Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Ο θαυμαστός τόπος της Καππαδοκίας

 Ταξιδέψτε στο θαυμαστό τόπο της Καππαδοκίας από τον υπολογιστη σας
ΚείμενοΣταμάτη Αννα
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Καππαδοκία. Ένας τόπος ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς αλλά και ταυτισμένος με μια ξεχωριστή περίοδο της Ορθοδοξίας και της χριστιανικής λατρείας.

Οι Ναοί είναι λαξευμένοι μέσα στους βράχους. Σε κάποιους από αυτούς σώζονται και οι αγιογραφίες. Πρόκειται για έναν μοναδικό προορισμό που λίγοι έχουν κατορθώσει να επισκεφθούν σε σχέση με όλους εκείνους που το επιθυμούν

Ωστόσο η τεχνολογία δίνει πλέον μια μοναδική ευκαιρία σε όλους τους ανθρώπους όπου κι αν ζουν αφού χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες του Ηλεκτρολόγου Μηχανικού, Νικόλαου Πάχτα, τα μοναδικά μνημεία της Καππαδοκίας είναι "προσβάσιμα" από τον υπολογιστή.

Στην ιστοσελίδα που δημιούργησε ο κ. Πάχτας, ο χρήστης μπορεί να επιλέξει το μνημείο που επιθυμεί να επισκεφθεί: την εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων στη Μαλακοπή, την εκκλησία των Ταξιαρχών και του Τιμίου Σταυρού στην Τζελάλα (της οποίας η ελληνική ονομασία είναι Ομορφοχώρι), τον ναό της Αγίας Βαρβάρας, ή το υπαίθριο μουσείο Γκιόρεμε.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ ΘΡ.ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ


Κυριακή του τυφλού


 

ΠΑΤΜΟΣ ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ


Η Πνευματικότητα της Ορθοδοξίας

 

Η εντυπωσιακή ιστορία ενός δυναμικού Ιταλού, 
που μέσα από τις συμπληγάδες του φανατικού καθολικισμού της Σικελίας, βρήκε την προσωπική του λύτρωση μέσα στην Ορθοδοξία. Σήμερα είναι ιερέας της Αγίας Τριάδας Χολαργού.


Συνέντευξη στον Μάκη Βραχιολίδη

Giovanni Pileri-Bruno χθες, πατήρ Ιωάννης σήμερα. Ο Ιταλός από το Παλέρμο Σικελίας, που γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε σε μια περιοχή κάτω από τα Αρβανιτοχώρια. Δεν είναι ελληνική παροικία, όπως λέει δε ο ίδιος, η ελληνική γλώσσα έχει χαθεί από την περιοχή, ήδη από τον 15ο αιώνα! Από πιστή καθολική οικογένεια, ο Bruno ήταν παιδί του ιερού. Ο αδερφός του είναι παπικός ιερέας.
Οπότε, γίνεται αντιληπτό πόσο δύσκολο ήταν για τον νεαρό Ιταλό να ξεφύγει από τον καθολικισμό και να ακολουθήσει τα βήματα της Ορθοδοξίας. Ένα ταξίδι, μια διαδρομή εξαιρετικά δύσκολη αλλά μαγευτική, όπως ομολογεί και ο ίδιος.
Εδώ και 14 χρόνια, και συγκεκριμένα από την άνοιξη του 1999 ο Bruno είναι ο Ορθόδοξος. Μετά το σεισμό της Αθήνας την ίδια χρονιά, βρέθηκε στην ελληνική πρωτεύουσα ως υπότροφος της Ιεράς Συνόδου. Τότε, ερχόταν με την επιθυμία να τελειώσει το Πανεπιστήμιο Θεολογίας, και μετά να επιστρέψει για να αναλάβει ιεραποστολή. Τελικά, ρίζωσε και έμεινε στην Ελλάδα. Έγινε διάκος το 2005 και από το 2008 είναι ιερέας.
Όσα αποκαλύπτει ο πατήρ Ιωάννης είναι εξίσου μαγευτικά και για μας. Πραγματικά, αξίζει τον κόπο να διαβάσετε μια συνέντευξη εντελώς διαφορετική από τις άλλες.

Πότε σας γεννήθηκε η τάση να ξεφύγετε από τον καθολικισμό;

π. Ιωάννης: Ήμουν παιδί θρήσκας οικογένειας, παιδί ιερού θα ‘λεγα. Δεν ήμουν με παρωπίδες. Στην εφηβεία πέρασα ένα διάστημα όπου είχα επαναστατήσει, άκουγα πολύ μουσική, πάντα όμως σεβόμενος τα της θρησκείας και του Θεού. Στα 16 μου χρόνια επιστρέφω στην καθολική εκκλησία προς παρηγορία, αγωνιζόμενος και διαβάζοντας τα της θεολογίας. Δεν με ανέπαυε όμως τίποτα.  Σκεφτείτε ότι εκεί υπάρχει μια μεγάλη γκάμα πνευματικοτήτων. Τότε ειδικά, ο πάπας Κάρολος Βοϊτίλα, είχε εγκαινιάσει μια πολιτική ανοίγματος προς όλες τις θρησκείες και τις Εκκλησίες. Οπότε είχα την πολυτέλεια επιλογής. Αυτό μου βγήκε σε καλό γιατί μέσα σε αυτή την γκάμα υπήρχαν και ορθόδοξοι βυζαντινοί. Αυτό με τράβηξε.  Θυμάμαι τότε δε, ότι είχα διαβάσει ένα βιβλίο «Οι Περιπέτειες ενός Προσκυνητού», το οποίο αφορούσε στη σχέση σου με τον Θεό σε καθημερινή βάση. Αποφάσισα τότε, στα 16 μου να το επαναφέρω στη μνήμη μου.  Ως καθολικός έκανα το σταυρό μου, την προσευχή μου και μέχρι εκεί. Μετά ήμουν ο άνθρωπος της καθημερινότητας. Μέσα στη διήγηση όμως αυτού του προσκυνητού, είχα την αίσθηση ότι ο Θεός σε ακολουθεί κατά πόδας.

Ο Θεός δηλαδή σε κάθε λεπτό ήταν κοντά σας;

π. Ιωάννης: Ναι. Το πατρικό χέρι του Θεού σε καλύπτει, σε σκεπάζει. Είναι κοντά σου, είναι μέσα σου, δεν είναι απέναντι. Τότε είπα: αυτό είναι που αναζητώ και θέλω.

Διαπιστώσατε λοιπόν τότε ότι σας άγγιζε η Ορθοδοξία. Υπήρχε εκεί κάποια ορθόδοξη κοινότητα στην οποία απευθυνθήκατε;

π. Ιωάννης:  Κυκλοφορούσαν τότε μεταφράσεις του Πιέρ Ζιλέτ του Ορθόδοξου Βέλγου, του Σιλουανού Αθωνίτου κ.α. Μιλάμε για σύγχρονους αγίους και αυτό θα μου προξενήσει εντύπωση,γιατί η Ορθοδοξία παράγει αγίους.Όταν τελείωσα το σχολείο γράφτηκα στην ποντιφική σχολή του Παλέρμου, στην οποία υπήρχε ένα μάθημα η «Βυζαντινή Θεολογία» η οποία όμως δεν με κάλυπτε πάλι καθόλου. Τότε άκουσα ότι στην Καλαβρία υπήρχε ένας μοναχός Λαυριώτης (από την Μεγίστη Λαύρα), που είχε εγκαταβιώσει σε ένα κελί και είχε αναβιώσει τον Ορθόδοξο μοναχισμό. Είπα λοιπόν μέσα μου: «Ώπα, αυτός θα ξέρει να μου πει για την πνευματικότητα και την Εκκλησία». Κανόνισα λοιπόν με έναν ομοϊδεάτη μου Ιταλό να πάμε στο κελί του μοναχού. Με το που μπήκα στην μάνδρα της μονής, ένα απέριττο κελί, αισθάνθηκα ότι άγγιζε τον ουρανό, ενώ όταν μπαίνεις σε δυτικούς ναούς αισθάνεσαι ότι οι ουρανοί είναι κλειστοί ή απόμακροι. Θυμάμαι όταν διάβαζα τις πρώτες σελίδες του «Αντίχριστου» του Νίτσε ότι «ο Θεός απέθανε». Αυτός ο Θεός όντως μπορεί να απέθανε. Εγώ αισθανόμουν μέσα μου ότι ο Θεός υπάρχει και μάλιστα ο Θεός των χριστιανών. Με το που μπήκα λοιπόν στο μοναστήρι, αισθάνθηκα ότι ο Θεός είναι τρομερά προσιτός. Έκανες έτσι με το χέρι και τον άγγιζες. Αυτό βεβαίως οφειλόταν στους μεγάλους αγώνες του ασκητού. Αργότερα μου έλεγε ότι αυτό που τραβάει ο ασκητής στην έρημο είναι οριακή εμπειρία. Κατηχήθηκα λοιπόν στην μονή του ασκητού.

Από την οικογένειά σας αντιμετωπίσατε αντιδράσεις;

π. Ιωάννης: Υπήρξε ένας «πόλεμος» και από την οικογένεια και από την τοπική Εκκλησία. Το ενδιαφέρον τους ήταν αν θα ξεκινούσα εγώ πόλεμο ή αν θα υπέγραφα δημόσιο λίβελλο. Τους είπα «όχι», απλώς αφήστε με να πάρω το δρόμο μου. Κοιτάξτε, δικαιολογώ τη στάση τους διότι επαναλαμβάνω ότι ήμουν παιδί του ιερού. Το αξιόλογο είναι ότι ενώ κατά εκατοντάδες ή χιλιάδες μεταστρέφονται στον προτεσταντισμό ή στους ιεχωβάδες, δεν κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση όσο το ότι μπορεί κάποιος να μεταπηδήσει στην Ορθοδοξία. Βέβαια, αυτό έχει να κάνει και με το background της κάτω Ιταλίας η οποία κάποτε υπήρξε Ορθόδοξη αλλά εκλατινίστηκε.

