Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Το Δοξαστικό των Αίνων ..

 Το Δοξαστικό των Αίνων της Κυριακής της Σαμαρείτιδος
Θεοδώρου Ρόκα 
Θεολόγου MΑ Ερμηνευτικής Θεολογίας

Πέμπτη Κυριακή από του Πάσχα η ερχόμενη Κυριακή και το Συναξάρι της ημέρας μας πληροφορεί οτι:  ατ μρ Κυριακ πμπτ π το Πσχα, τν τς Σαμαρετιδος ορτν ορτζομεν". Εορτάζουμε δηλ. όχι τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, η οποία εορτάζεται στις 26 Φεβρουαρίου, αλλά το γεγονός ότι, ο Ιησούς Χριστός, πριν από το Πάθος του αποκάλυψε τη μεσσιανική του ιδιότητα σε μια γυναίκα και μάλιστα Σαμαρείτιδα. Σχετικές πληροφορίες για την όλη διήγηση παρέχει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο τέταρτο κεφάλαιο του ευαγγελίου του (Ιωαν. 4,5-42).

Η δε υμνολογία της ημέρα στρέφεται γύρω από δυο βασικά θέματα: α) τα μεθέορτα της Μεσοπεντηκοστής και β) την εορτή της Σαμαρείτιδος. Μεταξύ των όλων ύμνων της εορτής της Σαμαρείτιδος παραθέτουμε το δοξαστικό των Αίνων.

" πηγ τς ζωαρχας, ησος Σωτρ μν, π τν πηγν πιστς το Πατριρχου ακβ, πιεν ζτει δωρ παρ γυναικς Σαμαρετιδος. Τς δ τ κοιννητον τν ουδαων προσειποσης, σοφς δημιουργς μετοχετεει ατν, τας γλυκεαις προσρσεσι, μλλον πρς ατησιν το ϊδου δατος, κα λαβοσα, τος πσιν κρυξεν εποσα· Δετε, δετε τν κρυπτν γνστην κα Θεν, παραγενμενον σαρκ, δι τ σσαι τν νθρωπον".

Στο ανωτέρω δοξαστικό περιέχεται η φράση ς δ τ κοιννητον τν ουδαων προσειποσης, σοφς δημιουργς μετοχετεει ατν", φράση η οποία αφενός έχει ως βάση τα λεγόμενα της Σαμαρίτιδος "πς σ ουδαος ν παρ' μο πεν ατες, οσης γυναικς Σαμαρετιδος ; ο γρ συγχρνται ουδαοι Σαμαρεταις" (Ιωαν. 5,9) αφετέρου θυμίζει για ακόμα μια φορά τους λόγους του Κυρίου προς του μαθητές του ς πλιν Σαμαριτν μ εσλθητε" (Ματθ. 10,5). Ενώ αντίθετα λίγο πριν την ένδοξο Ανάληψή του παραγγέλει προς του μαθητές του: "πορευθντες μαθητεσατε πντα τ θνη" (Ματθ. 28,19).

Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως ο Κύριος Ιησούς Χριστός μέσα από αυτά τα δυο ευαγγελικά χωρία - εντολές προς τους μαθητές του παρουσιάζει αντιφάσεις, διότι τη μια παραγγέλει στους μαθητές του να μην εισέλθουν σε πόλη Σαμαρειτών ενώ από την άλλη τους προστάζει να κηρύξουν σε όλα τα έθνη, ενώ ο ίδιος είχε αποκαλύψει τη μεσσιανική του ηδύτητα σε μια μη Ιουδαία γυναίκα και μάλιστα μια Σαμαρείτισα, όπου οι Σαμαρείτες δεν διατηρούσαν καλές σχέσεις με τους Ιουδαίους (Ιωαν. 5,9).


Ποιο είναι λοιπόν αυτό το γεγονός που μεσολαβεί ώστε ο Ιησούς Χριστός να προτρέψει τους μαθητές του να κηρύξουν σε όλα τα έθνη; Μα φυσικά το γεγονός της Αναστάσεώς του. Πολλοί θεωρούν οτι η Καινή Διαθήκη περιέχει απλές αφηγηματικές ιστορίες για το επίγειο έργο του Χριστού αλλά πλανώνται. Η Καινή Διαθήκη, ως συνέχεια και ολοκλήρωση της Παλαιάς Διαθήκης, εξιστορεί το σωτηριώδες έργο του Ιησού Χριστού επί της γης, το μυστήριο της θείας οικονομίας και ενσαρκώσεως του Υιού και Λόγου του Θεού, από τη στιγμή της ασπόρου σηλλήψεως, δηλ. του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, μέχρι και την ένδοξο Ανάληψη του Σωτήρος στους ουρανούς και φυσικά το επίκεντρο του ευαγγελικού κηρύγματος δεν είναι άλλο από εκείνο της Αναστάσεως του Χριστού ( δ Χριστς οκ γγερται, κενν ρα τ κρυγμα μν, κεν δ κα πστις μν" Α' Κορ. 15,14) 
ΠΗΓΗ: Νάξιοι Μελιστές

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου