Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Ἀρχιερατικό ... Ὑπούργημα!



Περισυλλογή, όχι πανηγύρια 
Περισυλλογή, όχι πανηγύρια
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
 Οι με επίγνωση του υπουργήματος και των ευθυνών τους Αρχιερείς δεν τελούν πανηγυρικές εκδηλώσεις, με πολύ μάλιστα «θυμίαμα», για επετείους (10, 15, 20, κλ.π. χρόνια...) από της αρχιερατικής εκλογής τους. Διότι ακόμη και για τους απλούς χριστιανούς επέτειοι, που έχουν σχέση με το χρόνο, είναι ευκαιρίες περισυλλογής, μετάνοιας και επίγνωσης του πού υστέρησαν, πού έσφαλλαν και πού οφείλουν να διορθωθούν για να έχουν καλήν απολογία «επί του φοβερού βήματος».
 Συνήθως πανηγυρικές εκδηλώσεις για τους εαυτούς τους προωθούν οι παλαιοκομματικοί πολιτικοί, τύπου Μαυρογιαλούρου, που διοργανώνουν και εγκαίνια σε άδεια κτίρια. Επίσης οι κοσμικοί ηγεμόνες είναι που επιζητούν κούφιους επαίνους και αναλίσκονται σε καυχησιολογίες.
Οι με συναίσθηση των πνευματικών ευθυνών τους αρχιερείς έχουν πολλές αιτίες να μην πανηγυρίζουν που ο Θεός τους επέτρεψε να υπηρετούν για χρόνια την Εκκλησία και, πέραν της εκζητήσεως του ελέους Του, αγωνίζονται νυχθημερόν και με όλες τους τις δυνάμεις, ώστε να παραδώσουν το ποίμνιο της Μητρόπολής του σε καλύτερη πνευματικά κατάσταση από αυτήν που το βρήκαν. Οι ίδιοι αυτοελέγχονται συνεχώς και όχι μόνο με την ευκαιρία κάποιας επετείου:
Πόσα κηρύγματα έχουν κάνει; Πόσες χοροστασίες; Πόσες φορές έχουν περάσει και διδάξει στις ενορίες της Μητρόπολης τους; Πόσες οικογένειες γνωρίζουν πνευματικά και όχι κοινωνικά; Πόσο κοντά είναι στη νεολαία; Πόσα παιδιά πήγαιναν στα κατηχητικά σχολεία όταν ανέλαβαν και πόσα είναι σήμερα; Σε πόσες χειροτονίες αξίων κληρικών προέβησαν; Πόσοι είναι σήμερα οι θρησκευτικοί γάμοι και πόσοι οι πολιτικοί στη Μητρόπολή τους, σε σχέση με παλαιότερα; Υπάρχει ημέρα και ώρα της ημέρας που δεν «ευαγγελίζονται»; Τελούν οπωσδήποτε κάθε Κυριακή και σε κάθε ευκαιρία τη Θεία Λειτουργία, τις ακολουθίες και τα άλλα Μυστήρια, δίνοντας έτσι το παράδειγμα της ευσεβείας στους πιστούς; Είναι ανάργυροι; Αγωνίζονται για την Ορθοδοξία, μην υπολογίζοντας το κόστος στη ζωή τους; Μήπως δια των λόγων και των έργων τους σκανδαλίζουν και απομακρύνουν από την Εκκλησία πιστούς; Μήπως δεν ήσαν Θεόκλητοι ή Δημόκλητοι, αλλά αυτόκλητοι, χωρίς μάλιστα να αξίζουν να αναλάβουν το τόσο μεγάλο πνευματικό φορτίο;
Μήπως ξέχασαν το δύσκολο αλλά θεάρεστο υπούργημά τους και μόνιμα και αποκλειστικά απασχολούνται με τα οικονομικά, με κτίσματα, με προγράμματα, με επιδοτήσεις εκατομμυρίων από τις δημόσιες επενδύσεις, - την ώρα που ο λαός πένεται -, με δημόσιες σχέσεις και επικοινωνιακά τεχνάσματα, με κοσμικό κοινωνικό έργο δια «ξένων κολλύβων», ανταγωνιζόμενοι κοσμικές οργανώσεις; Αντιλαμβάνονται ότι οι ενασχολήσεις με κτίσματα, η έντονη οικονομική δραστηριότητα και οι στρεμματικές αποδόσεις αγροκτημάτων δεν προσμετρώνται στην πνευματική και εκκλησιαστική απόδοσή τους, ούτε θάπρεπε να είναι αιτίες κομπασμών;