Η αποσκίρτησή σας όμως από τον καθολικισμό έγινε αποδεκτή από την οικογένειά σας ή θεωρείστε ως «αποδιοπομπαίος τράγος»;

π. Ιωάννης:  Ο ιταλικός νότος που εκλατινίστηκε βίαια είναι σαν τους γενίτσαρους. Είναι βαθιά και φανατικά καθολικοί. Δεν μπορείς να τους μιλήσεις κατά του πάπα. Σε αντίθεση με τους Ιταλούς της Ρώμης ή της Φλωρεντίας που έχουν ζήσει από πρώτο χέρι τον πάπα και είναι ανοιχτοί στον διάλογο και την αυτοκριτική. Συμπερασματικά λοιπόν σας λέω ότι ναι, θεωρούμαι προδότης.

Έχετε τολμήσει να πάτε εκεί, πίσω στην πατρίδα, εννοώ;

π. Ιωάννης:  Πήγα πριν από δύο χρόνια.

Έτσι όπως είστε, με τα ράσα;

π. Ιωάννης:  Όχι, τα είχα βγάλει γιατί θα υπήρχε θέμα. Δεν ήθελα να εκληφθεί ως πρόκληση. Ο πατέρας μου, ειρωνευόμενος μου είπε: «Εσύ μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσες να γίνεις ιερέας», θέλοντας να πει ότι εδώ υπάρχει χαμηλό πνευματικό επίπεδο. Οπότε εγώ του απάντησα: «Δεν έχω το πνευματικό ανάστημα των παιδοφίλων της Ιρλανδίας».

Πώς βρεθήκατε στην Ελλάδα;

π. Ιωάννης:  Στην ιερά μονή συνάντησα έναν αρχιερατικό επίτροπο της Καλαβρίας και Σικελίας, ο οποίος με πήρε στο Άγιον Όρος ως κατηχούμενο και μου είπε: «Μην βιάζεσαι, είσαι νέος και μην πάρεις απόφαση για τον άγαμο ή έγγαμο βίο. Κάνε μερικά βήματα μέσα στην Εκκλησία κι εκεί θ’ αποφασίσεις ποια είναι η κλίση σου». Ήρθα ως υπότροφος της Εκκλησίας της Ελλάδος το 1999 και ωρίμασε μέσα μου η ιδέα να παραμείνω εδώ. Τα αρχικά μου σχέδια μου περί ιεραποστολής, ήταν ουτοπία.

Ήρθατε λοιπόν στην Ελλάδα, σπουδάσατε στην Θεολογική Σχολή Αθηνών και μιλάτε τα ελληνικά καλύτερα από Έλληνα. Παντρευτήκατε εδώ;

π. Ιωάννης:  Ναι.

Ελληνίδα είναι η πρεσβυτέρα;

π. Ιωάννης:  Όχι, Ρουμάνα. Σπούδαζε στην Πάτρα, είχε περισσότερα χρόνια από μένα στην Ελλάδα και γνωριστήκαμε στην Αθήνα.


Τα παιδιά σας αισθάνονται Έλληνες;

π. Ιωάννης:  Ναι, αλλά προσπαθώ πάντα αυτά να συμβαίνουν φυσιολογικά.

Εσείς νιώθετε Έλληνας;

π. Ιωάννης:  Όχι Ελλαδίτης, αλλά είμαι μέλος της οικογένειας του Ελληνισμού.


Τι έχετε διαπιστώσει για τον Έλληνα Ορθόδοξο, είναι πιστός ή επιφανειακά πιστεύει στον Χριστό;

π. Ιωάννης:  Εδώ γεννήθηκε η φιλοσοφία. Αυτό σημαίνει ότι ο Έλληνας πιστεύει πολύ στην λογική του. Βλέπετε με πόση ευκολία στιγματίζει ο Έλληνας τον κομπογιανιτισμό ή την λαϊκή ευσέβεια κάτι που είναι αδιανόητο σε χώρες σλαβικές ή πιο ασιατικές. Εδώ γεννήθηκε η φιλοσοφία, ο ήλιος και το φως δεν είναι εφήμερο αλλά δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι μόνο την λογική σου γιατί μακροπρόθεσμα θα σε κουράσει, θα σε αποδυναμώσει. Γι’ αυτό βάζουν τον Έλληνα να σκέφτεται μόνον λογικά, για να τον αποδυναμώσουν. Γιατί ξέρουν πού θα φτάσει. Τα μεγάλα αναστήματα μόνο με την προδοσία τα ρίχνουν. Τον Χριστό πώς τον ρίξανε; Με τον Ιούδα. Τον Μέγα Αλέξανδρο; Πάλι με προδοσία. Τον μεγάλο δεν μπορείς κατά μέτωπο να τον ρίξεις, παρά μόνο με προδοσία.

Για την νεολαία όμως, τ ι λέτε; Τα μπαρ και οι καφετέριες είναι γεμάτες από νεολαίους. Ελάχιστοι βρίσκονται στις εκκλησίες. Δεν νομίζω ότι είναι θέμα φιλοσοφίας αυτό.

π. Ιωάννης:  Αυτό έχει να κάνει με την εκκοσμίκευση της Εκκλησίας. Αυτό και στη Δύση είχε δημιουργηθεί. Ότι δηλ. η Εκκλησία είναι μια εταιρεία του ιερού. Σε πληρώνω για να μου παρέχεις την βάπτιση, τον γάμο κ.λ.π. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να είναι γεμάτες οι καφετέριες και τα μπαρ. Αν ρωτήσεις τα παιδιά αυτά αν πάνε στην Εκκλησία, θα σου πουν: «Α, δεν μπορώ τους παπάδες». Αν τους ρωτήσεις εάν πιστεύουν στο Θεό, θα σου πουν «πάρα πολύ» και μπορεί να δακρύσουν κιόλας. Όταν είχε ξεσπάσει το λεγόμενο σκάνδαλο του Βατοπαιδίου, ο Λαζόπουλος είχε κάνει μια παραλλαγή ενός τραγουδιού με περιπαικτικούς στίχους για τον Εφραίμ και παρότρυνε τα παιδιά να τραγουδήσουν μαζί του. Τα παιδιά όμως δεν ήθελαν να τραγουδήσουν και κάποια από αυτά δακρύζανε. Ποιο ήταν το μήνυμα: «το Άγιον Όρος είναι Άγιον Όρος. Για μας δεν είναι ένα γεωγραφικό μέρος αλλά και πνευματικό».

Το ότι η ελληνική κυβέρνηση έσπευσε να υιοθετήσει τη δημιουργία του μουσουλμανικού τεμένους και μάλιστα προχώρησε στη σχετική δημοπρασία του έργου, δεν γεννά κινδύνους; Ποια είναι η άποψή σας;

π. Ιωάννης:  Εμένα με πληγώνει ότι από τη μια κόπτονται για τα δικαιώματα των μουσουλμάνων, αλλά την ίδια ώρα τα βυζαντινά μνημεία καταστρέφονται, καταρρέουν. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον από το Υπουργείο Πολιτισμού. Φτιάξε τέμενος αλλά πρώτα φρόντισε για τα δικά σου, για τα του οίκου σου. Είναι κρίμα.

Πολλοί συμπατριώτες μας πιστεύουν ότι όσα υποφέρει ο λαός μας είναι μια δοκιμασία ή τιμωρία του Θεού. Είναι έτσι;

π. Ιωάννης:  Έχει ειπωθεί ότι η εποχή μας συγγενεύει και μοιάζει με την υστεροαρχαιότητα· με μία ιστορική περίοδο όπου όλοι οι δημόσιοι θεσμοί κατέρρεαν και η προσμονή ενός Λυτρωτού γινόταν όλο και πιο επιτακτική.
Όλοι οι μεταβατικοί ιστορικοί περίοδοι χαρακτηρίζονται βέβαια από κάποια μορφή ''κρίσης''.
Μέχρι πρότινος θα’ λεγε κανείς ότι η Εκκλησία προσπαθούσε να αναπληρώσει τις ατέλειες των υπαρχόντων κοινωνικών θεσμών. Σήμερα, αυτό μπαίνει σε αμφισβήτηση και η Εκκλησία με παράπονο αργεί να το παραδέχεται, ίσως και με το δίκιο της. Θυμάμαι και το αναφέρω αυτό ενδεικτικά ότι το 2005 οι  εφημερίδες γράφανε, χωρίς επίσημα ακριβή στατικά στοιχεία, ότι η Εκκλησία με το συνολικό της έργο εκάλυπτε περίπου το 80% των αναγκών της κοινωνικής πρόνοιας. Αν σκεφτείτε τι εθελοντισμός διεξάγεται στις κατά τόπους εκκλησίες ακόμη και προτού γίνει της μόδας ο εθελοντισμός, δεν θα’ πρεπε αυτό να μας φανεί παράξενο.
Ένας λαός όπως ελληνικός, με τεράστια και μακραίωνη πνευματική και πολιτιστική παράδοση, έχει όλα τα εχέγγυα για να θεωρείται πνευματικά ώριμος. Ένας άνθρωπος πνευματικά προχωρημένος συνήθως δοκιμάζεται, προπονείται για να επιτύχει υψηλότερους στόχους.
Θεωρώ ότι μάλλον η παρούσα στέρηση οικονομικών δυνατοτήτων είναι στην χειρότερη των περιπτώσεων μία πολύ δύσκολη εξέταση για τον ελληνικόν λαόν και για όλη την κοιτίδα της Μεσογείου.
εκ των υστέρων μοιρολατρία,  εννοείται πως παραμονεύει συνεχώς πάντοτε και παντού σε ανάλογες περιπτώσεις. Είναι εύκολο εκ των υστέρων να λέμε· '' θα ‘πρεπε να ‘χει γίνει τούτο, εκείνο κ.ο.κ.''

