Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Ραδιοκυτταροπλασματική χειρουργική

 Τομές με ραδιοκύματα »

Το νέο επαναστατικό «νυστέρι» των χειρουργών είναι ακριβές, γρήγορο, αποτελεσματικό και σχεδόν αναίμακτο. Προσφέρει χειρουργική ακρίβεια, ελεγχόμενη διείσδυση και χαμηλή θερμοκρασία στους ιστούς. Υπερτερεί του λέιζερ γιατί στηρίζεται στην εξάχνωση του κυτταροπλάσματος με ελάχιστη θερμική εφαρμογή.
Η ραδιοκυτταροπλασματική χειρουργική είναι η χειρουργική του μέλλοντος και πρόκειται για μια νέα ελάχιστα επεμβατική τεχνική, που χρησιμοποιεί την ενέργεια των ραδιοκυμάτων. Η χειρουργική αυτή, ως νέα μέθοδος προηγμένης Τεχνολογίας Ραδιοκυμάτων, χρησιμοποιείται παγκοσμίως λόγω των θεαματικών αποτελεσμάτων της και του μεγάλου εύρους εφαρμογών της.
«Η θερμότητα που ασκείται στους ιστούς είναι ελάχιστη» αναφέρει ο Δρ. Αναστάσιος Ξιάρχος (www.axiarchos.gr) γενικός χειρουργός διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής Περιστερίου στον Όμιλο Ιατρικού Αθηνών.
«Μέσω ενός μικροσκοπικού ηλεκτροδίου επιτυγχάνεται με μικροτομές η διατομή των ιστών, χωρίς να επηρεάζονται οι γύρω υγιείς ιστοί, που παραμένουν ανέπαφοι και έτσι η επούλωση είναι άριστη».
Η ραδιοκυτταροπλασματική χειρουργική με χρήση ραδιοκυμάτων δεν προκαλεί έγκαυμα των ιστών όπως το λέιζερ, έχει άριστα αισθητικά αποτελέσματα και το λιγότερο δυνατό μετεγχειρητικό πόνο.
«Συμπερασματικά, καταλήγει ο κ. Ξιάρχος, η ραδιοκυτταροπλασματική χειρουργική παρέχει μια ολοκληρωμένη, αποτελεσματική, ασφαλή, εύκολη, οικονομική και με ευρεία χρησιμότητα χειρουργική τεχνική».
Ο ίδιος την χρησιμοποιεί στην Κλινική του με απόλυτη επιτυχία τα τελευταία χρόνια σε πλήθος επεμβάσεων.
Πλεονεκτήματα και οφέλη
  • Μείωση της διάρκειας της επέμβασης
  • Ελάχιστη ιστική βλάβη
  • Ελάττωση των αναγκών του ασθενούς σε αίμα λόγω μηδαμινής απώλειας
  • Μικρό χρόνο επούλωσης του τραύματος
  • Ελάχιστο μετεγχειρητικό πόνο
  • Γρηγορότερη επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες.
  • Ιδανική, καλαίσθητη τομή, βέλτιστο αισθητικό αποτέλεσμα
  • Λήψη άριστου δείγματος για βιοψία
  • Μικρότερη παραμονή στο νοσοκομείο και εξοικονόμηση πόρων.
Η ραδιοκυτταροπλασματική εφαρμόζεται σε λαπαροσκοπικές και ανοικτές επεμβάσεις γενικής χειρουργικής. Συγκεκριμένα: Σε χολοκυστεκτομή σκωληκοειδεκτομή, χειρουργική παχέος εντέρου και ήπατος, στη χειρουργική του θυρεοειδούς, στη χειρουργική των κηλών, στην αντιμετώπιση των αιμορροΐδων, των περιεδρικών συριγγίων, στην εξάχνωση των δερματικών βλαβών, αφαίρεση σπίλων χωρίς σημάδια, ράμματα και ουλές και στην αντιμετώπιση των κονδυλωμάτων.
Επίσης εφαρμόζεται:
  • Στην Ουρολογία
  • Στη Θωρακοχειρουργική
  • Στην Πλαστική
  • Στην Ορθοπεδική
  • Στην ΩΡΛ
  • Στην Νευροχειρουργική
  • Στη Γυναικολογία
  • ΠΗΓΗ:http://www.pemptousia.gr/

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

«Γιά την Ελλάδα σήμερα: κρίση η παρακμή;»

Χρήστος Γιανναράς 

«Γιά την Ελλάδα σήμερα: κρίση η παρακμή;»

Ο Χρήστος Γιανναράς συζητά με τον 

Σωτήρη Μητραλέξη 

και το κοινό τον Ιούνιο του 2013 στο Βερολίνο με θέμα:

«Γιά την Ελλάδα σήμερα: κρίση η παρακμή;» 

Ο ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ ....


Πριν από πολλά χρόνια ζούσε σε κάποιο χωριό της πατρίδος μας ένας νέος, που από μικρός είχε τον πόθο να γίνει ασκητής. Υπήρχαν όμως κάποιες δυσκολίες: Ήτο αγράμματος, βραδύγλωσσος, λίγο βραδύνους και με οικογενειακές υποχρεώσεις.
Όμως στην ηλικία των 40 περίπου ετών μπόρεσε να πραγματοποίηση την κρυφή του άγια επιθυμία. Έφυγε από το χωριό του και περιπλανώμενος από τόπου εις τόπον κατέληξε σ’ ένα ερημονήσι, όπου βρήκε ένα γέρο ασκητή που του ανέπαυσε την καρδιά και έγινε υποτακτικός του.

Με έκπληξη λοιπόν παρατηρούσε ότι: όταν προσηύχετο ο Γέροντας του έλαμπε ολόκληρος, και ιδιαιτέρως όταν παρακλητικά και μετά δακρύων έλεγε «Κύριε, ελέησόν με».

Ο Γέρο-ασκητής ήτο κι αυτός αγράμματος, αλλά οι συμβουλές του ήσαν πολύτιμες και γεμάτες σοφία και όλη του η πνευματική προσπάθεια συγκεντρώνετο στο πως να μάθει να προσεύχεται και ο υποτακτικός του με το «Κύριε, ελέησόν με».
Την τελευταία ημέρα της ζωής του ο Γέροντας ασκητής χάρισε στον υποτακτικό του το τρίχινο μισοτριμμένο ράσο του, ξάπλωσε κάτω, έκανε τον σταυρό του και λέγοντας τρείς φορές «Κύριε, ελέησόν με», «Κύριε, ελέησόν με», «Κύριε, ελέησόν με» η οσιακή του ψυχή πέταξε στον ουρανό.

Μετά την κοίμηση και ταφή του Γέροντος του ο εν λόγω υποτακτικός ζούσε πλέον ολομόναχος στο ερημονήσι ως ασκητής και ησυχαστής μέσα σε μια σπηλιά, ακολουθώντας το ίδιο τυπικό προσευχής και κανόνων που παρέλαβε από τον Γέροντά του. Έτσι πέρασαν 30 ολόκληρα χρόνια, χωρίς να δει ποτέ του άνθρωπο.

Με το πέρασμα όμως των ετών και με την βραδυγλωσσία και βραδύνοια που τον διέκρινε, μπέρδευε τα λόγια της Ευχής και προσευχόμενος έλεγε «Κύριε, μη με ελεήσης». Η καρδιά του όμως ήτο δοσμένη ολόκληρη στον Θεό, γι’ αυτό και τα δάκρυα έτρεχαν άφθονα από τα γεροντικά του μάτια, όταν μέρα-νύκτα προσηύχετο με κατάνυξη και συντριβή, επαναλαμβάνοντας χιλιάδες φορές το «Κύριε, μη με ελεήσης».

Κάποια ανοιξιάτικη ημέρα ένα καράβι άραξε κοντά στο ερημονήσι. Ένας από τους επιβάτες του ήτο ο επίσκοπος της επαρχίας εκείνης και ο καπετάνιος για να τον ξεκουράσει και να τον ευχαριστήσει τον πήρε με μια βάρκα και πήγαν στο νησί για να περπατήσουν.
Αντίκρισαν εκεί ένα μονοπάτι το οποίο ακολούθησαν και έφθασαν μπροστά σε μια σπηλιά όπου από μέσα άκουσαν την πονεμένη προσευχή του ασκητού που έλεγε συνεχώς «Κύριε, μη με ελεήσης».

Προχώρησε ο επίσκοπος και είδε ένα σκελετωμένο γέροντα ασκητή, με μάτια βαθουλωμένα μέσα στις κόγχες τους, να είναι γονατιστός και ολόλαμπρος· να προσεύχεται και να κλαίει.

Ο δεσπότης με πολλή συστολή προσπάθησε να του πει ότι αυτή η προσευχή του δεν είναι σωστή και πρέπει να λέγει «Κύριε, ελέησόν με».
Ταράχθηκε ο ασκητής πιστεύοντας, ότι 30 τόσα χρόνια έκανε κακό στην ψυχή του και ξέσπασε σε κλάματα ικετεύοντας τον επίσκοπο να τον μάθει να λέγει σωστά την προσευχή. Κι εκείνος με δέος προσπάθησε για αρκετή ώρα να του ΄΄στρώσει΄΄ την γλώσσα στο να λέγει «Κύριε, ελέησόν με».

Φεύγοντας ο επίσκοπος τον συνόδευσε ο ασκητής μέχρι την ακροθαλασσιά, επαναλαμβάνοντας μαζί του το «Κύριε, ελέησόν με», για να μην το ξεχάσει.

Το καράβι έφυγε και ο ασκητής το παρακολουθούσε με το βλέμμα του λέγοντας συνεχώς «Κύριε, ελέησόν με». Δεν πέρασαν πέντε λεπτά και ο ερημίτης ξέχασε το «Κύριε, ελέησόν με», σάστισε και ζαλίστηκε!!!

--Και τώρα τι θα γίνω; και ξέσπασε σε δάκρυα. Στην απελπισία του πετάει στην θάλασσα το κουρελιασμένο ράσο του και βαδίζει πάνω σ’ αυτό προς το καράβι

--Φάντασμα, φάντασμα...! φώναζαν τρομαγμένοι οι ναύτες.
Με τις φωνές ανέβηκε ο δεσπότης στο κατάστρωμα και είδε τον ασκητή να του φωνάζει:

--Τι να λέω; Τι να λέω δεσπότη μου; Και εκείνος με συγκίνηση του απάντησε:

--Ό,τι έλεγες να λες παιδί μου! Αυτή είναι η καλύτερη προσευχή για την ψυχή σου. Συγχώρεσέ με και κάνε και για μένα ένα σταυρό… 
ΠΗΓΗ: http://www.agioritikovima.gr/

Αρχαία Ελληνική Γραμματεία

Θεώνης Μαρίνου Μπούρα,
 θεολόγου-ἐκπαιδευτικοῦ, Master στὴν Πατερικὴ θεολογία

«Χάρη στοὺς μοναχοὺς καὶ τὸ ἀντιγραφικό τους ἔργο ὑπάρχουν οἱ φιλόλογοι. Οἱ φιλόλογοι δὲν θὰ εἶχαν ἀντικείμενο, ἐὰν οἱ μοναχοὶ μὲ τὸ ἀκούραστο ἔργο τους δὲν εἶχαν φροντίσει νὰ διασώσουν ὣς σήμερα τὰ ἔργα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων». Αὐτὰ περίπου εἶναι τὰ λόγια τοῦ καθηγητῆ μου καὶ ὁμότιμου πιὰ καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κυρίου Σπυρίδωνα Κοντογιάννη. Δὲν σᾶς κρύβω ὅτι ἀρχικὰ (ὅταν ἀγνοοῦσα τὴν ἱστορική ἀλήθεια) θεώρησα τὶς διαπιστώσεις τοῦ καθηγητῆ ὑπερβολικὲς καὶ ἕνα εἶδος «ἀλληλουίσματος» ἡμῶν τῶν θεολόγων πρὸς τὰ μοναστήρια. Ἂς  παραθέσουμε τὰ ἱστορικὰ δεδομένα ποὺ συναντήσαμε ἐρευνώντας τὸ θέμα, καὶ ἐσὺ ἀναγνώστη θὰ ἀποφανθεῖς.
20.000 χειρόγραφα φυλάσσουν οἱ βιβλιοθῆκες τῶν μοναστηριῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἡ μονὴ Μεγίστης Λαύρας διαθέτει 2.242 χειρόγραφα κατέχοντας τὴν 3η θέση σὲ χειρόγραφα παγκοσμίως, ἐνῷ ἡ 1η   θέση ἀνήκει ἐπίσης σὲ μοναστήρι, τὴ μονὴ Ἁγίας Αἰκατερίνης στὸ Σινὰ ποὺ διαθέτει 4.500 χειρόγραφα ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὸ 75% εἶναι ἑλληνόφωνα. (Τὴ δεύτερη θέση ἔχει τὸ Βατικανὸ μὲ 3.500 χειρόγραφα.
Συγκεκριμένα ἡ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἀρχαιοελληνικῶν χειρογράφων, φυλάσσει 4 χειρόγραφά του Γαληνοῦ Ω69, Ω70, Ω71, Ω72, 2 χειρόγραφα Ἱπποκράτους «Ἀφορισμοί» Ω68 καὶ Ω69, 3 σπάνια χειρόγραφα τοῦ Ἀέτιου Ἀμηδινοῦ, προσωπικοῦ γιατροῦ τοῦ Ἰουστινιανοῦ, Ω63, Ω64 καὶ Ω65, 2 χειρόγραφα τοῦ Θουκυδίδη καὶ τοὺς «Βίους Παράλληλούς» τοῦ Πλουτάρχου. Ἡ ἴδια μονὴ φυλάσσει τὴ «Βοτανική» τοῦ Διοσκουρίδη, ἔργο ποὺ ἀποτελεῖ ὄνειρο κάθε φαρμακοποιοῦ, βοτανολόγου καὶ δηλητηριογνώστη. Μάλιστα εἶναι εἰκονογραφημένο μὲ ἀνεξίτηλες μικρογραφίες. Τὸ μοναδικὸ στὸν κόσμο νομικὸ χειρόγραφο μὲ τὶς Νεαρὲς τῶν Κομνηνῶν (13ος αἰ.) βρίσκεται στὴ Λαύρα. Ὁ Ἐπίκτητος, ὁ Ἑρμογένης καὶ ὁ Εὐκλείδης φυλάσσονται στὴ μονὴ Ἐσφιγμένου. Στὴ βιβλιοθήκη τῆς μονῆς Ἰβήρων θὰ συναντήσει ὁ ἐρευνητὴς τὰ ἔργα ποὺ συνέθεσε ὁ Εὐριπίδης, ὁ Αἰσχύλος, ὁ Θεόκριτος, ὁ Σοφοκλῆς καὶ ὁ Πίνδαρος. Ἡ μονὴ Βατοπεδίου διασώζει χειρόγραφο τῶν γεωγράφων Πτολεμαίου καὶ Στράβωνα μὲ ἀρ. 655 τοῦ 13ου αἰ. Τοῦτα φυλάσσονται ὄχι τυχαῖα στὰ παραπάνω μοναστήρια, ἀλλὰ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως συνειδητὴ πράξη ἐπιλογῆς τῶν μοναχῶν νὰ ἀσχοληθοῦν ἀκούραστα, δίχως ἀμοιβὴ καὶ χωρὶς θρησκευτικοὺς λόγους μὲ τὴν ἀντιγραφὴ τῶν ἀρχαιοελληνικῶν ἔργων, ὥστε νὰ τὰ διασώσουν ἀπὸ τὴ φθορὰ τοῦ χρόνου καὶ νὰ τὰ μεταδώσουν στὶς ἑπόμενες γενιὲς ὡς ἑλληνικὴ κληρονομιὰ στὸν πνευματικὸ κόσμο παγκοσμίως καθιστώντας τον πλουσιότερο. Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος Ἀθωνίτης γιὰ παράδειγμα ἦταν ἀσκητικός, ἀγαποῦσε πολὺ τὰ βιβλία κι ἐρχόμενος ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη στὸν Ἄθω, ὅπου ἵδρυσε μοναστήρι ἔφερε τὰ προσωπικά του βιβλία. Ἵδρυσε στὴ μονὴ Μεγίστης Λαύρας ἐργαστήριο ἀντιγραφῆς χειρογράφων (Scriptorium) καὶ ὅρισε ὑπεύθυνο γιὰ τὸ ἐργαστήριο ὄχι τυχαῖο πρόσωπο ἀλλὰ τὸν πρωτοκαλλιγράφο Ἰωάννη καὶ βιβλιοφύλακα τὸν μοναχὸ Μιχαήλ. Τὸ ἔργο ἀγάπης καὶ ἀντιγραφῆς χειρογράφων συνεχίστηκε ἀμείωτο ἀπὸ τοὺς κατοπινοὺς μοναχοὺς τῆς Λαύρας γι’ αὐτὸ καὶ στὴ μονὴ αὐτὴ λειτούργησε τὸ πρῶτο τυπογραφεῖο στὴν Ἑλλάδα τὸ 1759.
Ὁ ὅσιος Θεόδωρος Στουδίτης ὀργάνωσε βιβλιοθήκη στὴ μονὴ Στουδίου στὴν Κωνσταντινούπολη συγκεντρώνοντας μεγάλο ἀριθμὸ χειρογράφων, ὄχι μόνο χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ ἐθνικῶν συγγραφέων, διευκολύνοντας ἔτσι στὴ γνώση, διάσωση καὶ διάδοσή τους.
Σπουδαῖα χειρόγραφα ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας διασώζει ἡ βιβλιοθήκη τῆς Μονῆς Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στὴν Πάτμο. Θεωρεῖται μία ἀπὸ τὶς καλύτερες τῆς  Ἀνατολῆς καὶ ἐκεῖ φυλάσσονται σπάνια χειρόγραφα μὲ τὶς τραγωδίες «Ἑκάβη», «Ὀρέστης», «Αἴας», «Ἠλέκτρα» κ.ἄ. Ἀκόμη τὸ παλαιότερο ἔντυπο βιβλίο τῆς μονῆς εἶναι ἡ «Ἀνθολογία διαφόρων ἐπιγραμμάτων ἀρχαίοις συντεθειμένοις σοφοῖς…», Φλωρεντία 1494.(1) Στὴ μονὴ Ζάβορδας βρίσκεται μεταξὺ ἄλλων κωδίκων καὶ ὁ μοναδικὸς κώδικας τοῦ λεξικοῦ τοῦ πατριάρχη Φωτίου. Σώζονται 3 ἀντίγραφα, ἕνα στὴ βιβλιοθήκη τοῦ Πανεπιστημίου Cambridge στὴν Ἀγγλία, ἕνα στὴ βιβλιοθήκη τοῦ Βερολίνου καὶ ἕνα στὴ μονὴ Ζάβορδας. Τὸ τῆς Ζάβορδας ὑπερέχει, διότι εἶναι τὸ μοναδικὸ πλῆρες, ἐνῷ τὰ ἄλλα εἶναι ἐλλιπῆ. Τὸ ἀνακάλυψε ὁ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κύριος Λίνος Πολίτης τὸ 1959. Περιλαμβάνει ἀποσπάσματα ἀρχαίων ἑλλήνων συγγραφέων ποὺ σώζονταν στὴν ἐποχὴ τοῦ Φωτίου, ὄχι ὅμως καὶ σήμερα π.χ. ἀρχαία κωμωδία τοῦ Κρατίνου, τοῦ Εὔπολη καὶ ἀποσπάσματα ἀρχαίων ἑλλήνων ποιητῶν καὶ ἱστορικῶν. Ἐπίσης χάρη στὸ Φώτιο καὶ στὴ μονὴ Ζάβορδας ἔχουμε γνώση γιὰ τὸν Κτησία, τὸν Κόνωνα, τὸ Μέμνονα καὶ τὰ χαμένα βιβλία τοῦ Διόδωρου.   
Στὴ μονὴ Παμμακαρίστου στὴν Κωνσταντινούπολη δημιουργήθηκε κέντρο μελέτης καὶ ἀντιγραφῆς χειρογράφων(2). Ἡ μονὴ Μεγάλου Μετεώρου διασώζει σὲ χειρόγραφα ἔργα τοῦ Ὁμήρου, τοῦ Ἡσιόδου, τοῦ Σοφοκλῆ, τοῦ Δημοσθένη καὶ τοῦ Ἀριστοτέλη. Ἐπίσης φυλάσσει τὰ πολύτιμα ἀρχέτυπα τῶν ἐκδόσεων Βενετίας τοῦ Ἄλδου Μανουτίου (1495) στὰ ἑξῆς ἔργα: Θεοκρίτου Εἰδύλλια, Θεόγνιδος Γνῶμαι, Ἡσιόδου Θεογονία-Ἔργα καὶ Ἡμέραι-Ἀσπὶς Ἡρακλέους κ.ἄ. 
Στὴ διάσωση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας σπουδαία εἶναι ἡ συμβολὴ τῶν ἑλληνόφωνων μοναστηριῶν στὴν Κάτω Ἰταλία. Στὴν Ἀπουλία στὸ Κοριλιάνο ὤτ΄Ὀτράντο ὑπῆρχε ἀπὸ τὸ 10ο αἰ. τὸ ὀρθόδοξο μοναστήρι τοῦ ἁγίου Νικολάου μὲ σημαντικὴ πνευματικὴ δραστηριότητα, καθὼς ἐκεῖ ὡς τὸ 15ο αἰ. διδάσκονταν ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ λατινικὰ καὶ ἀντιγράφονταν ἀρχαῖα κείμενα(3).
Ἡ ἀντιγραφὴ καὶ διάσωση τῶν ἀρχαίων ἑλλήνων συγγραφέων φαίνεται ὅτι γινόταν ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς  μὲ μεράκι καὶ ἀγάπη, ἀφοῦ δὲν ἀρκοῦνταν στὴν ἁπλῆ ἀντιγραφή, ἀλλὰ καλλιγραφοῦσαν καὶ διακοσμοῦσαν τὰ χειρόγραφα μὲ πολὺ κόπο καὶ κόστος καθὼς τόσο τὰ μελάνια καὶ τὰ χρώματα ὅσο καὶ τὰ ὑλικὰ γραφῆς (πάπυροι, περγαμηνές) ἦταν ἀκριβά. Κι ὅμως τὰ διέθεταν χάριν τῶν ἔργων τῶν ἀρχαίων. Τὰ μοναστήρια διασώζουν, διακοσμοῦν, ἀλλὰ καὶ ἐκσυγχρονίζουν -θὰ λέγαμε- τὰ ἀρχαῖα κείμενα, καθὼς τὰ μεταγράφουν ἀπὸ τὴ μεγαλογράμματη-κεφαλαιογράμματη γραφὴ στὴ μικρογράμματη τῆς  ἐποχῆς. Ἡ μικρογράμματη γραφή, ἐξέλιξη τῆς βυζαντινῆς «ἐπισεσυρμένης», ἔλαβε τὴν ὁριστική της μορφὴ στὴν κωνσταντινοπολίτικη μονὴ Στουδίου ἀπὸ τὸν μοναχὸ καὶ μετέπειτα ἡγούμενο τῆς μονῆς Νικόλαο, ὁ ὁποῖος ἔγραψε τὸ πρῶτο σωζόμενο χρονολογημένο χειρόγραφο στὴ μικρογράμματη γραφή, τὸ Εὐαγγελιστάριο Uspenskij (κώδικας Petropolitanus 219)(4).
Στὶς μοναστηριακὲς βιβλιοθῆκες (Ἅγιον Ὄρος, Ἅγια Μετέωρα, Μονὴ Δουσίκου, Πάτμος κ.ἄ.) ἔχουν διασωθεῖ καὶ φυλάσσονται μὲ ἀγάπη καὶ σεβασμὸ οἱ πρῶτες ἔντυπες, σπανιότατες καὶ πολύτιμες, ἐκδόσεις τῶν ἀρχαίων ἑλλήνων συγγραφέων, τῆς Βενετίας κυρίως, τὰ «ἀρχέτυπα» τοῦ Ἄλδου Μανούτιου (editions aldinae, incunabula), τοῦ τέλους τοῦ 15ου  αἰ. καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ 16ου  αἰ., Ἡσίοδος, Πλάτων, Θεόκριτος, τραγικοὶ ποιητές, Ἀριστοτέλης, Δημοσθένης, Ἀριστοφάνης, Λουκιανός, Στράβων  κ.ἄ. Ἐπίσης Λεξικὰ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας, Μέγα Ἐτυμολογικόν, Βενετία 1499 Βαρίνου Φαβορίνου, Ρώμη 1523, Συντακτικὸ Ἀπολλωνίου Ἀλεξανδρέως τοῦ Γραμματικοῦ, Βενετία 1495 κ.ἄ. Ἡ ἀπόκτηση τῶν ἐντύπων αὐτῶν κόστιζε πάρα πολὺ στὰ μοναστήρια, διότι τὸ ἔντυπο βιβλίο κατὰ τὴν πρώτη ἐμφάνισή του ἦταν πολὺ ἀκριβό(5).
Ἄραγε ἀπὸ ποῦ προέκυψε ἡ ἀγάπη τῶν χριστιανῶν μοναχῶν γιὰ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἔργα; Ἴσως σχετίζεται μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, θεμελιωτὴ τοῦ κοινοβιακοῦ μοναστικοῦ βίου(6), πρὸς τοὺς νέους νὰ μελετοῦν τὰ ἔργα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ὅπως τοῦ Ὁμήρου, τοῦ Πλάτωνα, τοῦ Σωκράτη(7). Ἴσως ἐπειδὴ οἱ Μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, Βασίλειος Καισαρείας, Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Μέγας Ἀθανάσιος, Γρηγόριος Θεολόγος καὶ Γρηγόριος Νύσσης ἦταν γνῶστες τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας καὶ χρησιμοποιοῦσαν ὅρους τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλοσοφίας. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνὸς συνέθεσε «Ἔπη» μὲ τὴ μορφὴ τῶν ἐπῶν τῆς ἑλληνικῆς ποίησης. Μάλιστα ὁ σπουδαῖος ἱστορικὸς Παπαρρηγόπουλος γράφει γι’ αὐτοὺς ὅτι «ὑπερέβαλλαν κατὰ τὴν εὐγλωττία καὶ τὴν ἐπιστήμη ἅπαντας τοὺς τότε ζῶντας ἐθνικοὺς σοφιστὲς καὶ αὐτοὺς τοὺς μέχρι Πλουτάρχου προκατόχους τους, ἀποτελέσαντες ἐποχὴν λόγου νέα, μεγάλη καὶ ἔνδοξο γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ὁ Βασίλειος καὶ ὁ Γρηγόριος εἶναι οἱ πρῶτοι λαμπροὶ τύποι τῆς εὐλαβοῦς καὶ πολυμαθοῦς εὐγλωττίας, ἥτις ἀφιέρωσε ἑαυτὴν εἰς τὴν τακτικὴ διδασκαλία τοῦ λαοῦ. Τὴν ἴδια ἀγάπη καὶ μέριμνα γιὰ τὰ ἀρχαῖα κείμενα διέθετε καὶ ὁ ἅγιος Ἀρέθας ἀπὸ τὴν Πάτρα (ca 850-944) διάκονος ἀρχικὰ καὶ ἀπὸ τὸ 902 μητροπολίτης  Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας. Ὑπῆρξε σοφὸς ὑπομνηματιστής, δεινὸς φιλόλογος καὶ ἀντιγραφέας χειρόγραφων κωδίκων κλασσικῶν Ἑλλήνων, ὅπως τοῦ Πλάτωνα, τοῦ Ἀριστοτέλη, τοῦ Εὐκλείδη, τοῦ Λουκιανοῦ, τοῦ Αἴλιου Ἀριστείδη καὶ κατηύθυνε τὴν ἔρευνα πρὸς τὶς πηγὲς τῆς κλασσικῆς παιδείας καὶ τῆς ἑλληνικῆς διανόησης καὶ σκέψης(8). Ἐξέδωσε τοὺς περισσότερους πλατωνικοὺς διαλόγους ἐμπλουτισμένους μὲ σχόλια καὶ εἰσαγωγὲς γιὰ τὴν πλατωνικὴ φιλοσοφία, ἐξέδωσε τὶς «Κατηγορίες» καὶ ἄλλα ἔργα τοῦ Ἀριστοτέλη, ἀντέγραψε ἔργα τοῦ Εὐκλείδη, τοῦ Λουκιανοῦ, τοῦ Δίωνος Χρυσοστόμου, τοῦ Αἰλίου Ἀριστείδη, τοῦ Παυσανία, τὸ «Λεξικό» τοῦ Πολυδεύκη καὶ τὸν «Βίον Ἀπολλωνίου» τοῦ Φιλοστράτου. Πιθανῶς συνέβαλε στὴ διαμόρφωση ἀνάλογου πνευματικοῦ κλίματος καὶ ἀπήχησής του στὰ μοναστήρια ἡ περίπτωση τοῦ ἁγίου Εὐσταθίου, ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, γνωστοῦ ὁμηριστῆ καὶ λόγιου μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος μὲ τὰ περίφημα σχόλιά του («Παρεκβολαί») στὸν Ὅμηρο, Ἰλιάδα καὶ Ὀδύσσεια, στὶς κωμωδίες τοῦ Ἀριστοφάνη, στὸν Πίνδαρο, στὸ Διονύσιο τὸν Περιηγητὴ κ.ἅ. πρωταγωνίστησε στὴν ἀναγέννηση τῶν κλασσικῶν σπουδῶν(9). Εἶναι ἐκπληκτικὸ ὅτι ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους μελετητὲς τοῦ Ὁμήρου παγκοσμίως εἶναι ἕνας χριστιανὸς ἐπίσκοπος καὶ ἅγιος, ὁ ἅγιος Εὐστάθιος.
Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες φυλάσσονται (μὲ τρεῖς κλειδαριὲς παρακαλῶ στὴ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας) ὄχι μόνο στὶς βιβλιοθῆκες τῶν μοναστηριῶν γιὰ τοὺς μελετητές-ἐρευνητές, ἀλλὰ «διαφημίζονται δωρεὰν» καὶ προβάλλονται στὸν ἁπλὸ προσκυνητὴ μέσα ἀπὸ τὴν πολύτιμη  τέχνη τῶν μοναχῶν, τὴν τοιχογραφία. Τοιχογραφίες ἀρχαίων Ἑλλήνων ποὺ κρατοῦν εἰλητάρια μὲ γραμμένο κάτι ἀπὸ τὰ κείμενά τους δεσπόζουν σὲ ἰδιαίτερα περίοπτη θέση στὴ Μονὴ Μεγάλου Μετεώρου. Εἶναι ἡ ἑλληνὶς Σιβύλλα ἡ φιλόσοφος, ὁ Ἕλλην Σόλων ὁ σοφὸς καὶ νομοθέτης, ὁ Ἕλλην Πυθαγόρας ὁ φιλόσοφος καὶ μαθηματικός, ὁ Ἕλλην Θουκυδίδης ὁ ἱστορικός, ὁ Ἕλλην Ἀριστοτέλης ὁ φιλόσοφος, ὁ Ἕλλην Πλάτων ὁ φιλόσοφος, ὁ Ἕλλην Ὅμηρος ὁ ποιητής, ὁ Ἕλλην Πλούταρχος ὁ πατέρας τῆς ἱστορίας, ὁ Ἕλλην Σωκράτης ὁ φιλόσοφος. Ἔτσι, διασώζεται καὶ μεταλαμπαδεύεται,  ἔστω κάτι λίγο, ἀπὸ τὸν κάθε καὶ τὴν κάθε σοφὸ τῆς  ἀρχαιότητας μὲ τρόπο ἁπλὸ καὶ αἰσθητικὰ ὡραῖο στὸν ἐπισκέπτη τῆς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου ἀπὸ ὅποια χώρα καὶ ἂν προέρχεται. Ὁ σοφὸς Ἀριστοτέλης δεσπόζει σὲ παλιὰ τοιχογραφία στὴ Μονὴ Φιλανθρωπινῶν στὸ Νησάκι Ἰωαννίνων. Σήμερα, τὸ ἐνδιαφέρον τῶν μοναχῶν γιὰ τὰ ἀρχαῖα κείμενα δὲν ἑστιάζεται πιὰ στὴ μεταγραφή τους ἀπὸ τὴ μεγαλογράμματη στὴ μικρογράμματη, ἀλλά, κατὰ τὶς σύγχρονες ἀνάγκες, στὴν εὔκολη προσέγγισή τους ἀπὸ τοὺς ἐρευνητὲς μέσῳ τῆς σύγχρονης τεχνολογίας. Τοῦτο συνάγεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Πατριαρχικὸ Ἵδρυμα Πατερικῶν Μελετῶν τῆς Μονῆς Βλατάδων (Θεσσαλονίκη) ἔχει ἀναλάβει τὴν κατάρτιση λεπτομεροῦς καταλόγου καὶ τὴ μικροφωτογράφιση (μικροφίλμ) ὅλων τῶν χειρογράφων.
Ὁ βιβλιοθηκάριος τῆς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας ἱερομόναχος Νικόδημος δηλώνει: «κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ μὲ σιγουριὰ ποὺ θὰ βρισκόταν σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα χωρὶς τὶς ἀρχαῖες γνώσεις ποὺ διασώθηκαν μὲ τὰ χειρόγραφα τῶν βυζαντινῶν μοναστηριῶν, καὶ ἰδιαίτερά του Ἁγίου Ὅρους. Κατὰ πᾶσα πιθανότητα ἡ ἀναγέννηση τῆς Δύσης θὰ ἀργοῦσε μερικοὺς αἰῶνες». Τὰ σχόλια εἶναι δικά σας…
Παραπομπές-Πηγὲς
Λέκκου Εὐαγγέλου Π., Τὰ ἑλληνικὰ μοναστήρια, Ἀθήνα 1995, σ. 25-26.
Περιοδικὸ Ἱστορικὰ Θέματα, ἄρθρο «Βυζάντιο καὶ Ἀφροκεντρισμός», Ἁγνὴ Βασιλικοπούλου, ἐπικ. Καθ. Βυζαντινῆς φιλολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, τεῦχος 6, σ.44.
Περιοδικὸ Ἱστορικὰ Θέματα, ἄρθρο «Οἱ ἑλληνόφωνοί της Κάτω Ἰταλίας, ἡ κιβωτὸς τῆς Μεγάλης Ἑλλάδας», Θεμιστοκλῆς Φ. Περτέσης, φιλολ.-ἱστορικός, τεῦχος 20, σ. 20.
Σοφιανοὺ Δημητρίου Ζ., «Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμός», Ἅγια Μετέωρα 2007, σ. 17-19.
Ἒνθ’ ἀνωτ. σ. 21.
Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ Γ., Πατρολογία Β΄, Ἀθήνα 1990, σ. 361.
Βασιλείου Καισαρείας τοῦ Μεγάλου ἅπαντα τὰ ἔργα, ΕΠΕ τ. 7 , σ. 320.
Σοφιανοὺ Δημητρίου Ζ., «Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμός», Ἅγια Μετέωρα 2007, σ.19.
Ἒνθ’. ἀνωτ.
_  Περιοδικὸ Ἰχώρ, τ. 44, ἄρθρο «Τὰ κρυμμένα ἀρχαῖα ἑλληνικὰ χειρόγραφά του Ἁγίου Ὅρους, ἕνας ἀρχαιοελληνικὸς θησαυρὸς κρυμμένος στὶς μοναστηριακὲς βιβλιοθῆκες τοῦ Ἄθω», Γιῶργος Στάμκος, σ. 50-64.
_Στάμκου Γ., «Μυστικὴ Ἑλλάδα», Ἀρχέτυπο 1999.
_Ἰδίου, «Ἀνοίγοντας μία κιβωτὸ γνώσεων», Τρίτο Μάτι, τεῦχος 39, Σεπτ. 1994.
_ Ἱερομ. Νικολάου Λαυριώτη, «Τὰ χειρόγραφά του Ἁγίου Ὅρους», περιοδ. ΑΝΤ1, 1991.
_http://www.katakali.net
_http://www.apologitis.com
Θεώνη Μαρίνου Μπούρα, θεολόγος-ἐκπαιδευτικός, Master στὴν Πατερικὴ Θεολογία
Σχετικὸ φωτογραφικὸ ὑλικὸ θὰ βρεῖτε στὶς ἰστοσελ. ποῦ ἀναφέρω, Katakali καὶ apologitis

*ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Η΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2011
ΠΗΓΗ:http://www.enromiosini.gr

ΑΓΝΩΣΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΛΗ



.Αν γνωρίζαμε τον Ελληνισμό σε όλο του το εύρος, αυτό που ξεπερνά και διαπερνά τα συμβατικά σύνορα, θα αντιλαμβανόμασταν την δύναμη και τις δυνατότητες του.

Μπορεί να είναι διασκορπισμένος σε όλα τα σημεία του πλανήτη, μπορεί να μην γνωρίζουμε καν την ύπαρξη ορισμένων τμημάτων του… Υπάρχει όμως κάτι που τον κρατά αδιάσπαστη ενότητα και αυτό είναι η ιστορία του και ό,τι αυτή περιλαμβάνει…


Απόδειξη αποτελεί μία φυλή με την επωνυμία Παστούν, που κατοικεί στα σύνορα μεταξύ Αφγανιστάν και Πακιστάν, και υπολογίζεται στους 42.000.000 κατοίκους!

Ζουν διασκορπισμένοι σε φυλές (Πατάν του Σουάν, Κοχιστάνοι, Κουντζάροι, Αφρίντι, κλπ) και διατρανώνουν την Ελληνική καταγωγή τους, όπως φαίνεται και στο ντοκιμαντέρ «Ταξίδι μέσα στην αρχαία Ελλάδα της Ασίας», το οποίο αφορά την επιρροή της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και έχει γυριστεί στις δυτικές και βορειοδυτικές επαρχίες του Πακιστάν, που συνορεύουν με το Αφγανιστάν.

Η καταγωγή τους «ήρθε στο προσκήνιο» όταν κατά την διάρκεια του πολέμου που διεξήγαγε το ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, οι Παστούν δήλωναν κατ’ εξακολούθηση σε όλους ότι τα χωριά τους είναι ελληνικά.! Και κάποιοι εκ των ταλιμπάν ανήκουν στους Παστούν.

Όλα όμως ξεκινούν από την αρχαία πόλη του Αφγανιστάν, την Βακτριανή, που επί πολλούς αιώνες διοικούνταν από Έλληνες μετά την κατάκτησή της από τον Μέγα Αλέξανδρο και αποτελούσε αποικία του μακεδονικού βασιλείου (σημειώθηκαν μάλιστα και πολλές επιμειξίες Ελλήνων- Βακτριανών, όπως του Μ. Αλεξάνδρου με την Ρωξάνη), γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα την αποβολή της ιρανικής τους ταυτότητας και την συνακόλουθη αφομοίωση με το ελληνικό στοιχείο.

Αρχικά οι μελετητές που ασχολήθηκαν με το εν λόγω ζήτημα δεν ήταν σίγουροι εάν οι Παστούν είναι η φυλή που αποτελεί συνέχεια των Βακτριανών. Έπειτα όμως από έρευνες που διεξήγαγαν στην γλώσσα, την θρησκεία, την παράδοση κ.α. διαπίστωσαν πως είναι η μοναδική φυλή της περιοχής που παρουσιάζει τόσα κοινά με τους αρχαίους Έλληνες, άρα δεν θα μπορούσε παρά να κατάγεται από τους Βακτριανούς, απογόνους των Ελλήνων.

Άλλωστε οι Παστούν θεωρούν τους Έλληνες, τους Γιουνάν, όπως τους αποκαλούν, ιερά πρόσωπα και καμαρώνουν την θεϊκή νομισματους προέλευση!

Αλλά πριν εξετάσουμε κάποια από τα γνωρίσματα που κληρονόμησαν οι Παστούν από τους Έλληνες να σημειωθεί πως, αν και απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου και των στρατιωτών του, δεν επηρεάστηκαν μόνο από αυτούς αλλά από όλους τους Έλληνες! (Σπάρτη, Αθήνα, Μακεδονία, κλπ).

Ορισμένα στοιχεία, τα οποία οι Παστούν έχουν διατηρήσει αναλλοίωτα ως σήμερα είναι η ανδρεία, η φιλοξενία, η τιμή και η υπερηφάνεια, χαρακτηριστικά κατ’ εξοχήν των αρχαίων Ελλήνων.

Αλλά ας τα δούμε πιο αναλυτικά:

Πολιτική οργάνωση:

Διαθέτουν πολιτική οργάνωση και όποιος δεν ασχολείται με τα κοινά καλείται ιδιώτης, όπως ακριβώς και στους αρχαίους ελληνικούς θεσμούς. Η διακυβέρνηση κάθε φυλής επιτυγχάνεται μέσω της γερουσίας (χαρκά - αρχή σε δωρική διάλεκτο, κατά την οποία το -η- τρέπεται σε -α- και το -χ- στο έτερο ουρανικό σύμφωνο -κ-), βασικό πολιτικό όργανο και στην αρχαία Σπάρτη, που παραπέμπει όμως και στην Μακεδονία, όπου παίρνονταν αποφάσεις από τους βασιλείς με την βοήθεια ενός συμβουλίου γερόντων και στρατηγών.

Στους Παστούν υφίσταται ακόμη ο θεσμός των ενόρκων πιστός στο μοντέλο της αρχαίας Αθήνας πριν 2.500 χρόνια!

Ιατρική:

Οι Παστούν την ονομάζουν Γιουνάνι Τίμπ (=ελληνική ιατρική) και περιλαμβάνει θεραπευτικές μεθόδους, ανάλογες με αυτές του Ιπποκράτη, όπως βοτανολογικοί συνδυασμοί, λουτροθεραπείες, κ.α.

Γλώσσα:

Η διάλεκτος των Παστούν διαφέρει από τις υπόλοιπες ιρανικές και παρουσιάζει πολλά κοινά σε επίπεδο ήχου, δομής και λεξιλογίου με την αρχαία ελληνική.

Έχουν υιοθετήσει, για παράδειγμα, τους φθόγγους «χι, τζι, στ», που δεν απαντούν στις γειτονικές τους περιοχές. Ο ερευνητής Αμανουλάχ Γιλζάϊ εντοπίζει κάποιες λέξεις, που έχουν τις ρίζες τους στην Ελληνική:

λέγκα - Λίγο
γενεκάι - Γυναίκα
θρο - Θείος
ανγιά - Γιαγιά
αγκάι - Αυγό
κακκαρα - κάρα (=κεφάλι)
στα κάντι - τι κάνεις
ντρόμο - δρόμος
σόκα - σιγά
ιμ ντάκσι - είμαι εν τάξει

Έθιμα:

Οι Παστούν αναβιώνουν μέχρι σήμερα τα στρατιωτικά καταλύματα (Hojrah), στα οποία εκπαιδεύονταν πριν πολλά χρόνια οι Σπαρτιάτες έφηβοι. Έτσι και οι Παστούν μόλις γίνουν έφηβοι συγκεντρώνονται εκεί και εκπαιδεύονται στην χρήση όπλων, στην μάχη, στην πειθαρχία και στην τήρηση της παράδοσης της φυλής τους.

«Κρατούν ζωντανό», επίσης, με κάθε ακρίβεια, τον πυρρίχιο, αρχαίο ελληνικό χορό αφιερωμένο στην θεά Αθηνά (Άθεν, όπως την αποκαλούν), ο οποίος αποτελεί και τον εθνικό χορό τους. Ο εν λόγω χορός είναι κάτι σαν μίμηση μάχης, γι αυτό και απαρτίζεται από δύο ομάδες, τους επιτιθέμενους και τους αμυνόμενους. Παραπλήσιο είδος χορού έχει διασωθεί στον Ποντιακό Ελληνισμό.

Παίζουν, τέλος, το σιτάρ (κιθάρα), για το οποίο ισχυρίζονται πως είναι αρχαίο ελληνικό και είναι διαδεδομένο σε ολόκληρη την κεντρική Ασία.

Άξιος αναφοράς είναι και ο κώδικας τιμής (Pakhunwali ή Pashtunwali), του οποίου οι απαρχές χρονολογούνται την ελληνιστική περίοδο, την περίοδο δηλαδή που έδρασε ο Μέγας Αλέξανδρος. Οι Παστούν όφειλαν να τηρούν όσα προβλέπονταν στον συγκεκριμένο κώδικα, βασικότερες θεματικές του οποίου ήταν η τιμή, η φιλοξενία, η εκδίκηση και η παράδοση.

Οι περισσότερες των «διατάξεων» που εμπεριείχε είναι σχεδόν ταυτόσημες με αντίστοιχες των Ελλήνων και κυρίως των Σπαρτιατών. Λόγου χάριν θεωρούνταν άκρως σημαντική η διατήρηση της τιμής και η απώλειά της επέσυρε σκληρές ποινές. Ατιμωτική πράξη θεωρούνταν η υποχώρηση κατά την διάρκεια της μάχης, αντί του αγώνα μέχρις εσχάτων, γεγονός που παραπέμπει στο περίφημο «
τν πί τς» των Σπαρτιατισσών γυναικών. Συχνά μάλιστα έδειχναν τα τραύματα στο στήθος τους για να αποδείξουν ότι δεν τους χτύπησε ο εχθρός πισώπλατα αλλά την ώρα που μάχονταν.

Αξιόμεμπτη ήταν και η ασέβεια προς τον ικέτη (θεσμός ιερός στην αρχαία Ελλάδα) και η ποινή γι αυτό ήταν η απώλεια του προσώπου.

Απόδοση τιμών:

Τιμούν τον Zeustan ως πατέρα των θεών τους (Ζευς= Δίας), την Hora (Ήρα) ως θεά του γάμου και της θυσίας, γι αυτό κάθε γάμος ολοκληρώνεται με την θυσία ενός ερίφιου στο κατώφλι των νεονύμφων, τον Shpane (Πάνας) ως προστάτη των βοσκών και των ποιμνίων, την Oris (Ίρις) ως θεά των νεφών και του ουρανίου τόξου, την Demeter (Δήμητρα), από την οποία ονομάζουν “dermend” τον χωρισμό του σιταριού απ’ το στέλεχος του, την Peserley (Περσεφόνη) ως θεά της άνοιξης, την Άθεν (Αθηνά) ως προστάτιδα της φυλής τους αλλά και ως θεά του νερού και του πολέμου (η Αθηνά απεικονίζεται και σε πολλά νομίσματα των Παστούν) και τον Hadirah (Άδης) ως θεό του Κάτω κόσμου, ονομασία που αποδίδουν οι Παστούν και στα κοιμητήριά τους.

Κάθε φορά μάλιστα που θέλουν να βρίσουν, να καταραστούν κάποιον χρησιμοποιούν την λέξη TartarinTartaros - Τάρταρα, τα οποία περιγράφει ο Πλάτων.


Τα ... αποσμητικά

 
ΑΠΟΣΜΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ... ΔΗΛΗΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ!

Το φασκόμηλο (ή αλλιώς σπατζιά) είναι ευστόμαχο και αντιπυρετικό, με αντιιδρωτικές ιδιότητες για την υπερίδρωση των χεριών, του σώματος και της νυχτερινής εφίδρωσης
.Πίνοντας 2 ποτήρια την ημέρα, κρατάνε οι αντιιδρωτικές του ιδιότητες για 3 ημέρες.
Ενας εύκολος τρόπος για....
να φτιάξουμε αποσμητικό μασχάλης, είναι να αναμείξουμε σε 100 ml ροδόνερου, ένα κοφτό κουταλάκι μαγειρική σόδα, ένα κουταλάκι αλόη βέρα, ένα κουταλάκι βότκα και από 10 σταγόνες αιθέρια έλαια λεβάντας, τσαγιόδενδρου (μυρίζει έντονα) φασκόμηλου και περγαμόντου ή κίτρου..

Γιατί θυμήθηκα τώρα το φασκόμηλο και τις αντιιδρωτικές του ιδιότητες?

Με αφορμή το παρακάτω, ένα πολύ καλό άρθρο σε ένα αξιόλογο μπλόγκ που διάβασα, για τα αποσμητικά.
Οι περισσότεροι υποψιασμένοι καταναλωτές, αποφεύγουν το 95% των αποσμητικών που κυκλοφορούν, διότι περιέχουν άλατα του αλουμινίου, αλλά λίγοι γνωρίζουν όλη την ιστορία, είτε ως προς το γιατί πρέπει να αποφεύγεται το αλουμίνιο, είτε ως προς το εάν πραγματικά το αποφεύγουν, είτε ως προς τις άλλες παραμέτρους που οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη ή τις επιλογές που έχουν. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.
Ο ιδρώτας (δεν) μυρίζει!
Η μεγάλη σύγχυση ξεκινάει αρχικά από την αιτία της κακοσμίας του ιδρώτα. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι ο ιδρώτας μυρίζει από φυσικού του. Λάθος! Ο ιδρώτας είναι άοσμος!
Η όποια οσμή, προέρχεται από βακτήρια που υπάρχουν σε διάφορες περιοχές του σώματος, στους ιδρωτοποιούς αδένες (πχ στις ευαίσθητες περιοχές, στις μασχάλες, στους θύλακες των τριχών). Όταν τα βακτήρια αυτά έρχονται σε επαφή με τον ιδρώτα, τότε απελευθερώνονται χημικές ουσίες, οι οποίες δίνουν την αντίστοιχη κάθε φορά οσμή. Αντίστοιχη με τι όμως; Φυσικά, αντίστοιχη με την τροφή που έχουμε καταναλώσει, καθώς και με την κατάσταση της υγείας μας! Μπορεί να σας ξαφνιάζει η ιδέα, είμαι όμως σίγουρος ότι μπορείτε να θυμηθείτε πώς μυρίζει κάποιος (για αρκετές μέρες) αφού έχει φάει παστουρμά!!
Ο ιδρώτας μας δεν θα μύριζε καθόλου, εάν περιείχε μόνο περισσευούμενα μεταλλικά στοιχεία και άλλα φυσιολογικά «απόβλητα» του μεταβολισμού. Αντιθέτως, θα έχει συνήθως δυσάρεστη μυρωδιά, μετά από κατανάλωση κόκκινου κρέατος ή επεξεργασμένων τροφίμων που περιέχουν διάφορα χημικά πρόσθετα, καθώς τα υποπροϊόντα του μεταβολισμού αυτών των στοιχείων (βλ.λ. «τοξίνες»), αποβάλλονται (και) μέσω του ιδρώτα.
Επιπλέον, πέρα από το ότι η μυρωδιά του κάθε σώματος διαφέρει, υπάρχουν και ορισμένες μυρωδιές που είναι χαρακτηριστικές κάποιων νοσημάτων. Για παράδειγμα, εάν ο ιδρώτας μυρίζει σαν χλωρίνη, το άτομο αυτό μπορεί να πάσχει από νεφρική ή ηπατική νόσο. Οι διαβητικοί έχουν συχνά μια φρουτώδη οσμή σώματος. Υπάρχει μια σπάνια γενετική πάθηση (trimethylaminuria), που δίνει μια μυρωδιά… ψαριού (!), κτλ.
Επίσης, το φύλο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της μυρωδιά του σώματος. Μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη της Ελβετίας διαπίστωσε ότι η μυρωδιά του σώματος των γυναικών κάποιες φορές μοιάζει με τη μυρωδιά των κρεμμυδιών, διότι περιέχει υψηλά επίπεδα του θείου, τα οποία αντιδρούν με τα βακτήρια που τρέφονται από τον ιδρώτα. Από την άλλη, ο ιδρώτας των ανδρών περιέχει υψηλά επίπεδα λιπαρών οξέων, τα οποία αντιδρούν με τα βακτηρίδια από τη μασχάλη, παράγοντας μερικές φορές μια οσμή που φέρνει περισσότερο σε… τυρί!
Πιάνοντας μία-μία τις αιτίες, έχουμε και τους αντίστοιχους τρόπους αντιμετώπισης:
μπορούμε είτε να πάψουμε να έχουμε ιδρώτα ή
να κάνουμε τον ιδρώτα να μη μυρίζει.
Για το πρώτο, για να μην έχουμε ιδρώτα, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αντιιδρωτικά ή, όπως είναι πιο δόκιμο, «ανθιδρωτικά».
Για το δεύτερο, για να μην μυρίζει ο ιδρώτας, είτε θα πρέπει να κάνουμε κάτι για τα βακτήρια που υπάρχουν στις περιοχές αυτές, είτε να κάνουμε κάτι για τα χημικά που εκλύει το σώμα μας, λόγω των τροφών που καταναλώνουμε (άρα να αλλάξουμε τη διατροφή μας).
Ανθιδρωτικά: συν και πλην
Η πρώτη και πιο δραστική λύση είναι η «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι», όπερ μεθερμηνευόμενο εστί «αφού η παραγωγή ιδρώτα ενδέχεται να δημιουργεί δυσάρεστες οσμές, για να μην υπάρχει πιθανότητα δημιουργίας δυσάρεστων οσμών, θα σταματήσω την εμφάνιση ιδρώτα».
Και εδώ έρχεται άλλη μια μεγάλη σύγχυση. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ αποσμητικού (deodorant) και ανθιδρωτικού (antiperspirant). Ίσως γιατί τη δεύτερη λέξη, δεν τη βλέπουν ποτέ στις μεταφρασμένες στην Ελληνική ετικέτες προϊόντων· οι Αγγλικές ετικέτες το γράφουν μια χαρά, απλά οι Έλληνες εισαγωγείς επιλέγουν να το αγνοούν. Αυτό που κάνουν τα ανθιδρωτικά, είναι ότι στην πράξη μπλοκάρουν τους πόρους του δέρματος, σταματώντας την έξοδο ιδρώτα προς τα έξω. Προσοχή, αυτό δεν σημαίνει ότι σταματάει η παραγωγή του ιδρώτα. Σημαίνει ότι σταματάει η έξοδος του ιδρώτα από τους πόρους του δέρματος. Αυτό έχει δύο σημαντικά μειονεκτήματα:
Ιδραδενίτιδα
(ή μήπως υδραδενίτιδα;) Έχω δει από πρώτο χέρι (δις) να πρήζονται οι αδένες της μασχάλης και, λόγω του ότι εκεί υπάρχουν μπόλικοι λεμφαδένες, να τρέχει το ανύποπτο θύμα στους γιατρούς, φοβούμενο τα χειρότερα. Βέβαια, όταν τελικά περνάει με αντιβίωση, η καρδιά επανέρχεται στη θέση της. Το πρήξιμο οφείλεται σε συσσώρευση υγρού και φλεγμονή, προερχόμενη από επιπλοκές που προκύπτουν μερικές φορές, λόγω αυτής της απόφραξης των ιδρωτοποιών αδένων.
Απορρόφηση χημικών ουσιών
Τα ανθιδρωτικά συνήθως περιέχουν ως ενεργό συστατικό κάποια άλατα του αλουμινίου, όπως aluminum chlorohydrate, aluminum chloride, aluminum hydroxybromide ή aluminum zirconium. Το αλουμίνιο από τις ενώσεις αυτές, απορροφάται από το δέρμα, συσσωρευόμενο προοδευτικά στον οργανισμό. Το θέμα είναι ότι το αλουμίνιο είναι χαρακτηρισμένο ως νευροτοξίνη, με επιβλαβείς επιπτώσεις στο DNA, στον αιματοεγκεφαλικό φραγμό (μία μεμβράνη-φίλτρο που διαχωρίζει το αίμα από το εγκεφαλονωτιαίο υγρό και επιτρέπει μόνο σε ουσίες με μικρό μοριακό βάρος να εισέλθουν στον εγκέφαλο, αποκλείοντας τοξίνες και μικροοργανισμούς που βρίσκονται στο αίμα και θα μπορούσαν να βλάψουν τον εγκέφαλο) καθώς και άλλες επιγενετικές συνέπειες, όταν συγκεντρώνεται στο σώμα σε μεγάλες ποσότητες. Επιπλέον, έχει συνδεθεί τόσο με τη νόσο Αλτσχάιμερ, όσο και με καρκίνο του μαστού.
Για την πρώτη περίπτωση, αυτό που έχει βρεθεί είναι ότι σε ασθενείς με Αλσχάιμερ, υπάρχει αυξημένη συγκέντρωση αλουμινίου στον εγκέφαλο. Δεν έχει ακόμα αποδειχτεί εάν πρόκειται για σχέση αιτίας-αποτελέσματος ή για απλή συσχέτιση. Εάν δηλαδή η αυξημένη παρουσία αλουμινίου προκαλεί Αλσχάιμερ ή εάν η Αλσχάιμερ προκαλεί αύξηση του αλουμινίου στον εγκέφαλο ή εάν η αύξηση του αλουμινίου στον εγκέφαλο προκαλείται από την ίδια αιτία που προκαλεί την Αλσχάιμερ.
Για τη δεύτερη περίπτωση, έχει στοιχειοθετηθεί η ύπαρξη συσχέτισης μεταξύ της εμφάνισης περιπτώσεων καρκίνου του μαστού και της αυξημένης παρουσίας αλουμινίου στους ιστούς της περιοχής, αλλά και πάλι δεν έχει αποδειχτεί ακόμα εάν πρόκειται για σχέση αιτίας-αποτελέσματος ή για απλή συσχέτιση. Η πιο πρόσφατη γνωστή τέτοια μελέτη δημοσιεύθηκε το 2009 στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό «Breast Cancer Research» (Έρευνα για τον Καρκίνο του Μαστού). Με την έρευνα αυτή, τεκμηριώθηκε, πέρα από τα περιθώρια της στατιστικής τυχαιότητας, η ύπαρξη συσχέτισης (αλλά όχι ο τύπος της συσχέτισης) μεταξύ της εμφάνισης καρκίνου του μαστού και της ανίχνευσης στην περιοχή, χημικών ενώσεων οι οποίες περιέχονται σε καλλυντικά.
Συγκεκριμένα, οι χημικές ουσίες που ανιχνεύθηκαν συμπεριλαμβάνουν φθαλικές ενώσεις (οτιδήποτε περιέχει τη λέξη pthalate), παραβένες (parabens, δηλαδή οτιδήποτε περιέχει αυτή τη λέξη αυτούσια ή ως δεύτερο συνθετικό, με πρώτο συνθετικό μια από τις λέξεις propyl, isopropyl, butyl και isobutyl), καθώς και άλατα αλουμινίου, τα οποία αναφέραμε παραπάνω. Όπως αναφέραμε, ο ακριβής μηχανισμός δεν έχει ακόμα αποσαφηνιστεί, ωστόσο πιθανοί λόγοι της ύπαρξης συσχέτισης, μεταξύ των ουσιών αυτών και καρκίνου του μαστού, μπορεί να είναι κάποιος συνδυασμός του ότι οι πρώτες δύο κατηγορίες χημικών ενώσεων (pthalates & parabens) δρουν ως τεχνητά οιστρογόνα και, από την άλλη, του ότι τα άλατα του αλουμινίου έχουν γονιδιοτοξικές ιδιότητες.
Αποσμητικά ύποπτα για καρκίνο
Στο πλαίσιο της έρευνας που έγινε από το Πανεπιστήμιο του Ρίντινγκ στη Βρετανία, η δρ Φιλίππα Ντάρμπρε ανέλυσε τέσσερα διαφορετικά δείγματα ιστών από 40 γυναίκες που είχαν καρκίνο του μαστού από το 2005 έως το 2008. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι στο 99% των δειγμάτων υπήρχε τουλάχιστον ένας τύπος παραμπέν, ενώ το 60% των δειγμάτων είχαν συγκεντρώσει πέντε τύπους παραμπέν.
Στη μελέτη συμμετείχαν και γυναίκες που δεν χρησιμοποιούσαν συστηματικά αποσμητικό για τις μασχάλες, καθώς οι ειδικοί πίστευαν πως λόγω μικρής ανατομικής απόστασης της μασχάλης με το στήθος, είναι πιο εύκολο να υπάρξει επίδραση. Εντούτοις, όπως φάνηκε το παραμπέν διεισδύει στο σώμα είτε σημείο εισόδου του είναι η μασχάλη είτε το κεφάλι είτε η οδοντόκρεμα.
Και μπορεί μεν, με μια εφαρμογή οι ποσότητες που απορροφώνται να είναι ασήμαντες, αν όμως αθροίσετε την καθημερινή χρήση επί χρόνια, αρχίζει να σχηματίζεται διαφορετική εικόνα. Μάλιστα, ο βαθμός απορρόφησης των ουσιών αυτών αυξάνεται σε περίπτωση που η μασχάλη έχει προηγουμένως ξυριστεί, καθώς έτσι δημιουργούνται μικροσκοπικές αμυχές στο δέρμα, μέσω των οποίων οι ουσίες αυτές διεισδύουν ευκολότερα στο σώμα.
Άρα, καλό είναι να αποφεύγονται τα ανθιδρωτικά και οτιδήποτε περιέχει φθαλικές ενώσεις, παραβένες ή άλατα αλουμινίου. Ως πρόσθετο δώρο, θα σταματήσουν να δημιουργούνται εκείνοι οι απίστευτα επίμονοι λεκέδες στα ρούχα, κυρίως στις μασχάλες, που δεν έφευγαν με τίποτα. Όχι, δεν φταίγατε εσείς, ούτε ο ιδρώτας σας, έφταιγαν τα χημικά μέσα στα ανθιδρωτικά.
Άλλες λύσεις
Η δεύτερη επιλογή, εκείνη δηλαδή του να μην μπλοκάρουμε την έκκριση ιδρώτα, αλλά να κάνουμε τον ιδρώτα να μη μυρίζει, μας οδηγεί σε δύο στόχους:
Η μία είναι να αντιμετωπίσουμε τα βακτηρίδια, χωρίς όμως τα περίεργα χημικά που δεν μπορούμε καν να προφέρουμε στις ετικέτες. Για παράδειγμα, μπορεί κανείς να χρησιμοποιεί αγνό σαπουνάκι και νερό. Εάν αυτό δεν έχει ικανοποιητικό αποτέλεσμα, μπορεί κανείς να πάρει μαγειρική σόδα και πριν μπει για ντους, να μουσκέψει λίγο το χέρι με το οποίο την κρατάει και να τρίψει μετά τις μασχάλες του, πριν συνεχίσει και κάνει κανονικά το ντους του. Εναλλακτικά, μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει βιολογικά αποσμητικά, χωρίς χημικά πρόσθετα. Μη χρησιμοποιήσετε σαπούνια που γράφουν πάνω «αντιβακτηριδιακά», καθώς συνήθως περιέχουν ουσίες όπως το triclosan, το οποίο βλάπτει και τα υγιή κύτταρα και συνιστάται η αποφυγή του.
Σημείωση για το Alum
Υπάρχουν και ανθιδρωτικά, τα οποία γράφουν ότι δεν είναι ανθιδρωτικά, λόγω του ότι δεν περιέχουν τα συνήθη άλατα αλουμινίου, δηλαδή aluminum chlorohydrate, aluminum chloride, aluminum hydroxybromide ή aluminum zirconium.
Πολλά όμως, περιέχουν μια άλλη χημική ένωση του αλουμινίου, γνωστή ως alum, το οποίο συνήθως είναι potassium alum ή αλλιώς potash alum ή potassium aluminum sulfate. Η χημική αυτή ένωση δεν είναι τεχνητά κατασκευασμένη όπως τα άλατα αλουμινίου, αλλά υπάρχει στη φύση. Κάποιες φορές το υλικό αυτό είναι σε «κρυσταλλική» μορφή και διαφημίζεται ως «κρύσταλλος». Αυτή η ουσία έχει την ίδια δράση με τις άλλες ενώσεις αλουμινίου, όσον αφορά το μπλοκάρισμα του ιδρώτα, άρα και την εξαφάνιση των όποιων οσμών.
Από τα δύο μειονεκτήματα των ανθιδρωτικών που αναφέρθηκαν πιο πάνω, την απόφραξη των πόρων και την απορρόφηση του αλουμινίου, με το alum αποφεύγεται το δεύτερο, καθώς υποτίθεται ότι δεν απορροφάται από το δέρμα, καθώς είναι μεγαλύτερης διαμέτρου από τις άλλες ενώσεις αλουμινίου. Παρ’όλα αυτά, εάν το εφαρμόζετε πάνω σε φρεσκοξυρισμένη περιοχή (πχ στις μασχάλες σας), ίσως θα ήταν καλύτερα να μην το ρισκάρετε, καθώς, όπως αναφέραμε παραπάνω, μετά το ξύρισμα μένουν στο δέρμα ανοιχτές μικροσκοπικές αμυχές, που δουλεύουν σαν είσοδοι για τον οργανισμό μας.
 Κατά τη γνώμη μου, είναι ακραίο παράδειγμα παραπλανητικού μάρκετινγκ, το να πλασάρεται ένα νέο, σούπερ-ντούπερ χημικό προϊόν, όχι ως ανθιδρωτικό ως θα όφειλε, αλλά σαν απλό αποσμητικό· και ακόμα περισσότερο παραπλανητικό, το να διαφημίζεται ως κατόρθωμα το ότι δεν αφήνει λεκέδες! Στην αρχή μας φορτώνουν με χημικά, τα οποία δημιουργούν λεκέδες και μετά μας φορτώνουν με επιπλέον χημικά πρόσθετα, επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερο τον οργανισμό μας, για να μη δημιουργούνται οι λεκέδες που τα ίδια προκαλούν!
Η κουλτούρα μας, μας έχει μάθει να απεχθανόμαστε τη φυσική μυρωδιά του σώματός μας (οκ, δεν αναφέρομαι σε εκείνους που λούζονται μια φορά το μήνα!) και να προτιμάμε να ταυτιζόμαστε με κάποιο χημικό άρωμα ή αποσμητικό. Δεν έχω δει να «διαφημίζεται» ότι η δυσάρεστη οσμή συνήθως προέρχεται από τοξίνες που εισέρχονται στον οργανισμό μας, είτε με την τροφή, είτε με την αναπνοή, είτε από την επαφή του δέρματος με ουσίες και χημικά του περιβάλλοντος. Γιατί δεν διαφημίζεται το ότι, εάν βελτιώσουμε τη διατροφή μας, θα βελτιωθεί ως αποτέλεσμα και η οσμή του ιδρώτα; Μάλλον επειδή αυτό δεν θα έχει κάποιο οικονομικό κέρδος.
Συμβουλές διατροφής
Καλό είναι να αποφεύγετε το κόκκινο κρέας, το οποίο είναι ένας από τους κύριους παράγοντες για την οσμή του σώματος και να προτιμάτε τρόφιμα πλούσια σε φυτικές ίνες. Επίσης, αποφύγετε φαγητά ή τροφές με υδρογονωμένα λιπαρά ή έλαια (όπως πχ μαργαρίνη), καθώς και τα πρόσθετα σάκχαρα, τεχνητές γλυκαντικές ουσίες, πρόσθετα χρώματα και ό,τι παράγεται από εξευγενισμένο άσπρο αλεύρι (βλέπε junk food και μη-σπιτικά γλυκά). Προσπαθήστε να καταναλώνετε περισσότερο φυλλώδη λαχανικά, χόρτα, βλαστούς και φρέσκα φρούτα. Επίσης, προσθέστε στη διατροφή σας βότανα όπως γλυκόριζα, μαϊντανό, ρίγανη, δενδρολίβανο, κόλιανδρο και σέλινο!
Πηγή:Parapona-Rodou

Το Ούζο


Γιατί το ούζο αλλάζει χρώμα όταν του προσθέσουμε νερό;

Μιας και είναι καλοκαιράκι και το ουζάκι συνοδευόμενο από κάποιον εκλεκτό μεζέ έχει την τιμητική του, καλό είναι να γνωρίζουμε σε τι οφείλεται η αλλαγή του χρώματός του, όταν προσθέσουμε λίγο νερό…
Τα ηδύποτα με γλυκάνισο, όπως το ούζο, οφείλουν τη γεύση τους στους υδρογονάνθρακες, που είναι το βασικό στοιχείο των αιθέριων ελαίων και ονομάζονται τερπένια.

Τα τερπένια διαλύονται στο αλκοόλ, αλλά όχι στο νερό. Το αλκοόλ που περιέχεται σ’ αυτά τα ποτά, περίπου το 40%, διατηρεί τα τερπένια σε διάλυση, αναμεμειγμένα με τα υπόλοιπα συστατικά. Με άλλα λόγια, το ηδύποτο είναι διαφανές.

Προσθέτοντας φρέσκο νερό στο ποτήρι η ποσότητα του αλκοόλ μειώνεται και δεν είναι πια σε θέση να διατηρήσει τα τερπένια σε διάλυση. Αυτά τότε παίρνουν τη μορφή αιωρούμενων σταγονιδίων και δεν αναμειγνύονται με το νερό. Το φως που πέφτει στα σταγονίδια αντανακλάται προς όλες τις κατευθύνσεις -πρόκειται για το λεγόμενο φαινόμενο της διάθλασης του φωτός-, προσδίδοντας στο ποτό την τυπική γαλακτώδη όψη.

Το λευκό χρώμα λοιπόν οφείλεται στο ότι η διάθλαση επενεργεί με τον ίδιο τρόπο σε όλο το μήκος των κυμάτων που σχηματίζουν το ορατό φως. Στη συνέχεια τα χρώματα αναμειγνύονται και σχηματίζεται ένα γαλακτώδες φως. Στο ίδιο φαινόμενο οφείλεται και το γεγονός ότι τα σύννεφα στον ουρανό μάς φαίνονται λευκά.

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι τα αιθέρια έλαια των εσπεριδοειδών, η ρητίνη του πεύκου ή τα αρώματα βοτάνων όπως το θυμάρι και το φασκόμηλο.
Πηγήhttp://parapona-rodou.blogspot.com/
 

Η Υπακοή...

Η Διαφορά της Υπακοής

στους Λαϊκούς και στους Μοναχούς

 

Υπάρχει σαφώς μια διαφορά ανάμεσα στους μοναχούς, που έχουν δώσει μια ειδική 


υπόσχεση υπακοής, και τους λαϊκούς, που ζουν στον «κόσμο».
Ακόμη και στην περίπτωση των μοναχών, υπάρχουν εξαιρετικά λίγες κοινότητες όπου μπορεί να βρεθεί η διακονία τού γέροντα στην πλήρη της μορφή, όπως αναφέρεται στα Αποφθέγματα των Πατέρων της Ερήμου, ή όπως ασκήθηκε τον δέκατο ένατο αιώνα στη Μονή της Όπτινα. Ένας σύγχρονος Ρώσος Ιερέας, ο πατήρ Αλέξανδρος Μεν -πολύ σεβαστός ως πνευματικός πατέρας μέχρι τον τραγικό και πρόωρο θάνατό του από άγνωστα χέρια το 1990- σοφά επέμενε πως οι μοναχικοί κανόνες δεν μπορούν να μεταφερθούν αυτούσιοι στη ζωή της ενορίας.
Συχνά νομίζουμε ότι η σχέση τού πνευματικού παιδιού με τον πνευματικό πατέρα απαιτεί το πρώτο να υπακούει πάντοτε στον δεύτερο. Στην πραγματικότητα, η αρχή αυτή αποτελεί ουσιώδες μέρος της μοναχικής ζωής. Ο μοναχός υπόσχεται να κάνει υπακοή, να κάνει οτιδήποτε απαιτεί ο πνευματικός πατέρας του. Ένας ενοριακός ιερέας δεν μπορεί να επιβάλει ένα τέτοιο πρότυπο στους λαϊκούς και δεν μπορεί να διεκδικήσει για τον εαυτό του το δικαίωμα να δίνει αυθαίρετες εντολές. Θα πρέπει να αισθάνεται ευτυχής αν μπορεί να εφαρμόζει τους εκκλησιαστικούς κανόνες, προσανατολίζοντας τη ζωή των ενοριτών του, και βοηθώντας τους στους εσωτερικούς αγώνες τους.
Ακόμη κι αν δεχθούμε πλήρως αυτά τα δυο σημεία, υπάρχουν τρία επί πλέον πράγματα που πρέπει να ειπωθούν, προκειμένου να ερμηνευθεί σωστά ένα κείμενο όπως τα Αποφθέγματα των Πατέρων της Ερήμου, ή μια μορφή όπως ο στάρετς Ζωσιμάς, στους Αδελφούς Καραμαζώφ. Κατ' αρχάς, η υπακοή που προσφέρεται από το πνευματικό τέκνο στον αββά δεν είναι αναγκαστική, αλλά πρόθυμη και εθελούσια. Είναι έργο του γέροντα να αναλάβει το θέλημά μας στο δικό του, όμως μπορεί να το κάνει μόνο αν εμείς, με τη δική μας ελεύθερη επιλογή το τοποθετήσουμε στα χέρια του. Δεν συντρίβει τη θέλησή μας, αλλά τη δέχεται από μας ως δώρο. Μια υποταγή αναγκαστική και ακούσια στερείται προφανώς ηθικής άξιας· ο γέροντας ζητά από τον καθένα μας να προσφέρει στον Θεό την καρδιά του, όχι τις εξωτερικές ενέργειές του.Ακόμη και σ' ένα μοναστικό πλαίσιο η υπακοή είναι εθελούσια, όπως τονίζεται έντονα στο τυπικό της κουράς, μόνο αφού ο υποψήφιος τοποθετήσει τρεις φορές το ψαλίδι στα χέρια του ηγουμένου, προχωρεί εκείνος στην κουρά του.
Ωστόσο, η εθελούσια προσφορά της ελευθερίας μας, ακόμη και στο μοναστήρι, είναι προφανώς κάτι που δεν μπορεί να συμβεί μια για πάντα, με μια μοναδική χειρονομία. Καλούμαστε να αναλάβουμε τον σταυρό μας καθ' ημέραν (Λουκ. 9.23). Πρέπει να υπάρχει μια συνεχής προσφορά, που να εκτείνεται σε ολόκληρη τη ζωή μας η αύξησή μας εν Χριστώ μετριέται ακριβώς από τον αυξανόμενο βαθμό αυτοπροσφοράς μας.
Η ελευθερία μας πρέπει να προσφέρεται εκ νέου κάθε μέρα και κάθε ώρα, με συνεχώς διαφοροποιούμενους τρόπους. Και τούτο σημαίνει πως η σχέση ανάμεσα στον γέροντα και στον μαθητή δεν είναι στατική αλλά δυναμική, δεν είναι αμετάβλητη αλλά απείρως ποικίλη. Κάθε μέρα και κάθε ώρα, κάτω από την καθοδήγηση του γέροντά του, ο μαθητής θα αντιμετωπίσει νέες καταστάσεις, που απαιτούν μια διαφορετική απάντηση, ένα νέο είδος αυτοπροσφοράς.
Δεύτερον, η σχέση ανάμεσα στον γέροντα και στο πνευματικό τέκνο.
Όπως έχουμε ήδη σημειώσει, δεν είναι μονόπλευρη, αλλά αμοιβαία. Όπως ο γέροντας δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές να δουν τον εαυτό τους όπως πραγματικά είναι, έτσι και οι μαθητές αποκαλύπτουν στον γέροντα τον εαυτό του. Στις περισσότερες περιπτώσεις, εκείνος που καλείται να γίνει γέροντας δεν το αντιλαμβάνεται, μέχρις ότου οι άλλοι τον πλησιάσουν και επιμείνουν να μπουν υπό την καθοδήγηση του. Η αμοιβαιότητα αυτή συνεχίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια της σχέσης ανάμεσα στους δύο. Ο πνευματικός πατέρας δεν διαθέτει κάποιο εξαντλητικό πρόγραμμα, που έχει υποστεί επεξεργασία εκ των προτέρων και επιβάλλεται στον καθένα με τον ίδιο τρόπο. Αντιθέτως, αν είναι αληθινός γέροντας, διαθέτει για τον καθένα διαφορετικό λόγο· δεν προχωρεί επί τη βάσει αφηρημένων κανόνων, αλλά συγκεκριμένων ανθρώπινων καταστάσεων. Εισέρχεται μαζί με τον μαθητή του στη συγκεκριμένη κατάσταση, χωρίς να γνωρίζουν εκ των προτέρων ποια θα είναι ακριβώς η έκβαση, αλλά περιμένοντας ο καθένας τον φωτισμό του Πνεύματος. Και οι δύο, πνευματικός πατέρας και μαθητής, μαθαίνουν κατά την πορεία.
Η αμοιβαιότητα στη σχέση τους φαίνεται σε αρκετές ιστορίες στα Αποφθέγματα των Πατέρων της Έρημου. Όπου ένας ανάξιος αββάς σώζεται από την υπομονή και την ταπεινοφροσύνη του υποτακτικού του. Ένας αδελφός, επί παραδείγματι, έχοντας ένα γέροντα δοσμένο στο πάθος της μέθης, πειράζεται έντονα για να τον εγκαταλείψει· αλλά αντί να φύγει, παραμένει πιστός στον γέροντα του μέχρι που ο τελευταίος οδηγείται τελικά στη μετάνοια.
Και ο αφηγητής σχολιάζει, «...ότι εισί νεώτεροι και οδηγούσι γέροντας εις ζωήν». Ο μαθητής μπορεί να κληθεί να δώσει όπως και να λάβει ο δάσκαλος μπορεί συχνά να μάθει απ’ τους μαθητές του. Όπως αναφέρει το Ταλμούδ: «Ο ραβίνος Χανίνα έλεγε, «από τους δασκάλους μου έμαθα πολλά, πιο πολλά από τους συμμαθητές μου, αλλά από τους μαθητές μου έμαθα τα περισσότερα»».
Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η σχέση δεν είναι αμφίπλευρη αλλά τριγωνική, επειδή μαζί με τον γέροντα και τον μαθητή του υπάρχει κι ένα τρίτο μέλος, ο Θεός. Ο Κύριος μας είπε πως δεν πρέπει να καλούμε κανέναν «πατέρα», γιατί έχουμε μόνο έναν Πατέρα τον εν Ουρανοίς (Ματθ. 13.8-10).
Ο γέροντας δεν είναι κάποιος αλάθητος κριτής σ’ ένα εφετείο, αλλά συνυπηρέτης του ζώντος Θεού· δεν είναι τύραννος, αλλά οδηγός και σύντροφος στο ταξίδι. 
Ο μόνος αληθινός «πνευματικός οδηγός», με όλη τη σημασία της λέξης, είναι το Άγιο Πνεύμα.
Επισκόπου Διοκλείας Καλλιστου Ware 
Ι.Μ. Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας


ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/07/iereisupakoh-monahismos.html#ixzz2a8y5ZJC1