Τα όσα γράφονται για τον αυτέλεγχο των αρχιερέων είναι δανεικές σκέψεις από τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη*. Εκείνος σημειώνει πως « Το πάλαι οι Αρχιερείς δεν εγίνοντο αυτόκλητοι, αλλά ή Θεόκλητοι ή Δημόκλητοι», και πως « Ο Αρχιερεύς δεν πρέπει να εκτείνει τας χείρας εις δωροληψίας, πλεονεξίας, αδικίας, αρπαγάς και χειροτονίας των αναξίων». Στη συνέχεια τονίζει: «...Τί άλλο είναι οι περίφημοι έπαινοι και τα εγκώμια, παρά τόσαι καπνώδεις θυμιάσεις, αίτινες εξέρχονται από στομάτων του δήμου, και διαλύονται ες τον αέρα;...». Και πάρα κάτω σημειώνει ότι οι αρχιερείς πρέπει να διαβάζουν τις Γραφές και τους ιερούς κανόνας και να τους διδάσκουν στο ποίμνιό τους:
« Πρέπει προσέτι, ω Αρχιερεύ, να αναγιγνώσκης τας θείας Γραφάς και τους ιερούς Πατέρας, δια την ωφέλειαν του λογικού σου ποιμνίου. Διότι καθώς ο ποιμήν βόσκει και τρέφει τα άλογα πρόβατά του εις τας χλοηφόρους πεδιάδας και τα λιβάδια, ούτω και ο αρχιερεύς και ποιμήν χρεωστεί να τρέφη τα λογικά του πρόβατα εις την βοσκήν των θείων Γραφών, διδάσκων αυτά πάντοτε δια των ιερών λογίων, ή το ελάχιστον, διδάσκων αυτά ανά πάσαν εορτήν και Κυριακήν, καθώς είνε προστεταγμένος υπό της αγίας και οικουμενικής στ΄ συνόδου, ήτις εν τω ιθ΄ κανόνι αυτής ούτω λέγει...». Και ακολουθεί ο Κανόνας, του οποίου απόσπασμα γράφεται σε μετάφραση:
« Πρέπει οι πρόεδροι των εκκλησιών κάθε μέρα και ιδιαίτερα τις Κυριακές να διδάσκουν σ΄ όλο τον κλήρο και το λαό με λόγια ευσεβείας, ανατρέχοντας στα νοήματα και στις κρίσεις της θείας Γραφής και ακολουθώντας και μη παραβαίνοντας τα δόγματα και την παράδοση των θεοφόρων Πατέρων».
Σημειώνεται ότι ο 58ος Κανόνας των Αγίων Αποστόλων επιβάλλει αφορισμό σε όποιον επίσκοπο, ή πρεσβύτερο αμελεί τον ευαγγελισμό του ποιμνίου του. «Ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος που παραμελεί τον κλήρο και το λαό και δεν τους διδάσκει την ευσέβεια, να αφορίζεται. Και αν επιμένει στην αμέλεια και στη ραθυμία του, να καθαιρείται». Φυσικά πουθενά στους Ιερούς Κανόνες και στον Άγιο Νικόδημο δεν αξιολογούνται οι επιδόσεις σε αγροτικές και οικονομικές ενασχολήσεις.
Διερωτάται κανείς αν σήμερα και ενώ η κοινωνία είναι ως μεθυσμένο κοπάδι και αναζητεί επειγόντως νάματα αιώνιας ζωής, μπορεί να υπάρχουν Αρχιερείς που δεν τελούν τη Θεία Ευχαριστία κάθε Κυριακή, δεν κηρύττουν σε κάθε ευκαιρία το Θείο Λόγο, δεν έχουν φωνή στα κοινά, δεν προασπίζουν την Ορθοδοξία, δεν ασχολούνται με τη νεολαία, και αφήνουν χωρίς πνευματική γνώση το λαό. Αν υπάρχουν και μάλιστα χωρίς αιδώ «πανηγυρίζουν» για την άκαρπη πνευματικά παραμονή τους στο θρόνο, είναι τραγικό για την Εκκλησία και βεβαίως για τους ίδιους, γιατί προφανώς δεν πιστεύουν σε τίποτε, και, επομένως, δεν συνειδητοποιούν την έναντι του Θεού τεράστια ευθύνη τους.-
*Από το «Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιον περί φυλακής των πέντε αισθήσεων της τε φαντασίας του νοός και της καρδίας...». Συντεθέν και επιδιορθωθέν παρά του αοιδίμου ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ, Αγιορείτου, εκδίδοται ήδη επεξειργασμένον το δεύτερον υπό ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, εκ Ραιδεστού Κεχαγιόγλου. Εν Αθήναις, Σπυρ. Κουσουλίνου Τυπογραφείον και Βιβλιοπωλείον, Οδός Σταδίου εν τω περιβόλω της Βουλής, 1885. Στην πρώτη σελίδα γράφεται: « Οδοί αφρόνων, ορθαί ενώπιον αυτών. Εισακούει δε συμβουλίας σοφός» (Παροιμ. 12.16).  
ΠΗΓΗ: http://www.agioritikovima.gr/

Κυριακή τοῦ Παραλύτου!



«Άνθρωπον ουκ έχω»: 
Η κραυγή αγωνίας και μοναξιάς 
του σημερινού ανθρώπου
του Ιωάννη Καραβιδόπουλου, 
Ομότ.Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.,
 για το Amen.gr

Το παράπονο του επί 38 χρόνια παραλύτου για τον οποίο κάνει λόγο η διήγηση του Ιωάν. 5, 1-15 είναι πράγματι συγκλονιστικό: «Δεν έχω άνθρωπο να με βάλει μέσα στην δεξαμενή, όταν αναταράζεται το νερό». Δεν παραπονιέται για τη μακροχρόνια ασθένειά του, αλλά γιατί είναι αβοήθητος και μόνος. Η φράση του αποτελεί κραυγή πόνου και αγωνίας για τη μοναξιά του.  Έχει διαχρονική αξία, διότι και στην εποχή μας, παρά τα πολλά μέσα επικοινωνίας και δίκτυα τηλεπικοινωνίας πολλοί άνθρωποι αισθάνονται μόνοι. Μοναξιά πολλές φορές δεν είναι η απουσία άλλων ανθρώπων αλλά και η παρουσία πολλών άλλων ανθρώπων κοντά μας που είναι όμως αδιάφοροι και επικεντρωμένοι στον εαυτό τους. Πολλοί άνθρωποι δεν βρίσκουν τον συνάνθρωπο δίπλα τους την ώρα που έχουν την ανάγκη του. Το παράπονο του παράλυτου είναι η κραυγή αγωνίας πολλών ανθρώπων της εποχής μας. Εάν η πίστη μας είναι μόνο μια κάθετη σχέση με τον Θεό και δεν έχει την οριζόντια διάσταση της συναντήσεως με τον συνάνθρωπο, όταν μάλιστα αυτός έχει την ανάγκη μας, τότε πρέπει να διερωτηθούμε σοβαρά εάν αυτή η πίστη είναι γνήσια και πραγματική.
Τη βοήθεια όμως που δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να προσφέρει στον παράλυτο της διηγήσεως έρχεται να του την δώσει με τον πιο δραστικό, οριστικό και αυθεντικό τρόπο Αυτός που έγινε άνθρωπος όχι μόνο για να μας αποκαλύψει ποιος είναι ο Θεός αλλά και ποιος είναι – ή μάλλον ποιος πρέπει να είναι - ο πραγματικός άνθρωπος. Ένας ύμνος του εσπερινού της Κυριακής του παραλύτου βάζει στο στόμα του Ιησού τα εξής λόγια: «Δια σε άνθρωπος γέγονα, δια σε σάρκα περιβέβλημαι και λέγεις άνθρωπον ουκ έχω; Άρον σου τον κράββατον και περιπάτει». Ο Χριστός με ένα αυθεντικό λόγο του δίνει την υγεία στον ασθενή. «Κύριε, - λέγει το Δοξαστικό των Αίνων της ημέρας – τον παράλυτον ουχ η κολυμβήθρα εθεράπευσεν, αλλ’ο σος λόγος ανεκαίνισεν». Όπως ο δημιουργικός λόγος του Θεού εκ του μηδενός δημιούργησε τον κόσμο (κατά την διήγηση της Γενέσεως), το ίδιο και ο δυναμικός λόγος του Υιού του Θεού αναδημιουργεί και ανακαινίζει το κατεστραμμένο από την αμαρτία και την αρρώστια πλάσμα. Επίσης και ο δυναμικός λόγος των μαθητών του Ιησού, στην αποστολική διήγηση της ημέρας (Πράξ. 9,32-42), ο λόγος του μαθητή του Πέτρου με την επίκληση του ονόματος του Ιησού Χριστού δίνει την υγεία στον παράλυτο επί οκτώ χρόνια Αινέα στη Λύδδα της Παλαιστίνης και ανασταίνει την Ταβιθά (που στα ελληνικά σημαίνει Δορκάδα) στην Ιόππη.
Ο λόγος του Χριστού δίνει ζωή, είναι ζωοδότης λόγος. Αρκεί ο άνθρωπος να δεχτεί με πίστη και εμπιστοσύνη τον αυθεντικό αυτό λόγο που διαφέρει ριζικά από τα ανθρώπινα λόγια. Γιατί δεν προσβάλλει, αλλά βοηθάει. δεν καταστρέφει, αλλά δημιουργεί• δίνει τη ζωή και την ανάσταση. «Αυτός που δέχεται τα λόγια μου, λέγει ο Ιησούς, και πιστεύει σ’ Αυτόν που με έστειλε, έχει κιόλας την αιώνια ζωή• και δεν θα αντιμετωπίσει την τελική κρίση, αλλά ήδη έχει περάσει από τον θάνατο στη ζωή» (Ιωάν. 5, 24). Ο θείος αυτός λόγος «μένει εις τον αιώνα», χωρίς να μεταβάλλεται ή να εξασθενεί με το πέρασμα του χρόνου και να χάνει την επικαιρότητά του. Γιατί η ελπίδα της ζωής και της κατανικήσεως του θανάτου παραμένει παντοτινός πόθος των ανθρώπων, μη επηρεαζόμενος από την τεχνική πρόοδο ή την πολιτιστική εξέλιξη, που κάνουν τον άνθρωπο ακόμη πιο δέσμιο των έργων του και τον αφήνουν αβοήθητο στα βαθύτερα αιτήματά τα δικά του και του διπλανού του. Μέσα στο πλήθος των ανέσεων και μηχανών που διευκολύνουν εξωτερικά τη ζωή, διαπιστώνει κανείς την απουσία του συνανθρώπου, του βοηθού, του συμπαραστάτη.
Είναι πραγματικά παράξενος ο τρόπος με τον οποίο υποδέχονται πολλές φορές οι άνθρωποι την προσφορά του λόγου του Θεού. Οι Ιουδαίοι θρησκευτικοί ηγέτες στη διήγησή μας αγανακτούν, γιατί ο Ιησούς έκανε το θαύμα την ημέρα του Σαββάτου και ζήτησε από τον ασθενή να σηκωθεί, να πάρει το κρεβάτι του και να πορευθεί θεραπευμένος στο σπίτι του μετά από 38 ετών αρρώστια! Με τη στενόκαρδη νοοτροπία τους οι εκπρόσωποι της θρησκείας έμειναν παγιδευμένοι στο γράμμα του Νόμου και δεν είδαν το Πνεύμα του Θεού που φανέρωσε στην ανθρωπότητα ο Χριστός. Νόμισαν ότι καταρρέει όλο το θρησκευτικό σύστημα των νομικών διατάξεων και απαγορεύσεων, τη στιγμή ακριβώς που ο Ιησούς πρόσφερε την αγάπη και τη ζωή σε ένα πονεμένο άνθρωπο.
Μέσα σ’ έναν κόσμο, που συνέθεταν από την μια μεριά οι παραμορφωμένοι από την αρρώστια και την αμαρτία άνθρωποι και από την άλλη οι χαρακτηριζόμενοι από στενόκαρδη τυποκρατία στη σφαίρα της θρησκευτικής ζωής και αρνούμενοι τη θεία προέλευση του Ιησού θρησκευτικοί ηγέτες της εποχής, αποκαλύπτεται ο Θεός όχι σαν τιμωρός και κριτής όλων αυτών αλλά σαν σωτήρας που λυτρώνει από την ασθένεια, ελευθερώνει από τους ξηρούς τύπους, δίνει ζωή στους ανθρώπους και θερμαίνει την ελπίδα της αναστάσεως, αφού ο ίδιος ο Υιός του Θεού δια του θανάτου του κατανικά το θάνατο και θριαμβεύει κατά των δυνάμεων της φθοράς και της καταστροφής.
Σε τρία σημεία κυρίως μπορεί κανείς να διαπιστώσει τη διόρθωση πορείας της ανθρωπότητας που επιτελεί ο Χριστός κατά τη διήγηση της σημερινής ευαγγελικής περικοπής:
1. Διορθώνει την παραμόρφωση της ανθρώπινης φύσεως που οδηγείται στον όλεθρο, την καταστροφή και τον θάνατο, επαναφέροντάς την στην πορεία της ζωής που οδηγεί στον κόσμο της αναστάσεως. 
2. Ελευθερώνει από τον συχνά απάνθρωπο τύπο του γράμματος του Νόμου, αποκαλύπτοντας την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και την εντολή της αγάπης του κάθε ανθρώπου για τον συνάνθρωπό του
 .Και 3. δίνει τον λόγο της αλήθειας που μέσα στα ψεύτικα πολλές φορές λόγια των ανθρώπων μαρτυρεί για την αυθεντία της θείας δυνάμεως. Όποιος πιστεύει σ’ αυτόν τον λόγο ξεπερνά τον θάνατο και μπαίνει ήδη από τώρα στο βασίλειο της πραγματικής ζωής, της θείας και ατέρμονης ζωής. Αυτός γίνεται ο άνθρωπος που έψαχνε ο παράλυτος. Αυτός γίνεται ο άνθρωπος για κάθε αναγκεμένο συνάνθρωπό του. 
ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/

Ὁ Τίμιος Σταυρός


 Ἡ δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
Παρακαλῶ, διαβάστε τήν παρακάτω ἰστοσελίδα.
http://www.imdleo.gr/diaf/2006/15-STAYROS_iamatikos.pdf

 "Ο Πάτμιος" εὐχαριστεῖ τόν κ. Χρ. Βουτζουλίδη γιά τήν ἀποστολή τοῦ ἀνωτέρω

"Ἡ ζωή ... ἐν τάφῳ".

Βρέθηκε ζωντανός ανθρακωρύχος που ήταν θαμμένος για 17 χρόνια!
 
minerΣτον σεισμό 7,8 ριχτερ που έγινε το το 1997 κατέρρευσε το τμήμα που βρισκόταν ο άτυχος ανθρακωρύχος !
Μαζί του θάφτηκαν και τα 78 θύματα εργάτες του ανθρακωρυχείου .!
Ο άτυχος ανθρακωρύχος κατάφερε να επιζήσει επειδή ένας αεραγωγός είχε ακόμα επαφή με την επιφάνεια .
Για τροφή χρησιμοποίησε όλο το απόθεμα ρυζιού και νερού που υπήρχε ακριβως για την περίπτωση ατυχήματος άλλα και τρώγοντας ποντίκια και βρυα τα οποια ηταν και η μόνη πηγή βιταμινών για τα 17 χρόνια εγκλωβισμού του !
Σε όλη την διάρκεια της περιπέτειας του ο Κινέζος ανθρακωρύχος παρα την σωματική του καταπόνηση άλλα και το τεράστιο ψυχολογικό στρες κατάφερε να κάνει σωστή ταφή και στα 78 νεκρα μέλη του ανθρακωρυχείου !!
Φανερά εξασθενημένος σωματικά άλλα και Ψυχικό ο Mr. Cheung μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.
Καταφέρνοντας να έχει βάλει υποψηφιότητα για ένα ρεκόρ γήινες μιας και η μεγαλύτερη περίοδος επιβίωσης κάτω από τέτοιες συνθήκες ηταν 142 μέρες από τον Άγγλο Geoff Smith ..
ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΝΕΑ
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.pentapostagma.gr/

Καταδρομείς εν δράσει!

 Αποστολή του Livemedia στο ΚΕΑΠ - Ρεντίνα
 Καταδρομείς εν δράσει κάνουν τους Έλληνες υπερήφανους!
 ΒΙΝΤΕΟ – ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ ΠΟΥ ΚΟΒΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ!
Μολις ολοκληρώθηκε η εισβολή σε κτίριο με εχθρική απειλή....
Υστερα από μία καλά σχεδιασμένη επιχείρηση με εκρηκτικά και ρίψη πυρών, οι μαχητές αντιμετώπισαν τον εχθρό και αποχωρούν με έναν αιχμάλωτο. Τα καπνογόνα δημιουργούν αντιπερισπασμό ώστε η ομάδα να διαφύγει με ασφάλεια.

Το Σχολείο Βολών Μάχης Ταχείας Αντίδρασης του Kέντρου Aνορθοδόξου Πολέμου έχει ως αποστολή να καταστήσει τον μαχητή ικανό να χειρίζεται σωστά τον οπλισμό του και να ανταποκρίνεται σε οποιαδήποτε απειλή.

Το προσωπικό που εκπαιδευει τα στελέχη είναι έμπειρο κι έχει παρακολουθήσει αντίστοιχες εκπαιδεύσεις στο εξωτερικό. Η Ειρήνη Συράκη και το Livemedia παρακολούθησαν από κοντά την εντυπωσιακή εκπαίδευση των καταδρομέων, που κάνουν τους Έλληνες υπερήφανους.

Ἐκλογή Ἀρχιερέων...


ΕΝ ΟΨΕΙ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
Μητροπολίτου Νέας Σμύρνης Σ Υ Μ Ε Ω Ν
 
πό τά πιό σημαντικά ζητήματα ν χι τό σημαντικότερο— γιά μία τοπική κκλησία, εναι νάδειξη τν νέων Μητροπολιτν, δηλαδή τν παρχιούχων πισκόπων της καί μελν τς ερς Συνόδου τς εραρχίας. Ατό σχύει καί γιά τή δική μας κκλησία, τήν κκλησία τς λλάδος, πως εναι διοικητικά συγκροτημένη πό τίς Μητροπόλεις τς Ατοκεφάλου κκλησίας τς λλάδος καί τίς Μητροπόλεις πού νήκουν πνευματικς στό Οκουμενικό Πατριαρχεο. Λόγω ατς τς διαίτερης σημασίας πού χει τό θέμα γιά τή ζωή λόκληρης τς κκλησίας μας —φυσικά, καί κάθε κενς Μητροπόλεως πού πρόκειται νά πληρωθε, νάλογη σημασία προσλαμβάνει καί τρόπος, διαδικασία κλογς τν νέων εραρχν. Τό πρώτιστο καί πλέον πεύθυνο καθκον τν πισκόπων εναι νάδειξη διά τς ψήφου τους τν νέων συνεπισκόπων τους.
 
ξ φορμς το γεγονότος τι χουμε σήμερα δύο κενές Μητροπόλεις (Φωκίδος καί ωαννίνων) καί τό σμα τς σεπτς εραρχίας θά κληθε ετε κτάκτως ετε τό ργότερο τόν κτώβριο κατά τήν τακτική σύγκληση το σώματος νά προβε στήν πλήρωση τν κενν τούτων Μητροπόλεων, ς μο πιτραπε νά διατυπώσω ρισμένες σκέψεις μου γύρω πό τό ζήτημα τς κλογς τν Μητροπολιτν
 
* * *
διαδικασία κλογς Μητροπολιτν καθορίζεται πό τόν σχύοντα Καταστατικό Χάρτη τς κκλησίας, τόν Νόμο 590/1977 στό Ζ’ κεφάλαιό του καί στά ρθρα 24-26 (νάλογες ρυθμίσεις περιεχαν καί παλαιότεροι καταστατικοί νόμοι). Ο διατάξεις ατές κολουθήθηκαν κατά τή διάρκεια τν τελευταίων 37 τν σχύος το Καταστατικο Χάρτου, μία σχετικς μακρά περίοδο, κατά τήν ποία πηρέτησαν τήν κκλησία μας τρες ρχιεπίσκοποι (ο μακαριστοί Σεραφείμ καί Χριστόδουλος καί Μακαρ. κ. ερώνυμος Β’). 
 
Καταγράφοντας συνοπτικά τίς ντυπώσεις πού φησαν καί τά σχόλια πού διατυπώθηκαν γιά τίς περισσότερες κλογές πού διενεργήθηκαν τά τελευταα σαράντα χρόνια, μπορομε νά ναφέρουμε τά ξς ρνητικά σημεα
 
1. Ο νθρωποι τς κκλησίας (κληρικοί καί λαϊκοί) λλά καί κοινή γνώμη ερύτερα μφιβάλλουν ν καί κατά πόσον ο πίσκοποι ψηφίζουμε τούς νέους συνεπισκόπους μας νεργώντας νεπηρέαστα, κατά συνείδησιν καί πό τήν πιστασία το γίου Πνεύματος. Τό φαινόμενο θά πρέπει νά μς νησυχήσει, διότι ατό πού ν τέλει διακυβεύεται εναι τό κύρος το πισκοπικο σώματος καί εραρχική δομή τς κκλησίας μας
 
2. ποφασιστικός παράγων γιά τήν προβολή νός ποψηφίου (πράγμα τό ποο προδικάζει καί τό ποτέλεσμα μις κλογς) εναι βούληση το κάστοτε ρχιεπισκόπου. Ατό σημαίνει τι γιά κάθε ρχιερατική κλογή καί πολύ-πολύ νωρίς ο νδιαφερόμενοι ο ποστηρικτές τους πιδιώκουν νά ποσπάσουν τήν γκριση το ρχιεπισκόπου. Φτάσαμε στό σημεο κόμη κι μες ο Μητροπολίτες νά μιλομε, τι τάδε «χει» «λαβε τό χρίσμα» καί λλος «δέν τό χει» «δέν τό λαβε»! νάλογα καί ξίσου λυπηρά καί τά σχόλια γιά «Βολιτες» εράρχες παλαιότερα καί γιά «Βοιωτούς» σήμερα
 
3. Στίς ρχιερατικές κλογές μας σπάνια λαμβάνεται π ψιν πό τήν εραρχία πιθυμία τν τοπικν κοινωνιν γιά τό πρόσωπο το νέου ποιμένος τους. κλέγουμε καί ποστέλλουμε συχνά εράρχες παντελς γνώστους στίς Μητροπόλεις πού θά ποιμάνουν, ταν μάλιστα στίς Μητροπόλεις ατές συμπίπτει νά διακονον λαμπροί ρχιμανδρίτες γιά τήν κλογή τν ποίων μς παρακαλον κληρικοί καί λαϊκοί τν περιοχν ατν. ς κ τούτου εναι πολύ φυσικό ο κληρικοί ατοί νά πογοητεύονται πό τή στάση μας, καί νεώτεροι κληρικοί νά μή θέλουν νά πηρετήσουν στήν παρχία. Προτιμον τό κέντρο καί τίς κεντρικές κκλησιαστικές πηρεσίες γιά νά μπορέσουν νά ναδειχθον εκολώτερα καί γρηγορώτερα
 
* * *
Τί πρέπει νά γίνει; 
 