Βέβαια, σημείο πνευματικής ωρίμανσης είναι και το να γνωρίζει κανείς τα δικά του όρια.
Έλλην εκ γενετής δεν έχει όρια, είναι μία φύση ''ταξιδιωτική'' ας μου επιτραπεί έκφραση, δεν μπαίνει σε καλούπια.
Ένας γνωστός μου πολιτικός μηχανικός μου’ λεγε ότι κάποτε του ‘λαχε να συνεργαστεί με κάποιο ''βόρειο'' συνάδελφό του. Και ενώ εκείνος προσπαθούσε να βρει λύσεις αποτελεσματικές
''ορθολογιστής'' του ’μπαινε και του’ λεγε ότι αυτό δεν επιτρέπεται! Είναι αλήθεια ότι ο  Έλληνας περνάει ώρες μπροστά στον καφέ του, αλλά κύρια θέματα στην ημερήσια διάταξη είναι η δουλειά του, η οικογένειά του και η πνευματική και ολική πρόοδος του τόπου του που λατρεύει. Εξ' ου και επιτυγχάνει σε σύντομο χρονικό διάστημα τα μέγιστα. Ξεχάσατε το 2004; Θυμόσαστε τα κολακευτικά λόγια της διεθνούς κριτικής μετά το πέρας των ολυμπιακών αγώνων; Αυτή είναι η πραγματική φύσις του  Έλληνα.

Αισιοδοξείτε για το αύριο της Ελλάδος και της Ορθοδοξίας ή όχι;

π. Ιωάννης:  Το ότι επιτίθενται στην Ελλάδα και στην Ορθοδοξία, σημαίνει ότι πάμε καλά. Κάποιοι μας φοβούνται. Το ότι υπάρχει η γαλανόλευκη, το ότι υπάρχει Αιγαίο σε κάποιους δεν αρέσει. Παρ’ όλα τα χάλια μας, παρ’ όλες τις αδυναμίες και τις δοκιμασίες, ενσαρκώνεται ο Λόγος στην Ιστορία.
ΠΗΓΗ:!
 http://www.agioritikovima.gr/

Το "ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ"....




Η αποχαιρετιστήρια ομιλία αποφοίτου στη Νότια Καρολίνα συγκέντρωσε ενθουσιώδη χειροκροτήματα όταν εκείνος έσκισε την [προ-εγκεκριμένη] προγραμματισμένη ομιλία του και αντί αυτής είπε την προσευχή του Κυρίου στην αποφοίτηση από το Λύκειό του το περασμένο Σάββατο.

Η πράξη ήταν προφανώς μια ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση της σχολικής περιφέρειας Pickens County School District να μην περιλαμβάνεται προσευχή στις τελετές αποφοίτησης, αναφέρει το πρακτορείο ειδήσεων Christian News. Αξιωματούχοι είπαν ότι η απόφαση αυτή ελήφθη αφότου η περιοχή κατακλύσθηκε από καταγγελίες αθεϊστικών ομάδων. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Roy Costner IV της Liberty High School. Έσκισε την ομιλία αποφοίτησής του μπροστά σε όλους και άρχισε να μιλάει για την Χριστιανική ανατροφή του.
"Εκείνοι τους οποίους έχουμε πρότυπο, έχουν βοηθήσει να διαπλαστούμε και να γίνουμε οι ενήλικες που είμαστε σήμερα", είπε. "Είμαι πολύ χαρούμενος που και οι δύο γονείς μου με οδήγησαν στον Κύριο σε νεαρή ηλικία".
"Και νομίζω ότι οι περισσότεροι από εσάς θα καταλάβετε όταν πω ..." έκανε μια παύση. "Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου ..."

Η αίθουσα άρχισε να κατακλύζεται από χειροκροτήματα και επευφημίες.

"Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού», συνέχισε. "Ότι Σου εστίν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. "
"Ήμουν συγκλονισμένος εκείνες τις στιγμές. Δεν ήξερα τι είδους αντιδράσεις θα επρόκειτο να έχουν. Δεν περίμενα μια ανταπόκριση αυτού του μεγέθους. Ήταν τόσο ενθουσιώδεις οι επευφημίες που δεν μπορούσα να ακούσω τη δική μου φωνή."

Ο John Eby, εκπρόσωπος της σχολικής περιφέρειας Pickens County School District, είπε ότι δεν θα πρέπει να ληφθούν πειθαρχικά μέτρα κατά του κ. Costner.
"Η απόφαση είναι ότι εμείς δεν πρόκειται να τιμωρήσουμε τους μαθητές για την έκφραση των θρησκειών τους," είπε ο Christian News. "Είναι απόφοιτος τώρα. Δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε γι 'αυτό, ακόμη και αν το θέλαμε".



ΠΗΓΗ:http://www.agioritikovima.gr/diethni/23067-ipa-chronos-ap

Εκλογή Επισκόπων

Ο όρος «Βοηθός ή Τιτουλάριος Επίσκοπος» δεν συναντάται εις την παλαιάν Κανονικήν πράξιν της Εκκλησίας μας. Όμως υπάρχουν ιεροί Κανόνες που ομιλούν δι’ Επισκόπους, οι οποίοι μετέχουν μέν της τιμής του επισκοπικού ονόματος, είναι όμως υπό τον κυριάρχην Επίσκοπον και δεν έχουν αρμοδιότητα να χειροτονούν Διακόνους και Πρεσβυτέρους, χωρίς την άδεια του Κυριάρχου Επισκόπου. Όπως επίσης υπάρχουν Κανόνες που γνωρίζουν Επισκόπους, οι οποίοι δεν είναι εις τύπον των 12 Αποστόλων, ως είναι πάντες οι Επαρχιούχοι Επίσκοποι, αλλ’ εις τύπον των 70 Αποστόλων.
Τέτοιοι Κανόνες είναι ο Η’ της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, ο Β’ της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου, ο ΙΔ’ της Ζ’ Οικουμενικής, ο ΙΓ’ της Αγκύρας, ο ΙΔ΄ της Νεοκαισαρείας, ο Γ΄ της Αντιόχειας, ο ΝΖ’ της Λαοδικίας. Επίσης υπάρχει και η σχετική Κανονική Επιστολή του Μ. Βασιλείου Προς τους Χωρεπισκόπους.
Οι παραπάνω Επίσκοποι ονομάζονται από τους ιερούς Κανόνας:
α) Επίσκοποι «εν κώμαις»
β) Επίσκοποι «εν χώραις»
γ) «Χωρεπίσκοποι»
δ) Επίσκοποι «ψιλώ ονόματι» και
ε) Επίσκοποι «τιμής ένεκεν».[1]
Διά τους «τιμής ένεκεν» Επισκόπους, γράφει χαρακτηριστικά ο ιστορικός Σωζόμενος· «Βάρσος και Ευλόγιος, οι και Επίσκοποι άμφω ύστερον εγενέσθην ου πόλεώς τίνος, αλλά τιμής ένεκεν, ανταμοιβής ώσπερ των αυτοίς πεπολιτευμένων, χειροτονηθέντες εν τοις ιδίοις Μαναστηρίοις, όν τρόπον και Λάζαρος ο δηλωθείς».[2]
Επίσης δεν πρέπει να λησμονούμε ότι στο διάβα των αιώνων οι θεσμοί της Εκκλησίας μας εξελίσσονται και αναλόγως διαμορφώνονται ή και ονομάζονται. Δεν θα θυμίσω την εξέλιξι των Μυστηρίων Χρίσματος, Μετανοίας και της θείας Λειτουργίας, ως προς τον τρόπον τελέσεως και το πρόσωπον του λειτουργού. Θα σταθώ όμως στην εξέλιξι του θεσμού του Επισκόπου, ως την περιγράφει ο αείμνηστος Καθηγητής Βασίλειος Στεφανίδης,[3] και θα υπενθυμίσω την εξής σημερινή πραγματικότητα· Εγώ σήμερα ονομάζομαι από την Εκκλησία μας και τους Νόμους του Κράτους Μητροπολίτης· Στην καθημερινή Λειτουργική πράξι μνημονεύομαι από τους λειτουργούντας ιερείς και διακόνους Αρχιεπίσκοπος· Στην Κανονική πραγματικότητα όμως ούτε το ένα είμαι ούτε το άλλο. Είμαι ένας επαρχιούχος Επίσκοπος. Και όμως ουδέν κανονικόν ζήτημα δημιουργείται.
Διά τούτο και στο θέμα τούτο, της εκλογής Βοηθών ή Τιτουλαρίων Επισκόπων, δεν πρέπει να μείνωμε στις ονομασίες αλλά στην ουσία. Και η ουσία είναι μία : Ότι απ αρχής εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν μας υπήρχαν και υπάρχουν υπό τον κυριάρχην Επίσκοπον και Επίσκοποι «ψιλώ ονόματι»[4] με διάφορες ονομασίες.
2. Η πράξις της Εκκλησίας μας σήμερα
Πάντα τα ανωτέρω έδειξαν ότι η Εκκλησία μας στην ποιμαντική της πορεία και διακονία διά την σωτηρίαν των ανθρώπων εχρησιμοποίησε πλην των κυριάρχων Επισκόπων και Κληρικούς που έφεραν μεν τον Επισκοπικόν βαθμόν, αλλά δεν είχαν την κυριαρχικήν επισκοπικήν εξουσίαν. Παραδείγματος χάριν· Γράφει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Τον Μελέτιον[5] εξετασθέντα κατεδίκασεν η α’ Σύνοδος εν τω Λυκώ διατρίβειν, ψιλόν όνομα Επισκοπής έχοντα».[6]
Έτσι σήμερα πάντα τα Πατριαρχεία και αι Αυτοκέφαλοι Εκκλησίαι έχουν και Βοηθούς Επισκόπους ή Τιτουλαρίους Επισκόπους και Μητροπολίτας. Αξιοσημείωτον είναι ότι και η Εκκλησία της Κύπρου, η οποία ανέκαθεν διετήρει τον θεσμόν των Χωρεπισκόπων, εσχάτως (από 2007) εξέλεξε και εχειροτόνησε και δύο Επισκόπους, τους ηγουμένους των Μονών Μαχαιρά και Αγίου Νεοφύτου, «τιμής ένεκεν».Θεωρώ περιττόν να σημειώσω, ότι και η Εκκλησία της Ελλάδος έχει από πολλών ετών Βοηθούς Επισκόπους (εννέα), Τιτουλαρίους Επισκόπους, (τέσσαρες) και Τιτουλαρίους Μητροπολίτας (ένδεκα).[7]
3. Η Νομιμότητα
α’. Το θέμα της Εκλογής και χειροτονίας Τιτουλαρίων Επισκόπων είναι καθαρά εσωτερικό θέμα της Εκκλησίας και διά τούτο η Πολιτεία δεν έχει δικαίωμα να εισέλθη εις τα εσωτερικά της Εκκλησίας και να εμποδίση αυτήν να χρησιμοποιήση βασικόν εκκλησιαστικόν θεσμόν της, που αναφέρεται στην ουσία της Εκκλησίας και στο καθόλου σωτηριολογικό και ποιμαντικό της έργον, ως είναι ο θεσμός του Επισκόπου. Αντιθέτως μάλιστα. Οσάκις η Εκκλησία εζήτησε από την Πολιτεία την θεσμοθέτησι θέσεων βοηθών Επισκόπων, αυτή εθεσμοθέτησαν τοιαύτας θέσεις.[8]
β.’ Δυνατόν να τεθή υπό τινος ζήτημα περί της μισθοδοσίας των Τιτουλαρίων Επισκόπων. Όμως είναι και το ζήτημα τούτο λελυμένον. Διότι δεν δημιουργούνται νέες θέσεις. Οι Τιτουλάριοι Επίσκοποι θα συνεχίζουν να λαμβάνουν τον λαμβανόμενον μισθόν της θέσεως που ήδη κατέχουν, του Διευθυντού Εκκλησιαστικής ή Κρατικής Υπηρεσίας[9], του Ιεροκήρυκος ή του Εφημερίου. Διά τούτο η Ελληνική Πολιτεία δεν έχει ενδιαφέρον ούτε μπορεί να αντιδράση διά τούτο εις την εκλογήν Τιτουλαρίων Επισκόπων. Άλλωστε τούτο έχει από ετών αποδεχθή η Πολιτεία εις την πράξιν.
Διά τούτο και εφ’ όσον σήμερα η Εκκλησία μας κρίνει σκόπιμον και ωφέλιμον να έχη και «Τιτουλάριους Επισκόπους», προφανώς διά να μη συγχέωνται με τους νομοθετημένους «βοηθούς Επισκόπους, κάλλιστα μπορεί και πρέπει να προβή εις την εκλογήν και την χειροτονίαν όσων έχει ανάγκην.
Υποσημειώσεις:
1. Ίδετε; Ράλλη – Ποτλή, Σύνταγμα Θείων και Ιερών Κανόνων, εκδόσεις ΓΡΗΓΟΡΗ, Τόμος Δ’, σελίδες 275277, Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών, Περί Χωρεπισκόπων και τιτουλαρίων αρχιερέων εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία, Αθήναι 1935, Επισκόπου Ταλαντίου (νύν Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας) Αμβροσίου, Τιτουλάριοι Επίσκοποι και Μητροπολίται εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος από του: έτους 1914 μέχρι σήμερον, εν · ΕΚΚΛΗΣΙΑ, 1/15 Οκτωβρίου 1976, σελίδες 384-390, Χριστιανική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, Τόμος 12ος, λήμμα Χωρεπίσκοπος, στήλη 451 κ. έξ.και την εις αυτά αναφερομένην Βιβλιογραφίαν.
2. Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου (Παπαδοπούλου), Περί Χωρεπισκόπων… σελ.11 καί εξής.
3. Βασιλείου Στεφανίδου, Εκκλησιαστική ιστορία, Απ’ αρχής μέχρι σήμερον, Έκδοσις ΑΣΤΗΡ, Αθήναι 1948, σελ.34 κ.έξ.
4. ΠΗΔΑΛΙΟΝ, σελίς 135, υποσημείωσις 1.
5. Προφανώς πρόκειται περί λανθασμένης γραφής του ονόματος του Επισκόπου Λυκοπόλεως Μελιτίου, ο οποίος εδημιούργησε στην Αλεξάνδρεια το γνωστό Μελιτιανόν σχίσμα. Ίδετε· Βασιλείου Στεφανίδη, Εκκλησιαστική Ιστορία, σελίδες 79,157 κ. έξ., και 158, υποσημείωσις 4.
6. Ερμηνεία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου εις τον Η΄ Κανόνα της Α’ Οικουμενικής Συνόδου. ΠΗΔΑΛΙΟΝ, σελίς 134, υποσημείωσις 2.
7. Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος 2013,σελίς 370. Ίδετε και το άρθρον 68, του Νόμου 590/1977, το οποίον γνωρίζει και αναγνωρίζει την ύπαρξίν των.
8. Ίδετε: Αρθρον 36 του Καταστατικού Νόμου της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος του 1923, το οποίον διετηρήθη σε ισχύν διά του άρθρου 7 του Νομοθετικού Διατάγματος της 26ης Σεπτεμβρίου 1925 Περί συστάσεως Διαρκούς Ιεράς Συνόδου και συμπληρώσεως και τροποποιήσεως του Καταστατικού Νόμου της 31121923, Άρθρον 35 του A. Ν. 1672 /1939 Περί τροποποιήσεως του Α.Ν. 1363/1939, Άρθρον 33 του Νόμου 671/1943 Περί Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Σημειώνω ακόμη, ότι με το άρθρον 68 του Νόμον 590/77, εμμέσως κατηργήθησαν μέν αι θέσεις των υπαρχόντων Τιτουλαρίων Μητροπολιτών ή Επισκόπων και των βοηθών Επισκόπων, όπερ δηλώνει και την αναγνώρισιν της υπάρξεώς τους και στην Εκκλησία της Ελλάδος, αλλά με το άρθρον 13 του Νόμου 1951/1991 εθεσπίσθησαν 10 θέσεις βοηθών Επισκόπων. Επίσης με το άρθρο 15, παράγραφος 8 στ’, του Νόμου 2817/2000 ενομοθετήθησαν τρεις ακόμη θέσεις Βοηθών Επισκόπων. Τέλος πιστεύω ότι και η διάταξις του άρθρου 58, του Νόμου 590/77, ένα είδος Τιτουλαρίων Επισκόπων και Μητροπολιτών Θεσπίζει.
9. Κατάλληλον στιγμήν θεωρώ ενταύθα να υπενθυμίσω ότι η Εκκλησία μας πρέπει να σκεφθή να εκλέξη Τιτουλαρίους Επισκόπους και τους Διευθυντάς της θρησκευτικής Υπηρεσίας των ενόπλων Δυνάμεων και της Ελληνικής Αστυνομίας, όταν αυτοί είναι άγαμοι και έχουν τα Κανονικά και νόμιμα προσόντα, διά να επιτελούν καλύτερα τα ποιμαντικό τους έργον.
Πηγή: Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», Εβδομαδιαία Έκδοσις της Πανελληνίου Ορθοδόξου Ενώσεως (Π.Ο.Ε.), αριθμός φύλλου: 1957, Αθήναι, 4 Ιανουαρίου 2013.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.pemptousia.gr/

Άγιοι, ...

