενθύμιζε και του έλεγε, σαν που οι μαθητές έλεγαν στον Ιησού Χριστό· «Ραββί, φάγε».

Ο άγιος Σισώης ήταν άνθρωπος της θερμής προσευχής. Όταν προσευχότανε, η καρδιά του ήταν, σαν και να την έκαιε φωτιά. Γι’ αυτό οι μαθητές του τον ήκουαν, που συχνά αναστέναζε βαθειά. Η αληθινή προσευχή είναι μια αιματηρή αγωνία, τέτοια σαν εκείνη του Ιησού Χριστού μετά το μυστικό δείπνο, τότε που προσευχότανε στον κήπο της Γεθσημανη· ο ευαγγελιστής Λουκάς γράφει ότι ο ιδρώτας του έσταζε σαν αίμα στη γη· «εγένετο δε ο ιδρώς αυτού ωσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες επί την γην». Ο Ιησούς Χριστός, σαν άνθρωπος, αγωνιούσε πριν από το εκούσιο πάθος του· εμείς οι άνθρωποι προσευχόμαστε κι αγωνιούμε μπροστά στο φόβο της αμαρτίας.

Ο άγιος Σισώης ήταν επίσης άνθρωπος της ταπεινοφροσύνης. Η ταπεινοφροσύνη είναι η πρώτη αρετή κάθε πιστού. Γι’ αυτό ο άγιος Σισώης πριν απ’ όλα φοβότανε να τον επαινούν. Του άρεσε να προσεύχεται με σταυρωμένα τα χέρια, κι όμως απέφευγε να τα σταυρώνει, για να μην τον βλέπουν πως προσεύχεται. Ένας μοναχός μια μέρα του είπε· «Αισθάνομαι πως πάντα είμαι κάτω από το βλέμμα του Θεού». Κι ο άγιος Σισώης του απάντησε· «Δεν φτάνει· πρέπει να αισθάνεσαι πως είσαι και παρακάτω απ’ όλους τους αδελφούς σου». Ο Ιησούς Χριστός στην «επί του όρους» ομιλία μακάρισε πρώτα τους ταπεινόφρονες· «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι,..».

Παρ’ όλη την ασκητικότητά του, ο άγιος Σισώης παραπονιότανε στον εαυτό του πως ήταν ανάξιος μοναχός και ασκητής. Κάποτε ένας συνασκητής αδελφός παραπονιότανε κι αυτός πως δεν είχε ακόμα τη θερμότητα της ψυχής του αγίου Αντωνίου. Τότε ο άγιος Σισώης του είπε· «Εγώ, αν είχα κι ένα μόνο από τα αισθήματα του αγίου Αντωνίου, θα αισθανόμουν τον εαυτό μου να καίεται από θεϊκή αγάπη». Ήθελε να πει ο άγιος και μεγάλος ασκητής ότι η αγιωσύνη δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα, αλλά δωρεά και χάρη του Θεού, ανάλογη με την προαίρεση του ανθρώπου. «Παντί τω έχοντι δοθήσεται…» λέγει στο Ευαγγέλιο ο Ιησούς Χριστός.

Ο άγιος Σισώης φοβότανε τα πολλά λόγια, γι’ αυτό απέφευγε να ομιλεί, κι όταν μιλούσε ήταν πάρα πολύ σύντομος. Τριάντα χρόνια έλεγε πάντα την προσευχή του· «Κύριε Ιησού Χριστέ, μην αφήσης να αμαρτήσω σήμερα με τη γλώσσα μου». Ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος γράφει στην επιστολή του· «Ει τις εν λόγω ου πταίει, ούτος τέλειος ανήρ». Κι ο άγιος Σισώης ήθελε πολύ να απόκτηση αυτήν την τελειότητα. Η τελευτή του βίου του αγίου Σισώη ήταν ειρηνική τελείωση ενός αγίου. Ξαπλωμένος στο ξυλοκρέββατό του, έλεγε» «Ο άγιος Αντώνιος μαζί με τους Προφήτες και τους Αγγέλους έρχονται να παραλάβουν τη ψυχή μου». Κι εκεί που έβλεπε κι έλεγε αυτά, έκλεισε τα μάτια του στο φως του αισθητού ήλιου και «μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν». Αμήν.

(+ Διονυσίου Λ. Ψαριανού, Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης, Εικόνες Έμψυχοι, Εκδ. Αποστ. Διακονίας, σ. 240-242)

ΠΗΓΗ: http://www.diakonima.gr/2019/07/06/agios-sisois-6-iouliou/ 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ "ΠΑΤΜΙΟ".: Στον "Νάρθηκα" του Μοναστηριού μας υπάρχει η κατωτέρω απεικόνιση το Αγίου Σισώη  (τοιχογραφία), αγιογραφημένη από τον Άγιο Σάββα, "τον εν Καλύμνῳ", όταν εμόναζε στο Νησί μας.