Εναι νάγκη —ατημα το πληρώματος τς κκλησίας λλά καί κάθε καλς θελήσεως νθρώπου— νά ποκαταστήσουμε τήν ερότητα καί τό κύρος τν πισκοπικν κλογν μας. Νά ναζητήσουμε τρόπους πού νά πείθουν λους κόμη κι μς τούς διους—, τι ψηφίζοντας νεργομε πράγματι ν γί Πνεύματι. Νά περιορίσουμε ,τι εναι ( ,τι φαίνεται τι εναι) νθρώπινο καί νά φήσουμε χρο γιά νά νεργε καί τό Πνεμα τό γιο. Σεβάσμιοι καί γκρατες δελφοί εράρχες κατά καιρούς κατέθεσαν τόν προβληματισμό τους καί διετύπωσαν σχετικές προτάσεις. Ατό κανε καί νν ρχιεπίσκοπος Μακαρ. κ. ερώνυμος. ς μητροπολίτης Θηβν πέκρινε ρνητικά φαινόμενα παλαιοτέρων κλογν καί περθεμάτιζε γιά τήν νάγκη λλαγς το συστήματος. Παρλθε δη πενταετία πό τήν κλογή του ς ρχιεπισκόπου καί κόμη περιμένουμε. (ς γνωρίζει πάντως —καί τό λέμε μέ πολύ σεβασμό καί γάπη πρός τό πρόσωπό του— τι λλαγή πί τά βελτίω το τρόπου τν ρχιερατικν κλογν καί μόνο ρκε γιά νά το ξασφαλίσει θέση μεταξύ τν μεγάλων ρχιεπισκόπων). 
 
* * *
Τί μπορε νά γίνει γρήγορα καί εκολα; Μέ τροποποίηση το ρθρου 25 το Καταστατικο μας Χάρτου (πού πιστεύω τι θά τήν ψηφίσουν λες ο πτέρυγες τς Βουλς) νά προβλέπεται τι πό τούς τρες ποψηφίους πού πλειονοψήφισαν στό «τριπρόσωπο», στή συνέχεια νέος Μητροπολίτης κλέγεται διά κληρώσεως. 
 
τρόπος ατός, ποστολικός στήν προέλευση (βλ. Πράξ. 1, 21-26), συνδυάζει ριστα καί τήν νεργό καί πεύθυνη συμμετοχή μν τν πισκόπων στόν καταρτισμό διά τς ψήφου μας το «τριπροσώπου» (πράγμα πού δέν γίνεται σήμερα, φο ο πάντες γνωρίζουν πό καιρό ποιός χει δη προκριθε —εναι γνωστή κφραση «γιά παραγέμισμα» γιά τούς λλους δύο ποψηφίους το τριπροσώπου) καί φήνει χρο νά δράσει θαυμαστς καί τό γιο Πνεμα
 
τσι, περιορίζεται δυνατότητα το κάστοτε ρχιεπισκόπου νά λέγχει τό ποτέλεσμα τς κλογς (λλά καί ο φορτικές πιέσεις πού το σκονται πό διαφόρους πέρ το ποψηφίου τς προτιμήσεώς τους) καί ποχρεώνει μς τούς εράρχες στό νά καταρτίζουμε διά τς ψήφου μας τό «τριπρόσωπο» μέ ασθημα εθύνης καί ξιοκρατικά κριτήρια, φο τελικά νας πό τούς τρες πού θά συμπεριληφθον σ ατό πρόκειται νά πιλεγε μέ τήν κλήρωση νέος Μητροπολίτης τς κενς Μητροπόλεως
 
Ο καιροί ο μενετοί. Τό πλήρωμα τς κκλησίας μας περιμένει μλλον παιτε πολλά πό μς τούς πισκόπους της. ερή ποχρέωσή μας νά μήν τό πογοητεύουμε. συναίσθηση τς πισκοπικς μου εθύνης μέ θησε νά γράψω τά σα ξέθεσα παραπάνω. Μακάρι λλοι δελφοί, σοφότεροι καί κανότεροι, νά προτείνουν κόμη καλύτερες λύσεις. Ατό πάντως πού πιβάλλεται εναι νά μήν καθυστερήσουμε καί λλο στήν ντιμετώπιση το φλέγοντος ατο ζητήματος.
 
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: Σύνδεσμος Κληρικών Χίου