... Μοναχοί και αυτοκράτορες

Δεν είναι χωρίς λόγο που το Βυζάντιο αποκλήθηκε «εικόνα της ουράνιας Ιερουσαλήμ». Η θρησκεία βρισκόταν σε κάθε πτυχή της ζωής του Βυζαντίου. Οι γιορτές του Βυζαντινού ήσαν θρησκευτικά πανηγύρια· οι αγώνες που παρακολουθούσε στον Ιππόδρομο άρχιζαν με ύμνους· στα εμπορικά του συμβόλαια επικαλείτο την Αγ. Τριάδα και έβαζε σ’ αυτά το σημείο του σταυρού. Σήμερα, σε μια αθεολόγητη εποχή, είναι αδύνατο να καταλάβουμε πόσο τρομερό ενδιαφέρον έδειχνε η κάθε κοινωνική τάξη, οι λαϊκοί και οι κληρικοί, οι φτωχοί και οι αγράμματοι, αλλά συνάμα οι αυλικοί και οι λόγιοι, για τα θρησκευτικά ζητήματα.
Ο Βυζαντινός επίσκοπος δεν ήταν απλώς μια απόμακρη μορφή που παρακολουθούσε αφ’ υψηλού τις συνόδους· ήταν σε πολλές περιπτώσεις και ο αληθινός πατέρας για τον λαό του, ένας φίλος και προστάτης στον οποίο ο κόσμος στρεφόταν με εμπιστοσύνη όταν βρισκόταν σε ανάγκη. Τη μέριμνα για τους φτωχούς και καταπιεσμένους που έδειχνε ο αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος τη βρίσκουμε και σε πολλούς άλλους. Ο αγ. “Ιωάννης ο Ελεήμων, Πατριάρχης Αλεξάνδρειάς (πέθανε το 619), παραδείγματος χάριν, αφιέρωνε όλον τον πλούτο της επισκοπής του για να βοηθεί εκείνους που ονόμαζε «αδελφούς και αδελφές μου, τους φτωχούς». Όταν στέρεψαν οι δικοί του πόροι, έκανε έκκληση στους άλλους: «Συνήθιζε να λέει», όπως μας το διέσωσε κάποιος σύγχρονός του, «πως αν κάποιος, χωρίς βέβαια να το κάνει από έχθρα, γύμνωνε κάποιον πλούσιο από τα πλούτη του για να τα δώσει στους φτωχούς, δεν θα έκανε κακό». «Αυτούς που εσύ ονομάζεις φτωχούς και ζητιάνους», έλεγε ο αγ. Ιωάννης, «εγώ τους αποκαλώ κυρίους και βοηθούς μου. Γιατί αυτοί, και μόνον αυτοί, μπορούν να μας βοηθήσουν πραγματικά να εισέλθουμε στη Βασιλεία των Ουρανών». Η Εκκλησία στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν παρέβλεπε τις κοινωνικές υποχρεώσεις της, και μια από τις κύριες λειτουργίες της ήταν το φιλανθρωπικό έργο.
Ο Μοναχισμός έπαιζε αποφασιστικό ρόλο στη θρησκευτική ζωή του Βυζαντίου, όπως και σε κάθε άλλη Ορθόδοξη χώρα. Πολύ σωστά έχει ειπωθεί πως «ο καλύτερος τρόπος για να διεισδύσει κάποιος στην Ορθόδοξη πνευματικότητα είναι μέσω του Μοναχισμού». «Μεγάλος πλούτος μορφών πνευματικής ζωής βρίσκεται μέσα στην Ορθοδοξία, αλλά ο Μοναχισμός παραμένει η κλασικότερη μορφή απ’ όλες». Η μοναχική ζωή ως καθορισμένος θεσμός εμφανίστηκε κατ’ αρχάς στην Αίγυπτο και στη Συρία τον τέταρτο αιώνα και από εκεί επεκτάθηκε ραγδαία σε ολόκληρη τη Χριστιανοσύνη. Δεν είναι σύμπτωση το ότι ο Μοναχισμός αναπτύχθηκε αμέσως μετά τη μεταστροφή του Κωνσταντίνου, όταν δηλαδή έπαυσαν οι διωγμοί και ο Χριστιανισμός έγινε της μόδας. Οι μοναχοί, με την αυστηρή τους ζωή, έγιναν μάρτυρες σε μια εποχή που δεν υφίστατο πλέον το μαρτύριο του αίματος· αποτελούσαν το αντίβαρο σ’ έναν κατεστημένο Χριστιανισμό. Οι άνθρωποι στη Βυζαντινή κοινωνία κινδύνευαν να ξεχάσουν πως το Βυζάντιο ήταν μια εικόνα και ένα σύμβολο, και όχι μια πραγματικότητα· διέτρεχαν τον κίνδυνο να ταυτίσουν τη Βασιλεία του Θεού μ’ ένα επίγειο βασίλειο. Οι μοναχοί, αποσυρόμενοι στην έρημο, εκπλήρωναν ένα προφητικό και εσχατολογικό λειτούργημα στη ζωή της Εκκλησίας. Υπενθύμιζαν στους χριστιανούς πως η Βασιλεία του Θεού δεν είναι εκ του κόσμου τούτου.
Ο Μοναχισμός έλαβε τρεις κυρίες μορφές, που είχαν και οι τρεις εμφανιστεί στην Αίγυπτο ήδη από το 350 μ.Χ. και παραμένουν εν ισχύι μέχρι σήμερα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατ’ αρχήν είναι οι ερημίτες, ασκητές που ζουν μόνοι τους σε καλύβες ή σπηλιές, ακόμη και σε τάφους, στα κλαδιά των δέντρων και στην κορυφή στύλων. Το μέγα πρότυπο της ερμητικής ζωής είναι ο πατέρας του ίδιου του Μοναχισμοί, ο άγ. Αντώνιος της Αιγύπτου (251-356). Μετά έρχεται η κοινοβιακή ζωή, στην οποία οι μοναχοί μένουν μαζί υπό κοινό κανόνα, σε ένα καθιδρυμένο μοναστήρι, Εδώ πρωτοπόρος υπήρξε ο άγ. ΙΙαχώμιος της Αιγύπτου (286-346). συντάκτης του κανόνα τον οποίο αργότερα χρησιμοποίησε ο άγ. Βενέδικτος στη Δύση. Ο Μέγας Βασίλειος, που τα ασκητικά του γραπτά επηρέασαν αποφασιστικά τον ανατολικό Μοναχισμό, ήταν σφοδρός υπέρμαχος της κοινοβιακής ζωής, αν και επηρεάστηκε μάλλον περισσότερο από τα Συριακά παρά τα Παχωμιανά μοναστήρια που επισκέφτηκε. Προσέδωσε μια κοινωνική έμφαση στον Μοναχισμό, παρακινώντας τα μοναστήρια να φροντίζουν για τους αρρώστους και τους φτωχούς, ιδρύοντας νοσοκομεία και ορφανοτροφεία, και να εργάζονται άμεσα για το καλό ολόκληρης της κοινωνίας. Εν γένει όμως τον ανατολικό Μοναχισμό τον απασχολεί πολύ λιγότερο η δράση απ’ ό,τι τον δυτικό. Στην Ορθοδοξία το πρωταρχικό καθήκον ενός μοναχού είναι η ζωή της προσευχής και μέσω αυτής μπορεί να διάκονεί τους άλλους. Δεν ενδιαφέρει τόσο πολύ τί κάνει ένας μοναχός όσο το τί είναι. Τελικά υπάρχει μία μορφή μοναχικής ζωής μεταξύ των δύο πρώτων, μια ημι-ερημητική ζωή, «ένας μέσος δρόμος», όπου αντί της μιας πολύ οργανωμένης κοινότητας υπάρχει ένα σύνολο μικρών οικημάτων με χαλαρή σύνδεση μεταξύ τους, όπου το κάθε οίκημα περιλαμβάνει περίπου δύο έως έξι μέλη, τα οποία ζουν μαζί υπό την καθοδήγηση ενός γέροντα. Τα μεγάλα κέντρα της ημι-ερημιτικής ζωής στην Αίγυπτο ήταν η Νιτρία και η Σκήτις, τα οποία με το τέλος του τέταρτου αιώνα είχαν δημιουργήσει πολλούς φημισμένους μοναχούς -τον Άμμωνα, ιδρυτή της Νιτρίας, τον Μακάριο τον Αιγύπτιο και τον Μακάριο Αλεξάνδρειάς, τον Ευάγριο Ποντικό και τον Αρσένιο τον Μεγάλο. (Αυτό το ημι-ερημιτικό σύστημα δεν απαντάται μόνο στην Ανατολή, αλλά και στην ακρότατη Δύση, στον Κελτικό Χριστιανισμό.) Από την αρχή η μοναχική ζωή θεωρήθηκε σε Ανατολή και Δύση ως μια κλήση για άνδρες και γυναίκες, και υπήρχαν αναρίθμητα γυναικεία μοναστήρια.
Λόγω αυτών των μοναστηριών η Αίγυπτος του τέταρτου αιώνα θεωρείτο ως μια δεύτερη Αγία Γη και αυτοί που ταξίδευαν στην Ιερουσαλήμ θεωρούσαν πως το προσκύνημά τους δεν θα ολοκληρωνόταν αν δεν περιλάμβανε και τα ασκητήρια του Νείλου. Τον πέμπτο και έκτο αιώνα τα σκήπτρα στο μοναστικό κίνημά τα πήρε η Παλαιστίνη, με τον άγ. Ευθύμιο τον Μεγάλο (πέθανε το 473) και τον μαθητή του άγ. Σάββα (πέθανε το 532). Το μοναστήρι που ίδρυσε ο άγ. Σάββας στην κοιλάδα του Ιορδάνη έχει μια αδιάλειπτη ιστορία μέχρι σήμερα· σ’ αυτήν την κοινότητα ανήκε ο άγ. Ιωάννης Δαμασκηνός. Η Μονή της αγ. Αικατερίνης του όρους Σινά, ιδρυμένη από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό (βασίλεψε 527-565), έχει σχεδόν την ίδια αδιάλειπτη ιστορία. Όταν η Παλαιστίνη και το Σινά έπεσαν στα χέρια των Αράβων, τα σκήπτρα του Μοναχισμού πέρασαν, τον ένατο αιώνα, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, στη Μονή του Στουδίου, στην Κωνσταντινούπολη. Ο άγ. Θεόδωρος, που έγινε Ηγούμενος εκεί το 799, επανενεργοποίησε την κοινότητα, αναθεώρησε τον κανονισμό της και έτσι προσέλκυσε μεγάλο πλήθος μοναχών.
Από τον δέκατο αιώνα ο Άθωνας έγινε το κύριο κέντρο του Ορθόδοξου Μοναχισμού. Ο Άθωνας είναι μια βραχώδης χερσόνησος στη Βόρεια Ελλάδα που εισχωρεί στο Αιγαίο και καταλήγει σε μια κορυφή ύψους περίπου 2000 μ. Γνωστός ως «Άγιον Όρος», ο Άθωνας περιλαμβάνει είκοσι «κυρίαρχες» μονές και ένα μεγάλο αριθμό μικρότερων κτισμάτων καθώς και ερημητήρια. Ολόκληρη η χερσόνησος είναι αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στη μοναστική διαβίωση, και την εποχή της μεγάλης του ακμής λέγεται πως περιλάμβανε γύρω στους σαράντα χιλιάδες μοναχούς. Η Μεγίστη Λαύρα, η μεγαλύτερη από τις είκοσι κυρίαρχες μονές, έχει η ίδια αναδείξει 2ο πατριάρχες και 144 επισκόπους: αυτό δίνει κάποια ιδέα για τη σημασία που έχει ο Άθωνας στην Ορθόδοξη ιστορία.
Δεν υπάρχουν «Τάξεις» στον Ορθόδοξο Μοναχισμό. Στη Δύση ο μοναχός ανήκει στους Καρθουσιανούς, στους Σιστερσιανούς ή σε κάποια άλλη Τάξη· στην Ανατολή είναι απλώς μέλος μιας μεγάλης αδελφότητας που περιλαμβάνει όλους τους μοναχούς και τις μοναχές, σε οποιοδήποτε μοναστήρι κι αν ανήκει ο καθένας ή η καθεμία. Δυτικοί συγγραφείς μερικές φορές αποκαλούν τους Ορθόδοξους μοναχούς «Βασιλειανούς μοναχούς» ή «μοναχούς της Βασιλείου Τάξεως», αλλά αυτό δεν είναι σωστό. Ο άγ. Βασίλειος είναι μια σπουδαία μορφή στον Ορθόδοξο Μοναχισμό, αλλά δεν ίδρυσε κάποια Τάξη, και παρόλο που δύο έργα του είναι γνωστά ως Εκτενείς Κανόνες και Βραχείς Κανόνες δεν μπορούν καθόλου να συγκριθούν με τον Κανόνα του αγ. Βενεδίκτου.
Μια χαρακτηριστική μορφή του Ορθόδοξου Μοναχισμού είναι ο «γέροντας» (στα ρωσικά στάρετς, πληθ, στάρτσι). Ο γέροντας είναι ένας μοναχός με πνευματική διάκριση και σοφία, τον οποίον οι άλλοι είτε μοναχοί είτε κοσμικοί  τον αποδέχονται ως πνευματικό τους καθοδηγητή. Μερικές φορές είναι ιερέας, αλλά συνήθως είναι ένας απλός μοναχός· δεν έχει λάβει καμιά ειδική χειροτονία ή τοποθέτηση για το έργο του γέροντα, αλλά καθοδηγείται σ’ αυτό υπό την άμεση επίνευση του αγ. Πνεύματος. Σ’ αυτό το λειτούργημα μπορούν να προσκληθούν άνδρες και γυναίκες, επειδή είναι γνωστό πως στην Ορθοδοξία υπάρχουν «πνευματικές μητέρες» όπως και «πνευματικοί πατέρες». Ο γέροντας διακρίνει μ’ ένα συγκεκριμένο και πρακτικό τρόπο πιο είναι το θέλημα του Θεού σε σχέση με τον κάθε άνθρωπο που έρχεται να τον συμβουλευτεί: αυτό είναι το ιδιαίτερο χάρισμα του γέροντα. Ο αρχαιότερος και γνωστότερος γέροντας ήταν ο ίδιος ο Μέγας Αντώνιος. Το πρώτο μέρος της ζωής του, από τα δέκα οκτώ μέχρι τα πενήντα πέντε του, το πέρασε σε απομόνωση και αναχώρηση. Κατόπιν, παρόλο που συνέχισε να ζει στην έρημο, εγκατέλειψε τη ζωή της πλήρους απομόνωσης, και άρχισε να δέχεται επισκέπτες. Γύρω του μαζεύτηκαν αρκετοί μαθητές του, και πέρα απ’ αυτούς τους μαθητές του υπήρχε ένας πολύ ευρύτερος κύκλος ανθρώπων που έρχονταν, συχνά από μακρινά μέρη, για να τον συμβουλευτούν· ήταν τέτοιο το ρεύμα των προσκυνητών, ώστε, σύμφωνα με τον βιογράφο του άγ. Αθανάσιο, έγινε ο γιατρός όλης της Αιγύπτου. Ο Μέγας Αντώνιος είχε πολλούς διαδόχους, και στους περισσότερους βρίσκουμε την ίδια σειρά εξωτερικών γεγονότων  την απόσυρση με σκοπό την επάνοδο. Ο μοναχός πρέπει πρώτα να αποσυρθεί, και να μάθει στην ησυχία την αλήθεια για τον Θεό και τον εαυτό του. Κατόπιν, μετά τη μακρά και έντονη προετοιμασία στην απομόνωση, έχοντας αποκτήσει το χάρισμα της διάκρισης, το τόσο αναγκαίο για ένα γέροντα, μπορεί να ανοίξει την πόρτα του κελλιού του και να δεχτεί τον κόσμο από τον οποίο είχε πριν απομακρυνθεί.
Στην καρδιά του χριστιανικού πολιτεύματος του Βυζαντίου βρισκόταν ο Αυτοκράτορας, που δεν ήταν ένας συνηθισμένος κυβερνήτης αλλά ο εκπρόσωπος του Θεού πάνω στη γη. Αν το Βυζάντιο ήταν η εικόνα της ουράνιας Ιερουσαλήμ, τότε η επίγεια μοναρχία του Αυτοκράτορα ήταν η εικόνα της μοναρχίας του Θεού πάνω στη γη· στην εκκλησία οι άνθρωποι προσκυνούσαν την εικόνα του Χριστού, και στο παλάτι προσέπεφταν μπροστά στη ζωντανή εικόνα του Θεού στον Αυτοκράτορα. Το πολυδαίδαλο παλάτι, η Αυλή με το εκλεπτυσμένο τελετουργικό, η αίθουσα του θρόνου όπου μηχανικά λιοντάρια βρυχιούνταν και μουσικά πτηνά τραγουδούσαν: όλα αυτά τα πράγματα ήσαν σχεδιασμένα για να φανερώνουν την ιδιότητα του Αυτοκράτορα ως εκπροσώπου του Θεού. «Μ΄ αυτά τα μέσα», έγραφε ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος, «προβάλλουμε την αρμονική κίνηση του Δημιουργού Θεού μέσα στο σύμπαν, ενώ η αυτοκρατορική εξουσία διακρατείται κατ’ αναλογία και τάξη». Ο Αυτοκράτορας κατείχε μια ειδική θέση στη λατρεία της Εκκλησίας: δεν μπορούσε φυσικά να τελέσει τη θεία Ευχαριστία, αλλά κοινωνούσε με «τον τρόπο των ιερέων», -λαμβάνοντας στα χέρια του τον καθαγιασμένο άρτο και πίνοντας από το ποτήριο αντί να κοινωνήσει με το κοχλιάριο-, κήρυσσε, και σε ορισμένες γιορτές μάλιστα θυμιάτιζε την αγία Τράπεζα. Τα άμφια, που φορούν τώρα οι Ορθόδοξοι επίσκοποι, ήσαν η στολή που κάποτε φορούσε ο Αυτοκράτορας στην εκκλησία.
Η ζωή του Βυζαντίου αποτελούσε ένα ενιαίο όλο, και δεν υπήρχε καμία σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ του θρησκευτικού και του κοσμικού, μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας: και οι δύο θεωρούνταν ως τμήματα ενός μόνου οργανισμού. Γι’ αυτό ήταν αναπόφευκτο ο Αυτοκράτορας να παίζει έναν τέτοιο ενεργητικό ρόλο στις υποθέσεις της Εκκλησίας. Όμως δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει ταυτόχρονα το Βυζάντιο για Καισαροπαπισμό, για υποταγή της Εκκλησίας στην Πολιτεία. Αν και Εκκλησία και Πολιτεία σχημάτιζαν ένα οργανικό σύνολο, όμως μέσα σ’ αυτόν τον οργανισμό υπήρχαν δύο διακεκριμένα στοιχεία, η ιερωσύνη (sacerdotium) και η αυτοκρατορική εξουσία (imperium)· αν και τα στοιχεία αυτά συνεργάζονταν στενά, το καθένα βρισκόταν στη δική του σφαίρα αυτονομίας. Μεταξύ τους υπήρχε μία «συμφωνία» ή «αρμονία», και κανένα στοιχείο δεν εξασκούσε απόλυτο έλεγχο πάνω στο άλλο.
Αυτή είναι η πρακτική που ενσωματώθηκε από τον Ιουστινιανό στον μεγάλο νομικό κώδικα του Βυζαντίου (βλ. την έκτη Νεαρά) και επαναλήφθηκε σε τόσα άλλα Βυζαντινά κείμενα. Ας πάρουμε για παράδειγμα τα λόγια του Αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή: «Αναγνωρίζω δύο αρχές, την ιερωσυνη και την αυτοκρατορία· ο Δημιουργός του κόσμου εμπιστεύτηκε στην πρώτη τη φροντίδα των ψυχών και στη δεύτερη τον έλεγχο των σωμάτων. Καμιά από τις δύο αρχές δεν πρέπει να προσβληθεί, για να μπορεί έτσι ο κόσμος να απολαμβάνει την ευημερία». Ήταν λοιπόν καθήκον του Αυτοκράτορα να συγκαλεί συνόδους και να θέτει σε εφαρμογή τις αποφάσεις τους, το να υπαγορεύει όμως το περιεχόμενο αυτών των αποφάσεων βρισκόταν πέρα από τις δυνάμεις του: μόνο οι επίσκοποι, οι συγκεντρωμένοι εν συνόδω μπορούσαν να αποφασίσουν ποιά ήταν η αληθινή πίστη. Οι επίσκοποι αναδεικνύονταν από τον Θεό ως διδάσκαλοι της πίστεως, ενώ ο Αυτοκράτορας ήταν προστάτης της Ορθοδοξίας, και όχι διερμηνευτής της. Αυτή ήταν η θεωρία, και αυτή ήταν επίσης η πράξη κατά μεγάλο μέρος. Ομολογουμένως υπήρξαν πολλές περιπτώσεις που ο Αυτοκράτορας αναμείχτηκε άνευ εγγυήσεων στα εκκλησιαστικά ζητήματα· όταν όμως ανέκυπτε ένα σοβαρό ζήτημα αρχών
(principle), τότε οι εκκλησιαστικές αρχές γρήγορα έδειχναν πως διέθεταν τη δική τους θέληση. Η Εικονομαχία, παραδείγματος χάριν, υποστηρίχτηκε από μία σειρά Αυτοκράτορες, όμως παρ’ όλα αυτά απορρίφθηκε από την Εκκλησία. Στη Βυζαντινή ιστορία, Εκκλησία και Πολιτεία ήσαν στενά συνδεδεμένες, καμιά όμως δεν ήταν υποταγμένη στην άλλη.
Υπάρχουν πολλοί σήμερα, και όχι μόνο έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία, που ασκούν οξεία κριτική στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και στην ιδέα της Χριστιανικής κοινωνίας που αυτή εκπροσωπούσε. Είχαν όμως οι Βυζαντινοί εντελώς άδικο; Πίστευαν πως ο Χριστός, που έζησε ως άνθρωπος πάνω στη γη, είχε λυτρώσει κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης, και υποστήριζαν πως κατέστη έτσι δυνατό να βαπτίζονται όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά ολόκληρο το πνεύμα και η οργάνωση της κοινωνίας. Έτσι αγωνίστηκαν να δημιουργήσουν ένα εντελώς Χριστιανικό Πολίτευμα ως προς τις αρχές (principles) της διακυβέρνησης και ως προς την καθημερινή ζωή. Το Βυζάντιο στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο από μια προσπάθεια να γίνουν αποδεκτές και να μπουν σε πράξη οι πλήρεις συνέπειες της Σάρκωσης. Βεβαίως, η προσπάθεια αυτή είχε τους κινδύνους της: συγκεκριμένα οι Βυζαντινοί συχνά έπεσαν στο λάθος να ταυτίσουν το επίγειο βασίλειο του Βυζαντίου με τη Βασίλεια του Θεού, τους Έλληνες ή μάλλον τούς «Ρωμαίους», σύμφωνα με τον όρο που οι ίδιοι χρησιμοποιούσαν για να περιγράφουν τους εαυτούς τους, με τον λαό του Θεού. Βεβαίως το Βυζάντιο δεν ήρθη πολλές φορές στο ύψος των στόχων που είχε θέσει στον εαυτό του, και η αποτυχία του ήταν συχνά αξιοθρήνητη και καταστροφική. Οι ιστορίες για τη διπλοπροσωπία του Βυζαντίου, τη βιαιότητα και την απανθρωπιά είναι τόσο γνωστές που δεν χρειάζεται να τις επαναλάβουμε εδώ. Είναι αληθινές – αλλά είναι μέρος της αλήθειας. Πίσω όμως απ’ όλες τις ελλείψεις του Βυζαντίου μπορούμε πάντοτε να διακρίνουμε το μεγάλο δράμα που ενέπνεε τους Βυζαντινούς: να εγκαθιδρύσουν εδώ πάνω στη γη μια ζωντανή εικόνα της επουράνιας πολιτείας του Θεού.
(Μητροπ. Διοκλείας Καλλίστου Ware, «Η Ορθόδοξη Εκκλησία», εκδ. Ακρίτας, σ. 64-76)
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.pemptousia.gr/

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

" ΟΙ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ"

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: 

Απόσπασμα της συνέντευξης που έδωσε ο Μίκης Θεοδωράκης στις 30/5/2013 στους Γιώργο και Ηρώ Σγουράκη με θέμα την "Ιστορία των Κρητικών Επαναστάσεων" με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα


Η Αγκαλιά του Θεού

"Τα Χνάρια"
και η συμβουλή της Μάνας

 Πριν από σαράντα περίπου ημέρες, μετά από "πολυώδυνα, σωματικά και ψυχικά, βάσανα", εισόδευσε "εις τα αυλάς του Κυρίου", μια φλογερή Πατινιώτισα Μάνα. Ανέθρεψε πέντε παιδιά. Πριν από λίγα χρόνια ή πρωτοκόρη της, βρέθηκε μόνη της στην πολυάνθρωπη και πολύβουη Αθήνα. Σκληρός ο αγώνας για επιβίωση. Η απελπισία πολλές φορές την έπνιγε. Ζητούσε παρηγοριά και ενίσχυση από τη Μάνα!!!
Και εκείνη, με ποιά λόγια να την παρηγορήσει; με ποιό τρόπο να ενισχύσει τον αγώνας της; οι κοινότυπες απαντήσεις δεν την κάλυπταν προφανώς. Και έτσι, αντί άλλων συμβουλών της έστειλε την παρακάτω επιστολή, την οποία "καταθέτουμε" αυτούσια, χωρίς σχολιασμό, χωρίς περιττές κουβέντες:
ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ
      ΄Ενα βράδυ κάποιος είδε ένα όνειρο. Ονειρεύτηκε ότι περπατούσε μαζί μαζί με τον Κύριο στην αμμουδιά. Πάνω στον ουρανό αναβόσβυναν σκηνές από τη ζωή του και σε κάθε σκηνή που περνούσε αυτός παρατηρούσε δυο ζευγάρια χνάρια πάνω στην άμμο, ένα που ήταν δικό του και το άλλο του Θεού.
         ' Οταν πέρασε μπροστά του και η τελευταία σκηνή της ζωήξς του, κοίταξε πίσω του τα χνάρια πάνω στην  άμμο. Και τότε πρόσεξε ότι πολλές φορές στην πορεία της ζωής του υπήρχε μόνο μια; σειρά από χνάρια. Και το πιό σπουδαίο ήταν ότι αυτό γινόταν τις χειρότερες και πιό θλιβερές στιγμές της ζωής του.
                 Αυτό ήταν που τον παραξένεψε πραγματικά και ρώτησε το Θεό:
         " Κύριε, μου είπες ότι έτσι κι αποφάσιζα να σε ακολουθήσω θα περπατούσες μαζί μου σε όλη την πορεία. Πρόσεξα όμως ότι όποτε περνούσα τις πιό δύσκολες ώρες της ζωής μου υπήρχε μόνο μια σειρά από χνάρια. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί με εγκατέλειπες τις ώρες που σε χρειαζόμουν πιό πολύ".
Κι ο Θεός απάντησε:
                  "Γιέ μου, ακριβό παιδί μου, σε αγαπώ και ποτέ μου δεν θα σε εγκατέλειπα. Τις ώρες των βασάνων και των πόνων σου, όπου βλέπεις μόνο μια σειρά από χνάρια, ήταν γιατί τότε ακριβώς σε κρατούσα στην αγκαλιά μου".
       Μ΄αυτό Δέσποινά μου σου στέλνω όλη μου την αγάπη.
Φιλάκια πολλά.
Σ΄αποθύμησα
Η Μαμά σου"  
Αναπαύσου λοιπόν, εσαεί,  
στην αγκαλιά του Θεού!!!

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013

Το μήνυμα της Οδύσσειας...


Απίστευτο μήνυμα για την Ελλάδα μέσα από την Οδύσσεια!



Άραγε αυτό γιατί δεν μας τα διδάξαν στο σχολείο;;;

Διαβάστε το! Αρκούν 2 λεπτά. Αλλά μπορεί να το σκέπτεστε για πολύ περισσότερο.

Είναι πολύ σημαντικό, αυτές τις κρίσιμες ώρες...
 να ρίξουμε μια ματιά στην βίβλο των Ελλήνων, δηλαδή στα ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ και να διδαχτούμε, έστω και την τελευταία στιγμή, από το πνεύμα του Οδυσσέα.

ΔΗΛΑΔΗ: Να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, να ελέγξουμε την παρόρμηση να έχουμε τις αισθήσεις μας και τις αντένες μας ΑΝΟΙΧΤΕΣ και να μην παρασυρθούμε από την οργή και το μένος που μας διακατέχει, ώστε να γίνουμε βορρά, στους σύγχρονους "μνηστήρες".

Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του είναι ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, τον κόσμο που του έκλεψαν. Παρά την μεγάλη του λαχτάρα, διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και την χλεύη των μνηστήρων. ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ. Γι αυτό τον λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς ΑΘΗΝΑΣ, της Θεάς που αντιπροσωπεύει την ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, την ΣΟΦΙΑ, την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα. Όταν όμως έρχεται η ώρα, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, όταν φανερώνεται πάνοπλος, ΤΟΤΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΙΚΤΟ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα, ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του που τιμησε τον ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ.
Ο ισχυρότερος αντίπαλός του είναι ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ. Η λέξη μιλά απο μόνη της. Είναι η ΑΝΤΙ-ΝΟΗΣΗ, είναι αυτό που μας κάνουν ΤΩΡΑ, είναι ο τρόπος με τον οποίο θολώνουν τις καταστάσεις και την πραγματικότητα ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥΝ. Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου.
Ο επόμενος είναι ο ΕΥΡΥ-ΜΑΧΟΣ. Αυτός που μάχεται με κάθε τρόπο, με εύρος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟΝ, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής.
Ο ΑΜΦΙ-ΝΟΜΟΣ! Αυτός που διαστρεβλώνει τον ΝΟΜΟ και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι ΕΤΣΙ και ΑΛΛΙΩΣ!
Ο ΑΓΕ-ΛΑΟΣ! Αυτός που άγει τον λαό, που τον παρασύρει με την βοήθεια του ΑΝΤΙ-ΝΟΟΥ. Που τον μετατρέπει σε ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΑΓΕΛΗ!
Κανένα όνομα στα Ομηρικά έπη δεν είναι δοσμένο στην τύχη!
Κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε, ή καλύτερα να συνετιστούμε.
Οι πρόγονοί μας μιλούν, ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, μας λένε ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ, μας λένε πως να τινάξουμε τον ζυγό.
ΑΡΚΕΙ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ!
Και ο Αντίνοος, ο στόχος της πρώτης φονικής βολής του Οδυσσέα.
Είναι αυτός ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει πρώτος
Γι' αυτό, μακριά από την προπαγάνδα των ΜΜΕ.
Και τον σκοτώνει ρίχνοντας του το βέλος στον ΛΑΙΜΟ, το ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ δηλαδή της επικοινωνίας που την χρησιμοποιεί ενάντια στην νόηση των ανθρώπων!
ΠΗΓΗ:
Parapona-Rodou

Το εμφιαλωμένο νερό..

 ... και το νερό της βρύσης
Παρακολουθείστε μιά ιστορία σχετικά με ένα κόσμο που βασανίζεται από την εμμονή για υλικά αγαθά . . . . 
 Δείτε ένα αληθινά σωστό περιβαλλοντικά βίντεο για την ιστορία του εμφιαλωμένου νερού . . . . . πως μας έμαθαν να το θεωρούμε πραγματική ανάγκη .. . . . 
 Το χρειαζόμαστε πραγματικά ή η συνήθεια αυτή είναι αποτέλεσμα μιάς τεράστιας καμπάνιας εταιρειών αναψυκτικών και εμφιάλωσης νερού ??
 Και αν σε λίγα μέρη, πραγματικά το νερό της βρύσης δεν είναι υγιεινό, γιατί δεν γίνονται επενδύσεις για να γίνει υγιεινό το νερό της βρύσης και καταφεύγουμε στην "εύκολη" λύση του εμφιαλωμένου νερού ??
 Αυτά και άλλα σχετικά περιβαλλοντικά ερωτήματα και προτάσεις θα παρακολουθήσετε στο εξαιρετικό βίντεο, εδώ (με ελληνικούς υποτίτλους):

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Επίδομα Τέκνων


ΕΠΙΔΟΜΑ ΤΕΚΝΩΝ

Δημοσιεύουμε  για ενημέρωσή σας συνοπτικές πληροφορίες που συνέλεξε ο αγαπητός συνάδελφος Γιάννης Καψάλης της Ιεράς Μητροπόλεως Γουμενίσσης και μου απέστειλε σχετικά με το νέο επίδομα τέκνων που ισχύει από 1-1-2013 και θεσπίστηκε για αντιστάθμιση της απώλειας που προέκυψε από την κατάργηση του αφορολογήτου των τέκνων.
Το νέο αυτό επίδομα δεν έχει σχέση με την μισθοδοσία και θα αποδίδεται απευθείας στους δικαιούχους με κατάθεση στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους.
                              ΕΠΙΔΟΜΑ ΤΕΚΝΩΝ

Το Ε­πί­δομα Τέ­κνων θε­σμο­θε­τεί­ται για να κα­λύ­ψει την α­πώ­λεια ει­σο­δή­μα­τος η ο­ποία προ­έ­κυψε από την αρχή του 2013 λόγω κα­τάρ­γη­σης του α­φο­ρο­λο­γή­του των τέ­κνων.
Το ε­πί­δομα το δι­και­ούν­ται ό­σοι έ­χουν α­νή­λικα παι­διά ή παι­διά που σπου­δά­ζουν ή παι­διά με α­να­πη­ρία.
Το ε­πί­δομα θα χο­ρη­γεί­ται με κα­τά­θεση στους τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρι­α­σμούς των δι­και­ού­χων 3 φο­ρές τον χρόνο: τον Ι­ού­λιο (για το α΄ ε­ξά­μηνο), τέ­λος Σε­πτεμ­βρίου (για το γ΄ τρί­μηνο) και τέ­λος Δε­κεμ­βρίου (για το δ΄ τρί­μηνο). Μαζί με το ε­πί­δομα θα χο­ρη­γεί­ται και το πο­λυ­τε­κνικό ε­πί­δομα που δι­και­ούν­ται οι τρί­τε­κνοι και οι πο­λύ­τε­κνοι.
Για να δο­θεί το ε­πί­δομα α­παι­τεί­ται:
  Ό­ταν ο δι­και­ού­χος θα υ­πο­βά­λει η­λε­κτρο­νικά την ε­τή­σια φο­ρο­λο­γική δή­λωση (στο TAXISnet), μαζί πρέ­πει να συμ­πλη­ρώσει και την η­λε­κτρο­νική φόρμα Α21. Θα χρει­α­σθούν ο ΑΜΚΑ και ο ΑΦΜ (των ε­νη­λί­κων παι­διών).
  Στο γρα­φείο ΟΓΑ του Δή­μου πρέ­πει να κα­τα­τε­θέσει τα α­πα­ραί­τητα δι­και­ο­λο­γη­τικά (Πι­στο­ποι­η­τικό οι­κο­γε­νει­α­κής κα­τά­στα­σης, Βε­βαί­ωση σπου­δών, Ι­α­τρική βε­βαί­ωση α­να­πη­ρίας)
Το ποσό του ε­πι­δό­μα­τος κυ­μαί­νε­ται ως ε­ξής:
 Δι­και­ού­χος με ένα παιδί και ε­τή­σιο ει­σό­δημα έως 9.000 € θα λαμ­βά­νει 480 € ανά έ­τος. Σε πε­ρί­πτωση που το ει­σό­δημα εί­ναι από 9.000 έως 18.000 € θα λαμ­βά­νει 320 € ανά έ­τος. Αν το ει­σό­δημα κυ­μαί­νε­ται από 18.000 μέ­χρι 27.000 € θα λαμ­βά­νει 160 € ανά έ­τος.
Δι­και­ού­χος με 2 παι­διά και ε­τή­σιο ει­σό­δημα έως 10.000 € θα λαμ­βά­νει 960 € ανά έ­τος. Με ει­σό­δημα από 10.000 έως 20.000 € θα λαμ­βά­νει 640 € ανά έ­τος, ενώ για ει­σό­δημα από 20.000 έως 30.000 € θα λαμ­βά­νει 320 € ανά έ­τος.
 Δι­και­ού­χος με 3 παι­διά και ε­τή­σιο ει­σό­δημα έως 11.000 € θα λαμ­βά­νει 1.440 € ανά έ­τος. Με ει­σό­δημα από 11.000 έως 22.000 € θα λαμ­βά­νει 960 € ανά έ­τος, ενώ με ει­σό­δημα από 22.000 έως 33.000 € θα λαμ­βά­νει 480 € ανά έ­τος.
Δι­και­ού­χος με 4 παι­διά και ε­τή­σιο ει­σό­δημα έως 12.000 € θα λαμ­βά­νει 1.920 € ανά έ­τος. Με ει­σό­δημα από 12.000 έως 24.000 € θα λαμ­βά­νει 1280 € ανά έ­τος, ενώ με ει­σό­δημα από 24.000 έως 36.000 € θα λαμ­βά­νει 640 € ανά έ­τος.
 Δι­και­ού­χος με 5 παι­διά και ε­τή­σιο ει­σό­δημα έως 13.000 € θα λαμ­βά­νει 2.400 € ανά έ­τος. Με ει­σό­δημα από 13.000 έως 26.000 € θα λαμ­βά­νει 1.600 € ανά έ­τος, ενώ με ει­σό­δημα από 26.000 έως 39.000 € θα λαμ­βά­νει 800 € ανά έ­τος.
Οι τρί­τε­κνοι και οι πο­λύ­τε­κνοι δι­και­ούν­ται ε­πι­πλέον και το πο­λυ­τε­κνικό ε­πί­δομα το ο­ποίο θα κυ­μαί­νε­ται ως ε­ξής:
  Δι­και­ού­χος με 3 παι­διά και ε­τή­σιο ει­σό­δημα έως 45.000 ευρώ θα λαμ­βά­νει 1.500 € ανά έ­τος.
 Δι­και­ού­χος με 4 παι­διά και ε­τή­σιο ει­σό­δημα έως 48.000 ευρώ θα λαμ­βά­νει 2.000 € ανά έ­τος.
Δι­και­ού­χος με 5 παι­διά και ε­τή­σιο ει­σό­δημα έως 52.000 ευρώ θα λαμ­βά­νει 2.500 € ανά έ­τος.